Pesto maken

Aan al mijn hardloopvriendinnen heb ik al basilicumplantjes uitgedeeld, maar ik heb nog steeds veel over. Het groeit in de vensterbank als kool.

ik knip de volwassen stengels eruit en ga pesto maken.

Ingrediënten:
- verse basilicum uit de vensterbank
- twee bollen knoflook uit mijn moestuintje
- pecorino van dat Italiaanse zaakje op de Krakeelpolderweg
- walnoten
- olijfolie van de SPAR

Ik snijd de knoflook en de basilicum zo fijn mogelijk. Ik rasp de kaas en pak dan de staafmixer en doe de rest lekker op zijn 20e eeuws.

Het resultaat ziet er heerlijk uit.

Donderdag 06 Juli 2017 at 11:39 am | | Recepten | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

De zee trekt

De ruisende branding roept me telkens terug naar het strand.
Mijn moeder vertelde mij ooit dat ik het hele strand bij elkaar krijste als ze mij weghaalde bij de waterlijn en mij uit de zon in de schaduw van het windscherm zette.
Ik herinner mij hoe ik als kind zinloos zandkastelen maakte, die de vloed lachend wegspoelde.
Ik herinner mij dat ik als jonge vader met Max en Jessie op dezelfde plekken tevergeefs dezelfde kastelen bouwde.
Ik herinner mij de heerlijke strandvakanties met het gezin op Terschelling en in Katwijk.

Ik liep met Leo in 6 dagen van Hoek van Holland naar Den Helder. Met Ruth en Jesse rende ik van Scheveningen naar Zandvoort. Ik dook op 3e Kerstdag met Esther en Nicole de koude Noordzee in.

Op het moment dat ik in Scheveningen het strand op stap, kom ik thuis. Dit strand ligt hier al eeuwen en zal hier nog eeuwen blijven liggen. Ik heb hier al duizenden voetstappen achtergelaten. De voetstappen, die ik vandaag maak zijn wat dieper. Het zand is zacht. Lekker doorrollen over het keiharde zand lukt vandaag niet. Het wordt anderhalf uur krachttraining en werken aan de techniek.

Ik raap wat schelpen op en vraag me af wat de gekleurde ringen betekenen. Zijn het jaarringen? Of zijn het seizoensringen? Hoe lang doet zo’n schelpdiertje erover om zo’n schelp te maken? Tien jaar? Vijftig jaar?
Schelpen zullen hier altijd zijn net als het zand.
Ik ben hier maar even, anderhalf uur. Maar ik kom terug, dat weet ik zeker.

Donderdag 29 Juni 2017 at 12:42 pm | | hardlopen | Geen reacties

Foto's Vechtdaltrail

Toen er nog geen supermarkten waren en landbouw en veeteelt nog niet uitgevonden waren, kwamen onze voorouders toch aan voldoende eten. Ze renden urenlang achter een oud of ziek dier aan totdat het dier oververhit of uitgeput neerviel: de uitputtingsjacht.

Zo'n trail van 28 km. door de bossen bij Ommen lijkt wel wat op die uitputtingsjacht. Zeker als je op blote voeten rent met weinig kleren aan.

Van onze jagende voorouders zijn geen foto's. Maar dankzij "local hero" Hans Spieker van Spieker Sport Fotografie, kun je mij nog wel zien genieten tijdens de Vechtdaltrail.

 



Woensdag 28 Juni 2017 at 08:42 am | | hardlopen | Eén reactie

Vechtdaltrail: 28 km op blote voeten dansen, dromen, trippen

Op de middenafstand van de Vechtdaltrail, 28 km., starten slechts 150 deelnemers. Maar toch is het de eerste kilometers nog druk op de smalle bospaadjes. Ik loop op blote voeten en heb voor de zekerheid mijn Chala-huaraches meegenomen. Voorlopig doe ik ze niet aan. De ondergrond in het bos is bezaaid met denneappels maar zacht, zanderig en vochtig.
Na 20 min. komt er een stukje single-track (een smal pad waar je achter elkaar moet lopen). Lichtvoetig dansend ontwijk ik de boomwortels en denneappels op het pad. Ik houd 2 tot 5 m. afstand tot mijn voorganger en mijn voeten vinden dan vlekkeloos de beste plek om even te kaatsen op het tapijt van dennenaalden. Het gaat automatisch zonder dat ik bewust landingsplekjes uit kies. Het is als in een droom.

