Scheveningen-Katwijk met wind mee

Met de tram reis ik naar Scheveningen. In een korte broek en een dun shirtje. Uiteraard zonder schoenen. In mijn achterzak de huissleutel, een biljet van 10 euro en mijn OV-chipkaart. Ik neem zo weinig mogelijk mee.
Bij de Keizerstraat stap ik uit en neem de kortste route naar het strand. Tegen de tijd dat ik bij de Pier ben heb ik het juiste tempo te pakken. Ik kan harder, maar dat hoeft niet. Langzamer kan ook, maar ik ben alleen en hoef me niet in te houden.

Het volgende uur loop ik prettig ontspannen over het harde zand. Links de bulderende branding. Rechts het zwijgende zand. In mijn hoofd een paar mooie liedjes van John Mayer en verder helemaal niets.
Waarom doe ik dit niet elke week ?

Als ik in Katwijk aankom, heb ik koffie verdiend met een stuk chocoladetaart. Ik ben niet moe, maar ga toch met de bus en de trein terug naar Delft. Mijn hoofd leeg, mijn lichaam lekker op temperatuur, mijn spieren prettig ontspannen. Waarom doe ik dit niet elke week ?

Donderdag 08 Juni 2017 at 12:43 pm | | hardlopen | Geen reacties

49:44 - met aftrek van voorarrest 49:21

De DIOS Lenteloop in Den Hoorn is een thuiswedstrijd. Op loopafstand van mijn voordeur en er zijn altijd veel Delftenaren van de partij.
Van huis uit loop ik in naar de feesttent. Op de Hoornsekade ga ik speciaal voor Jeroen Tibbe eventjes zweven.

Na het inschrijven kijk ik naar de finish van de 5 km. lopers. Tot mijn verbazing komt Gert, die mijn cursus "Hardlopen op blote voeten" volgt, al binnen de 25 minuten op zijn blote voeten finishen. Na deze 5 km. is Gert nog enthousiaster over het blootvoets hardlopen dan hij al was. Het gaat hem heel makkelijk af, als hij nu maar geen gekke dingen gaat doen.

Ik ga zelf wel gekke dingen doen.
Om kwart voor drie start ik achteraan in het veld voor de 10 km. In de smalle straatjes is inhalen lastig en houd ik nog in. Maar als we richting Delft lopen zet ik aan en haal tientallen andere lopers in.
De eerste kilometer gaat in 5 min 15. Maar de volgende kilometers loop ik binnen de 5 minuten. In de vijfde kilometer beginnen mijn benen te protesteren: waarom zo hard?
Bij de doorkomst na 5 kilometer klok ik 24 min 15.


In de tweede ronde wordt het zweven steeds moeilijker. Ik kijk niet meer naar mijn tussentijden.
Ik voel telkens hoe mijn kont naar achteren wegzakt. Dan klinkt er "Heupen naar voren" tussen mijn oren en probeer ik weer rechtop te gaan lopen.
Bij de zes kilometer denk ik: "Nog vier te gaan." Die gedachte helpt niet en ik maak mijn hoofd leeg. De volgende kilometers denk ik nergens meer aan. Ik laat me aanmoedigen en opjagen door het publiek.
In een van de laatste bochten roept een toeschouwer: "Nog 400 meter." Dat is te overzien, dat gaat me wel lukken. De volgende aanmoediging is: "nog 150 m."
Ik trek mezelf voor de laatste keer en voor fotograaf Jeroen overeind en finish na 49 min 44.

Ik ben heel tevreden met die tijd onder de 50 min. Met aftrek van voorarrest is het zelfs 49 min 21.

Bij de waterpost blijf ik heel lang hangen om mijn dorst te lessen en mijn spieren te laten ontspannen. Daarna slenter ik, af en toe joggend naar huis. Mijn voeten beurs en oververhit, mijn shirt doorweekt met zurig zweet, mijn hart gaat nog tekeer. Maar binnen de 50 minuten: da's mijn beste seizoenstijd... voorlopig.

De foto's zijn gemaakt door Jeroen Tibbe. De bovenste kreeg ik gratis. De andere twee heb ik betaald.

Zondag 04 Juni 2017 at 3:43 pm | | hardlopen | Geen reacties

Hoe het hardlopen mijn huwelijk redde

Ik ben opgegroeid in Vlaardingen en voetballen was mijn sport. Op het schoolplein en in het weekend op het voetbalveld in een shirt van RKWIK. Ik had geen talent of spelinzicht, moest het hebben van mijn loopvermogen. Maar het hield me van de bank en van de straat.

