Hoe het hardlopen mijn huwelijk redde

Ik ben opgegroeid in Vlaardingen en voetballen was mijn sport. Op het schoolplein en in het weekend op het voetbalveld in een shirt van RKWIK. Ik had geen talent of spelinzicht, moest het hebben van mijn loopvermogen. Maar het hield me van de bank en van de straat.

Toen ik in 1985 trouwde en naar Delft verhuisde, stopte ik met voetballen. Drie jaar later begon ik vanwege een beginnend buikje met hardlopen.
Bij de Koplopers voelde ik me op mijn gemak. Ik sloeg zelden een training over. Al gauw raakte ik verslaafd aan het hardlopen en rende ik drie, vier of vijf keer per week.
In 1992 stopte ik met werken en werd fulltime huisvader. Ik heb daar nooit spijt van gehad. Maar het viel niet altijd mee om de hele dag bezig te zijn met twee kleine kinderen met een beperkte woordenschat. Mijn vrouw begreep dat en gunde mij genoeg vrije hardlooptijd.


Vakantiefoto van 30 jaar geleden (of 31 jaar)

In elk huwelijksbootje worden irritaties ingeslikt en frustraties opgekropt. Maar als de bom dreigde te barsten dan kon ik altijd even vluchten op mijn hardloopschoenen. Stampend op het asfalt ging de uitlaatklep open en zweette ik mijn hoofd leeg.
Vaak voelde mijn vrouw mijn bui al aankomen en zei ze: “Ga nou eerst maar even hardlopen.”
Van een uurtje hardlopen knap je altijd op en als ik dan thuis kwam, wist ik niets eens meer waarom ik zo opgefokt de deur uitgegaan was. Ik ging de was opruimen en de afwas doen en pas daarna douchen. 

Ik loop inmiddels al 29 jaar hard. Het is mij in die tijd niet gelukt om mijn vrouw of mijn kinderen aan het hardlopen te krijgen. Helaas.
Ik heb wel een schat aan hardloopervaring, inzicht en kennis opgedaan, die ik graag deel of overdraag aan anderen. Die anderen zijn steeds vaker vrouwen, omdat er steeds meer vrouwen gaan hardlopen. En omdat ik steeds ouder word, loop ik tegenwoordig heel vaak tussen jonge vrouwen. Dan lijk ik op de spreekwoordelijke oude bok, op zoek naar een fris blaadje groen. Andere hardlopers, die ik dan tegenkom, vragen dan tactvol: “Is dat je dochter?”
Sommige hardlopers komen onderweg een hardloopster tegen, die ze leuker vinden dan hun partner. Dan kan er een huwelijk op de klippen lopen. Ik ga na het hardlopen al 29 jaar weer gewoon terug naar huis. Waar mijn vrouw tevreden constateert dat ik dankzij dat hardlopen fit en gezond ben gebleven … en gezellig.

Zaterdag 03 Juni 2017 at 07:27 am | | hardlopen | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Zweten in je schoenen maakt je huid zacht

Ik ben heel blij met mijn mooie Ahinsa-schoenen. Maar als ik thuiskom uit mijn werk, doe ik ze meteen uit.
Soms doe ik ze al uit voordat ik thuis ben en loop ik van mijn werk naar huis al op blote voeten. Dat vind ik gewoon lekker, lopen op blote voeten.

Er is nog een reden waarom ik zo snel mogelijk die klamme schoenen uit doe. In de schoenen is het vochtig en broeierig. En mijn huid wordt zacht door die kleffe vochtigheid.

Ik heb het Ruth (Langemeijer) al vaak horen zeggen: "Je wilt je huid hard maken en sterker om wondjes te voorkomen. Dus je moet zo weinig mogelijk je schoenen aan hebben."
Nu ervaar ik het ook zelf: door schoenen aan te doen wordt je huid zacht en kwetsbaar. 

Sinds half mei heb ik alleen nog schoenen aan tijdens mijn werk in de SPAR. Da's 20 uur per week.
De rest van de tijd, 148 uur, ben ik lekker op blote voeten.

Maandag 29 Mei 2017 at 10:19 pm | | overig | Geen reacties

30e Golden Tenloop

Toen de eerste Golden Tenloop werd georganiseerd, was ik nog geen hardloper. Bij de tweede Golden Tenloop liep ik als beginnend Koploper mee. De 28 volgende edities (op ééntje na) heb ik als vrijwilliger met zo’n geel hesje aan meegeholpen aan het loopfestijn.

Gisteren viel me op dat ik zoveel vrienden en bekenden tegenkom tijdens de 30e Golden Tenloop. Het voelt als een reünie, als een groot feest van herkenning en vriendschap.
“s Ochtends vroeg zie ik al de vaste groep Koplopers en aanhang, die helpen met de opbouw van start en finish. Sommigen ken ik al 29 jaar, anderen 10 of 15 jaar. Van sommigen ken ik zelfs de partner en de kinderen.

In de loop van de dag zie ik blije gezichten van mensen, waar ik een startnummer voor heb kunnen regelen. En de zenuwachtige gezichten van de beginnende lopers, die voor het eerst een 5 of een 10 km. gaan lopen.
Ik kom collega’s tegen: collega-masseurs, collega-trainers en collega’s uit de SPAR. Buren uit de straat of verderop uit de wijk.
Ik zie tussen de deelnemers Vrolijke Loopsters, die ik pas een jaar ken. Hagenezen die ik al veel langer ken. Bekende gezichten uit Delfgauw, Nootdorp en Pijnacker. Mensen van DIJC-Bertus, van RingPass, van AV’40 en heel veel van de Koplopers.
Mensen, die meegetraind hebben met de Instroom-Herstel-Groep, maar inmiddels gestopt zijn met hardlopen. En ook mensen, die inmiddels toch weer begonnen zijn.
Ik praat gezellig bij met bekende blotevoetenlopers en lopers, die een barefoot-workshop bij mij gevolgd hebben. Maar net zo graag met lopers, die hun schoenen gewoon aanhouden.

