Dag 21026: halve marathon van Amsterdam met de Barefoot Crew

15 oktober 2017 is de 21026e dag van mijn leven en ik ga iets doen wat ik nog niet eerder gedaan heb. Ik reis met Leo naar Amsterdam en ga daar met een groep andere blotevoetenlopers de halve marathon van Amsterdam lopen.
Na een interessante omzwerving met trein en bus en korte zoektocht bij het Olympisch stadion vinden wij de Barefoot Crew, het gezelschap dat zich door Ruth en Frans heeft laten ompraten om de halve marathon op blote voeten te doen. Het blijken allemaal leuke mensen.

De marathon van Amsterdam is een mega-evenement: op de halve marathon alleen al zijn er 18.000 deelnemers. Het duurt even, maar om 13u45 kunnen we eindelijk gaan hardlopen. De Barefoot-Crew is herkenbaar aan de mooie shirts en de blote voeten. Een van ons draagt de Crazy-Barefoot-vlag rond.
Het is warm: in de eerste 5 km. loop ik al te zweten. Bij de eerste waterpost pak ik één bekertje om te drinken en één bekertje voor over mijn hoofd. Dat doe ik ook bij de volgende waterposten. Het is ook erg druk tussen die duizenden hardlopers.

We houden een tempo aan van ca. 10 km. per uur en leggen aan de andere lopers geduldig uit waarom we allemaal op blote voeten lopen. We zijn ambassadeurs van het blote-voeten-gevoel, apostelen van Barefoot-kerk.
Ik vind het leuk als je van toeschouwers hoort: "Kijk, op blote voeten...... heee, er zijn er nog meer op blote voeten."

Tot de 15 km. blijft de groep goed bij elkaar, maar als we het Vondelpark ingaan, raak ik een beetje achterop. Het gaat niet lekker meer. Na 17 km. zie ik wat mensen met gele hesjes aan hurken bij een languit liggende loper. Dat kan ik in deze fase van de halvathon net niet hebben. Ik krijg steeds meer zin om even te gaan wandelen. In de verte zie ik de Barefootvlag uit zicht verdwijnen. 

Ik probeer de gedachten uit mijn kop weg te ademen, maar dat lukt niet goed. Bij 18 km. neem ik even een wandelpauze. Niet lang: het publiek moedigt mij aan en ik ga ze niet teleurstellen.
Op weg naar het stadion neem ik nog twee korte wandelpauzes, maar telkens word ik weer aangemoedigd om weer te gaan rennen. 
Op de atletiekbaan in het stadion is het nog steeds dringen: inhalen is er niet bij. Ik finish een paar minuten voor 16 uur, een paar minuutjes achter de andere barefooters.

Mijn eindtijd is 2 uur 10 minuten, ongeveer gelijk aan de eindtijd, die ik in Leiden liep. Misschien moet ik toch wat meer kilometers trainen om een halve marathon uit te lopen zonder wandelen. Of misschien moet ik me maar verzoenen met dit tempo en deze resultaten.
Het duurt zeker een half uur om het stadion weer uit te komen. De uitgang is te klein om duizenden lopers op eigen houtje te laten vertrekken.

Het was een heerlijke dag met de Barefoot-crew en met Leo. Aan de warmte valt niet te ontkomen, maar de drukte is wel te vermijden. Volgende keer zoek ik een evenement uit met veel minder deelnemers.

Maandag 16 Oktober 2017 at 3:28 pm | | hardlopen | Drie reacties

Geen smoelenboek, maar een voetenboek

Vroeger op de lagere school hadden de meisjes in mijn klas een poëzie-album, waarin hun vriendinnetjes plaatjes plakten en rijmpjes schreven. Misschien hebben sommige klasgenootjes die albums bewaard en bladeren ze die albums af en toe nog eens door in een sentimentele bui.
Ik ben ook graag in een sentimentele bui en daarom bedacht ik dat ik ook een album ga maken met herinneringen aan vrienden, familie en loopmaatjes.

Ik wil geen smoelenboek met foto's. En ook geen afgezaagde rijnpjes.
Ik ga voetafdrukken verzamelen in een voeten-album.

De eerste drie afdrukken staan er al in. Als je een keertje in de buurt bent, kom dan even op de koffie of thee. Dan smeer ik een beetje vingerverf op je linkervoet of je rechtervoet en dan maak je een blijvende afdruk in mijn voetenboek.

Vrijdag 13 Oktober 2017 at 4:27 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Duivels, demonen en rennende engelen

Zondag 1 oktober: net als vorig jaar loop ik met andere Vrolijke Lopers de Devils Trail in Doorn.
Om half 12 start ik met Ingrid en Onno (en een paar honderd anderen) voor de 26 km. Moenen-trail. De zandhelling doe ik op blote voeten, maar bovenaan in het bos doe ik mijn Chala-sandalen aan. Het grootste deel van het parkoers is niet echt prettig op blote voeten.
De eerste 20 min. loop ik nog bij Ingrid en Onno in de buurt. Maar dan verhoog ik mijn tempo en begin andere lopers in te halen. Ik herken hele stukken van het parkoers nog van vorig jaar. Bij de eerste verzorgingspost, na ca. 50 minuten, eet ik een stukje banaan en loop snel weer verder.
Na ongeveer anderhalf uur lopen, zet ik heuvelop even aan om bij een groepje lopers aan te sluiten. Mijn shirt wordt nat van het zweet. En als ik aansluit bij de groep voel ik voor het eerst mijn moeie benen. Ik heb geforceerd en ga even wandelen.

