Zandmotor reloaded

Afgelopen zondag was de tweede editie van de Zandmotorrun. Ik was er weer bij en liep net als vorig jaar de 10 km.
Het evenement was net zo druk als vorig jaar, maar wat professioneler georganiseerd.
Er waren wat meer lopers op blote voeten.

Ik startte lekker achteraan, samen met Chris, een andere Delftenaar op blote voeten. Chris liep stevig door en in de eerste kilometers haalden we al flink wat lopers in. Na twee kilometer volgde de splitsing: de 5 km. lopers mochten rechtdoor. Wij gingen met de andere 10 km. lopers gingen rechtsaf voor een lus over de buitenrand van de Zandmotor. Chris liep in een stevig tempo langzaam bij mij weg. Ik deed het wat rustiger aan.


foto: Jeroen Tibbe

In de volgende kilometers probeerde ik zoveel mogelijk over de harde stukken van het strand te lopen en zo weinig mogelijk energie te verspillen. Langzaam liep ik in op clubgenoot Rutger.
Na ongeveer 20 min. haalde ik hem in. Rutger kon niet aanhaken. Na 28 min. lopen draaide ik linksaf naar het keerpunt: door het mulle zand zakte het tempo direct. Helaas geen bekertje water bij het keerpunt.

De volgende 3 kilometer over het mulle zand waren erg zwaar. Ik heb twee wandelpauzes genomen om de kuiten te te laten ontspannen.


foto: Jeroen Tibbe

Ik trok mijn shirtje uit en kon toch langzamerhand inlopen op de blonde jongedame voor mij. Ik haalde haar uiteindelijk bij, op de plek waar Jeroen Tibbe foto's stond te maken.


foto: Jeroen Tibbe

In de laatste 2 kilometer, over het harde zand zette ik nog even flink aan. Heerlijk om na dat geploeter weer echt hard te kunnen rennen. Op weg naar de finishboog moest er nog 150 m. afgezien worden door het mulle zand.
ik finishte na 55 minuten en 15 sec.: twee minuten sneller dan vorig jaar. 


foto: Fred van der Gon Netscher

Na afloop van de Zandmotorrun ben ik met Chris, Rutger en Aloha-runner Etienne nog even de zee ingegaan. Het water was lekker koud en het opwarmen tijdens het aankleden voelde zoals gewoonlijk fantastisch.

Dinsdag 04 April 2017 at 07:53 am | | hardlopen | Geen reacties

Ooievaarstrail: 25 km banjeren door Brabantse blubber

Op een warme zondag in oktober ging ik met Sabine en Saskia naar de Smokkelaarstrail. Een leuke trail, maar erg warm en vermoeiend.
Een half jaar later ga ik met mijn zus Annelies, loopmaatje Esther en clubgenoot Ineke weer naar Goirle voor de Ooievaarstrail. Het is een vervroegd kadootje voor mijn verjaardag later deze week.

De 3 dames lopen de 15 km. Ik start eerder, omdat ik de 25 km. ga lopen. In de startgroep voor mij is één deelnemer op blote voeten. We hebben even gepraat, maar geen namen uitgewisseld.
Om 5 voor half 12 mag ik starten op mijn nieuwe Chala-sandalen. Ik begin rustig en loop al snel achteraan in mijn startgroep. Een sanitaire stop na 15 min. zorgt ervoor dat ik echt een van de laatsten ben.

Ik geniet van het uitzicht op de honderden dennenstammen om mij heen. De wind suist in de kruinen tien meter boven mij.
Twee modderige bospaadjes verder loop ik langs honderden zilverwitte berkenstammen. Ik hoor de vogels hun stukje territorium fluitend afbakenen... alsof dat heel makkelijk is. Volkomen ontspannen adem ik de koele vochtige bosatmosfeer in.
Het lijkt een decennium geleden dat ik elke zondagmorgen over asfalt draafde. Nu loop ik veel liever door het bos of over het strand.

Opeens ben ik bij de splitsing tussen de 15 en 25 km route, het 10 km. punt. Er is ruim een uur verstreken zonder dat ik het merkte. Ik doe mijn sandalen uit en banjer blootvoets verder door de plassen, de modder en over de bospaadjes. Af en toe haal ik lopers in, maar ik blijf niet lang bij ze hangen. Bij de verzorgingspost na 15 km. neem ik een lange pauze. Twee bekertjes bouillon en een handvol schijfjes banaan.

