Barefootrunning: maakt het je voeten ongevoelig of juist gevoeliger?

Ik loop nu 4 jaar vaak op blote voeten. 
In de eerste maanden dacht ik dat ik wel een dikke eeltlaag zou ontwikkelen. Maar dat is niet zo. 
Op de plaatsen waar je voethuid sneller slijt, gaan de cellen zich sneller delen en maak je dus meer nieuwe huid. De slijtage en de aangroei blijven precies in balans.

In de eerste twee jaar dacht ik ook dat mijn voeten langzamerhand ongevoelig zouden worden voor scherpe steentjes en warm asfalt. 
Ik merkte inderdaad dat ik langzaam minder bang werd voor scherpe steentjes of oud en grof asfalt. Maar dat kan ook komen doordat ik onderhuidse vetkussentjes kreeg en het grondcontact korter werd.
Die paar keer dat ik in een glassplinter trapte, merkte ik pas thuis onder de douche dat ik een wondje had.
Dus aan de ene kant worden je voeten minder gevoelig, als je leert hardlopen op blote voeten.

Maar... natuurlijk is er ook een andere kant aan dit verhaal.

Na 4 jaar oefenen op blote voeten, voel ik eigenlijk beter wat mijn voeten doen tijdens het hardlopen. 
Ik voel het als mijn hiel heel eventjes de grond kust. En ik voel het ook als ik te veel op mijn voorvoet ga lopen en mijn hiel de grond niet meer raakt.
Ik voel het heel duidelijk als ik te grote stappen maak, of als door vermoeidheid mijn pasritme zakt en mijn grondcontact daardoor langer wordt. Dan wordt het tijd om even het tempo laten zakken of even te wandelen.
Ik voel het ook als ik te veel over mijn grote teen afwikkel. Dan probeer ik mijn voeten wat naar binnen te draaien, zodat ik ook over de twee volgende tenen afwikkel.

Ik heb geleerd om de informatie van de zintuigen in mijn voetzool te vertalen. De zenuwuiteinden in mijn voetzolen zijn niet bedoeld om de pijn van scherpe steentjes te voelen. Ze zijn bedoeld om de loopbeweging te optimaliseren. Ze registreren wanneer je passen te groot worden, wanneer je slordig gaat lopen en wanneer je te hard gaat stampen. Daarom krijg je die zintuigjes mee bij je geboorte. Daarom heb je "Fingerspitzengefühl" in je voetzolen.
Als je hardloopschoenen aandoet, mis je al die belangrijke informatie uit je voetzool.

Ik heb die zintuigen niet voor niks. Ik vind het heerlijk om tijdens een duurloopje over asfalt mijn voeten even af te koelen in een plas water of in het natte gras. Het is gewoon genieten.
Dat gevoel wil ik ook met anderen delen. 
Eind maart start ik een nieuwe cursus Natuurlijk Hardlopen. Het best leer je dat op blote voeten, maar als je dat nog niet aandurft, ben je ook welkom op minimalistische schoenen of Vibram Five Fingers.
Meer informatie op de Facebookpagina van Barefootrunning Delft

Zaterdag 04 Maart 2017 at 9:32 pm | | hardlopen | Eén reactie

Uit de dip en toch weer in de dip

Het uitstappen bij de Petzl Nighttrail is natuurlijk een negatieve ervaring. Ik zat effe in een dip.
In de dagen erna heb ik mezelf weer uit die dip kunnen denken.

Even wat zaken op een rijtje gezet:
- hardlopen is een hobby
- ik word dit jaar 57 en geen 37 of 47
- het hoeft en kan niet ieder jaar langer en verder 

Ik kan heel veel voldoening halen uit twee of drie halve marathon. Ik hoef niet per se een hele marathon te lopen: ik hoef niets te bewijzen.
Bij de Koning van Spanje kan ik beter 22 km. lopen i.p.v. 42  km. Dat scheelt een hoop stress en afzien.

De beslissing om het dit jaar wat rustiger aan te doen, was een enorme opluchting. Door dat gevoel alleen al besef ik dat het een goede beslissing is. Ik was weer uit mijn dip.

Op zondag 19 februari wordt de 3e Run-Dip-Run van deze winter gehouden.
Om 10 uur begin ik met Chris, Angelina, Jesse, Loes en Anne-Marie aan een rondje om de Grote Plas. 
Twintig minuten later komen we aan op het strandje.
De loopkleren gaan uit en voorzichtig gaan we het water in.

Het water is koud (5 ºC.) en doet gewoon zeer aan je huid. Ik zak op mijn hurken en na drie keer diep ademhalen, word ik weer de baas over mijn ademhaling. Ik accepteer de koude en kijk om mij heen naar mijn mededippers.

