Haruki Murakami en het praten over hardlopen

Maandag 11 Mei 2015 at 4:01 pm




Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek "Waarover ik praat als ik over hardlopen praat" van Haruki Murakani. Ik kreeg het natuurlijk niet van die beroemde Japanner; Haruki Murakami is de schrijver van het boek.
Het boek leest makkelijk weg: Murakami heeft een mooie, leesbare schrijfstijl.  


Wat hij opschrijft over het hardlopen is voor mij heel herkenbaar. De gedrevenheid om te blijven hardlopen en om een goede tijd neer te zetten. De verwantschap, die je voelt met andere hardlopers. En de rust en stabiliteit, die regelmatig hardlopen in je leven brengt.
Murakami heeft ook dezelfde fascinatie voor jonge blonde hardloopsters met paardestaarten, als ik, ontdekte ik op bladzijde 110:

Als ik 's ochtends in mijn gezapige tempo langs de oever van de Charles jog, word ik de hele tijd voorbijgesneld door meisjes, die eruitzien als eerstejaars van Harvard. De meesten zijn klein en tenger, dragen bordeauxrode shirts met het Harvard-logo en hebben hun blonde haar in een paardestaart gebonden. Luisterend naar hun gloednieuwe Ipod zoeven ze voort, almaar rechtdoor. Ze stralen onloochenbaar iets aggressiefs, iets provocerends uit..... Je ziet zo dat ze pienter, gezond, charmant, serieus en vol zelfvertrouwen zijn.













Maar Murakami schrijft niet over de andere dingen, die ik de laatste paar jaar tijdens het hardlopen, ervaar: het vrije dierlijke gevoel, de verbondenheid met de rest van de schepping, de elegantie van de loopbeweging en de wonderschone menselijke anatomie. Misschien ontdekt hij die kanten van het hardlopen ook nog.

Het boek biedt mij geen wereldschokkende nieuwe inzichten. Het is wel prettig om je een tijdje in een verwante geest te verdiepen. Het boek lezen is als kletsen met de schrijver tijdens een lange duurloop  of tijdens een gezellig avondje bierdrinken.
Misschien moet ik ook eens een ander boek van Haruki Murakami lezen. Wie heeft er tips?

Pieter Jouke: tot nu toe

Vrijdag 30 Januari 2015 at 3:18 pm

Pieter Jouke woont hemelsbreed maar 500 m. bij mij vandaan en ik zie hem wel eens haastig langsfietsen. Pieter Jouke is ook een hardloper, maar we hebben nog nooit samen hardgelopen. 
En Pieter Jouke is een cabaretier: zijn baan is mensen in het theater amuseren en laten lachen. Gisterenavond ging ik met Bettie naar zijn nieuwe voorstelling "Tot nu toe".

De voorstelling gaat (deels) over het vaderschap. Pieter is begin veertig en voor zijn jonge kinderen nog een rots in de branding. Hij lost problemen op, hij helpt, hij troost en als hij het zelf ook even niet weet, stelt hij zijn kinderen gerust met de woorden: "komt goed, het komt altijd goed".
Pieter weet ook dat deze fase in zijn leven maar eventjes duurt. Als ze straks 15 of 16 zijn, dan hebben zijn kinderen hem eigenlijk niet meer nodig. En snappen ze dat niet altijd alles zal goedkomen.
Maar daarnaast gaat de voorstelling ook over de alledaagse probleempjes en verlokkingen waar je als man in de 21e eeuw mee moet leren omgaan. Gelukkig waagt Pieter zich niet aan de onoplosbaar lijkende, meeslepende wereldproblemen. Je vrouw trouw blijven en zorgen dat je huis niet afbrandt, is al een hele prestatie.

Het was een leuke voorstelling van bijna anderhalf uur. Er zaten herkenbare staaltjes 'out-of-the-box' denken in en ik heb me geen moment verveeld. Mocht de gelegenheid zich voordoen, dan ga ik nog een keertje luisteren. En anders even afwachten op de TV-uitzending.

Op Pieters website kun je zien waar hij nog meer gaat optreden: speeldata 
Hopelijk gaat het met Pieters geblesseerde voet weer wat beter, dan kom ik hem ook weer hardlopend tegenkomen in en om Delft.

Filmquiz

Donderdag 02 Januari 2014 at 10:11 am

Hardloper Hans heeft een speciale film-quiz bedacht.
Hieronder vijf cinemagraphs (bewegende GIF-jes) uit beroemde klassieke films.
Uit welke films komen de onderstaande scenes?
Welke acteurs en actrices herken je?

Scene 1



Scene 2




Scene 3



Scene 4




Scene 5


Film: Muse Live At Rome Olympic Stadium

Zondag 10 November 2013 at 6:41 pm

In juni ging ik met mijn kinderen naar het concert van Muse in de Amsterdam Arena. Was geweldig. 
Een maand later gaf Muse een concert in het Olympisch stadion in Rome. Tijdens dat concert zijn opnames gemaakt en die opnames zijn nu gemonteerd tot een concertfilm 'Muse Live At Rome Olympic Stadium'.

Afgelopen donderdag werd de film éénmalig vertoond in de Pathé bioscoop aan het Buitenhof in Den Haag. Ik was erbij samen met Max.
Een film is natuurlijk niet zo overweldigend als een echt rockconcert. Maar ik heb er enorm van genoten. 
We zaten op de eerste rij, dus dicht op het scherm. Het geluid was precies goed (hard, maar net niet te).
De film toont niet het gehele concert: er ontbreken een paar songs. Maar in ruim 90 minuten komen de fans goed aan hun trekken.
In december komt de film uit op DVD. Ik ga de DVD niet kopen. Maar als de concertfilm Muse Live nog een keertje in de bioscoop draait, ben ik erbij.

Film: The Sapphires

Woensdag 07 Augustus 2013 at 2:29 pm

In 1968 zocht het Amerikaanse leger artiesten, die in Vietnam voor de Amerikaanse troepen wilden optreden. In Australië besloten een paar Aboriginal-zusjes mee te doen aan een auditie.
Voordat ze bij die auditie komen, moeten ze de racistische vooroordelen van blanke Australiërs en hun onderlinge jaloezie overwinnen. Ze worden daarbij geholpen door Dave Lovelace, een aan lager wal geraakte muzikant. De drie zusjes, Gail, Judy en Cynthia, vinden hun lichtgekleurde nichtje Kay terug in de grote stad. En dan gaan ze als kwartet op tournee, naar het gevaarlijke land Vietnam.

The Sapphires is een feelgood-movie, een film, die je in een goed humeur brengt. Met een lach, een traan en een paar mooie liedjes. Neem je vrouw of je vriendin mee naar deze film en je doet haar een groot plezier.

Deze week draait The Sapphires nog in Filmhuis Lumen.
De trailer kun je hieronder bekijken.