Terug in Ter Heijde

Ik kom graag in Ter Heijde, een klein dorpje in de duinen ingeklemd tussen Monster en de Noordzee. Je kunt er lekker hard rennen op blote voeten.
Begin november wordt er een halve marathon georganiseerd, die ik graag loop. En op een vrijdagavond in mei of juni is er de Omloop van Ter Heijde, een kleine wedstrijd over 5 of 10 km.

Vrijdagavond 12 mei sta ik om kwart over 8 in het startvak voor de 10 km. Tussen de 235 deelnemers zijn nog twee mannen op blote voeten: Marlon en Leo uit De Lier. Het regent een beetje uit een donkere buienwolk die boven het Westland hangt, maar er is geen wind: heerlijk hardloopweer.


Ik start achterin het veld en de eerste kilometer houd ik me een beetje in. Op het fietspad buiten het dorp begin ik met inhalen. Af en toe zoek ik de berm op om lopers te passeren. Het zachte natte gras loopt lekkerder dan het keiharde asfalt.
Na ruim twee kilometer gaan we het strand op. Ik kies ervoor om hoog op het strand te blijven en door het mulle zand te ploeteren. Na 10 minuten ben ik dat helemaal zat en besluit om toch het harde zand langs het water op te zoeken, ook al is het maar voor 500 m. Geen spijt van: hier kun je lekker vaart maken.
Dan het strand af, over het duin en door het dorp. De eerste vijf gaan in 27 min 11 (netto).

Na 6 km. zie ik voor mij op het fietspad een dame met roze compressiekousen en een mooie lange paardenstaart. Langzaam loop ik op haar in en als we op het strand komen, haal ik haar in.
Ik zoek direct het harde zand op en een nieuw mikpunt: een oudere man in het bordeauxrode shirt van de Hague Road Runners.
Ik zet aan en geniet ervan om net niet buiten adem te raken. De benen worden moe, maar blijven keihard werken. De ondergaande zon geeft het strand een gouden gloed.... ik voel mij één met de omgeving, ik hoor hier thuis.

Het lukt me niet om dichterbij de HRR-veteraan te komen, geen centimeter. Bij de finish zit ik nog altijd 12 seconden achter hem. Mijn tijd is 53 min 28. De tweede ronde van vijf km. loop ik in 26 min 17. De negatieve split geeft me een goed gevoel: ik ben fit.

In het donker rijd ik met Loes in haar knalgele bus terug naar Delft. Loes finishte als vierde vrouw en als tweede in haar leeftijdscategorie: er ligt een mooie bos bloemen op de achterbank. We halen herinneringen op aan het strand, de ondergaande zon en het mooie licht. We spreken af om in het najaar weer naar Ter Heijde te gaan voor de halve marathon.

Zaterdag 13 Mei 2017 at 07:43 am | | hardlopen | Geen reacties

Koning van Spanje 2017

De Koning van Spanje was vorig jaar mijn allereerste trail: ik vond het geweldig. 
Toen de inschrijving afgelopen najaar open ging, schreef ik direct in voor de langste afstand: de 42 km. In februari begon ik op te zien tegen die afstand en heb ik mijn inschrijvng laten overzetten naar 22 km., die ik wel aandurf.

Op zaterdag reisde ik met de Vrolijke Lopers naar Zuid-Limburg. We hebben een stevige wandeling gemaakt en een net-zo-stevige pint gedronken in de Zotte Lambiek, een van de beste biercafé's van de Benelux.

Zondagmorgen bij de start was ik op tijd om nog even te kletsen met Koen en Ruth, die de 44 km. gingen lopen. En daarna nog even bijgepraat met good, old Tiny en Jim. 
Vanaf de start moest er direct geklommen worden omhoog naar de camping, door een steeds smallere geul. Het viel me tegen. 
Na 20 minuten lopen even sanitair gestopt en daarna weer aangehaakt bij de andere Vrolijke Lopers, die de 22 km. liepen.

De afdalingen gingen moeizaam op mijn dunne Chala-huaraches. Het klimmen ging moeizaam vanwege de zwaartekracht. Even later kwam het herkenbare moment waarop ik verzuchtte: "Had ik maar meer en serieuzer getraind."

De kuiten raakten gewend aan het heuvelop lopen en ik kwam langzaam in een flow. Ik haakte aan bij Fred van der Gon Netscher en vijf minuutjes later ben ik hem gepasseerd.
Ik begon stukjes van het parkoers te herkennen. Over het boerenerf. Door het weiland naar de beek: voorzichtig erdoorheen en de modderpoel aan de overkant omzeilen. Dan een hele lange en steile klim. 

Na twee uur en 10 minuten had ik een dipje. Maar toen zag ik in de verte de verzorgingspost opdoemen. Dat had ik net nodig. Ik heb vrij lang gepauzeerd, totdat Vrolijke Loopsters Marlies en Harma er ook waren. Fred was alweer vertrokken, dus die moest ik nog een keertje inhalen.
De laatste vijf kilometer kon ik lekker doorlopen zonder zwakke momenten. Maar het lukte me niet om binnen de drie uur te finishen. 

Ik heb genoten van die 22 km. ploeteren en vond het geen probleem dat ik er 20 minuten langer over deed dan vorig jaar. Lekker moe geworden in een prachtige omgeving. Oude vrienden ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt. Hopelijk ben ik er volgend jaar weer bij.

