Oja, ik zou nog een Barefoot-boek gaan schrijven...

Ik deel graag mijn kennis en ervaring met mensen, die er voor open staan. Ik zou heel goed een boek kunnen schrijven voor mensen, die meer willen weten over hardlopen op blote voeten en hoe je daar mee kunt beginnen. Maar dat zeg ik al anderhalf jaar... en het schiet nog niet erg op.
In de vakantietijd koop ik een nieuw schrijfblok en begin mijn gedachtenspinsels op te schrijven. Hieronder een voorproefje.

Over eelt en gevoelige zintuigen

Veel mensen denken dat je door hardlopen op blote voeten een dikke eeltlaag ontwikkelt. Dat is niet zo. In de praktijk slijt de bovenste harde huidlaag voortdurend af. Op mijn blote voeten door de stad rennend laat ik een spoor van huidcellen achter zoals een slak een slijmspoor achterlaat. Om dat afslijten te compenseren gaan de huidcellen in mijn voet zich sneller delen. De slijtage en de aanmaak van nieuwe huid blijven precies in evenwicht. Het is mij nog nooit gebeurd, dat alle huid is weggesleten. En ik heb ook geen dikke eeltlaag gekregen. Mijn huid blijft soepel en leerachtig.
Dat betekent (volgens mij) dat onze voorouders, die blootvoets over de savanne renden, ook geen dikke eeltlaag hadden. 

Door het ontbreken van een dikke eeltlaag blijven mijn voeten heel gevoelig. Als ik op een scherp steentje trap, voel ik dat. Maar als ik hardloop, dan heb ik maar een heel kort contact met de grond. En slechts een kort deel van die contacttijd, sta ik met mijn volle gewicht op dat scherpe steentje. Het doet echt maar heel eventjes  (< 0,1 seconde) pijn. Het snel optillen van de voet (in een reflex) geeft direct verlichting: het wegvallen van de pijn is een beloning voor het snel optillen, voor de reflex. Door die opluchting als de pijnprikkel verdwijnt, leer je om je voeten snel op te tillen. Je leert een mooie, efficiënte looptechniek aan door af en toe op scherpe steentjes en takjes te trappen..... hoe onwaarschijnlijk en onprettig dat ook klinkt.

De gevoelige zintuigen in mijn voetzolen vertellen mij bij iedere stap of ik op mijn voorvoet land, of op mijn hak. Als ik op mijn voorvoet land, is de belasting lager en kost hardlopen minder energie. De zintuigen in mijn voeten melden het ook als ik ver voor mijn lichaamszwaartepunt land, te grote stappen maak (overstriding). Bij die grote stappen wordt het grondcontact langer. En dat voel je, vooral als je op een scherp steentje trapt.

De gevoelige zenuwuiteindjes in mijn voetzolen helpen om te grote passen (overstriding) te voorkomen. Door de feetback uit mijn voetzolen landen mijn voeten vlak voor mijn zwaartepunt en na enige tijd wordt dat een automatisme, een aangeleerde reflex.
Stel je voor dat ik een dikke eeltlaag zou krijgen en mijn voeten ongevoelig zouden worden voor takjes en steentjes. Dan zou ik ongestraft grote stappen kunnen maken met lang grondcontact. Ik zou ver voor mijn zwaartepunt kunnen landen, zonder dat ik zou voelen dat dit extra druk op mijn voetzolen veroorzaakt. Met een dikke eeltlaag zou ik ongemerkt weer grotere stappen gaan maken. En na enige tijd zouden die grotere passen weer een automatisme worden.

Wat ik hierboven beschrijf, is precies wat er kan gebeuren als je moderne hardloopschoenen met een stevige zool aanhebt. Die harde zool maakt de zintuigen in je voetzool zinloos. Er komt nog nauwelijks informatie uit die zintuigen over de landing en de duur van het grondcontact. Als je op een scherp steentje trapt, voel je niets. Je voelt ook geen opluchting of beloning als je weer razendsnel je voet optilt van dat scherpe steentje. Met moderne hardloopschoenen is er een grote kans dat je een inefficiënte, slechte loopstijl ontwikkelt.

Zondag 16 Juli 2017 at 08:18 am | | hardlopen | Geen reacties

Oja, ik zou nog een Barefoot-boek gaan schrijven...

