tussen mijn 15e en 20e had ik het meesterwerk van George Orwell al gelezen, maar door de teksten van Muse heb ik het weer geleend bij de bieb.
Het is opvallend hoeveel de toekomstvisie van Orwell lijkt op onze huidige wereld: - in bijna iedere kamer zijn er beeldschermen - de bevolking houdt zich vooral bezig met loterijen, liefdesliedjes en romans (soaps op TV) - er is een tweedeling in de maatschappij tussen slimme mensen en de proles, die leven van dag tot dag.
Ik herken ook griezelige dingen uit Orwell's nachtmerrie. De Twee Minuten Haat bestaat ook in 2010: bijna dagelijks leggen politici ons uit dat alle ellende de schuld is van de Islam, de moslims en de Koran. Net als in 1984 is er een eeuwigdurende oorlog aan de gang. Tegen Irak en dan weer tegen Iran. Voortdurend zijn er berichten van ministeries over de oorlog in Afghanistan, de zeerovers bij Somalië en de terroristen, die aanslagen voorbereiden. Regeringen martelen gevangenen, in Guantanamo Bay, Bagdad en elders. Terwijl ze weten, dat de gemartelde alles zal bekennen en zelfs verzonnen dingen.
Het is geen leuk boek, het heeft geen happy end. Voor een aspirant-schrijver als ik is het een leerzaam boek. Het vervangen van oude begrippen door nieuwe Nieuwspraak-woorden is heel griezelig. In 1984 probeert de Partij, door Nieuwspraak, de gedachten van mensen te beïnvloeden. Als er voor bepaalde begrippen geen woord meer is, dan zullen kinderen, die concepten ook nooit meer aanleren. Er in 1984 zit nog een ander boek, waar Winston Smith langdurig uit voorleest.
In 1945 overleed Orwell's vrouw Eileen. In 1948 schreef de roman 1984 en het zou kunnen dat Julia in dat boek Eileen verbeeld. Twee jaar later in 1950 overlijdt Orwell zelf aan de gevolgen van tuberculose en roken. Orwell heeft geen grote prijzen gekregen voor 1984 of zijn andere werk. Maar er is wel een prijs naar hem vernoemd: the Orwell-prize
Het wonderlijke boek van Lewis Carroll is al vele malen verfilmd. Maar omdat het zo'n raar en werldvreemd verhaal is, kun je er eigenlijk alle kanten mee uit. Tim Burton heeft een film gemaakt, waarin Alice 19 jaar en geen klein meisje meer is.
De Alice uit Tim Burton's film zit in een lastig parket en het komt eigenlijk wel goed uit dat ze in het konijnenhol valt. De avonturen die Alice in Wonderland (of Neerland) beleeft, lijken veel op haar belevenissen in het boek. Ze ontmoet dezelfde hoofdpersonen: het witte konijn, de Maartse Haas, de Cheshire Cat en de Hartenkoningin. Maar in de film komen ook elementen voor uit Through the looking glass ("Door de spiegel", het vervolg op "Alice in Wonderland"). Het beroemde gedicht "Jabberwocky" vormt de uitendelijke ontknoping van de film.
Tim Burton legt in zijn versie van het verhaal de nadruk op het stellen van vragen: waarom zijn de dingen zoals ze zijn en kan het ook andersom. En op het bedenken van onconventionele of onzinnige ideeën. Dat spreekt mij wel aan; ik probeer op mijn schrijfcursus hetzelfde te leren.
Max en ik zagen de 3D-versie van de film, met zo'n 3D-bril op. En inderdaad: af en toe lijkt het alsof er iets uit het filmdoek naar voren komt de zaal in. Maar zoiets blijft een onbelangrijk detail; het gaat natuurlijk om het verhaal en de hoofdpersonen. Ik ben dan ook van plan om samen met Bettie de 2D-versie in Filmhuis Lumen te gaan kijken.
Of je nu de 2D of 3D versie kiest, maakt niet zoveel uit. Alice in Wonderland is een leuke film.
Ik heb lang tegen het boek van Kluun aangehikt. Ik vroeg me de hele tijd af: zou het boek ook zo goed verkocht zijn als Kluun een vrouw was en zij zou bij wijze van troost zijn vreemdgegaan met een andere man. Daarna kwam al snel de volgende vraag boven: zou het boek ook zo goed verkocht zijn als het een verzonnen verhaal was. Ik denk dat veel mensen het boek gekocht hebben omdat het echt gebeurd is. Het verhaal blijft even mooi (of lelijk) of het nu echt gebeurd is of niet. Op aanraden van mijn zus ben ik Kluun toch gaan lezen.
In het begin legde ik het boek al na 10 minuten weg. Wat is dat voor een vent die alleen maar aan zichzelf denkt, als zijn vrouw kanker krijgt. De ik-persoon vraagt zich af of hij wel de juiste kleding aan heeft voor de gelegenheid en of hij de oncoloog niet een paar vliegen kan afvangen.
Halverwege het boek blijf ik voor het eerst anderhalf uur aan een stuk lezen. Maar het blijft voor mij onmogelijk om mij met de ijdele hoofdpersoon in het boek te identificeren. Ik zou het toch anders aanpakken. Het boek leest wel makkelijk weg, maar de songteksten bij ieder hoofdstuk en de wramples (writing samples) worden een beetje irritant. Ik heb het boek niet helemaal uitgelezen, maar ik weet hoe het afloopt.
