Duivels, demonen en rennende engelen

Zondag 1 oktober: net als vorig jaar loop ik met andere Vrolijke Lopers de Devils Trail in Doorn.
Om half 12 start ik met Ingrid en Onno (en een paar honderd anderen) voor de 26 km. Moenen-trail. De zandhelling doe ik op blote voeten, maar bovenaan in het bos doe ik mijn Chala-sandalen aan. Het grootste deel van het parkoers is niet echt prettig op blote voeten.
De eerste 20 min. loop ik nog bij Ingrid en Onno in de buurt. Maar dan verhoog ik mijn tempo en begin andere lopers in te halen. Ik herken hele stukken van het parkoers nog van vorig jaar. Bij de eerste verzorgingspost, na ca. 50 minuten, eet ik een stukje banaan en loop snel weer verder.
Na ongeveer anderhalf uur lopen, zet ik heuvelop even aan om bij een groepje lopers aan te sluiten. Mijn shirt wordt nat van het zweet. En als ik aansluit bij de groep voel ik voor het eerst mijn moeie benen. Ik heb geforceerd en ga even wandelen.

Even wandelen wordt 20 minuten wandelen. Mijn lege maag rammelt. Demonen in mijn hoofd zeuren over die 21 Rotterdamse kilometers van gisteren. Ik word ingehaald door een barmhartige Samaritaan. Hij vraagt hoe het gaat en ik leg uit dat ik rammel van de honger. Ik krijg van hem twee chocolade energierepen, die hij zelf niet nodig heeft vandaag. Dan draaft hij verder.
Ik werk de caloriën naar binnen en vijf minuutjes later ga ik voorzichtig weer hardlopen. Een paar honderd meter slechts, maar ik loop weer hard. Twee minuutjes later een moment van herkenning: nog 300 meter naar de tweede verzorgingspost. Ik drink, snoep en eet, tot ik de laatste 9 kilometer weer aandurf.

Twee kilometer verder op de heide kom ik twee rennende engelen tegen: Esther en Nicole. Ik ben erg blij om ze te zien; ik kan bij hen aanhaken en in aangenaam tempo en gezelschap naar de finish hobbelen.

Nicole en ik lopen iets harder dan Esther en we laten haar achter in de goede kolenschoppen van handen van ene Fred.
In de laatste vijf kilometer naar de finish laat ik het achterste van mijn tong zien aan Nicole. Ik biecht allerlei dingen aan haar op, die ik misschien beter voor mezelf had kunnen houden. Nicole is niet gauw geschokt en antwoordt met welgemeend advies. Uiteindelijk hollen we hand-in-hand de zandhelling af naar de finish: vrienden voor het leven.

Ik kom weer een beetje bij, doe droge kleding aan en drink een Heuvel-biertje.
Naarmate er meer Vrolijke Lopers binnen komen, wordt het steeds gezelliger. Het is een fijn clubje van leuke, lieve, open en eerlijke mensen.

Hans zelf Zaterdag 07 Oktober 2017 at 4:45 pm | | hardlopen | Eén reactie

Crazy Barefoot Rotterdam

Dankzij Barefoot Joost was er afgelopen zaterdag een derde Crazy Barefoot Marathon. Ik was er bij.
Het was leuk om al die blotevoetenlopers weer bij elkaar te hebben.
Ruth, Dave, Hugo, Martin, Keimpe, Marlon, Ruud, Rob. Jeroen, Michiel en Christian (uit België) waren er ook weer bij. Marijn was de enige Crazy Barefoot-debutant. Blotevoeten Anne kwam ons uitzwaaien bij de start.

Keimpe en ik hebben de eerste 21 km. meegefietst, foto's gemaakt en korte stukjes gefilmd.
Het weer zat niet mee, maar het was gelukkig niet zo warm als vorig jaar in Den Haag.

Halverwege bij Hotel New York vonden Rob en Marijn het wel genoeg. Ruud nam mijn fiets over en Keimpe's fiets ging als passagier mee in het busje. Ik vond het heerlijk om de tweede helft mee te kunnen rennen: over de Erasmusbrug, langs de Maas, door het Kralingse bos en terug naar het centrum langs de Rotte.