Het parkoers kronkelt verder over de heide. Dit landschap ligt hier al eeuwen. De fluorescerend gekleurde jacks die ik in de verte zie, zijn hier maar heel even. De sporen, die ik in de modder achterlaat zullen snel weer verdwijnen. Maar de wortels van de dennen, waar ik bijna over struikel zullen hier nog eeuwenlang in het zand liggen.

Ik haal een groepje van 5 lopers in en hoor een van hen zeggen: "we zitten op 20,5 km. in 2 uur en 13 min." Dan neem ik mijn eerste wandelpauze en voel ik de vermoeidheid in mijn onderrug en hamstrings pas goed. 
In de volgende kilometers volgen nog meer wandelpauzes, mijn tempo zakt verder in. Als ik het bos weer inloop, doe ik mijn Chala's weer aan. Een kwartiertje later zie ik in de verte de rotonde en de Roovertsche Leij: ik wandel niet meer en draaf ontspannen naar de finish.

In de Roovertsche Leij komen Esther, Annelies, Ineke en ik weer een beetje bij. Het is erg gezellig, we moeten dit vaker doen. 


Om half 5 's middags zet Annelies mij weer af in de Justus van Schoonhovenstraat. Moe, tevreden en nog altijd met Brabantse bagger aan mijn benen.

De eerste drie foto's in deze blog zijn gemaakt door Rob Pauel: het complete album vind je hier

Maandag 20 Maart 2017 at 6:47 pm | | hardlopen | Geen reacties

Meine neue Chalas: trail-huaraches

De Luna-sandals, die ik drieënhalf jaar geleden kocht, zijn nu echt versleten. De zool is aan de buitenlant van de voet heel dun geworden. En de Luna's met de dikke zolen zitten nog steeds niet lekker. Ik wilde nieuwe slofjes hebben voor de trails die ik het komend half jaar ga lopen.

Bij het Duitse Voycontigo bestelde ik een paar Chala EVO 4.0 XRD sandalen met een leren "binnenzool". Na enige weken antwoordde Voycontigo dat de lederen zool voorlopig niet meer leverbaar zou zijn. Men bood mij als alternatief de zwarte kunststof-versie aan. Ik ging akkoord en afgelopen weekend werden ze afgeleverd.

Ze zitten prima, beter dan de oude Luna-sandalen.
Je kan de riempjes zo strak aantrekken als nodig en de zool van ca. 7 mm. past zich enigszins aan de voetboog aan. De onderzool is van Vibram-rubber en geribbeld voor extra genot grip.


Na de woensdagavondtraining heb ik de Chala's teruglopend naar huis uitgeprobeerd. Lopen lekker licht, maar ze klapperen wel op de straat. Je hoort me van ver aankomen.
Komende zondag doe ik ze aan tijdens de Ooievaarstrail in Goirle. Op de bospaadjes en in de modder zal het klapperen wel meevallen.


(de schramman van afgelopen weekend zijn bijna genezen)

Vrijdag 17 Maart 2017 at 3:59 pm | | hardlopen | Geen reacties

Oplaadpunt Papendal

Vorig jaar ging ik in april een lang weekend met de Vrolijke Lopers naar Zuid-Limburg. Het was een zeer geslaagde kennismaking met trailrunning en het Vrolijke clubje van Ingrid Achterberg
Dit jaar organiseerde Ingrid een trailrunweekend in Papendal en natuurlijk was ik er ook weer bij.

Met Nicole en Esther reisde ik vrijdagmiddag naar Papendal toe. Onderweg stopten we in Driebergen voor een lunch en een snuffelmarkt en even verderop bij Doorn maakten we een gezellige wandeling door de Kaapse bossen . 
Aan het begin van de avond voegden we ons bij de andere Vrolijke Lopers in het hotel. Na zonsondergang was er een korte trailrun in het donker in de bossen rond het sportcentrum. Dat viel nog tegen in een bos vol boomwortels, braamstruiken en plassen. Mijn Luna-sandalen en mijn voeten werden er lekker modderig van. 

Zaterdag
Zaterdagochtend reden we 15 min. naar Oosterbeek voor de tweede trailrun: een leerzame clinic van een kleine twee uur.  

Zaterdagmiddag was er een leuke workshop "Yoga4Runners en Foamroll".
Yoga blijkt verrassend prettig en ontspannend. En de foamroll is een prima hulpmiddel om je harde spieren weer los en soepel te krijgen.

De zaterdag sloten we af met een smakelijk diner en een borrel in de Dug Out Bar van Hotel Papendal.