Even wandelen wordt 20 minuten wandelen. Mijn lege maag rammelt. Demonen in mijn hoofd zeuren over die 21 Rotterdamse kilometers van gisteren. Ik word ingehaald door een barmhartige Samaritaan. Hij vraagt hoe het gaat en ik leg uit dat ik rammel van de honger. Ik krijg van hem twee chocolade energierepen, die hij zelf niet nodig heeft vandaag. Dan draaft hij verder.
Ik werk de caloriën naar binnen en vijf minuutjes later ga ik voorzichtig weer hardlopen. Een paar honderd meter slechts, maar ik loop weer hard. Twee minuutjes later een moment van herkenning: nog 300 meter naar de tweede verzorgingspost. Ik drink, snoep en eet, tot ik de laatste 9 kilometer weer aandurf.

Twee kilometer verder op de heide kom ik twee rennende engelen tegen: Esther en Nicole. Ik ben erg blij om ze te zien; ik kan bij hen aanhaken en in aangenaam tempo en gezelschap naar de finish hobbelen.

Nicole en ik lopen iets harder dan Esther en we laten haar achter in de goede kolenschoppen van handen van ene Fred.
In de laatste vijf kilometer naar de finish laat ik het achterste van mijn tong zien aan Nicole. Ik biecht allerlei dingen aan haar op, die ik misschien beter voor mezelf had kunnen houden. Nicole is niet gauw geschokt en antwoordt met welgemeend advies. Uiteindelijk hollen we hand-in-hand de zandhelling af naar de finish: vrienden voor het leven.

Ik kom weer een beetje bij, doe droge kleding aan en drink een Heuvel-biertje.
Naarmate er meer Vrolijke Lopers binnen komen, wordt het steeds gezelliger. Het is een fijn clubje van leuke, lieve, open en eerlijke mensen.

Zaterdag 07 Oktober 2017 at 4:45 pm | | hardlopen | Eén reactie

Crazy Barefoot Rotterdam

Dankzij Barefoot Joost was er afgelopen zaterdag een derde Crazy Barefoot Marathon. Ik was er bij.
Het was leuk om al die blotevoetenlopers weer bij elkaar te hebben.
Ruth, Dave, Hugo, Martin, Keimpe, Marlon, Ruud, Rob. Jeroen, Michiel en Christian (uit België) waren er ook weer bij. Marijn was de enige Crazy Barefoot-debutant. Blotevoeten Anne kwam ons uitzwaaien bij de start.

Keimpe en ik hebben de eerste 21 km. meegefietst, foto's gemaakt en korte stukjes gefilmd.
Het weer zat niet mee, maar het was gelukkig niet zo warm als vorig jaar in Den Haag.

Halverwege bij Hotel New York vonden Rob en Marijn het wel genoeg. Ruud nam mijn fiets over en Keimpe's fiets ging als passagier mee in het busje. Ik vond het heerlijk om de tweede helft mee te kunnen rennen: over de Erasmusbrug, langs de Maas, door het Kralingse bos en terug naar het centrum langs de Rotte.

Joost had een mooi parkoers uitgestippeld met veel groen en met een rondje dwars door het centrum. Zaterdagmiddag op het drukste uur van de week, liepen de Crazy Barefoot-kameraden door de Markthal, door de koopgoot en over de Lijnbaan... in de stromende regen, lachen.
Tegen 3 uur kwamen we aan bij het Stadhuis, de finish na de 42 km.We kregen van Joost een medaille en een welverdiend biertje.

Hiep-hiep-hoera voor Joost, die de noodzakelijke verzorgingsposten had geregeld. En dank aan de maten van Joost, die met het busje veel meer dan 42 km. hebben gemaakt.

ik zal nog vaak door Rotterdam wandelen en mischien ook wel hardlopen. En op veel plekken zal ik dan terugdenken aan de Crazy Barefoot Marathon van 2017 en de leuke, fijne mensen, die er toen bij waren.

Dinsdag 03 Oktober 2017 at 1:53 pm | | hardlopen | Geen reacties

Is het een schoen? Is het een sok? Nee... het is een...

Skinner

Eind september loop ik nog altijd het liefst op blote voeten. Maar er komt in de komende maanden vast een dag dat zelfs ik het te koud vind om op blote voeten hard te lopen. Daarom heb ik een paar Skinners aangeschaft.

Skinners zijn stevige sokken van kunststof met een extra beschermende laag kunststof korrels op het loopvlak. Het ziet er uit of de sokken met lijm zijn ingesmeerd en daarna in zwart lavazand zijn gedoopt. 

Ze zitten (bij mij) vrij strak om de voeten. Misschien rekken ze wat verder op als ik ze wat vaker draag.
Ze lopen heerlijk. Het is anders dan op blote voeten: je voelt oneffenheden in de straat nog wel, maar scherpe takjes en steentjes doen geen pijn meer. Het gevoel lijkt erg op de Solerunners waarop de afgelopen winters liep, maar het loopvlak van de Skinners is iets dikker en buigzamer. Pluspunt, de Skinners hoor je nauwelijks op de straat, je kunt erop sluipen.

Je kunt Skinners nu alleen via een website kopen. Je kunt ze niet passen. Dat is even een gok: krijg je wel waar voor je geld. De Skinners zijn niet duur, 50 euro (excl. verzendkosten). Dus ik heb de gok genomen.
Ik heb er geen spijt van: ik zal er veel plezier aan beleven, deze winter en misschien ook de volgende nog.

Skinners worden gemaakt in Tsjechië, door een klein familiebedrijfje. Dat geeft toch een beter gevoel dan wanneer je hoort dat je schoenen door een Vietnamees meisje van 14 in elkaar zijn genaaid.
De Skinners worden warm aanbevolen door Hardloper Hans.

Dinsdag 26 September 2017 at 08:12 am | | hardlopen | Geen reacties