Nooit meer een losse veter

27 06 13 - 22:43

Mijn rechterachillespees is nog wat gevoelig, maar om half 9 houd ik het niet meer. Zoals sommigen mensen verlangen naar een sigaret, naar een stevige borrel of naar de smaak van chocola. Zo snak ik naar een kwartiertje hardlopen. 
Ik stop watjes in mijn oren, zodat ik even niet naar mijn lichaam kan luisteren en ik ga de deur uit. Op blote voeten.

Ik ga niet te ver van huis. Ik loop ook niet hard. Ik loop op gevoel en zo ontspannen mogelijk.
Over asfalt, over supergladde stoeptegels van beton en over dieprode straatstenen. 
De Krakeelpolderweg, de Papsouwselaan, de Voorhofdreef. Na ongeveer anderhalve kilometer keer ik om. 
Op de terugweg probeer ik nog meer te ontspannen: het tempo kan lager, de pasjes kunnen nog korter. 
Ik bedenk opeens dat mijn veters niet kunnen losraken.

Grijnzend kom ik weer bij de voordeur terug: de hele training (3 kilometer slechts) op blote voeten gelopen. Tijdens trainingen en wedstrijdjes heb ik vaak moeten stoppen om even een veter te strikken. Als ik straks Barefoot Hans ben geworden, zal ik dat niet meer doen.

Geen reacties



(optioneel veld)
(optioneel veld)

Om spam-reacties tegen te gaan, vraag ik jullie om te laten zien dat je geen spam-robot bent.


Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.