John Mayer: The Search for Everything

Met mijn dochter Jessie ga ik woensdagavond 3 mei naar de Ziggo Dome, naar het concert van gitaarheld John Mayer. We vinden allebei dat hij prachtige liedjes schrijft en zetten zijn muziek op als we even niets hoeven.

Het concert is opgedeeld in 5 stukken. Zie hier de lijst van gespeelde songs.
Het eerste deel staat de hele band op het podium. Het concert begint met "Heartbrake Warfare" en "I don't trust myself with loving you". Kippenvelmomentjes. 

Na het eerste half uur volgt een solo-optreden waarin John Mayer een aantal songs speelt op een akoestische gitaar. Bij "Daughters" weer kippenvel.. ik zit hier immers met mijn enige dochter.

Het derde deel van het concert wordt verzorgd door het John Mayer Trio. Samen met bassist Pino Palladino en drummer Steve Jordan speelt John Mayer stevige gitaarrock: Crossroads, Wait until tomorrow en Ain't no sunshine.
Een heel ander geluid dan de eerste twee delen van het optreden. 

De rest van de band komt terug op het podium en speelt nog vijf bekende songs.
Als toegift speelt de band ook het melancholische "Slow dancing in a burning room."

Als afsluiting verschijnt John Mayer solo op het podium en speelt op de piano "You're gonna live forever in me".
Ik neem mij voor om de volgende keer als John Mayer in Nederland optreedt weer te komen.

Om half één fiets ik terug van het station naar het strandhuisje in Kijkduin. Door de stromende regen en in een melancholische bui. Het was een avond om nooit te vergeten.

Vrijdag 05 Mei 2017 at 12:27 pm | | muziek | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Vlaardingen revisited

Ik ben opgegroeid in Vlaardingen. Toen ik klein was, stond ik op Koninginnedag vaak te kijken naar de Havenloop, een prestatieloop in het centrum van Vlaardingen. Maar ik heb zelf nog nooit meegelopen met deze klassieker. De Havenloop werd dit jaar voor de 70ste keer gehouden; de eerste keer was in 1946.  En in 2017 kwam het er eindelijk van om zelf eens mee te lopen.

Tijdens het inschrijven en omkleden in de Lijnbaalhal komen er al jeugdherinneringen aan zaalvoetbal boven. Ik ken het parkoers op mijn duimpje. Het rondje begint op de Westhavenkade en loopt via de Prinses Julianabrug naar de Oosthavenkade, waar ik ooit als vakantiebaantje de post bezorgde. Bij de Schiedamseweg linksaf de brug weer over en dan langs de Visbank naar start en finish. Ik ga 8 rondjes van 1,25 km lopen, 10 km.

In de eerste drie rondes loop ik stevig door. Het wegdek van straatklinkers is niet heel fijn voor mijn blote voeten, maar het is ook geen ramp. Er zijn geen kilometerbordjes: maar bij het ingaan van de 4e ronde (na 3,75 km.) geeft mijn klokje 19 minuten aan.
Natuurlijk vallen mijn blote voeten op tussen de 200 a 250 deelnemers met schoenen. Op de Westhavenkade word ik aangemoedigd door een groepje kinderen:"hup, blote voeten, hup, blote voeten".
Aan de overkant op de Oosthavenkade staat een dame foto's te maken.

In mijn 6e ronde word ik gedubbeld door Marlon, die vandaag op Fivefingers loopt.
Het wordt saai en zwaar in de laatste rondjes. Ik heb spijt van mijn snelle start. Net voor ik de 7e ronde in ga, haalt oud-Olympisch kampioen Mark Huizinga mij in. De speaker roept, dat hij nog maar één rondje hoeft. Ik moet er dan nog twee. De laatste ronde is het zwaarst: ik finish na 52 minuten rond.

Voordat Bettie en ik terug naar Delft fietsen, drinken we koffie in cafè Concordia, een echt buurtcafè aan de Westhavenkade. Ik krijg een oranje tompouce van de barvrouw en leg haar uit waarom ik op blote voeten loop en vrijwel nooit in glas trap.

De Havenloop is een leuke traditie en misschien loop ik volgend jaar weer mee, ook al is de ondergrond wat lastig.

Maandag 01 Mei 2017 at 10:14 am | | hardlopen | Geen reacties

Presentielijst

Ik maak elke week een presentielijst voor de Instroom-Herstel-Groep, die ik begeleid. Er is een vaste kern, maar er komen ook telkens nieuwe namen van geblesseerden of beginners bij.
In het najaar van 2016 kwam de naam Titus op de presentielijst van de IHG. Titus legde uit dat hij ziek was en chemotherapie zou krijgen. Ik keek ook niet vreemd op als hij een paar weken niet kwam trainen.

In januari kwam Titus wel weer regelmatig trainen. Zijn conditie verbeterde en hij kon al met de fitte gezonde lopers in de groep meetrainen. In februari mailde Titus dat hij voorlopig niet zou komen trainen. Er waren nieuwe uitzaaiingen gevonden en hij begon met een nieuwe serie chemokuren.
Ik haalde zijn naam weer van de lijst.

