Vliegen

Ik stel mijn duurloopje vandaag uit tot half 12. Dan is het wat warmer en kan ik in korte broek en een T-shirtje gaan lopen. Mijn route begint langs de provinciale weg en dan verder langs de Kruithuisweg. Via de Wippolder loop ik dan richting Delfgauw.
Het is lekker weer en mijn shirtje wordt al nat van het zweet. Ik loop niet te hard, ik denk ongeveer 5 min. 15 per kilometer. Na 25 min. spreid ik voor het eerst mijn armen en probeer ik op te stijgen.
In het zonnetje met een rustig muziekje op (Coldplay) loop ik verder naar de Delftse Hout. Rechtsaf het Hazenpad op en ik probeer opnieuw te vliegen. Ik realiseer me dat ik bij iedere stap een fractie van een seconde los ben van de grond, de zweeffase. Ik vlieg dus echt, ook al is het maar heel eventjes bij iedere pas.
Na 55 minuten draai ik de Brasserskade op. Aan het einde van de Brasserskade staat mijn klokje op 1 uur 5 min. Als ik nu naar direct naar huis loop haal ik de anderhalf uur niet. Dus maak ik een extra rondje om de Grote Plas heen. Mijn mp3-speler houdt er mee op, batterij leeg. De laatste 20 min. worden daardoor wel zwaarder, maar ik ga niet wandelen.
Na 1 uur 36 min. of ongeveer 18 km. ben ik weer thuis. Eerst drinken en daarna die twee koude pannekoeken die nog over zijn van zaterdagavond.

Maandag 16 Oktober 2006 at 3:30 pm | | hardlopen | Elf reacties

Niet gelopen en toch spierpijn

Het eerste dat Rex me vanavond vraagt is of ik nog ga hardlopen van het weekend. Ik zeg: "Nee, pas maandag of dinsdag weer." Dat is het teken voor Rex om mijn kuiten eens stevig te masseren.
De problemen met de achillespees beginnen in de kuiten. Te weinig doorbloed en de afvalstoffen van afgelopen zondag (Dam-tot-Damloop) zitten er nog in. Ik moet toegeven dat ik zondag geen meter heb uitgelopen en ook niet heb gerekt na afloop. Gelijk na de finish mijn tas opgehaald en zo gauw mogelijk terug naar Amsterdam.
Mijn rechterachillespees vertoont 2 plekjes die dikker en ge�rriteerd zijn. Elke dag even met ijs behandelen en voorlopig geen versnellingen, wedstrijden of heuveltjes. De rechterkuit wordt echt goed doorkneed, heel anders dan ik van Irma gewend was.
Ondertussen krijg ik nog wat wijze lessen van Rex:
- lange afstandslopers besteden te weinig tijd aan hun warming-up
- je bent niet op altijd op je best, ook mannen hebben een bioritme met ups en downs
- het uitlopen en rekken na een intervaltraining of wedstrijd is erg belangrijk

Rex besteedt ook nog wat aandacht aan mijn voetzool en aan de pees die aan de andere kant van de hiel trekt. Nog even vijf minuutjes de linkerkuit kneden en ik ben klaar.
Als ik op sta heb ik al spierpijn. "Dat wordt in de loop van het weekend nog wat erger", zegt Rex. "En niet te hard naar huis fietsen, want je bent nu gevoelig voor kramp".
Inmiddels zit ik weer lekker thuis, zonder kramp. Ik hoop dat die spierpijn maandagochtend over is, want dan staat er een duurloop van 90 min. op het programma.

Vergeten jullie de muziekquiz niet.

Vrijdag 22 September 2006 at 9:36 pm | | hardlopen | Acht reacties