Haruki Murakami en het praten over hardlopen



Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek "Waarover ik praat als ik over hardlopen praat" van Haruki Murakani. Ik kreeg het natuurlijk niet van die beroemde Japanner; Haruki Murakami is de schrijver van het boek.
Het boek leest makkelijk weg: Murakami heeft een mooie, leesbare schrijfstijl.  


Wat hij opschrijft over het hardlopen is voor mij heel herkenbaar. De gedrevenheid om te blijven hardlopen en om een goede tijd neer te zetten. De verwantschap, die je voelt met andere hardlopers. En de rust en stabiliteit, die regelmatig hardlopen in je leven brengt.
Murakami heeft ook dezelfde fascinatie voor jonge blonde hardloopsters met paardestaarten, als ik, ontdekte ik op bladzijde 110:

Als ik 's ochtends in mijn gezapige tempo langs de oever van de Charles jog, word ik de hele tijd voorbijgesneld door meisjes, die eruitzien als eerstejaars van Harvard. De meesten zijn klein en tenger, dragen bordeauxrode shirts met het Harvard-logo en hebben hun blonde haar in een paardestaart gebonden. Luisterend naar hun gloednieuwe Ipod zoeven ze voort, almaar rechtdoor. Ze stralen onloochenbaar iets aggressiefs, iets provocerends uit..... Je ziet zo dat ze pienter, gezond, charmant, serieus en vol zelfvertrouwen zijn.












Maar Murakami schrijft niet over de andere dingen, die ik de laatste paar jaar tijdens het hardlopen, ervaar: het vrije dierlijke gevoel, de verbondenheid met de rest van de schepping, de elegantie van de loopbeweging en de wonderschone menselijke anatomie. Misschien ontdekt hij die kanten van het hardlopen ook nog.

Het boek biedt mij geen wereldschokkende nieuwe inzichten. Het is wel prettig om je een tijdje in een verwante geest te verdiepen. Het boek lezen is als kletsen met de schrijver tijdens een lange duurloop  of tijdens een gezellig avondje bierdrinken.
Misschien moet ik ook eens een ander boek van Haruki Murakami lezen. Wie heeft er tips?

Hans zelf Maandag 11 Mei 2015 at 4:01 pm | | cultuur | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Pieter Jouke: tot nu toe

Pieter Jouke woont hemelsbreed maar 500 m. bij mij vandaan en ik zie hem wel eens haastig langsfietsen. Pieter Jouke is ook een hardloper, maar we hebben nog nooit samen hardgelopen. 
En Pieter Jouke is een cabaretier: zijn baan is mensen in het theater amuseren en laten lachen. Gisterenavond ging ik met Bettie naar zijn nieuwe voorstelling "Tot nu toe".

De voorstelling gaat (deels) over het vaderschap. Pieter is begin veertig en voor zijn jonge kinderen nog een rots in de branding. Hij lost problemen op, hij helpt, hij troost en als hij het zelf ook even niet weet, stelt hij zijn kinderen gerust met de woorden: "komt goed, het komt altijd goed".
Pieter weet ook dat deze fase in zijn leven maar eventjes duurt. Als ze straks 15 of 16 zijn, dan hebben zijn kinderen hem eigenlijk niet meer nodig. En snappen ze dat niet altijd alles zal goedkomen.
Maar daarnaast gaat de voorstelling ook over de alledaagse probleempjes en verlokkingen waar je als man in de 21e eeuw mee moet leren omgaan. Gelukkig waagt Pieter zich niet aan de onoplosbaar lijkende, meeslepende wereldproblemen. Je vrouw trouw blijven en zorgen dat je huis niet afbrandt, is al een hele prestatie.

Het was een leuke voorstelling van bijna anderhalf uur. Er zaten herkenbare staaltjes 'out-of-the-box' denken in en ik heb me geen moment verveeld. Mocht de gelegenheid zich voordoen, dan ga ik nog een keertje luisteren. En anders even afwachten op de TV-uitzending.

Op Pieters website kun je zien waar hij nog meer gaat optreden: speeldata 
Hopelijk gaat het met Pieters geblesseerde voet weer wat beter, dan kom ik hem ook weer hardlopend tegenkomen in en om Delft.

