30e Golden Tenloop

Zaterdag 27 Mei 2017 at 08:11 am

Toen de eerste Golden Tenloop werd georganiseerd, was ik nog geen hardloper. Bij de tweede Golden Tenloop liep ik als beginnend Koploper mee. De 28 volgende edities (op ééntje na) heb ik als vrijwilliger met zo’n geel hesje aan meegeholpen aan het loopfestijn.

Gisteren viel me op dat ik zoveel vrienden en bekenden tegenkom tijdens de 30e Golden Tenloop. Het voelt als een reünie, als een groot feest van herkenning en vriendschap.
“s Ochtends vroeg zie ik al de vaste groep Koplopers en aanhang, die helpen met de opbouw van start en finish. Sommigen ken ik al 29 jaar, anderen 10 of 15 jaar. Van sommigen ken ik zelfs de partner en de kinderen.

In de loop van de dag zie ik blije gezichten van mensen, waar ik een startnummer voor heb kunnen regelen. En de zenuwachtige gezichten van de beginnende lopers, die voor het eerst een 5 of een 10 km. gaan lopen.
Ik kom collega’s tegen: collega-masseurs, collega-trainers en collega’s uit de SPAR. Buren uit de straat of verderop uit de wijk.
Ik zie tussen de deelnemers Vrolijke Loopsters, die ik pas een jaar ken. Hagenezen die ik al veel langer ken. Bekende gezichten uit Delfgauw, Nootdorp en Pijnacker. Mensen van DIJC-Bertus, van RingPass, van AV’40 en heel veel van de Koplopers.
Mensen, die meegetraind hebben met de Instroom-Herstel-Groep, maar inmiddels gestopt zijn met hardlopen. En ook mensen, die inmiddels toch weer begonnen zijn.
Ik praat gezellig bij met bekende blotevoetenlopers en lopers, die een barefoot-workshop bij mij gevolgd hebben. Maar net zo graag met lopers, die hun schoenen gewoon aanhouden.

Ik sta er van te kijken dat ik zoveel mensen ken. Zoveel gezichten dan, want van sommigen kan ik mij de naam niet meer herinneren. In de komende 12 maanden komen er nog meer gezichten en namen bij. En ik hoop dat alle vrienden en bekenden er volgend jaar bij de 31e Golden Tenloop weer bij zijn.

Een les in nederigheid

Maandag 22 Mei 2017 at 1:36 pm


de medaille van de 5 km. (links) heeft meer glans dan die van de 21 km.(rechts)

Op zondagmorgen ga ik samen met mijn zwager Joost opnieuw naar Leiden. Bij Jessie drinken we koffie. We laten onze tassen staan als we om kwart voor 10 vertrekken om voor de halve marathon.

Het startschot is om half 11. Tien minuutjes later mogen wij in startvak E eindelijk beginnen aan onze 21 km. Het is druk en warm, heel anders dan gisterenavond.
Over de eerste twee kilometer doen we minder dan 11 minuten: da’s eigenlijk wel hard. Mijn benen protesteren. Bij het bordje van vier kilometer voelen mijn benen nog altijd niet ontspannen. Ik laat het tempo zakken en Joost langzaamaan weglopen.
Bas zit in het gras bij 7 km. en maakt foto’s.

Bedankt Bas

Bij het volgende kilometerbordje neem ik even een wandelpauze van 100 m. Dat helpt: mijn benen voelen nu minder moe en de volgende kilometers loop ik lekker door. Maar vanaf 11 kilometer komen de stemmetjes in mijn hoofd weer terug:

“Tsja, die snelle vijf kilometer van gisteren, zitten nog in je benen.”
“Ga maar weer even wandelen, dat voelt zo lekker.”
“Je bent geen veertig meer.”
“Je hebt gewoon te weinig geslapen en te weinig gegeten.”

Vanaf 13 km. luister ik naar mijn “reptielenbrein”, dat zegt: ”zuinig met je energie, wandelen”.
De 15 km. gaan nog in anderhalf uur (6 minuten per kilometer). Maar ik denk er serieus over om uit te stappen. Wat ben ik moe.
Bij 17 km. krijg ik een halve banaan van een jongetje langs de kant. Het is een psychologische opsteker. Nog maar 4 km., dat kan ik wel; ik stap niet uit.
Het is nog wel een lijdensweg naar de plek waar Bettie en Jessie staan te wachten (500 meter voor de finish) Ik finish na 2 uur 12 min.

