Duivels, demonen en rennende engelen - Hardloper Hans


Duivels, demonen en rennende engelen

Zaterdag 07 Oktober 2017 at 4:45 pm.

Zondag 1 oktober: net als vorig jaar loop ik met andere Vrolijke Lopers de Devils Trail in Doorn.
Om half 12 start ik met Ingrid en Onno (en een paar honderd anderen) voor de 26 km. Moenen-trail. De zandhelling doe ik op blote voeten, maar bovenaan in het bos doe ik mijn Chala-sandalen aan. Het grootste deel van het parkoers is niet echt prettig op blote voeten.
De eerste 20 min. loop ik nog bij Ingrid en Onno in de buurt. Maar dan verhoog ik mijn tempo en begin andere lopers in te halen. Ik herken hele stukken van het parkoers nog van vorig jaar. Bij de eerste verzorgingspost, na ca. 50 minuten, eet ik een stukje banaan en loop snel weer verder.
Na ongeveer anderhalf uur lopen, zet ik heuvelop even aan om bij een groepje lopers aan te sluiten. Mijn shirt wordt nat van het zweet. En als ik aansluit bij de groep voel ik voor het eerst mijn moeie benen. Ik heb geforceerd en ga even wandelen.

Even wandelen wordt 20 minuten wandelen. Mijn lege maag rammelt. Demonen in mijn hoofd zeuren over die 21 Rotterdamse kilometers van gisteren. Ik word ingehaald door een barmhartige Samaritaan. Hij vraagt hoe het gaat en ik leg uit dat ik rammel van de honger. Ik krijg van hem twee chocolade energierepen, die hij zelf niet nodig heeft vandaag. Dan draaft hij verder.
Ik werk de caloriën naar binnen en vijf minuutjes later ga ik voorzichtig weer hardlopen. Een paar honderd meter slechts, maar ik loop weer hard. Twee minuutjes later een moment van herkenning: nog 300 meter naar de tweede verzorgingspost. Ik drink, snoep en eet, tot ik de laatste 9 kilometer weer aandurf.

Twee kilometer verder op de heide kom ik twee rennende engelen tegen: Esther en Nicole. Ik ben erg blij om ze te zien; ik kan bij hen aanhaken en in aangenaam tempo en gezelschap naar de finish hobbelen.

Nicole en ik lopen iets harder dan Esther en we laten haar achter in de goede kolenschoppen van handen van ene Fred.
In de laatste vijf kilometer naar de finish laat ik het achterste van mijn tong zien aan Nicole. Ik biecht allerlei dingen aan haar op, die ik misschien beter voor mezelf had kunnen houden. Nicole is niet gauw geschokt en antwoordt met welgemeend advies. Uiteindelijk hollen we hand-in-hand de zandhelling af naar de finish: vrienden voor het leven.

Ik kom weer een beetje bij, doe droge kleding aan en drink een Heuvel-biertje.
Naarmate er meer Vrolijke Lopers binnen komen, wordt het steeds gezelliger. Het is een fijn clubje van leuke, lieve, open en eerlijke mensen.

Eén reactie

Hugo
Mooi verhaal Hans! Volgend jaar wil ik ook weer mee lopen. Hugo - 08-10-’17 20:15


Emoticons

Om spam-reacties tegen te gaan, vraag ik jullie om te laten zien dat je geen spam-robot bent.


 

Persoonlijke info onthouden?
Verberg e-mail
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.