Marathon, melancholie en masseren

Op de tweede zondag van april ben ik altijd in Rotterdam bij de Rotterdam marathon.
Bij het Koplopers-marathon-steunpunt als masseur en vaak ook als supporter in de Boezemstraat bij het 32 / 39 km punt.
Dit jaar liep ik zelf weer mee... op de 1/4e marathon weliswaar, maar ik had gewoon een startnummer op en kreeg een medaille na de finish op de Coolsingel.

In het startvak voor de kwartmarathon werd ik overvallen door melancholie. Twintig jaar geleden liep ik nog mee op het hoofdnummer: de hele marathon. Wat is de tijd eigenlijk snel gegaan. Wat is er veel veranderd. Wat ben ik veel veranderd. Ik kreeg een brok in mijn keel.
En ik kreeg koude voeten want mijn zwager Joost en ik moesten een half uur wachten op ons startsignaal... in de schaduw om kwart voor tien 's morgens.

Eindelijk mochten we weg. In de eerste kilometers kon ik redelijk doorlopen en veel lopers inhalen. Het was leuk om door de gezellige heksenketel in de Boezemstraat te komen. Maar in het Kralingse Bos ging het parcours van de kwart marathon over de vrij smalle Prinses Beatrixlaan en niet over de geasfalteerde Bosdreef. Inhalen werd erg moeilijk en ik moest mijn tempo aanpassen aan de menigte.
Vanaf de Kralingse Plaslaan kon ik weer een beetje doorlopen. In de laatste twee kilometers schakelde ik nog een tandje bij.  Mijn netto-eindtijd was 57 min 32 sec.: een tempo van 5 min 27 per kilometer.

's Middags heb ik mijn best gedaan als masseur in het Koplopers-marathon-steunpunt. Samen met twee andere masseurs geprobeerd om de uitgeputte spieren van de gefinishte marathonlopers weer soepel en los te krijgen.
Vele jaren geleden stond ik ook in het marathon-steunpunt als onervaren, beginnende masseur. Nu kwamen de andere masseurs naar mij om advies te vragen, omdat ik al zoveel ervaring heb.
Er is veel veranderd; ik ben veel veranderd in die tijd.

Ik denk niet dat ik ooit nog een hele marathon zal lopen in Rotterdam. Ik ben er mentaal niet sterk genoeg voor. Een trail van 4 uur of langer zal ik misschien nog wel lopen: door de afwisseling van het terrein is dat veel beter te verteren dan 4 uur lang over asfalt draven.
Volgend jaar ben ik zeker weer in Rotterdam bij de marathon. En ik krijg dan ook weer een brok in mijn keel.

Maandag 10 April 2017 at 9:12 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Zandmotor reloaded

Afgelopen zondag was de tweede editie van de Zandmotorrun. Ik was er weer bij en liep net als vorig jaar de 10 km.
Het evenement was net zo druk als vorig jaar, maar wat professioneler georganiseerd.
Er waren wat meer lopers op blote voeten.

Ik startte lekker achteraan, samen met Chris, een andere Delftenaar op blote voeten. Chris liep stevig door en in de eerste kilometers haalden we al flink wat lopers in. Na twee kilometer volgde de splitsing: de 5 km. lopers mochten rechtdoor. Wij gingen met de andere 10 km. lopers gingen rechtsaf voor een lus over de buitenrand van de Zandmotor. Chris liep in een stevig tempo langzaam bij mij weg. Ik deed het wat rustiger aan.


foto: Jeroen Tibbe

In de volgende kilometers probeerde ik zoveel mogelijk over de harde stukken van het strand te lopen en zo weinig mogelijk energie te verspillen. Langzaam liep ik in op clubgenoot Rutger.
Na ongeveer 20 min. haalde ik hem in. Rutger kon niet aanhaken. Na 28 min. lopen draaide ik linksaf naar het keerpunt: door het mulle zand zakte het tempo direct. Helaas geen bekertje water bij het keerpunt.

