Clinic: Hoe overleef ik de Puinduinrun

14 01 18 - 13:58 Gebruikte Tags: , , , , ,

Over twee weken loop ik de Puinduinrun. Niet voor de eerste keer. Ik heb hem al zeker drie keer eerder gelopen, dus ik weet wat mij te wachten staat. Eigenlijk hoef ik niet mee te doen met de clinic, die de organisatie organiseert. Ik ben toch gegaan om het parkoers te verkennen en even lekker tegen de Puinduinen op te rennen.

Om tien uur staat er een groep van 35 a 40 man op de afgesproken parkeerplaats. Eerst een kwartiertje gezamenlijk inlopen: een rondje via de duinen en over het strand. Mijn voeten worden gelukkig weer warm.
Terug op de parkeerplaats wordt er een groepsfoto gemaakt en wordt de groep in drieën gesplitst: de snelle fitte lopers, de middengroep en de beginners.
Na enig aarzelen sluit ik aan bij de snelle-lopers-groep. in die groep geen paardestaarten, alleen maar mannen en ik schat dat ik de oudste ben. Nou ja, er moet ook altijd iemand achteraan lopen.

O.l.v. trainer Pim doen we nog wat warming-up-oefeningen op de parkeerplaats. Mijn hartslag loopt daarbij al flink op: mijn hart bonkt in mijn oren. Dan gaan we het Puinduinrun-parkoers op.
We beginnen met drie keer het ruiterpad omhoog te rennen. Ik ben inderdaad de langzaamste van de groep, maar kan de anderen redelijk bijbenen.
We verkennen de snelle afdaling naar het smalle bruggetje en lopen dan via het fietspad naar de startplek. In rustig tempo lopen we vervolgens de eerste, vrij vlakke kilometer over de duinen en lopen dan weer terug naar de start.
Nu mogen we die eerste kilometer nog een keer lopen in pittig tempo en aanzetten in het mulle zand. Dat gaat mij best goed af.

Daarna verkennen we de steilste trappen en afdalingen. Omlaag gaat mij makkelijker af dan omhoog. 
De paden zijn hier en daar verstevigd met van die nare grove hoogovenslakken, heel vervelend op blote voeten. Ik houd mijn Skinners aan en zal dat over twee weken ook doen.
Bovenaan een van de trappen ligt een grote stapel betonblokken. Als die op de 28e maar weg zijn.

Om kwart over elf rent de snelle-lopers-groep nog één keer een trap omhoog; ik houd het voor gezien, ik ben kapot. Als ik bijgekomen ben bedank ik trainer Pim voor de training: voor mij was het de zwaarste training in jaren.

Met twee andere lopers drink ik koffie in de uitspanning bij de parkeerplaats en daarna fiets ik rustig terug naar huis.
Dit verslag schrijf ik met spierpijn in de hamstrings en de billen. Het was echt de zwaarste training in jaren.
In Delft nog een paar keer trainen op het dak van de TU-bibliotheek en dan zal ik de Puinduinrun ook dit jaar weer overleven.

twee reacties

Ruud
Vind het een leuke, bijzondere loop, de Puinduinrun.
1x eerder gedaan, over 2 weken de 2e keer. Net als toen, ook nu weer als start van de voorbereiding op een Bergmarathon.
Zie ja dan! Ruud (URL) - 14-01-’18 18:50
Fred
Zelf heb ik een paar keer aan de Puinduinrun meegedaan, maar ik sla steeds vaker over. Uiteraard speelt - zeker bij mij - leeftijd een rol maar dat herhaalde klimmen tegen trappen en duinen op is sowieso slopend. Ben al geen klimmer, zacht gezegd... Maar ik ga wel kijken als het even kan! Alvast succes Hans! Fred (E-mail ) (URL) - 15-01-’18 06:58


(optioneel veld)
(optioneel veld)

Om spam-reacties tegen te gaan, vraag ik jullie om te laten zien dat je geen spam-robot bent.


Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.