Ik heb een harde les geleerd gisteren. Zaterdagavond een snelle vijf betekent dat je zondag in de categorie natte krant hoort en beter geen halve marathon kunt lopen.

Tot slot nog een korte reportage van I love Leiden over de 5 km. Nightrun van zaterdagavond.

Nightrun: rennen door Leiden

Zondag 21 Mei 2017 at 07:31 am

In een spontane bui schreef ik in voor de 5 km Nightrun in Leiden. Een funrun aan de vooravond van de (halve) marathon.

Toen ik om kwart over 10 het startvak wilde inlopen zei een medewerker: "Jij hebt startvak A, je moet verder naar voren." Ik had kennelijk een tijd opgegeven bij de inschrijving. In het startvak kwam een loopster aan mij vragen, hoe dat zat met die blote voeten. Ik heb geduldig even uitgelegd waarom ik zonder schoenen loop. Deaarna nog even staan kletsen met een Dobbeloper uit Nootdorp.

Na de start ben ik gelijk in een stevig tempo gaan lopen. Startvak A, dat schept toch wel verplichtingen. Het wegdek was afwisselend: nu eens asfalt, dan weer straatstenen. We renden door de Herenstraat en draaiden daarna een woonwijk in.
Daar was al het bord van de 2 kilometer. Mijn horloge gaf daar 9 min. 30 aan.Ik werd ingehaald door een paar jonge gasten. Eén ervan riep:"Op blote voeten? Ben je gek?" Ik zette even aan en bleef naast hem lopen om uit te leggen dat iedereen dat kan: "je wordt allemaal geboren zonder schoenen."
Ik passeerde Rien de Wolff. Hij is ongeveer van mijn leeftijd en ik kom hem al 20 jaar tegen bij dit soort 5 kilometerloopjes.
De route ging verder via de Witte Singel en dan door het wijkje waar mijn dochter Jessie woont. Over het Rapenburg terug het centrum in. De laatste 700 meter door de Breestraat geloofde ik het wel en liet het tempo wat zakken. Ik werd ingehaald door jonge lopers, die me toeriepen: "Kom op". Maar ik bolde uit naar de finish.
Mijn tijd: 23 min 35.

Achter de finish werd ik aangesproken door een jonge knul met een kladblok: journalist in de dop. Hij vroeg mijn naam en wilde meer weten over mijn blote voeten. Daarna kwamen een cameraman en een jonge vrouw met microfoon op me af. Even leuk gebabbeld en het blotevoeten-evangelie verkondigd.

Tijd om naar huis te gaan.
Nog altijd op blote voeten rende ik terug naar het station. Vijfendertig jaar geleden, toen ik in Leiden studeerde, rende ik ook wel eens naar het station... om de laatste trein te halen. Met een lijf vol bier... net niet kotsend en nog gewoon met schoenen aan. Op blote voeten, in een korte broek loopt echt veel makkelijker.

Terug in Ter Heijde

Zaterdag 13 Mei 2017 at 07:43 am

Ik kom graag in Ter Heijde, een klein dorpje in de duinen ingeklemd tussen Monster en de Noordzee. Je kunt er lekker hard rennen op blote voeten.
Begin november wordt er een halve marathon georganiseerd, die ik graag loop. En op een vrijdagavond in mei of juni is er de Omloop van Ter Heijde, een kleine wedstrijd over 5 of 10 km.

Vrijdagavond 12 mei sta ik om kwart over 8 in het startvak voor de 10 km. Tussen de 235 deelnemers zijn nog twee mannen op blote voeten: Marlon en Leo uit De Lier. Het regent een beetje uit een donkere buienwolk die boven het Westland hangt, maar er is geen wind: heerlijk hardloopweer.