Ik deel graag mijn kennis en ervaring met mensen, die er voor open staan. Ik zou heel goed een boek kunnen schrijven voor mensen, die meer willen weten over hardlopen op blote voeten en hoe je daar mee kunt beginnen. Maar dat zeg ik al anderhalf jaar... en het schiet nog niet erg op.
In de vakantietijd koop ik een nieuw schrijfblok en begin mijn gedachtenspinsels op te schrijven. Hieronder een voorproefje.

Over eelt en gevoelige zintuigen

Veel mensen denken dat je door hardlopen op blote voeten een dikke eeltlaag ontwikkelt. Dat is niet zo. In de praktijk slijt de bovenste harde huidlaag voortdurend af. Op mijn blote voeten door de stad rennend laat ik een spoor van huidcellen achter zoals een slak een slijmspoor achterlaat. Om dat afslijten te compenseren gaan de huidcellen in mijn voet zich sneller delen. De slijtage en de aanmaak van nieuwe huid blijven precies in evenwicht. Het is mij nog nooit gebeurd, dat alle huid is weggesleten. En ik heb ook geen dikke eeltlaag gekregen. Mijn huid blijft soepel en leerachtig.
Dat betekent (volgens mij) dat onze voorouders, die blootvoets over de savanne renden, ook geen dikke eeltlaag hadden. 

Door het ontbreken van een dikke eeltlaag blijven mijn voeten heel gevoelig. Als ik op een scherp steentje trap, voel ik dat. Maar als ik hardloop, dan heb ik maar een heel kort contact met de grond. En slechts een kort deel van die contacttijd, sta ik met mijn volle gewicht op dat scherpe steentje. Het doet echt maar heel eventjes  (< 0,1 seconde) pijn. Het snel optillen van de voet (in een reflex) geeft direct verlichting: het wegvallen van de pijn is een beloning voor het snel optillen, voor de reflex. Door die opluchting als de pijnprikkel verdwijnt, leer je om je voeten snel op te tillen. Je leert een mooie, efficiënte looptechniek aan door af en toe op scherpe steentjes en takjes te trappen..... hoe onwaarschijnlijk en onprettig dat ook klinkt.

De gevoelige zintuigen in mijn voetzolen vertellen mij bij iedere stap of ik op mijn voorvoet land, of op mijn hak. Als ik op mijn voorvoet land, is de belasting lager en kost hardlopen minder energie. De zintuigen in mijn voeten melden het ook als ik ver voor mijn lichaamszwaartepunt land, te grote stappen maak (overstriding). Bij die grote stappen wordt het grondcontact langer. En dat voel je, vooral als je op een scherp steentje trapt.

De gevoelige zenuwuiteindjes in mijn voetzolen helpen om te grote passen (overstriding) te voorkomen. Door de feetback uit mijn voetzolen landen mijn voeten vlak voor mijn zwaartepunt en na enige tijd wordt dat een automatisme, een aangeleerde reflex.
Stel je voor dat ik een dikke eeltlaag zou krijgen en mijn voeten ongevoelig zouden worden voor takjes en steentjes. Dan zou ik ongestraft grote stappen kunnen maken met lang grondcontact. Ik zou ver voor mijn zwaartepunt kunnen landen, zonder dat ik zou voelen dat dit extra druk op mijn voetzolen veroorzaakt. Met een dikke eeltlaag zou ik ongemerkt weer grotere stappen gaan maken. En na enige tijd zouden die grotere passen weer een automatisme worden.

Wat ik hierboven beschrijf, is precies wat er kan gebeuren als je moderne hardloopschoenen met een stevige zool aanhebt. Die harde zool maakt de zintuigen in je voetzool zinloos. Er komt nog nauwelijks informatie uit die zintuigen over de landing en de duur van het grondcontact. Als je op een scherp steentje trapt, voel je niets. Je voelt ook geen opluchting of beloning als je weer razendsnel je voet optilt van dat scherpe steentje. Met moderne hardloopschoenen is er een grote kans dat je een inefficiënte, slechte loopstijl ontwikkelt.