Afgelopen vrijdag kreeg ik te horen dat Titus was oveleden. De strijd verloren.
Hij was een fijne betrouwbare man, die veel voor De Koplopers heeft betekend. Ik vind het erg jammer dat het zo snel al voor hem is afgelopen. 

Vrijdag 28 April 2017 at 6:10 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De paradox van de versleten knieën

Laatst zat ik op een verjaardagsfeestje te praten met mijn zus. Zij is een jaar ouder als ik en helaas niet zo fit. Maar ze wil er iets aan doen en is naar de sportschool gestapt. Met behulp van een personal trainer werkt ze aan haar spierkracht en conditie. Heel voorzichtig begon ik over hardlopen. Maar zij antwoordde resoluut: “Ik kan niet hardlopen, want ik heb versleten knieën.”

Dat klinkt voor mij een beetje tegenstrijdig: zij heeft 30 jaar lang nauwelijks aan sport gedaan en toch versleten knieën. Terwijl ik 30 jaar lang iedere week 30 kilometer of meer heb hardgelopen en mijn knieën zijn nog prima. Het is net of knieën minder slijten als je ze veel gebruikt en veel slijten als je ze minder belast.

Machines, zoals auto’s en fietsen, slijten als ze heel veel kilometers maken. Maar het lijkt alsof het menselijk lichaam juist sterker wordt als het meer kilometers aflegt.
De spieren en banden rond het kniegewricht kun je sterker maken door training. Door rust worden ze juist zwakker en dunner. De belasting moet je wel heel geleidelijk opvoeren.

Pijn is een duidelijk signaal dat je iets aan het overbelasten bent.
Zelf heb ik ook wel eens pijn aan mijn knieën na een pittige wedstrijd. Als ik dan een paar weken wat rustiger train en geen wedstrijdjes loop, verdwijnt de pijn weer. Het komt weer helemaal goed. Het lichaam herstelt zichzelf en maakt zichzelf sterker.

Het menselijk lichaam is dus heel iets anders dan een auto of een fiets. Als je ouder wordt, duurt het langer om schade in je lichaam te herstellen en spierkracht op te bouwen. Maar je haar en je nagels blijven groeien, ook als je boven de 65 bent. Bij mensen boven de 75 gaan wondjes ook nog dicht. En krachttraining helpt ook nog als je boven de 80 bent. Laat je niet wijsmaken dat je oud of versleten bent. Ga het gewoon proberen en geef niet te snel op.

Zaterdag 22 April 2017 at 10:10 pm | | overig | Geen reacties

Marathon, melancholie en masseren

Op de tweede zondag van april ben ik altijd in Rotterdam bij de Rotterdam marathon.
Bij het Koplopers-marathon-steunpunt als masseur en vaak ook als supporter in de Boezemstraat bij het 32 / 39 km punt.
Dit jaar liep ik zelf weer mee... op de 1/4e marathon weliswaar, maar ik had gewoon een startnummer op en kreeg een medaille na de finish op de Coolsingel.

In het startvak voor de kwartmarathon werd ik overvallen door melancholie. Twintig jaar geleden liep ik nog mee op het hoofdnummer: de hele marathon. Wat is de tijd eigenlijk snel gegaan. Wat is er veel veranderd. Wat ben ik veel veranderd. Ik kreeg een brok in mijn keel.
En ik kreeg koude voeten want mijn zwager Joost en ik moesten een half uur wachten op ons startsignaal... in de schaduw om kwart voor tien 's morgens.

Eindelijk mochten we weg. In de eerste kilometers kon ik redelijk doorlopen en veel lopers inhalen. Het was leuk om door de gezellige heksenketel in de Boezemstraat te komen. Maar in het Kralingse Bos ging het parcours van de kwart marathon over de vrij smalle Prinses Beatrixlaan en niet over de geasfalteerde Bosdreef. Inhalen werd erg moeilijk en ik moest mijn tempo aanpassen aan de menigte.
Vanaf de Kralingse Plaslaan kon ik weer een beetje doorlopen. In de laatste twee kilometers schakelde ik nog een tandje bij.  Mijn netto-eindtijd was 57 min 32 sec.: een tempo van 5 min 27 per kilometer.

's Middags heb ik mijn best gedaan als masseur in het Koplopers-marathon-steunpunt. Samen met twee andere masseurs geprobeerd om de uitgeputte spieren van de gefinishte marathonlopers weer soepel en los te krijgen.
Vele jaren geleden stond ik ook in het marathon-steunpunt als onervaren, beginnende masseur. Nu kwamen de andere masseurs naar mij om advies te vragen, omdat ik al zoveel ervaring heb.
Er is veel veranderd; ik ben veel veranderd in die tijd.

Ik denk niet dat ik ooit nog een hele marathon zal lopen in Rotterdam. Ik ben er mentaal niet sterk genoeg voor. Een trail van 4 uur of langer zal ik misschien nog wel lopen: door de afwisseling van het terrein is dat veel beter te verteren dan 4 uur lang over asfalt draven.
Volgend jaar ben ik zeker weer in Rotterdam bij de marathon. En ik krijg dan ook weer een brok in mijn keel.

Maandag 10 April 2017 at 9:12 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,