Hans zelf Vrijdag 30 Januari 2015 at 3:18 pm | | cultuur | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Film: The Sapphires

In 1968 zocht het Amerikaanse leger artiesten, die in Vietnam voor de Amerikaanse troepen wilden optreden. In Australië besloten een paar Aboriginal-zusjes mee te doen aan een auditie.
Voordat ze bij die auditie komen, moeten ze de racistische vooroordelen van blanke Australiërs en hun onderlinge jaloezie overwinnen. Ze worden daarbij geholpen door Dave Lovelace, een aan lager wal geraakte muzikant. De drie zusjes, Gail, Judy en Cynthia, vinden hun lichtgekleurde nichtje Kay terug in de grote stad. En dan gaan ze als kwartet op tournee, naar het gevaarlijke land Vietnam.

The Sapphires is een feelgood-movie, een film, die je in een goed humeur brengt. Met een lach, een traan en een paar mooie liedjes. Neem je vrouw of je vriendin mee naar deze film en je doet haar een groot plezier.

Deze week draait The Sapphires nog in Filmhuis Lumen.
De trailer kun je hieronder bekijken.

Hans zelf Woensdag 07 Augustus 2013 at 2:29 pm | | cultuur | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Muse: 2nd Law Amsterdam Arena

Tien, vijftien jaar geleden ging ik wel eens met mijn kinderen naar het theater. Naar een mooie jeugd-toneel-voorstelling of naar een cabaretier. 
Tegenwoordig ga ik met Max en Jessie naar rockconcerten.

Gisteren gingen we met z'n 3-en naar de Amsterdam Arena voor een concert van Muse, een Britse driemansband, die doorgaat waar Queen opgehouden is.
Het was een geweldige show gebaseerd op het nieuwste album van Muse: 2nd Law.
De beperkingen, die de Tweede Hoofdwet van de Thermodynamica oplegt aan de mens en aan onze economische groei, vormen het thema van het het album en de show. Als je daar meer over wilt weten, wil ik het wel aan je uitleggen in een gezellig café met een lekker biertje erbij. 

De nieuwste songs van Muse gaan over het einde van de economische groei en  de recessie waar we sinds 2008 in zitten.
In de Arena speelden Matt, Dominic en Chris o.a. de songs Panic Station, Animals en Unsustainable. (setlist)
Bij Unsustainable stond de volumeknop wel erg ver open.

Muse speelde ook oudere songs: zoals Butterflies and Hurricanes, Time is running out, Uprising en Bliss, een van mijn favoriete songs.
Het concert was heel iets anders dan de voorstellingen waar ik Jessie en Max vroeger mee naar toe nam, maar ik denk dat ze dit veel leuker vonden.

Hans zelf Woensdag 05 Juni 2013 at 4:58 pm | | cultuur | Twee reacties
Gebruikte Tags: , ,

Gezien: The Domino-effect

The Domino-effect is een mozaiek-film: aan de kijker worden een paar verschillende verhalen verteld en later blijkt dat die met elkaar te maken hebben. Wat er in één deel van de wereld gebeurt heeft al heel snel gevolgen voor iemand anders honderden of duizenden kilometers verderop.

Een Britse bankier speculeert met aandelen en daardoor gaat in de VS een bank failliet.
Door het omvallen van de bank, raakt een limousine-chauffeur zijn baan kwijt. Zijn verloofde besluit toch maar geen bruidstaart van $4000 dollar te bestellen. Daardoor komt de taartenbakster in problemen.
En zo verplaatsen de schokgolven van de economische crisis zich razendsnel over de wereld en gooien de levens van nietsvermoedende mensen in de war.

Paula van der Oest won met deze film het Gouden Kalf (2012) voor de beste regie.

The Domino-effect is een mooie film: mooie beelden, stemmige muziek, geloofwaardige acteurs.
En er zit ook nog een minuutje hardlopen in :-)

Hans zelf Zaterdag 03 November 2012 at 09:59 am | | cultuur | Geen reacties
Gebruikte Tags: