Training overgeslagen

Woensdagavond ben ik niet gaan trainen. Ik ben naar Eindhoven gegaan, met Max, naar 3 Doors Down.

Ik ken deze band al sinds hun grote hit "Kryptonite"(1999). Lekkere Amerikaanse gitaarrock, mooie songs, goede teksten. 
Het voorprogramma was best aardig: 'Sick Puppies', een flinke bak Australische herrie.
Daarna speelde 3 Doors Down een selectie van hun mooiste liedjes: Loser, Away from the sun, It's not my time....

De band speelde ook een paar songs van hun nieuwe CD. Deze tour door Europa is kennelijk bedoeld om de verkoop te stimuleren.
De bandleden van 3 Doors Down zien de nieuwe CD als een manier om meer mensen naar hun optredens te lokken. Uiteindelijk draait het niet om geld maar om muziek maken voor een volle zaal. Ik zal nog wel vaker een training laten schieten voor een avondje rock&roll.

Donderdag 23 Juni 2011 at 10:29 pm | | cultuur, muziek | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Biutiful

De Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu maakte eerder de prachtige film Babel. Hij heeft een nieuwe film gemaakt, Biutiful en die draait momenteel in Filmhuis Lumen.

Biutiful gaat over Uxbal, een man van middelbare leeftijd, die in Barcelona zijn hoofd boven water probeert te houden. Hij verdient zijn geld als koppelbaas van Afrikaanse straatverkopers en illegale Chinese bouwvakkers. Hij schnabbelt bij als medium omdat hij kan communiceren met de doden of andere mensen dat wijs kan maken. 
Uxbals privéleven is net zo rommelig en onduidelijk als zijn baantjes. Zijn ex-vrouw is manisch depressief en zijn twee kinderen brengen meer tijd door bij de babysitter dan in zijn eigen armzalige flatje.

Als je 'Babel"ook gezien hebt, herken je de beeldtaal , het handschrift van regisseur Iñárritu.
Biutiful is een duistere zwarte film. Maar het is ook een mooie film: heel anders dan de ongeloofwaardige 3D-Hollywood-pulp, die tegenwoordig de meeste kijkers trekt. Hij duurt tweeënhalf uur.

Zondag 13 Maart 2011 at 6:35 pm | | cultuur | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Gezien: Sonny Boy

Ik heb het boek Sonny Boy van Annejet van der Zijl niet gelezen. Maar ik heb inmiddels wel de verfilming gezien.
"Sonny Boy" vertelt het waargebeurde verhaal van Rika van der Lans en Waldemar Nodds.

Rika verlaat haar overspelige echtgenoot en gaat met haar vier kinderen terug naar haar geboorteplaats Den Haag. Om de huur van het huis te kunnen betalen neemt ze Waldemar, een student uit Suriname, in huis als kostganger. Het onvermijdelijke gebeurt: ze worden verliefd en Rika wordt zwanger.  Ze noemen hun zoon Sonny Boy, naar het liedje uit de film "The Jazz Singer". Rika's overspelige man wil geen scheiding en eist de vier kinderen op. Waldemar kan niet gaan studeren. En dan wordt het ook nog oorlog. 
Genoeg tegenslag voor een heel droevig verhaal, dat mij 2 uur lang bleef boeien.

Ricky Koole speelt de hoofdrol, Rika. Ik ben een fan en denk dat die rol haar op het lijf geschreven is. Volgens mij hoeft ze niet eens te acteren: zij is Rika, een doodgewone spontane vrouw met een gouden hart.
Ik heb eigenlijk niet zo goed gelet op de andere acteurs.

Onwillekeurig vergelijk ik Sonny Boy met een andere Nederlandse film over de Tweede Wereldoorlog: Zwartboek van Paul Verhoeven
In Zwartboek zijn de mensen goed of slecht, collaborateur of verzetsheld; alles wordt uitvergroot en heel erg zwart-wit.
In Sonny Boy zijn er veel grijstinten. Zelfs voor de slechte mensen gaan sommige dingen te ver. De goede mensen hebben ook wel eens twijfels.
Kortom: Sonny Boy is een mooiere film. Ricky Koole wint het van Carice van Houten.
Maar wat weet een Ricky Koole-fan als ik er nu van.

Woensdag 02 Februari 2011 at 10:11 pm | | cultuur | Eén reactie
Gebruikte Tags: , ,

Mooie plaatjes

Via Facebook vond ik twee mooie schilderijen van de Noorse schilder Munch

Havfrue (Zeemeermin) uit 1893

 

 

Trøst i skogen (Troost in het bos) 1924-1925

Als je ooit nog eens in Oslo komt, bezoek dan zeker het Munch Museum

Dinsdag 01 Februari 2011 at 11:48 pm | | cultuur | Vier reacties
Gebruikte Tags: ,

De eenzaamheid van de priemgetallen

De eenzaamheid van de priemgetallen is de debuutroman van Paolo Giordano. Het boek vertelt het trieste verhaal van Mattia en Alice. Zij raken allebei beschadigd door een ongeluk in hun jeugd en leren elkaar kennen op de middelbare school. Ze worden tot elkaar aangetrokken, maar zitten zo vol van verdriet, dat ze het verdriet van een ander er niet meer bij kunnen hebben.

Het boek is prachtig verfilmd door Saverio Costanzo. Het begin van de film zal verwarrend zijn als je het boek niet kent. Maar laat je betoveren door de beelden en het verhaal zal je snel duidelijk worden.

Het boek is een must-read.
De film is een must-see.

Dinsdag 25 Januari 2011 at 09:31 am | | cultuur | Drie reacties
Gebruikte Tags: ,