Toen ik in 1985 trouwde en naar Delft verhuisde, stopte ik met voetballen. Drie jaar later begon ik vanwege een beginnend buikje met hardlopen.
Bij de Koplopers voelde ik me op mijn gemak. Ik sloeg zelden een training over. Al gauw raakte ik verslaafd aan het hardlopen en rende ik drie, vier of vijf keer per week.
In 1992 stopte ik met werken en werd fulltime huisvader. Ik heb daar nooit spijt van gehad. Maar het viel niet altijd mee om de hele dag bezig te zijn met twee kleine kinderen met een beperkte woordenschat. Mijn vrouw begreep dat en gunde mij genoeg vrije hardlooptijd.


Vakantiefoto van 30 jaar geleden (of 31 jaar)

In elk huwelijksbootje worden irritaties ingeslikt en frustraties opgekropt. Maar als de bom dreigde te barsten dan kon ik altijd even vluchten op mijn hardloopschoenen. Stampend op het asfalt ging de uitlaatklep open en zweette ik mijn hoofd leeg.
Vaak voelde mijn vrouw mijn bui al aankomen en zei ze: “Ga nou eerst maar even hardlopen.”
Van een uurtje hardlopen knap je altijd op en als ik dan thuis kwam, wist ik niets eens meer waarom ik zo opgefokt de deur uitgegaan was. Ik ging de was opruimen en de afwas doen en pas daarna douchen. 

Ik loop inmiddels al 29 jaar hard. Het is mij in die tijd niet gelukt om mijn vrouw of mijn kinderen aan het hardlopen te krijgen. Helaas.
Ik heb wel een schat aan hardloopervaring, inzicht en kennis opgedaan, die ik graag deel of overdraag aan anderen. Die anderen zijn steeds vaker vrouwen, omdat er steeds meer vrouwen gaan hardlopen. En omdat ik steeds ouder word, loop ik tegenwoordig heel vaak tussen jonge vrouwen. Dan lijk ik op de spreekwoordelijke oude bok, op zoek naar een fris blaadje groen. Andere hardlopers, die ik dan tegenkom, vragen dan tactvol: “Is dat je dochter?”
Sommige hardlopers komen onderweg een hardloopster tegen, die ze leuker vinden dan hun partner. Dan kan er een huwelijk op de klippen lopen. Ik ga na het hardlopen al 29 jaar weer gewoon terug naar huis. Waar mijn vrouw tevreden constateert dat ik dankzij dat hardlopen fit en gezond ben gebleven … en gezellig.

Zaterdag 03 Juni 2017 at 07:27 am | | hardlopen | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Zweten in je schoenen maakt je huid zacht

Ik ben heel blij met mijn mooie Ahinsa-schoenen. Maar als ik thuiskom uit mijn werk, doe ik ze meteen uit.
Soms doe ik ze al uit voordat ik thuis ben en loop ik van mijn werk naar huis al op blote voeten. Dat vind ik gewoon lekker, lopen op blote voeten.

Er is nog een reden waarom ik zo snel mogelijk die klamme schoenen uit doe. In de schoenen is het vochtig en broeierig. En mijn huid wordt zacht door die kleffe vochtigheid.

Ik heb het Ruth (Langemeijer) al vaak horen zeggen: "Je wilt je huid hard maken en sterker om wondjes te voorkomen. Dus je moet zo weinig mogelijk je schoenen aan hebben."
Nu ervaar ik het ook zelf: door schoenen aan te doen wordt je huid zacht en kwetsbaar. 

Sinds half mei heb ik alleen nog schoenen aan tijdens mijn werk in de SPAR. Da's 20 uur per week.
De rest van de tijd, 148 uur, ben ik lekker op blote voeten.

Maandag 29 Mei 2017 at 10:19 pm | | overig | Geen reacties

30e Golden Tenloop

Toen de eerste Golden Tenloop werd georganiseerd, was ik nog geen hardloper. Bij de tweede Golden Tenloop liep ik als beginnend Koploper mee. De 28 volgende edities (op ééntje na) heb ik als vrijwilliger met zo’n geel hesje aan meegeholpen aan het loopfestijn.

