Een kleine geschiedenis van bijna alles

Van mijn zwager Joost kreeg ik in september het boek: "Een kleine geschiedenis van bijna alles" geschreven door Bill Bryson. De Nederlandse versie wel te verstaan, vertaald door Servaas Goddijn. Het boek geeft een beknopt overzicht van allles dat de natuurwetenschap in de afgelopen 4 eeuwen heeft ontdekt. Het staat vol met details en grappige weetjes over bijzondere wetenschappers en toevallige ontdekkingen. Bryson schrijft in een vlotte stijl en doorspekt het verhaal met humor en anekdotes.
Een citaat van de eerste bladzijde:

Welkom. En mijn gelukwensen.
Ik ben heel blij dat het je is gelukt. Het was niet makkelijk hier te komen. Eigenlijk denk ik dat het nog moeilijker was dan je denkt.
Om te beginnen moesten voor je aanwezigheid hier biljoenen rondzwervende atomen op een complexe en intrigerend dienstbare manier zich samenvoegen om jou te scheppen. Dat is een ordening die zo ingewikkeld en bijzonder is dat het nooit eerder is geprobeerd en alleen deze ene keer zal bestaan.Gedurende de vele jaren, die komen (hopen we) zullen deze minieme deeltjes zich zonder protest bezighouden met al die miljarden kundige, coŲperatieve verrichtingen, die nodig zijn om je te behouden en je de hoogst aangename, maar in het algemeen ondergewaardeerde toestand te laten ervaren die we het bestaan noemen.

Na het lezen van deze eerste regels wist ik al dat het echt een boek voor mij is.
In het boek las ik veel terug van wat ik tijdens mijn Biologie-studie had geleerd. Over DNA, fossielen, Darwin en de evolutie van de mens. Maar ook de andere hoofdstukken over astronomie, atoomfysica en geologie vond ik erg boeiend. Ik ben toch geen echte lezer en ik heb bijna twee maanden over dit boek (van 30 hoofdstukken / 440 blz.) gedaan. Soms las ik twee of drie hoofdstukken op ťťn avond, waarbij ik zo nu en dan hardop moest lachen. Maar soms las ik ook een hele week niets.
Het boek en de stijl van Bill Bryson zijn me zo goed bevallen dat ik aan Sinterklaas een paar andere boeken van Bill Bryson heb gevraagd.

Dinsdag 28 November 2006 at 9:55 pm | ¶ | cultuur | Drie reacties

Casino Royale

In plaats van de training ben ik gisterenavond met een 6-tal loopvrienden naar Casino Royale geweest. De nieuwste James Bond-film is een remake van een Bond-parodie uit 1967. Geheim agent 007, gespeeld door Daniel Craig, ziet er niet alleen anders uit in deze film, hij gedraagt zich ook heel anders en heeft een ander karakter dan zijn voorgangers Pierce Brosnan, Roger Moore en Sean Connery.
Er zijn nog meer verschillen met eerdere Bond-films. De schurk, Le Chiffre, heeft geen duivels plan dat voorkomen moet worden. Het is gewoon een gevaarlijke, enge man die terroristen helpt en financiert. Voor het eerst zien we dat James Bond ook maar een mens is en wel degelijk gewond kan raken. Maar hij is wel een keiharde en herstelt erg snel. En Vesper Lynd, de vrouw waar 007 mee moet samen werken, valt helemaal niet voor zijn charmes en Bond doet ook niet erg zijn best om haar te veroveren. La Andress in Dr. NoMaar in de 2 uur durende film zitten wel weer voldoende stunts, miraculeuze ontsnappingen, mooie jurken en spannende achtervolgingen (of spannende jurken en mooie achtervolgingen).
Het verhaal in de film is eenvoudig en de acteurs krijgen de tijd om hun personage wat meer inhoud te geven. Maar de karakters blijven stereotiep en ontwikkelen zich nauwelijks. Ik heb me prima vermaakt en niet al te veel geŽrgerd aan onwaarschijnlijke ontsnappingen van Bond. Misschien ben ik niet helemaal objectief, maar ik vind Casino Royale de beste Bond-film die ik heb gezien. Ook al haalt de nieuwe Vesper Lynd het niet bij Ursula Andress.

Zaterdag 25 November 2006 at 10:35 am | ¶ | cultuur | Vier reacties

Ober

De nieuwe film van Alex van Warmerdam, Ober, is heel iets anders dan de zware kost van eerder deze week.
Net als in eerdere films van van Warmerdam, Abel en de Noordelingen, zit er veel humor in Ober.
Zwarte humor, dat dan weer wel.






In de hoofdrollen zien we topacteurs als Mark Rietman en Pierre Bokma, naast Alex van Warmerdam, die zelf de ober speelt.
Ariane SchlŁter, Thekla Reuten en Lyne Renee tekenen voor de vrouwelijke hoofdrollen.
Het verhaal van de ober wordt geschreven en herschreven tijdens de film en er volgen allerlei onverwachte wendingen in het plot.
Het is een zeer vermakkelijke film, zonder diepgang en zonder boodschap. Lijkt me ook voor middelbare scholieren een leuk avondje uit.

Dinsdag 07 November 2006 at 11:36 pm | ¶ | cultuur | Eén reactie

Elementaire deeltjes

Ik kreeg het boek van Michel Houellebecq voor mijn verjaardag, maar heb het nooit uitgelezen. Het gaat over twee halfbroers, die beiden een ongelukkig leven leiden. Houellebecq wijdt de problemen van de broers vooral aan het egoÔstsche gedrag van de moeder (en vaders).
De ene broer Michael is een briljant wetenschapper die nogal introvert en afstandelijk is. Hij doet niet aan verliefdheid en aan sex en als hij tegen de 40 loopt, begint hij te twijfelen aan de invuling van zijn leven. Bruno de andere broer is juist continu met sex bezig en krijgt mede daardoor allerlei problemen.
Terwijl ik het boek las, herkende ik trekjes van beide broers in mezelf. Dat werd een beetje beklemmend en toen ik ruim halverwege het boek was, heb ik het weggelegd.

Gisterenavond ben ik met Bettie gaan kijken naar de verfilming van het boek Elementaire deeltjes. De Duitse regisseur Oskar Roehler volgt nauwgezet het boek en de hoofdrollen (Michael en Bruno) worden herkenbaar gespeeld. De film schetst hetzelfde trieste beeld van het leven van de beide broers. In het boek zijn de vrouwen slechts figuranten en objecten. In de film zijn de vrouwen volwaardige tegenspelers en veel belangrijker.
Na de pauze vertelt de film het deel van het boek dat ik niet meer heb gelezen. Er zijn nog een paar dramatische momenten, maar het blijft een triest verhaal.
De film is wel onderhoudend, maar komt niet in mijn top 10. De acteurs spelen zeer geloofwaardig en verdienen alle lof en ook de soundtrack is mooi.

Dinsdag 07 November 2006 at 08:49 am | ¶ | cultuur | Vier reacties

Theater op locatie: Alles moet weg - Silencer

Afgelopen week zijn Bettie en ik naar twee voorstellingen geweest buiten theater de Veste.
De eerste voorstelling was "Alles moet weg" van Els Inc. Dit toneelstuk is een bewerking van de Hoeksteen van Gerard Jan Reijnders. Het speelde zich af in het DUWO Congres Centrum, het oude DISH-hotel.
Ongeveer 40 toeschouwers kijken vanaf lage bankjes in een huiskamer van een gezin aan de onderkant van de samenleving. In de kamer loopt het al snel uit de hand en als de TV gestolen wordt, breekt echt de pleuris uit. De moeder van het gezin vraagt snikkend of het publiek alsjeblieft de kamer wil verlaten. Via allerlei gangen en trappen komen we in een volgende kamer waar zich de volgende scene afspeelt.
We zien opnieuw een huiskamer met een soortgelijk arm en ontwricht gezin. Ook hier lopen de gemoederen hoog op en als de TV kapot gaat volgt er weer een climax.
Zo volgen nog een paar dramatische scenes in andere kamers. In de laatste scene zien we een panel van europarlementariŽrs, dat er vrolijk op los leutert, terwijl een paar hoofdpersonen uit eerdere scenes een overdosis nemen. Zou er dan toch een tweedeling in de maatschappij zijn en een kloof tussen burgers en politici ?
Was een leuke voorstelling, iedere keer naar een andere kamer verhuizen voor de volgende aflevering in deze soap. Ik herkende de asociale typetjes, die ik ook in mijn supermarktje zie. En Bettie werd nog getrakteerd op een paar blote mannenbillen.

Gisterenavond gingen we naar Silencer van geluidskunstenaar Cilia Erens.

lees verder

Zaterdag 14 Oktober 2006 at 8:47 pm | ¶ | cultuur | Vijf reacties