Zondag 16 Juli 2017 at 08:18 am | | hardlopen | Geen reacties

Dollen in Kerkpolder

Vijfentwintig jaar geleden, toen Ricky Koole nog pannenkoeken  serveerde in de Koolekit in Schipluiden, deed ik al mee aan de Kerkpolderloopjes. Afgelopen zondag was ik weer van de partij.

Ik startte zij-aan-zij met de charmante Nanda: in ruil voor een potje basilicum, ging zij mij hazen naar een tijd binnen de 25 minuten. De eerste kilometer nog wat stijfjes, maar toch al in 4 min 51.
Op het lange rechte stuk langs het water begon ik met inhalen, zoals altijd. Even kort aanzetten naar het volgende groepje en daar dan even een praatje maken en op adem komen. Ik passeerde Fred en mijn zwager Joost. En diearme Nanda kon mijn versnellingen niet volgen; ze riep: "ga jij maar door, ik zie je aan de finish."


Na ruim 2 kilometer passeerde ik Bas en net voorbij de 3 kilometer haalde ik clubgenoot Bruun bij. Hij was niet in goede doen.
In de laatste anderhalve kilometer kon ik niet meer aanzetten. Het steenslag pad was vervelend op blote voeten en ik was best wel moe.
Op 200 m. voor de finish kwam Nanda langszij. Als een heer liet ik haar voorgaan bij de finish, maar ze stopte te vroeg. Zo kwam ik op de 59e plaats in de uitslag met een tijd van 23 minuten en 8 seconden. Da's meteen mijn beste seizoenstijd.


de enige op blote voeten (foto: Bas van Binnendijk)

Vrijdag 14 Juli 2017 at 11:35 am | | hardlopen | Geen reacties

De zee trekt

De ruisende branding roept me telkens terug naar het strand.
Mijn moeder vertelde mij ooit dat ik het hele strand bij elkaar krijste als ze mij weghaalde bij de waterlijn en mij uit de zon in de schaduw van het windscherm zette.
Ik herinner mij hoe ik als kind zinloos zandkastelen maakte, die de vloed lachend wegspoelde.
Ik herinner mij dat ik als jonge vader met Max en Jessie op dezelfde plekken tevergeefs dezelfde kastelen bouwde.
Ik herinner mij de heerlijke strandvakanties met het gezin op Terschelling en in Katwijk.

Ik liep met Leo in 6 dagen van Hoek van Holland naar Den Helder. Met Ruth en Jesse rende ik van Scheveningen naar Zandvoort. Ik dook op 3e Kerstdag met Esther en Nicole de koude Noordzee in.

Op het moment dat ik in Scheveningen het strand op stap, kom ik thuis. Dit strand ligt hier al eeuwen en zal hier nog eeuwen blijven liggen. Ik heb hier al duizenden voetstappen achtergelaten. De voetstappen, die ik vandaag maak zijn wat dieper. Het zand is zacht. Lekker doorrollen over het keiharde zand lukt vandaag niet. Het wordt anderhalf uur krachttraining en werken aan de techniek.

Ik raap wat schelpen op en vraag me af wat de gekleurde ringen betekenen. Zijn het jaarringen? Of zijn het seizoensringen? Hoe lang doet zo’n schelpdiertje erover om zo’n schelp te maken? Tien jaar? Vijftig jaar?
Schelpen zullen hier altijd zijn net als het zand.
Ik ben hier maar even, anderhalf uur. Maar ik kom terug, dat weet ik zeker.

Donderdag 29 Juni 2017 at 12:42 pm | | hardlopen | Geen reacties

Foto's Vechtdaltrail

Toen er nog geen supermarkten waren en landbouw en veeteelt nog niet uitgevonden waren, kwamen onze voorouders toch aan voldoende eten. Ze renden urenlang achter een oud of ziek dier aan totdat het dier oververhit of uitgeput neerviel: de uitputtingsjacht.

Zo'n trail van 28 km. door de bossen bij Ommen lijkt wel wat op die uitputtingsjacht. Zeker als je op blote voeten rent met weinig kleren aan.

Van onze jagende voorouders zijn geen foto's. Maar dankzij "local hero" Hans Spieker van Spieker Sport Fotografie, kun je mij nog wel zien genieten tijdens de Vechtdaltrail.

 



Woensdag 28 Juni 2017 at 08:42 am | | hardlopen | Eén reactie