Gisteren viel me op dat ik zoveel vrienden en bekenden tegenkom tijdens de 30e Golden Tenloop. Het voelt als een reünie, als een groot feest van herkenning en vriendschap.
“s Ochtends vroeg zie ik al de vaste groep Koplopers en aanhang, die helpen met de opbouw van start en finish. Sommigen ken ik al 29 jaar, anderen 10 of 15 jaar. Van sommigen ken ik zelfs de partner en de kinderen.

In de loop van de dag zie ik blije gezichten van mensen, waar ik een startnummer voor heb kunnen regelen. En de zenuwachtige gezichten van de beginnende lopers, die voor het eerst een 5 of een 10 km. gaan lopen.
Ik kom collega’s tegen: collega-masseurs, collega-trainers en collega’s uit de SPAR. Buren uit de straat of verderop uit de wijk.
Ik zie tussen de deelnemers Vrolijke Loopsters, die ik pas een jaar ken. Hagenezen die ik al veel langer ken. Bekende gezichten uit Delfgauw, Nootdorp en Pijnacker. Mensen van DIJC-Bertus, van RingPass, van AV’40 en heel veel van de Koplopers.
Mensen, die meegetraind hebben met de Instroom-Herstel-Groep, maar inmiddels gestopt zijn met hardlopen. En ook mensen, die inmiddels toch weer begonnen zijn.
Ik praat gezellig bij met bekende blotevoetenlopers en lopers, die een barefoot-workshop bij mij gevolgd hebben. Maar net zo graag met lopers, die hun schoenen gewoon aanhouden.

Ik sta er van te kijken dat ik zoveel mensen ken. Zoveel gezichten dan, want van sommigen kan ik mij de naam niet meer herinneren. In de komende 12 maanden komen er nog meer gezichten en namen bij. En ik hoop dat alle vrienden en bekenden er volgend jaar bij de 31e Golden Tenloop weer bij zijn.

Zaterdag 27 Mei 2017 at 08:11 am | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Een les in nederigheid


de medaille van de 5 km. (links) heeft meer glans dan die van de 21 km.(rechts)

Op zondagmorgen ga ik samen met mijn zwager Joost opnieuw naar Leiden. Bij Jessie drinken we koffie. We laten onze tassen staan als we om kwart voor 10 vertrekken om voor de halve marathon.

Het startschot is om half 11. Tien minuutjes later mogen wij in startvak E eindelijk beginnen aan onze 21 km. Het is druk en warm, heel anders dan gisterenavond.
Over de eerste twee kilometer doen we minder dan 11 minuten: da’s eigenlijk wel hard. Mijn benen protesteren. Bij het bordje van vier kilometer voelen mijn benen nog altijd niet ontspannen. Ik laat het tempo zakken en Joost langzaamaan weglopen.
Bas zit in het gras bij 7 km. en maakt foto’s.

Bedankt Bas

Bij het volgende kilometerbordje neem ik even een wandelpauze van 100 m. Dat helpt: mijn benen voelen nu minder moe en de volgende kilometers loop ik lekker door. Maar vanaf 11 kilometer komen de stemmetjes in mijn hoofd weer terug:

“Tsja, die snelle vijf kilometer van gisteren, zitten nog in je benen.”
“Ga maar weer even wandelen, dat voelt zo lekker.”
“Je bent geen veertig meer.”
“Je hebt gewoon te weinig geslapen en te weinig gegeten.”

Vanaf 13 km. luister ik naar mijn “reptielenbrein”, dat zegt: ”zuinig met je energie, wandelen”.
De 15 km. gaan nog in anderhalf uur (6 minuten per kilometer). Maar ik denk er serieus over om uit te stappen. Wat ben ik moe.
Bij 17 km. krijg ik een halve banaan van een jongetje langs de kant. Het is een psychologische opsteker. Nog maar 4 km., dat kan ik wel; ik stap niet uit.
Het is nog wel een lijdensweg naar de plek waar Bettie en Jessie staan te wachten (500 meter voor de finish) Ik finish na 2 uur 12 min.

Ik heb een harde les geleerd gisteren. Zaterdagavond een snelle vijf betekent dat je zondag in de categorie natte krant hoort en beter geen halve marathon kunt lopen.

Tot slot nog een korte reportage van I love Leiden over de 5 km. Nightrun van zaterdagavond.

Maandag 22 Mei 2017 at 1:36 pm | | hardlopen | Geen reacties

Nightrun: rennen door Leiden

In een spontane bui schreef ik in voor de 5 km Nightrun in Leiden. Een funrun aan de vooravond van de (halve) marathon.