Ik start achterin het veld en de eerste kilometer houd ik me een beetje in. Op het fietspad buiten het dorp begin ik met inhalen. Af en toe zoek ik de berm op om lopers te passeren. Het zachte natte gras loopt lekkerder dan het keiharde asfalt.
Na ruim twee kilometer gaan we het strand op. Ik kies ervoor om hoog op het strand te blijven en door het mulle zand te ploeteren. Na 10 minuten ben ik dat helemaal zat en besluit om toch het harde zand langs het water op te zoeken, ook al is het maar voor 500 m. Geen spijt van: hier kun je lekker vaart maken.
Dan het strand af, over het duin en door het dorp. De eerste vijf gaan in 27 min 11 (netto).

Na 6 km. zie ik voor mij op het fietspad een dame met roze compressiekousen en een mooie lange paardenstaart. Langzaam loop ik op haar in en als we op het strand komen, haal ik haar in.
Ik zoek direct het harde zand op en een nieuw mikpunt: een oudere man in het bordeauxrode shirt van de Hague Road Runners.
Ik zet aan en geniet ervan om net niet buiten adem te raken. De benen worden moe, maar blijven keihard werken. De ondergaande zon geeft het strand een gouden gloed.... ik voel mij één met de omgeving, ik hoor hier thuis.

Het lukt me niet om dichterbij de HRR-veteraan te komen, geen centimeter. Bij de finish zit ik nog altijd 12 seconden achter hem. Mijn tijd is 53 min 28. De tweede ronde van vijf km. loop ik in 26 min 17. De negatieve split geeft me een goed gevoel: ik ben fit.

In het donker rijd ik met Loes in haar knalgele bus terug naar Delft. Loes finishte als vierde vrouw en als tweede in haar leeftijdscategorie: er ligt een mooie bos bloemen op de achterbank. We halen herinneringen op aan het strand, de ondergaande zon en het mooie licht. We spreken af om in het najaar weer naar Ter Heijde te gaan voor de halve marathon.

Koning van Spanje 2017

Maandag 08 Mei 2017 at 7:03 pm

De Koning van Spanje was vorig jaar mijn allereerste trail: ik vond het geweldig. 
Toen de inschrijving afgelopen najaar open ging, schreef ik direct in voor de langste afstand: de 42 km. In februari begon ik op te zien tegen die afstand en heb ik mijn inschrijvng laten overzetten naar 22 km., die ik wel aandurf.

Op zaterdag reisde ik met de Vrolijke Lopers naar Zuid-Limburg. We hebben een stevige wandeling gemaakt en een net-zo-stevige pint gedronken in de Zotte Lambiek, een van de beste biercafé's van de Benelux.

Zondagmorgen bij de start was ik op tijd om nog even te kletsen met Koen en Ruth, die de 44 km. gingen lopen. En daarna nog even bijgepraat met good, old Tiny en Jim. 
Vanaf de start moest er direct geklommen worden omhoog naar de camping, door een steeds smallere geul. Het viel me tegen. 
Na 20 minuten lopen even sanitair gestopt en daarna weer aangehaakt bij de andere Vrolijke Lopers, die de 22 km. liepen.

De afdalingen gingen moeizaam op mijn dunne Chala-huaraches. Het klimmen ging moeizaam vanwege de zwaartekracht. Even later kwam het herkenbare moment waarop ik verzuchtte: "Had ik maar meer en serieuzer getraind."

De kuiten raakten gewend aan het heuvelop lopen en ik kwam langzaam in een flow. Ik haakte aan bij Fred van der Gon Netscher en vijf minuutjes later ben ik hem gepasseerd.
Ik begon stukjes van het parkoers te herkennen. Over het boerenerf. Door het weiland naar de beek: voorzichtig erdoorheen en de modderpoel aan de overkant omzeilen. Dan een hele lange en steile klim. 

Na twee uur en 10 minuten had ik een dipje. Maar toen zag ik in de verte de verzorgingspost opdoemen. Dat had ik net nodig. Ik heb vrij lang gepauzeerd, totdat Vrolijke Loopsters Marlies en Harma er ook waren. Fred was alweer vertrokken, dus die moest ik nog een keertje inhalen.
De laatste vijf kilometer kon ik lekker doorlopen zonder zwakke momenten. Maar het lukte me niet om binnen de drie uur te finishen. 

Ik heb genoten van die 22 km. ploeteren en vond het geen probleem dat ik er 20 minuten langer over deed dan vorig jaar. Lekker moe geworden in een prachtige omgeving. Oude vrienden ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt. Hopelijk ben ik er volgend jaar weer bij.