Na ruim één minuut slenter ik weer uit het water. Opgelucht: het ergste is geweest.
Tijdens het afdrogen en aankleden begint mijn huid van binnenuit weer op te warmen. Het is als een warme douche: een heerlijk gevoel.

 

Het dippen in het koude water is verslavend.
Het gevoel dat je weer de baas wordt over je ademhaling. Dat je de koude kunt verdragen. En dat je lichaam in staat is om zichzelf weer warm te stoken. Het voelt heel goed.

Ik zal nog wel vaker gaan dippen, in de Delftse Hout of in de zee. En volgend jaar bij het invallen van de winter ga ik er weer mee beginnen.

Maandag 20 Februari 2017 at 7:05 pm | | hardlopen | Geen reacties

Glibberen, klunen en uitstappen in Bergschenhoek

Speciaal voor de Petzl Nighttrail kocht ik een hoofdlampje bij Runnersworld. 
Ik schreef me in voor de 25 km. en kreeg van Vrolijke Loopster Nicole een lift naar Bergschenhoek.
Ik had mijn beste schoenen aan: mijn Ahinsa's die ik doordeweeks ook naar mijn werk aandoe.
Wat kan er nu nog mis gaan?

Ik startte om 10 over 7 met een groepje 25 km. lopers. Ik liet de snelle mannen gaan en sjokte er rustig achteraan. Bij de eerste korte afdaling gleed ik onderuit op de beijsde helling. Niets aan de hand.
In het eerste half uur werd ik best vaak ingehaald door lopers uit latere startgroepjes. Af en toe probeerde ik aan te haken. Dat ging natuurlijk niet: eigenlijk liep ik de hele tijd alleen.

Sommige stukken waren hardbevroren en spekglad. Op andere plaatsen zakte je weg tot je enkels.
Na een uur lopen wandelde ik even om de benen wat te laten ontspannen. 
Dat is voor mij meestal geen goed teken.
Het wandelen voelde zo goed, dat ik 10 min. later al een tweede wandelpazuze nam. En weer 10 minuten later een derde keer.

Ik was één ding in de voorbereiding vergeten: kilometers maken, duurlopen van langer dan anderhalf uur doen.
Na anderhalf uur en 14 a 15 km. vroeg ik aan de mannen langs het parkoers of er een korte weg terug naar de finish was. Op het kronkelende parkoers ben je nooit echt ver van de finish.
Een kwartiertje later kwam ik bij Outdoor Valley terug.

Eigenlijk ben ik niet zo goed in afzien. Ik kan de blik maar moeilijk op oneindig zetten en de stemmetjes in mijn hoofd, die zeggen dat je ook kunt stoppen, negeren. Ik vind hardlopen erg leuk, maar na twee uur wordt het toch een stuk minder leuk. Daarom doe ik ook zelden lange duurlopen van twee uur of langer.
Misschien moet ik me niet meer inschrijven voor lange afstanden.

En die Ahinsa-schoenen? Die bevielen priima op de gladde ondergrond in Bergschenhoek.  
Het is een prima alternatief voor de Luna-sandalen met toch een klein beetje profiel.
Nu nog schoon zien te krijgen. 

Zondag 12 Februari 2017 at 09:08 am | | hardlopen | Geen reacties

Wat is er nou zo leuk aan de Puinduinrun?

Ik heb al vaker meegedaan aan de Puinduinrun.
Vroegah... met Joop van Bleiswijk (in 2005 ??) en in 2009 met Leo Tolboom.
Vorig jaar liep ik de Puinduinrun voor het eerst op blote voeten. Maar bij elke editie van de Puinduinrun komt er wel een moment langs dat je jezelf afvraagt: het is echt loodzwaar, waarom doe ik dit?
Dit jaar probeer ik positieve herinneringen aan te maken: er zijn vast leuke momenten om te onthouden, zodat ik volgend jaar weer van de partij ben.

Voorpret
Als ik mijn startnummer ophaal in de kantine van PGS Vogel, kom ik al veel bekenden tegen: Richard, Nanda, Loes* en een handvol Vrolijke Lopers. In het startvak zie ik Bas, Carola en mijn clubgenoten Rutger en Carolien. Het is leuk om voor het startschot al zoveel vrienden en bekenden te zien. Allemaal toch een beetje gespannen en nerveus.