Maandag 08 Mei 2017 at 7:03 pm | | hardlopen | Drie reacties

John Mayer: The Search for Everything

Met mijn dochter Jessie ga ik woensdagavond 3 mei naar de Ziggo Dome, naar het concert van gitaarheld John Mayer. We vinden allebei dat hij prachtige liedjes schrijft en zetten zijn muziek op als we even niets hoeven.

Het concert is opgedeeld in 5 stukken. Zie hier de lijst van gespeelde songs.
Het eerste deel staat de hele band op het podium. Het concert begint met "Heartbrake Warfare" en "I don't trust myself with loving you". Kippenvelmomentjes. 

Na het eerste half uur volgt een solo-optreden waarin John Mayer een aantal songs speelt op een akoestische gitaar. Bij "Daughters" weer kippenvel.. ik zit hier immers met mijn enige dochter.

Het derde deel van het concert wordt verzorgd door het John Mayer Trio. Samen met bassist Pino Palladino en drummer Steve Jordan speelt John Mayer stevige gitaarrock: Crossroads, Wait until tomorrow en Ain't no sunshine.
Een heel ander geluid dan de eerste twee delen van het optreden. 

De rest van de band komt terug op het podium en speelt nog vijf bekende songs.
Als toegift speelt de band ook het melancholische "Slow dancing in a burning room."

Als afsluiting verschijnt John Mayer solo op het podium en speelt op de piano "You're gonna live forever in me".
Ik neem mij voor om de volgende keer als John Mayer in Nederland optreedt weer te komen.

Om half één fiets ik terug van het station naar het strandhuisje in Kijkduin. Door de stromende regen en in een melancholische bui. Het was een avond om nooit te vergeten.

Vrijdag 05 Mei 2017 at 12:27 pm | | muziek | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Vlaardingen revisited

Ik ben opgegroeid in Vlaardingen. Toen ik klein was, stond ik op Koninginnedag vaak te kijken naar de Havenloop, een prestatieloop in het centrum van Vlaardingen. Maar ik heb zelf nog nooit meegelopen met deze klassieker. De Havenloop werd dit jaar voor de 70ste keer gehouden; de eerste keer was in 1946.  En in 2017 kwam het er eindelijk van om zelf eens mee te lopen.

Tijdens het inschrijven en omkleden in de Lijnbaalhal komen er al jeugdherinneringen aan zaalvoetbal boven. Ik ken het parkoers op mijn duimpje. Het rondje begint op de Westhavenkade en loopt via de Prinses Julianabrug naar de Oosthavenkade, waar ik ooit als vakantiebaantje de post bezorgde. Bij de Schiedamseweg linksaf de brug weer over en dan langs de Visbank naar start en finish. Ik ga 8 rondjes van 1,25 km lopen, 10 km.

In de eerste drie rondes loop ik stevig door. Het wegdek van straatklinkers is niet heel fijn voor mijn blote voeten, maar het is ook geen ramp. Er zijn geen kilometerbordjes: maar bij het ingaan van de 4e ronde (na 3,75 km.) geeft mijn klokje 19 minuten aan.
Natuurlijk vallen mijn blote voeten op tussen de 200 a 250 deelnemers met schoenen. Op de Westhavenkade word ik aangemoedigd door een groepje kinderen:"hup, blote voeten, hup, blote voeten".
Aan de overkant op de Oosthavenkade staat een dame foto's te maken.

In mijn 6e ronde word ik gedubbeld door Marlon, die vandaag op Fivefingers loopt.
Het wordt saai en zwaar in de laatste rondjes. Ik heb spijt van mijn snelle start. Net voor ik de 7e ronde in ga, haalt oud-Olympisch kampioen Mark Huizinga mij in. De speaker roept, dat hij nog maar één rondje hoeft. Ik moet er dan nog twee. De laatste ronde is het zwaarst: ik finish na 52 minuten rond.

Voordat Bettie en ik terug naar Delft fietsen, drinken we koffie in cafè Concordia, een echt buurtcafè aan de Westhavenkade. Ik krijg een oranje tompouce van de barvrouw en leg haar uit waarom ik op blote voeten loop en vrijwel nooit in glas trap.

De Havenloop is een leuke traditie en misschien loop ik volgend jaar weer mee, ook al is de ondergrond wat lastig.

Maandag 01 Mei 2017 at 10:14 am | | hardlopen | Geen reacties

Presentielijst

Ik maak elke week een presentielijst voor de Instroom-Herstel-Groep, die ik begeleid. Er is een vaste kern, maar er komen ook telkens nieuwe namen van geblesseerden of beginners bij.
In het najaar van 2016 kwam de naam Titus op de presentielijst van de IHG. Titus legde uit dat hij ziek was en chemotherapie zou krijgen. Ik keek ook niet vreemd op als hij een paar weken niet kwam trainen.

In januari kwam Titus wel weer regelmatig trainen. Zijn conditie verbeterde en hij kon al met de fitte gezonde lopers in de groep meetrainen. In februari mailde Titus dat hij voorlopig niet zou komen trainen. Er waren nieuwe uitzaaiingen gevonden en hij begon met een nieuwe serie chemokuren.
Ik haalde zijn naam weer van de lijst.

Afgelopen vrijdag kreeg ik te horen dat Titus was oveleden. De strijd verloren.
Hij was een fijne betrouwbare man, die veel voor De Koplopers heeft betekend. Ik vind het erg jammer dat het zo snel al voor hem is afgelopen. 

Vrijdag 28 April 2017 at 6:10 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags: