John Mayer: The Search for Everything

Vrijdag 05 Mei 2017 at 12:27 pm

Met mijn dochter Jessie ga ik woensdagavond 3 mei naar de Ziggo Dome, naar het concert van gitaarheld John Mayer. We vinden allebei dat hij prachtige liedjes schrijft en zetten zijn muziek op als we even niets hoeven.

Het concert is opgedeeld in 5 stukken. Zie hier de lijst van gespeelde songs.
Het eerste deel staat de hele band op het podium. Het concert begint met "Heartbrake Warfare" en "I don't trust myself with loving you". Kippenvelmomentjes. 

Na het eerste half uur volgt een solo-optreden waarin John Mayer een aantal songs speelt op een akoestische gitaar. Bij "Daughters" weer kippenvel.. ik zit hier immers met mijn enige dochter.

Het derde deel van het concert wordt verzorgd door het John Mayer Trio. Samen met bassist Pino Palladino en drummer Steve Jordan speelt John Mayer stevige gitaarrock: Crossroads, Wait until tomorrow en Ain't no sunshine.
Een heel ander geluid dan de eerste twee delen van het optreden. 

De rest van de band komt terug op het podium en speelt nog vijf bekende songs.
Als toegift speelt de band ook het melancholische "Slow dancing in a burning room."

Als afsluiting verschijnt John Mayer solo op het podium en speelt op de piano "You're gonna live forever in me".
Ik neem mij voor om de volgende keer als John Mayer in Nederland optreedt weer te komen.

Om half één fiets ik terug van het station naar het strandhuisje in Kijkduin. Door de stromende regen en in een melancholische bui. Het was een avond om nooit te vergeten.

De muziek van 2016

Zondag 25 December 2016 at 09:43 am

Vroeger zette ik tijdens lange duurlopen vaak een muziekje op. Dat doe ik steeds minder.
Ik gebruik mijn Ipod nog wel op de fiets, vooral als het hard waait. En tijdens lange ritten in het openbaar vervoer.

Tijdens mijn werk in de SPAR hoor ik luchtige, vrolijke popmuziek. Soms zing ik een paar regels mee.
Hieronder een kleine keus uit die liedjes, die mij het afgelopen jaar opvielen.

Alessia Cara: Wild Things


Dua Lipa: Be the one


DNCE: Cake by the Ocean


Ellie Goulding: Army

En nog maar eentje van DNCE

DNCE: Cake by the Ocean

De soundtrack van mijn leven: begin jaren 80

Zondag 07 Februari 2016 at 5:24 pm

Soms mijmer ik over dingen uit mijn verleden. Beelden komen voorbij als een flashback in een film. Heel vaak herinner ik mij ook de muziek die bij dat jaar of die levensfase hoorde.
Aan het begin van de jaren 80 nam ik op een cassettebandje een concert op van Siouxsie % the Banshees. Ik heb dat bandje tientallen keren in de trein beluisterd via mijn Walkman. Dat concert is een belangrijk deel van de soundtrack van mijn leven.
Afgelopen week ontdekte ik op YouTube een concertopname uit hetzelfde jaar, met dezelfde setlist en dezelfde sound.

Pinkpop 2015

Maandag 15 Juni 2015 at 6:08 pm

In 1981 ging ik voor het eerst naar Pinkpop, dat toen nog in Geleen plaatsvond. Een fantastische dag met optredens van U2, Fischer-Z en Ian Dury.
Vierendertig jaar later in 2015 ben ik weer naar Pinkpop gegaan, met mijn kinderen Jessie en Max. Toen bekend werd dat Muse op vrijdagavond de afsluitende act zou zijn, bestelde ik drie kaartjes voor die vrijdag en vroeg ik een vrije dag aan bij mijn baas.

Aangekomen op het festivalterrein kochten we eerst consumptiebonnen en liepen we naar het hoofdpodium voor het optreden van Bodycount, een Amerikaanse rockband met als frontman de rapper Ice-T. Dat was een lekkere binnenkomer na 3 uur in de trein.
Na een half uurtje gingen we naar het Brand Bier Stage in de tent voor het optreden van de Britse zangeres Paloma Faith. Ze had een flinke band achter zich en goede backingvocals. Het was een goed lopend optreden dat werd afgesloten met haar eerste grote hit: Just can't rely on you.

Het was buiten alweer droog geworden toen we naar Faith No More gingen kijken en luisteren. Niet echt bijzonder.
Daarna zijn we teruggegaan naar het hoofdpodium voor de Britse band Elbow. Daar werden we alledrie niet vrolijk van: wat een droefgeestige band is dat zeg.
We vertrokken snel weer naar het 3FM-podium voor het optreden van supergitaarheld Slash met zijn gelegenheidsband. Goede recht voor zijn raap Amerikaanse rock. Natuurlijk speelde Slash zijn klassieker 'Sweet child of mine" en die klonk prachtig in de avondlucht.

Maar we waren vooral gekomen voor Muse. Het overweldigende concert begon om kwart over tien met "Psycho" van hun nieuwste CD Drones.
Het drietal speelde hoofdzakelijk oudere songs: Newborn, Hysteria, Time is running out, Supermassive black Hole enzovoorts. En ook Stockholm Syndrome, een van mijn favoriete songs.
Van hun vorige alum "2nd Law" speelde Muse alleen "Madness" maar dat is ook een prachtig lied. 
Dit was de derde keer dat ik Muse live zag en hoorde optreden en wat mij betreft overtrof dit derde concert beide vorige optredens. Kortom volgende keer als ze komen ga ik weer.

De reis terug naar Delft was lang en vermoeiend, maar na zo'n prachtige dag vond ik dat eigenlijk niet erg.

Mijn eigen persoonlijke songfestival

Vrijdag 09 Mei 2014 at 3:46 pm

Op mijn weblog organiseer ik een heel klein, eigen songfestivalletje.
Er zijn 2 finalisten.

Paloma Faith met I just can't rely on you.




En Clean Bandit met Rather be. 

Welk liedje vind jij het leukst?