Leuke dingen in de eerste ronde 
Ik start achteraan maar op de eerste helling en het stuk door het zand, haal ik al wat lopers in.
Ik maak even kennis met een kennis van een kennis, Ellen. Zij herkende mij aan mijn blote voeten.
Bij de laatste afdaling van de eerste ronde, heb ik even geen grip op mijn blote voeten. Ik dreig uit de bocht te vliegen. Gelukkig neemt de loper voor me even de tijd om mij af te remmen op te vangen. Een topper :-)

 

Leuke dingen in de tweede ronde
Bij het ingaan van de tweede ronde word ik omgeroepen door de speaker. Ik vind die aandacht stiekum toch wel leuk.
In de tweede ronde zijn mijn voeten eindelijk warm. Net voor de trap haal ik clubgenoot Rutger bij. Maar op de trap gaat Rutger mij weer voorbij. 
Het leukste van de tweede ronde is ingehaald worden door Sanne Broeksma: zij is de eerste dame in de wedstrijd en al bezig aan haar 3e en laatste ronde. Ze wordt letterlijk op de hielen gezeten door een slanke loopster van Afrikaanse afkomst. Ik ben benieuwd wie er zal winnen.
De tweede ronde loop ik anderhalve minuut sneller dan de eerste.

 

Leuke dingen in de derde ronde
Tijdens de derde ronde worden mijn voeten weer koud. Ik haal Vrolijke Loper Onno bij. Op de trappen is Onno sterker, maar op het vlakke ben ik sneller.
Op de trappen moet iedereen ploeteren, niemand vindt het nu nog makkelijk. Bij iedere trap bedenk ik: gelukkig, dit was de laatste keer. Bovenaan de laatste trap hoor ik een aanmoediging van clubgenoot Carolien: ze loopt twee trappen achter mij. 
In het laatste stuk naar de finish toe haal ik Sjoerd van DIJC-Bertus nog in. Mijn laatste ronde is de snelste ronde (net als vorig jaar).

Ik finish na 62 min. 41 sec. (netto). Langzamer dan vorig jaar, maar ook dit jaar was de laatste ronde het snelst.
Ik neem mij voor om volgend jaar weer mee te doen en weer op de langste afstand.
Heel blijven en blijven trainen.

Maandag 30 Januari 2017 at 6:37 pm | | hardlopen | Eén reactie

Run-dip-run: Meijendel - Katwijk

Op mijn vrije donderdag wil ik van Scheveningen hardlopen over het strand naar Katwijk. En onderweg even een duik in de koude Noordzee nemen. Vrolijke Loopster Esther leest mijn aankondiging op Facebook en vraagt of ze mee mag. Tuurlijk mag dat, dus we spreken af bij de Boerderij in Meijendel om 10 uur 's morgens.

We lopen samen naar het strand. Dan gaan we rechtsaf richting Katwijk.
Het is droog, we hebben wind mee en af en toe komt de zon door. Bij elke strandopgang vraag ik me af of Esther zal omkeren en door de duinen terug zal gaan naar Meijendel. Maar nee, ze blijft gewoon naast me lopen richting Katwijk.
Na een half uurtje lopen vind ik het tijd om even de zee in te gaan. Esther maakt wat foto's als bewijsmateriaal.

Natuurlijk is het water koud, maar na 10 seconden, kan ik weer rustig ademhalen. De golven zijn hoog en ik ga even kopje onder. Dan ga ik er gauw weer uit.

Ik ben snel weer aangekleed. En terwijl we verder lopen naar Katwijk warm ik weer langzaam op
Daar gaan we even koffiedrinken in strandtent Zilt.

Twintig minuten later gaan we weer naar buiten. Ik ga op zoek naar de bushalte op het Vuurbaakplein om de bus naar Station Leiden te nemen. Esther is stomverbaasd. Zij denkt: Hans vindt hardlopen leuk en draaft door de duinen weer terug naar Scheveningen, samen met mij.
Ze kijkt me aan met haar reebruine ogen en zegt: je laat me toch niet dat hele stuk terug alleen lopen. 
Ik ben heel snel omgepraat: natuurlijk ga ik met Esther mee terug ... het is maar 9 km.

Over de terugweg doen we ruim een uur; we hebben wind tegen en moeten over die duinen. Maar we houden er allebei een goed gevoel aan over.  Esther loopt bij elkaar 21,2 km. en kan volgende week met een gerust gevoel afreizen naar de Polar Bear Trail. Ik kom bij elkaar op 25 km. en heb nu genoeg zelfvertrouwen voor de Petzl Night Trail op 11 februari.

 
Een mooie zware tocht om nooit meer te vergeten

Donderdag 12 Januari 2017 at 8:11 pm | | hardlopen | Twee reacties