Joost had een mooi parkoers uitgestippeld met veel groen en met een rondje dwars door het centrum. Zaterdagmiddag op het drukste uur van de week, liepen de Crazy Barefoot-kameraden door de Markthal, door de koopgoot en over de Lijnbaan... in de stromende regen, lachen.
Tegen 3 uur kwamen we aan bij het Stadhuis, de finish na de 42 km.We kregen van Joost een medaille en een welverdiend biertje.

Hiep-hiep-hoera voor Joost, die de noodzakelijke verzorgingsposten had geregeld. En dank aan de maten van Joost, die met het busje veel meer dan 42 km. hebben gemaakt.

ik zal nog vaak door Rotterdam wandelen en mischien ook wel hardlopen. En op veel plekken zal ik dan terugdenken aan de Crazy Barefoot Marathon van 2017 en de leuke, fijne mensen, die er toen bij waren.

Hans zelf Dinsdag 03 Oktober 2017 at 1:53 pm | | hardlopen | Geen reacties

Is het een schoen? Is het een sok? Nee... het is een...

Skinner

Eind september loop ik nog altijd het liefst op blote voeten. Maar er komt in de komende maanden vast een dag dat zelfs ik het te koud vind om op blote voeten hard te lopen. Daarom heb ik een paar Skinners aangeschaft.

Skinners zijn stevige sokken van kunststof met een extra beschermende laag kunststof korrels op het loopvlak. Het ziet er uit of de sokken met lijm zijn ingesmeerd en daarna in zwart lavazand zijn gedoopt. 

Ze zitten (bij mij) vrij strak om de voeten. Misschien rekken ze wat verder op als ik ze wat vaker draag.
Ze lopen heerlijk. Het is anders dan op blote voeten: je voelt oneffenheden in de straat nog wel, maar scherpe takjes en steentjes doen geen pijn meer. Het gevoel lijkt erg op de Solerunners waarop de afgelopen winters liep, maar het loopvlak van de Skinners is iets dikker en buigzamer. Pluspunt, de Skinners hoor je nauwelijks op de straat, je kunt erop sluipen.

Je kunt Skinners nu alleen via een website kopen. Je kunt ze niet passen. Dat is even een gok: krijg je wel waar voor je geld. De Skinners zijn niet duur, 50 euro (excl. verzendkosten). Dus ik heb de gok genomen.
Ik heb er geen spijt van: ik zal er veel plezier aan beleven, deze winter en misschien ook de volgende nog.

Skinners worden gemaakt in Tsjechië, door een klein familiebedrijfje. Dat geeft toch een beter gevoel dan wanneer je hoort dat je schoenen door een Vietnamees meisje van 14 in elkaar zijn genaaid.
De Skinners worden warm aanbevolen door Hardloper Hans.

Hans zelf Dinsdag 26 September 2017 at 08:12 am | | hardlopen | Geen reacties

Perfecte dag in Noordwijk

De Holland Duin Trail wordt voor de eerste keer gehouden en ik heb een startnummer voor de 20 km. Het is een prachtige dag: een fris briesje, zonnig en in de verte wat witte vredige buienwolken. De start is op het strand en ik ga de hele afstand op blote voeten lopen.

0 - 5 km.
De eerste kilometer over het strand loop ik met Chris, een blotevoetenloper uit Delft. De meeste lopers zijn bang voor natte schoenen en blijven angstvallig op het zachte droge zand lopen.

De foto's bij mijn verslag zijn gemaakt door clubgenoot Rutger: we hebben lange stukken van deze trail samen gelopen.
In de duinen duik ik even de bosjes in voor een sanitaire stop. Tot de eerste verzorgingspost loop ik met Rutger mee: over de duinen heen in de volle zon en soms in de schaduw door een stukje bos. De harde schelpenpaadjes zijn redelijk te doen op blote voeten. De vochtige koele paadjes door het bos zijn een verademing voor mijn voeten.

5 - 10 km.
In het tweede deel loop ik langzaam weg bij Rutger. Ik sluit aan bij een koppel dat een prettig tempo loopt. Het uitzicht is fantastisch: glooiende, groene duinen, een blauwe lucht en witte uitwaaierende wolken.