De volgende 3 kilometer over het mulle zand waren erg zwaar. Ik heb twee wandelpauzes genomen om de kuiten te te laten ontspannen.


foto: Jeroen Tibbe

Ik trok mijn shirtje uit en kon toch langzamerhand inlopen op de blonde jongedame voor mij. Ik haalde haar uiteindelijk bij, op de plek waar Jeroen Tibbe foto's stond te maken.


foto: Jeroen Tibbe

In de laatste 2 kilometer, over het harde zand zette ik nog even flink aan. Heerlijk om na dat geploeter weer echt hard te kunnen rennen. Op weg naar de finishboog moest er nog 150 m. afgezien worden door het mulle zand.
ik finishte na 55 minuten en 15 sec.: twee minuten sneller dan vorig jaar. 


foto: Fred van der Gon Netscher

Na afloop van de Zandmotorrun ben ik met Chris, Rutger en Aloha-runner Etienne nog even de zee ingegaan. Het water was lekker koud en het opwarmen tijdens het aankleden voelde zoals gewoonlijk fantastisch.

Dinsdag 04 April 2017 at 07:53 am | | hardlopen | Geen reacties

57 jaar en fitter dan 10 jaar geleden

Een tijdje geleden merkte mijn schoonzus op: "Volgens mij ben je nu fitter dan 10 jaar geleden."
Ik keek eens terug in mijn weblog en gaf haar gelijk.

In 2007 kreeg ik de griep en sukkelde ik met blessures. Ik trainde in de Blessureherstelgroep en ging spinnen in de sportschool i.p.v. hardlopen in het Elsenburgerbos.
In 2007 besloot ik ook om de opleiding tot sportmasseeur te gaan volgen. Dat was een goede keuze. Een jaar later werd ik de nieuwe masseur/verzorger van de Blessureherstelgroep.

In de afgelopen 10 jaar heb ik meer goede beslissingen genomen.

Ik ging de cursus "Bewust Hardlopen" volgen en begon in te zien hoe belangrijk een goede techniek en ontspanning zijn tijdens het hardlopen.  Een half jaar later liep ik de eerste meters op blote voeten.
Twee jaar geleden besloot ik om minder te gaan werken in de buurtsuper. Ik kreeg meer tijd voor mijn hobbies: moestuinieren en hardlopen.
Langzamerhand kreeg ik door dat ik hardlooptraining geven heel erg leuk vind. Aan het begin van de week begin ik al vooruit te kijken naar de trainingen, die ik ga geven. Ik zet in mijn hoofd alvast parkoersjes uit en bedenk manieren om de training leuk te maken.

Vorig jaar nam ik de stap om zelf workshops en  cursussen Barefootrunning te gaan geven. Dat is zeer goed bevallen. Je ontmoet in het blotevoetenwereldje leuke mensen, die open staan voor nieuwe ideeën en inzichten. En zo ontdekte ik het winterzwemmen in koud open water. 

Ik had een leuke luie verjaardag met gezellige visite.
Ik kreeg van vrienden en vriendinnen 16 verschillende biertjes om in de komende tijd te proeven.

 

Het wordt weer voorjaar en zomer Het leven is goed: ik ga er weer 365 dagen van genieten.

Zaterdag 25 Maart 2017 at 12:42 pm | | overig | Geen reacties

Ooievaarstrail: 25 km banjeren door Brabantse blubber

Op een warme zondag in oktober ging ik met Sabine en Saskia naar de Smokkelaarstrail. Een leuke trail, maar erg warm en vermoeiend.
Een half jaar later ga ik met mijn zus Annelies, loopmaatje Esther en clubgenoot Ineke weer naar Goirle voor de Ooievaarstrail. Het is een vervroegd kadootje voor mijn verjaardag later deze week.

De 3 dames lopen de 15 km. Ik start eerder, omdat ik de 25 km. ga lopen. In de startgroep voor mij is één deelnemer op blote voeten. We hebben even gepraat, maar geen namen uitgewisseld.
Om 5 voor half 12 mag ik starten op mijn nieuwe Chala-sandalen. Ik begin rustig en loop al snel achteraan in mijn startgroep. Een sanitaire stop na 15 min. zorgt ervoor dat ik echt een van de laatsten ben.

Ik geniet van het uitzicht op de honderden dennenstammen om mij heen. De wind suist in de kruinen tien meter boven mij.
Twee modderige bospaadjes verder loop ik langs honderden zilverwitte berkenstammen. Ik hoor de vogels hun stukje territorium fluitend afbakenen... alsof dat heel makkelijk is. Volkomen ontspannen adem ik de koele vochtige bosatmosfeer in.
Het lijkt een decennium geleden dat ik elke zondagmorgen over asfalt draafde. Nu loop ik veel liever door het bos of over het strand.

Opeens ben ik bij de splitsing tussen de 15 en 25 km route, het 10 km. punt. Er is ruim een uur verstreken zonder dat ik het merkte. Ik doe mijn sandalen uit en banjer blootvoets verder door de plassen, de modder en over de bospaadjes. Af en toe haal ik lopers in, maar ik blijf niet lang bij ze hangen. Bij de verzorgingspost na 15 km. neem ik een lange pauze. Twee bekertjes bouillon en een handvol schijfjes banaan.

Het parkoers kronkelt verder over de heide. Dit landschap ligt hier al eeuwen. De fluorescerend gekleurde jacks die ik in de verte zie, zijn hier maar heel even. De sporen, die ik in de modder achterlaat zullen snel weer verdwijnen. Maar de wortels van de dennen, waar ik bijna over struikel zullen hier nog eeuwenlang in het zand liggen.

Ik haal een groepje van 5 lopers in en hoor een van hen zeggen: "we zitten op 20,5 km. in 2 uur en 13 min." Dan neem ik mijn eerste wandelpauze en voel ik de vermoeidheid in mijn onderrug en hamstrings pas goed. 
In de volgende kilometers volgen nog meer wandelpauzes, mijn tempo zakt verder in. Als ik het bos weer inloop, doe ik mijn Chala's weer aan. Een kwartiertje later zie ik in de verte de rotonde en de Roovertsche Leij: ik wandel niet meer en draaf ontspannen naar de finish.

In de Roovertsche Leij komen Esther, Annelies, Ineke en ik weer een beetje bij. Het is erg gezellig, we moeten dit vaker doen. 


Om half 5 's middags zet Annelies mij weer af in de Justus van Schoonhovenstraat. Moe, tevreden en nog altijd met Brabantse bagger aan mijn benen.

De eerste drie foto's in deze blog zijn gemaakt door Rob Pauel: het complete album vind je hier

Maandag 20 Maart 2017 at 6:47 pm | | hardlopen | Geen reacties

Meine neue Chalas: trail-huaraches

De Luna-sandals, die ik drieënhalf jaar geleden kocht, zijn nu echt versleten. De zool is aan de buitenlant van de voet heel dun geworden. En de Luna's met de dikke zolen zitten nog steeds niet lekker. Ik wilde nieuwe slofjes hebben voor de trails die ik het komend half jaar ga lopen.

Bij het Duitse Voycontigo bestelde ik een paar Chala EVO 4.0 XRD sandalen met een leren "binnenzool". Na enige weken antwoordde Voycontigo dat de lederen zool voorlopig niet meer leverbaar zou zijn. Men bood mij als alternatief de zwarte kunststof-versie aan. Ik ging akkoord en afgelopen weekend werden ze afgeleverd.

Ze zitten prima, beter dan de oude Luna-sandalen.
Je kan de riempjes zo strak aantrekken als nodig en de zool van ca. 7 mm. past zich enigszins aan de voetboog aan. De onderzool is van Vibram-rubber en geribbeld voor extra genot grip.


Na de woensdagavondtraining heb ik de Chala's teruglopend naar huis uitgeprobeerd. Lopen lekker licht, maar ze klapperen wel op de straat. Je hoort me van ver aankomen.
Komende zondag doe ik ze aan tijdens de Ooievaarstrail in Goirle. Op de bospaadjes en in de modder zal het klapperen wel meevallen.


(de schramman van afgelopen weekend zijn bijna genezen)

Vrijdag 17 Maart 2017 at 3:59 pm | | hardlopen | Geen reacties