De muziek van 2016

Zondag 25 December 2016 at 09:43 am

Vroeger zette ik tijdens lange duurlopen vaak een muziekje op. Dat doe ik steeds minder.
Ik gebruik mijn Ipod nog wel op de fiets, vooral als het hard waait. En tijdens lange ritten in het openbaar vervoer.

Tijdens mijn werk in de SPAR hoor ik luchtige, vrolijke popmuziek. Soms zing ik een paar regels mee.
Hieronder een kleine keus uit die liedjes, die mij het afgelopen jaar opvielen.

Alessia Cara: Wild Things


Dua Lipa: Be the one


DNCE: Cake by the Ocean


Ellie Goulding: Army

En nog maar eentje van DNCE

DNCE: Cake by the Ocean

De soundtrack van mijn leven: begin jaren 80

Zondag 07 Februari 2016 at 5:24 pm

Soms mijmer ik over dingen uit mijn verleden. Beelden komen voorbij als een flashback in een film. Heel vaak herinner ik mij ook de muziek die bij dat jaar of die levensfase hoorde.
Aan het begin van de jaren 80 nam ik op een cassettebandje een concert op van Siouxsie % the Banshees. Ik heb dat bandje tientallen keren in de trein beluisterd via mijn Walkman. Dat concert is een belangrijk deel van de soundtrack van mijn leven.
Afgelopen week ontdekte ik op YouTube een concertopname uit hetzelfde jaar, met dezelfde setlist en dezelfde sound.

Pinkpop 2015

Maandag 15 Juni 2015 at 6:08 pm

In 1981 ging ik voor het eerst naar Pinkpop, dat toen nog in Geleen plaatsvond. Een fantastische dag met optredens van U2, Fischer-Z en Ian Dury.
Vierendertig jaar later in 2015 ben ik weer naar Pinkpop gegaan, met mijn kinderen Jessie en Max. Toen bekend werd dat Muse op vrijdagavond de afsluitende act zou zijn, bestelde ik drie kaartjes voor die vrijdag en vroeg ik een vrije dag aan bij mijn baas.

Aangekomen op het festivalterrein kochten we eerst consumptiebonnen en liepen we naar het hoofdpodium voor het optreden van Bodycount, een Amerikaanse rockband met als frontman de rapper Ice-T. Dat was een lekkere binnenkomer na 3 uur in de trein.
Na een half uurtje gingen we naar het Brand Bier Stage in de tent voor het optreden van de Britse zangeres Paloma Faith. Ze had een flinke band achter zich en goede backingvocals. Het was een goed lopend optreden dat werd afgesloten met haar eerste grote hit: Just can't rely on you.

Het was buiten alweer droog geworden toen we naar Faith No More gingen kijken en luisteren. Niet echt bijzonder.
Daarna zijn we teruggegaan naar het hoofdpodium voor de Britse band Elbow. Daar werden we alledrie niet vrolijk van: wat een droefgeestige band is dat zeg.
We vertrokken snel weer naar het 3FM-podium voor het optreden van supergitaarheld Slash met zijn gelegenheidsband. Goede recht voor zijn raap Amerikaanse rock. Natuurlijk speelde Slash zijn klassieker 'Sweet child of mine" en die klonk prachtig in de avondlucht.

Maar we waren vooral gekomen voor Muse. Het overweldigende concert begon om kwart over tien met "Psycho" van hun nieuwste CD Drones.
Het drietal speelde hoofdzakelijk oudere songs: Newborn, Hysteria, Time is running out, Supermassive black Hole enzovoorts. En ook Stockholm Syndrome, een van mijn favoriete songs.
Van hun vorige alum "2nd Law" speelde Muse alleen "Madness" maar dat is ook een prachtig lied. 
Dit was de derde keer dat ik Muse live zag en hoorde optreden en wat mij betreft overtrof dit derde concert beide vorige optredens. Kortom volgende keer als ze komen ga ik weer.

De reis terug naar Delft was lang en vermoeiend, maar na zo'n prachtige dag vond ik dat eigenlijk niet erg.

Mijn eigen persoonlijke songfestival

Vrijdag 09 Mei 2014 at 3:46 pm

Op mijn weblog organiseer ik een heel klein, eigen songfestivalletje.
Er zijn 2 finalisten.

Paloma Faith met I just can't rely on you.




En Clean Bandit met Rather be. 

Welk liedje vind jij het leukst?

Film: Muse Live At Rome Olympic Stadium

Zondag 10 November 2013 at 6:41 pm

In juni ging ik met mijn kinderen naar het concert van Muse in de Amsterdam Arena. Was geweldig. 
Een maand later gaf Muse een concert in het Olympisch stadion in Rome. Tijdens dat concert zijn opnames gemaakt en die opnames zijn nu gemonteerd tot een concertfilm 'Muse Live At Rome Olympic Stadium'.

Afgelopen donderdag werd de film éénmalig vertoond in de Pathé bioscoop aan het Buitenhof in Den Haag. Ik was erbij samen met Max.
Een film is natuurlijk niet zo overweldigend als een echt rockconcert. Maar ik heb er enorm van genoten. 
We zaten op de eerste rij, dus dicht op het scherm. Het geluid was precies goed (hard, maar net niet te).
De film toont niet het gehele concert: er ontbreken een paar songs. Maar in ruim 90 minuten komen de fans goed aan hun trekken.
In december komt de film uit op DVD. Ik ga de DVD niet kopen. Maar als de concertfilm Muse Live nog een keertje in de bioscoop draait, ben ik erbij.