De organisatie heeft om de vijf kilometer bordjes langs de route gezet. Mijn tussentijd na 5 km. is 32. min.
Ik dans verder over de zanderige paadjes. Heel af en toe word ik uit mijn droom wakker geschud omdat ik per ongeluk toch midden op en denneappel of boomwortel trap.
Onderweg in het sprookjesbos springen sommige planten in het oog: vingerhoedskruid, kamperfoelie, duizendblad en rolklaver. Een open plek in het bos is volgegroeid met varens, die tot aan mijn schouders komen.

Bij de eerste verzorgingspost (op 9 km) eet ik een halve sinasappel en drink ik wat water.  Het 10 km. bordje passeer ik na 1 uur 4 min. De brede zandpaden worden afgewisseld met de leuke, technische stukjes single-track. Af en toe valt er een prettig, verfrissend miezeerregentje. Na 1 uur 32 min zie ik het bordje van 15 km. langskomen.

De laatste 13 km. loop ik in het gezelschap van een drietal andere lopers. Een man in een zwarte korte broek, die de route in zijn horloge heeft opgeslagen. Een dame van rond de 40 met kort blond haar, die een zeer constant tempo draait. Een jonge meid van begin 20 met een mooie blonde paardestaart. Soms lopen we vlak achter elkaar, soms lopen de blonde dames wel 50 m. voor de man en mij uit.

Bij de tweede verzorgingspost eet ik twee halve bananen en een handje chips. We vertrekken weer met zijn viertjes voor de laatste 9 km.

We komen over kortgemaaide weilanden en korte stukjes asfaltweg. Door de vermoeidheid wordt het moeilijker om wortels, takjes en denneappels te ontwijken. Het dansen wordt nu een beetje ploeteren. Maar ik laat mijn sandalen achter in mijn broek zitten. Ik heb ze niet nodig.

De laatste kilometers volg ik op gepaste afstand de blonde vrouwen. De man in de zwarte shorts zit vast niet ver achter mij. Het wordt lichter: ik nader de bosrand. De finish is op de atletiekbaan. Ik deed 2 uur 57 min over de 28 km.

Bij de verzoringspost achter de finish eet ik krentenbrood en chips. Mijn broer Paul is uit Raalte gekomen om mij te zien finishen. Hardstikke aardig, maar ik had hem verteld dat ik er meer dan 3 uur over zou doen... dus komt-ie net te laat.
Ik geef de vrouw van de organisator complimentjes over het parkoers en de goede verzorging onderweg.

Volgend jaar kom ik weer terug naar deze perfecte blotevoeten-trail.

Ik dank Vrolijke Loopstera Nanda en Marja voor prettige lift naar Ommen.

Zaterdag 24 Juni 2017 at 8:48 pm | | hardlopen | Twee reacties

Scheveningen-Katwijk met wind mee

Met de tram reis ik naar Scheveningen. In een korte broek en een dun shirtje. Uiteraard zonder schoenen. In mijn achterzak de huissleutel, een biljet van 10 euro en mijn OV-chipkaart. Ik neem zo weinig mogelijk mee.
Bij de Keizerstraat stap ik uit en neem de kortste route naar het strand. Tegen de tijd dat ik bij de Pier ben heb ik het juiste tempo te pakken. Ik kan harder, maar dat hoeft niet. Langzamer kan ook, maar ik ben alleen en hoef me niet in te houden.

Het volgende uur loop ik prettig ontspannen over het harde zand. Links de bulderende branding. Rechts het zwijgende zand. In mijn hoofd een paar mooie liedjes van John Mayer en verder helemaal niets.
Waarom doe ik dit niet elke week ?

Als ik in Katwijk aankom, heb ik koffie verdiend met een stuk chocoladetaart. Ik ben niet moe, maar ga toch met de bus en de trein terug naar Delft. Mijn hoofd leeg, mijn lichaam lekker op temperatuur, mijn spieren prettig ontspannen. Waarom doe ik dit niet elke week ?

Donderdag 08 Juni 2017 at 12:43 pm | | hardlopen | Geen reacties