"Komt een vrouw bij de dokter" schijnt een ode te zijn aan de liefde. Ik vind het meer een boek over de zwakheid van de mens: soms krijg je meer leed te verwerken dan je in je eentje aan kunt. En kennelijk zijn er ook huwelijken (relaties) waar het geheel niet meer is dan de som der afzonderlijke partners. Ik zal mij vooral het egocentrisme van hedonist Kluun herinneren. Hij gebruikt het leed, dat hem overkomt als excuus om op avontuur te gaan met de vrouw, waar hij een jaar eerder zijn zinnen al op had gezet. Als de schrijver een andere bedoeling had met dit boek, dan had hij die ijdeltuiterij en dat veelvuldig vreemdgaan beter uit het boek kunnen weglaten. Dan had hij gewoon een ander boek moeten schrijven.
Hotel op stelten, Fawlty Towers, is een legendarische TV-serie. John Cleese speelt neurotische, lompe hoteleigenaar Basil Fawlty. Cleese schreef de verhalen samen met zijn vrouw Connie Booth, die in de serie kamermeisje Polly speelt.
Afgelopen week kon je in Delft zelf lijdzaam ondergaan hoe het in het hotel van Basil en Sybil Fawlty moet zijn geweest. In restaurant De Kurk werden de bekendste scenes nagespeeld door 3 acteurs van Interactive Theatre Australia. En ondertussen werd een smakelijk 3 gangen diner geserveerd. Bettie wilde niet mee, dus ik belandde aan tafel bij een vrouw van ongeveer mijn leeftijd met haar moeder.
Al bekvechtend probeerden Basil en Sybil het de gasten naar de zin te maken en het bediendend personeel te assisteren. Manuel deed bijna niets goed en moest voortdurend gecorrigeerd worden, soms met fysiek geweld. Ik moest mijn "elbows off the table" halen van Basil.
Het kunstgebit van de kok werd teruggevonden in een bord soep. De weddenschap op een paardenrace moest vooral geheim blijven voor Sybil. De enorme stapel borden waarmee Manuel naar de keuken liep, viel buiten ons gezicht met donderend geraas op de grond.
Het eten was lekker en ik heb smakelijk gelachen om de scenes die ik mij herinner uit de serie. Heel even dreigde de voorstelling te ontaarden in onderbroekenlol. Maar gelukkig ontdekte Sybil de winst van de weddenschap en werd de hamster rat van Manuel teruggevonden. Basil vond ons maar een stelletje clogwearing boerenpummels, die zich heel snel hadden overgegeven aan the Germans. En toen de oorlog eenmaal ter sprake kwam .......
Tot eind april treed deze groep nog op in diverse restaurants in Nederland. En in 2011 komt het gezelschap terug voor een tweede rondje.
Afgelopen zondag zag ik met Bettie de tweede film uit de Millennium-reeks: Het meisje dat met vuur speelde. De film duurt ruim 2 uur en blijft tot het eind toe spannend. Net als in het eerste deel van de trilogie, zit er in deze film veel geweld. Maar in deel II is het niet langer zinloos, ziekelijk geweld tegen vrouwen: nu wordt het geweld gepleegd door misdadigers, die niet gepakt willen worden. Als je tien euro uitgeeft aan een bioscoopkaartje is dat goed besteed. Als je voor hetzelfde geld het boek kan kopen, is dat waarschijnlijk een betere keus.(lees hier een uitgebreide recensie)
Vanmiddag gingen we naar "Nothing Personal" in Filmhuis Lumen. Deze film won 4 Gouden Kalveren en tal van andere prijzen. Het is allemaal wel mooi gefilmd, maar er zit heel weinig dialoog en nog minder actie in de film. Ik zag het meer als een bezoek aan het museum: mooie landschappen, prachtig uitgelichte portretten en kamers. Film vind ik bij uitstek een medium voor bewegende beelden, dus Nothing Personal kon mij niet boeien.
De beste film van deze week zag ik op het International Film Festival in Rotterdam. Met een groepje Koplopers keek ik vrijdagavond naar "The White Stripes Under Great White Northern Lights". Het is een standaard tour-verslag van een rock&roll band: veel beelden van vliegtuigen, kleedkamers en optredens, vermengd met interviews waarin vooral Jack het woord doet. Jack en Meg White trekken onder de midzomernachtzon door het uitgestrekte desolate Canada. Ze besteden veel tijd aan geimproviseerde optredens en ontmoetingen met de lokale bevolking.
Een groot deel van de film is in grofkorrelig zwart-wit; je zou haast denken dat Anton Corbijn de regisseur was. Ik kende slechts 2 songs van de White Stripes, maar na deze film weet ik dat vooral Jack veel meer in huis heeft, waaronder een prachtig doorleefde stem. Mijn waardering voor de film was een goed (4 van de maximale 5 punten).
geert: los van het sociale vind ik een MP3 in je oren een gebrek aan respect voor het publiek ... Koen Martens: Als je een van crossjes gaat lopen dan betwijfel ik of je nog ruimte hebt om onderweg loopmaatjes te … Tiny: Nee hardlopen is niks voor mensen met bindingsangst. Vaak vrienden voor het leven. Koen Martens: Wat kan de natuur mooi zijn. Bjorn Paree: Ik flun al jaren maar ben helaas nog niet de juiste flunnette tegen gekomen. Daarom blijf ik dus maar… John: Misschien heb je de signalen verkeerd geïnterpreteerd JeeWee: Mooi middel om de kilometers op te halen. gewoon mee rennen met een dame als ze, als tegenligger, lan… Dannielle: Nooit van gehoord * knoopt dit in haar oren nu ze weer single is * LOL
tussen mijn 15e en 20e had ik het meesterwerk van George Orwell al gelezen, maar door de teksten van Muse heb ik het weer geleend bij de bieb.
Afgelopen zondag zag ik met Bettie de tweede film uit de Millennium-reeks: 