Zondag 
Het was op zondag echt heerlijk lenteweer. Ingrid nam ons mee naar de Stuwwal, het natuurgebied tussen Oosterbeek en Heveadorp. We hebben heerlijk geklommen en nog heerlijker afgedaald over de bospaadjes en het mountainbike-parkoers. De lange afdaling van 800 m. waarbij ik soepel en lichtvoetig achter Onno aanrende zal ik nooit vergeten: het leek wel vliegen.


Ingrid had alles tot in de puntjes verzorgd. Ik kan maar één minpuntje (waar Ingrid niets aan kan doen) bedenken: mijn beoogde kamergenoot Kees bleef kwakkelend thuis in Katwijk. Als hij er volgende keer weer bij zal zijn, is het nog leuker.

Een weekend lang trok ik op met gezellige, sportieve, inspirerende mensen.
Ik kwam zondagmiddag thuis met een tas vol muffe sportkleding en een geheugenkaartje vol foto's. Met mijn enkels vol met schrammen en mijn hoofd vol onvergetelijke indrukken en herinneringen. Ik heb in Papendal mijn accu opgeladen en het leven gevierd.
Begin mei ga ik weer op stap met Ingrid en de Vrolijke Lopers: naar de Koning van Spanje-trail. 

lees verder

Maandag 13 Maart 2017 at 2:50 pm | | hardlopen | Geen reacties

Barefootrunning: maakt het je voeten ongevoelig of juist gevoeliger?

Ik loop nu 4 jaar vaak op blote voeten. 
In de eerste maanden dacht ik dat ik wel een dikke eeltlaag zou ontwikkelen. Maar dat is niet zo. 
Op de plaatsen waar je voethuid sneller slijt, gaan de cellen zich sneller delen en maak je dus meer nieuwe huid. De slijtage en de aangroei blijven precies in balans.

In de eerste twee jaar dacht ik ook dat mijn voeten langzamerhand ongevoelig zouden worden voor scherpe steentjes en warm asfalt. 
Ik merkte inderdaad dat ik langzaam minder bang werd voor scherpe steentjes of oud en grof asfalt. Maar dat kan ook komen doordat ik onderhuidse vetkussentjes kreeg en het grondcontact korter werd.
Die paar keer dat ik in een glassplinter trapte, merkte ik pas thuis onder de douche dat ik een wondje had.
Dus aan de ene kant worden je voeten minder gevoelig, als je leert hardlopen op blote voeten.

Maar... natuurlijk is er ook een andere kant aan dit verhaal.

Na 4 jaar oefenen op blote voeten, voel ik eigenlijk beter wat mijn voeten doen tijdens het hardlopen. 
Ik voel het als mijn hiel heel eventjes de grond kust. En ik voel het ook als ik te veel op mijn voorvoet ga lopen en mijn hiel de grond niet meer raakt.
Ik voel het heel duidelijk als ik te grote stappen maak, of als door vermoeidheid mijn pasritme zakt en mijn grondcontact daardoor langer wordt. Dan wordt het tijd om even het tempo laten zakken of even te wandelen.
Ik voel het ook als ik te veel over mijn grote teen afwikkel. Dan probeer ik mijn voeten wat naar binnen te draaien, zodat ik ook over de twee volgende tenen afwikkel.

Ik heb geleerd om de informatie van de zintuigen in mijn voetzool te vertalen. De zenuwuiteinden in mijn voetzolen zijn niet bedoeld om de pijn van scherpe steentjes te voelen. Ze zijn bedoeld om de loopbeweging te optimaliseren. Ze registreren wanneer je passen te groot worden, wanneer je slordig gaat lopen en wanneer je te hard gaat stampen. Daarom krijg je die zintuigjes mee bij je geboorte. Daarom heb je "Fingerspitzengefühl" in je voetzolen.
Als je hardloopschoenen aandoet, mis je al die belangrijke informatie uit je voetzool.

Ik heb die zintuigen niet voor niks. Ik vind het heerlijk om tijdens een duurloopje over asfalt mijn voeten even af te koelen in een plas water of in het natte gras. Het is gewoon genieten.
Dat gevoel wil ik ook met anderen delen. 
Eind maart start ik een nieuwe cursus Natuurlijk Hardlopen. Het best leer je dat op blote voeten, maar als je dat nog niet aandurft, ben je ook welkom op minimalistische schoenen of Vibram Five Fingers.
Meer informatie op de Facebookpagina van Barefootrunning Delft

Zaterdag 04 Maart 2017 at 9:32 pm | | hardlopen | Eén reactie