Ik sta er van te kijken dat ik zoveel mensen ken. Zoveel gezichten dan, want van sommigen kan ik mij de naam niet meer herinneren. In de komende 12 maanden komen er nog meer gezichten en namen bij. En ik hoop dat alle vrienden en bekenden er volgend jaar bij de 31e Golden Tenloop weer bij zijn.

Zaterdag 27 Mei 2017 at 08:11 am | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Een les in nederigheid


de medaille van de 5 km. (links) heeft meer glans dan die van de 21 km.(rechts)

Op zondagmorgen ga ik samen met mijn zwager Joost opnieuw naar Leiden. Bij Jessie drinken we koffie. We laten onze tassen staan als we om kwart voor 10 vertrekken om voor de halve marathon.

Het startschot is om half 11. Tien minuutjes later mogen wij in startvak E eindelijk beginnen aan onze 21 km. Het is druk en warm, heel anders dan gisterenavond.
Over de eerste twee kilometer doen we minder dan 11 minuten: da’s eigenlijk wel hard. Mijn benen protesteren. Bij het bordje van vier kilometer voelen mijn benen nog altijd niet ontspannen. Ik laat het tempo zakken en Joost langzaamaan weglopen.
Bas zit in het gras bij 7 km. en maakt foto’s.

Bedankt Bas

Bij het volgende kilometerbordje neem ik even een wandelpauze van 100 m. Dat helpt: mijn benen voelen nu minder moe en de volgende kilometers loop ik lekker door. Maar vanaf 11 kilometer komen de stemmetjes in mijn hoofd weer terug:

“Tsja, die snelle vijf kilometer van gisteren, zitten nog in je benen.”
“Ga maar weer even wandelen, dat voelt zo lekker.”
“Je bent geen veertig meer.”
“Je hebt gewoon te weinig geslapen en te weinig gegeten.”

Vanaf 13 km. luister ik naar mijn “reptielenbrein”, dat zegt: ”zuinig met je energie, wandelen”.
De 15 km. gaan nog in anderhalf uur (6 minuten per kilometer). Maar ik denk er serieus over om uit te stappen. Wat ben ik moe.
Bij 17 km. krijg ik een halve banaan van een jongetje langs de kant. Het is een psychologische opsteker. Nog maar 4 km., dat kan ik wel; ik stap niet uit.
Het is nog wel een lijdensweg naar de plek waar Bettie en Jessie staan te wachten (500 meter voor de finish) Ik finish na 2 uur 12 min.

Ik heb een harde les geleerd gisteren. Zaterdagavond een snelle vijf betekent dat je zondag in de categorie natte krant hoort en beter geen halve marathon kunt lopen.

Tot slot nog een korte reportage van I love Leiden over de 5 km. Nightrun van zaterdagavond.

Maandag 22 Mei 2017 at 1:36 pm | | hardlopen | Geen reacties

Nightrun: rennen door Leiden

In een spontane bui schreef ik in voor de 5 km Nightrun in Leiden. Een funrun aan de vooravond van de (halve) marathon.

Toen ik om kwart over 10 het startvak wilde inlopen zei een medewerker: "Jij hebt startvak A, je moet verder naar voren." Ik had kennelijk een tijd opgegeven bij de inschrijving. In het startvak kwam een loopster aan mij vragen, hoe dat zat met die blote voeten. Ik heb geduldig even uitgelegd waarom ik zonder schoenen loop. Deaarna nog even staan kletsen met een Dobbeloper uit Nootdorp.

Na de start ben ik gelijk in een stevig tempo gaan lopen. Startvak A, dat schept toch wel verplichtingen. Het wegdek was afwisselend: nu eens asfalt, dan weer straatstenen. We renden door de Herenstraat en draaiden daarna een woonwijk in.
Daar was al het bord van de 2 kilometer. Mijn horloge gaf daar 9 min. 30 aan.Ik werd ingehaald door een paar jonge gasten. Eén ervan riep:"Op blote voeten? Ben je gek?" Ik zette even aan en bleef naast hem lopen om uit te leggen dat iedereen dat kan: "je wordt allemaal geboren zonder schoenen."
Ik passeerde Rien de Wolff. Hij is ongeveer van mijn leeftijd en ik kom hem al 20 jaar tegen bij dit soort 5 kilometerloopjes.
De route ging verder via de Witte Singel en dan door het wijkje waar mijn dochter Jessie woont. Over het Rapenburg terug het centrum in. De laatste 700 meter door de Breestraat geloofde ik het wel en liet het tempo wat zakken. Ik werd ingehaald door jonge lopers, die me toeriepen: "Kom op". Maar ik bolde uit naar de finish.
Mijn tijd: 23 min 35.

Achter de finish werd ik aangesproken door een jonge knul met een kladblok: journalist in de dop. Hij vroeg mijn naam en wilde meer weten over mijn blote voeten. Daarna kwamen een cameraman en een jonge vrouw met microfoon op me af. Even leuk gebabbeld en het blotevoeten-evangelie verkondigd.

Tijd om naar huis te gaan.
Nog altijd op blote voeten rende ik terug naar het station. Vijfendertig jaar geleden, toen ik in Leiden studeerde, rende ik ook wel eens naar het station... om de laatste trein te halen. Met een lijf vol bier... net niet kotsend en nog gewoon met schoenen aan. Op blote voeten, in een korte broek loopt echt veel makkelijker.

Zondag 21 Mei 2017 at 07:31 am | | hardlopen | Geen reacties