Klik voor vergroting

10 - 15 km.
Bij de tweede verzorgingspost staat Vrolijke Loper Ron, sinasappels te snijden. Ik eet drie partjes en ga dan verder: het strand weer op. Het is hoog water: er is geen strook met hard zand meer over. Ik loop het liefst door het dunne, laagje water van de uitrollende golven, maar ook daar is de ondergrond zacht en zak ik weg.
Na 10 minuutjes ploeteren, trek ik mijn loopspullen uit en ga even zwemmen in de zee. Als ik mee weer aankleed, komt Rutger weer voorbij en ik sluit even bij hem aan. Even want op het mulle zand ligt mijn tempo hoger dan het zijne.
Na 2 kilometer strand gaan we weer de warme duinen in. Ik krijg het zwaar en ga een paar keer wandelen. Misschien had ik bij de verzorgingsposten iets moeten eten met meer caloriën, dan stukjes sinasappel.
Na een moeilijk kwartiertje kom ik bij de laatste verzorgingspost. 

15 - 20 km.
Wauw, er ligt chocolade. Ik stop 2 flinke stukken in mijn mond en begin erop te kauwen. Rutger komt ook aanlopen en even later ook de dames van IJsclub Bertus. Ik voel de koolhydraten in mijn bloed komen en begin aan de laatste 5 km.


Klik voor vergroting

Met een klont chocola in mijn maag, loop ik een stuk makkelijker. Alleen bij het Kachelduin wandel ik nog even.
De laatste anderhalve kilometer gaan door het mulle zand. Dat ligt mij wel: ik haal nog een aantal lopers in. Ik passeer de finish 2 uur en 28 min. nadat ik gestart ben.

Van tweeënhalf uur sporten in de middagzon kom je in een prettige roes. Na de finish loop ik naar de bar in de strandtent Beach Break, ik haal het doorweekte tientje uit mijn achterzak en koop een biertje. Dat smaakt een stuk beter dan water en mijn roes wordt nog wat aangenamer. Wat een heerlijke dag.

Dank aan Nanda, dat ik haar startnummer kon overnemen.
En dan aan Felicie voor de lift naar Noordwijk.

Hans zelf Zaterdag 02 September 2017 at 8:02 pm | | hardlopen | Twee reacties

Eén jaar ouder = vier seconden sneller

Carolien en Marc organiseren ieder jaar voor alle Koplopers een wedstrijd over één kilometer.
Gisterenavond liep ik voor de derde keer mee op mijn blote voeten.

De eerste keer, dat ik op blote voeten meedeed (in 2015) finishte ik tot mijn verbazing in een tijd van 3 min 51. Vorig jaar was ik in topvorm en verbeterde ik die tijd tot 3 min 43.

Dit jaar heb ik minder getraind en minder wedstrijdjes gedaan. Ik doe eigenlijk nooit meer intervaltraining. 
Voor de start bedenk ik dat een tijd rond de 3 min 50 wel mogelijk is. Met een tussentijd  van 46 seconden na 200 m. zal ik daar wel op uitkomen.

De wedstrijd
Ik ben ingedeeld in de eerste serie met de snelste lopers en loop na 200 m. redelijk achterin. Maar op mijn stopwatch zie ik een tussentijd van 42 seconden: 4 seconden sneller dan mijn planning.
De nieuwe kunststofbaan voelt zacht en warm aan mijn voeten. Ik probeer het tempo vast te houden.
Ik begin te hijgen, maar mijn benen malen door. 
Na 500 m. passeer ik Jesse in de bocht. Ik kijk niet meer op mijn horloge, want ik kan nu toch niet uitrekenen op welke tijd ik kan uitkomen. 
ik haak aan achter clubgenoot Gerard. 


doorkomst na 800 m. achter Paul, Judith en Gerard

Bij het ingaan van de laatste bocht (na 800 m.) roept clubgenoot Koos de tussentijden door. Ik hoor 2 min 55. Versnellen kan ik niet meer, het is al een tijdje werken. Gerard loopt langzaam bij mij weg en Senton sprint mij voorbij. Ik finish na 3 min 39 sec....... 4 seconden sneller dan vorig jaar.

Ik ben heel tevreden over die prestatie. Kennelijk ben ik in prima vorm en is mijn techniek nog ietsje beter dan vorig jaar. Vandaag heb ik wel stijve, pijnlijke hamstrings. Maar dat gaat wel over.

Volgend jaar nog sneller? Nee dat hoeft niet. Ik ben al erg blij dat ik dik binnen de 4 minuten kan lopen.
En op de foto's, die Rutger maakte, zweef ik over de baan.

Hans zelf Donderdag 24 Augustus 2017 at 6:23 pm | | hardlopen | Geen reacties