Toen ik om kwart over 10 het startvak wilde inlopen zei een medewerker: "Jij hebt startvak A, je moet verder naar voren." Ik had kennelijk een tijd opgegeven bij de inschrijving. In het startvak kwam een loopster aan mij vragen, hoe dat zat met die blote voeten. Ik heb geduldig even uitgelegd waarom ik zonder schoenen loop. Deaarna nog even staan kletsen met een Dobbeloper uit Nootdorp.

Na de start ben ik gelijk in een stevig tempo gaan lopen. Startvak A, dat schept toch wel verplichtingen. Het wegdek was afwisselend: nu eens asfalt, dan weer straatstenen. We renden door de Herenstraat en draaiden daarna een woonwijk in.
Daar was al het bord van de 2 kilometer. Mijn horloge gaf daar 9 min. 30 aan.Ik werd ingehaald door een paar jonge gasten. Eén ervan riep:"Op blote voeten? Ben je gek?" Ik zette even aan en bleef naast hem lopen om uit te leggen dat iedereen dat kan: "je wordt allemaal geboren zonder schoenen."
Ik passeerde Rien de Wolff. Hij is ongeveer van mijn leeftijd en ik kom hem al 20 jaar tegen bij dit soort 5 kilometerloopjes.
De route ging verder via de Witte Singel en dan door het wijkje waar mijn dochter Jessie woont. Over het Rapenburg terug het centrum in. De laatste 700 meter door de Breestraat geloofde ik het wel en liet het tempo wat zakken. Ik werd ingehaald door jonge lopers, die me toeriepen: "Kom op". Maar ik bolde uit naar de finish.
Mijn tijd: 23 min 35.

Achter de finish werd ik aangesproken door een jonge knul met een kladblok: journalist in de dop. Hij vroeg mijn naam en wilde meer weten over mijn blote voeten. Daarna kwamen een cameraman en een jonge vrouw met microfoon op me af. Even leuk gebabbeld en het blotevoeten-evangelie verkondigd.

Tijd om naar huis te gaan.
Nog altijd op blote voeten rende ik terug naar het station. Vijfendertig jaar geleden, toen ik in Leiden studeerde, rende ik ook wel eens naar het station... om de laatste trein te halen. Met een lijf vol bier... net niet kotsend en nog gewoon met schoenen aan. Op blote voeten, in een korte broek loopt echt veel makkelijker.

Zondag 21 Mei 2017 at 07:31 am | | hardlopen | Geen reacties

Terug in Ter Heijde

Ik kom graag in Ter Heijde, een klein dorpje in de duinen ingeklemd tussen Monster en de Noordzee. Je kunt er lekker hard rennen op blote voeten.
Begin november wordt er een halve marathon georganiseerd, die ik graag loop. En op een vrijdagavond in mei of juni is er de Omloop van Ter Heijde, een kleine wedstrijd over 5 of 10 km.

Vrijdagavond 12 mei sta ik om kwart over 8 in het startvak voor de 10 km. Tussen de 235 deelnemers zijn nog twee mannen op blote voeten: Marlon en Leo uit De Lier. Het regent een beetje uit een donkere buienwolk die boven het Westland hangt, maar er is geen wind: heerlijk hardloopweer.


Ik start achterin het veld en de eerste kilometer houd ik me een beetje in. Op het fietspad buiten het dorp begin ik met inhalen. Af en toe zoek ik de berm op om lopers te passeren. Het zachte natte gras loopt lekkerder dan het keiharde asfalt.
Na ruim twee kilometer gaan we het strand op. Ik kies ervoor om hoog op het strand te blijven en door het mulle zand te ploeteren. Na 10 minuten ben ik dat helemaal zat en besluit om toch het harde zand langs het water op te zoeken, ook al is het maar voor 500 m. Geen spijt van: hier kun je lekker vaart maken.
Dan het strand af, over het duin en door het dorp. De eerste vijf gaan in 27 min 11 (netto).

Na 6 km. zie ik voor mij op het fietspad een dame met roze compressiekousen en een mooie lange paardenstaart. Langzaam loop ik op haar in en als we op het strand komen, haal ik haar in.
Ik zoek direct het harde zand op en een nieuw mikpunt: een oudere man in het bordeauxrode shirt van de Hague Road Runners.
Ik zet aan en geniet ervan om net niet buiten adem te raken. De benen worden moe, maar blijven keihard werken. De ondergaande zon geeft het strand een gouden gloed.... ik voel mij één met de omgeving, ik hoor hier thuis.

Het lukt me niet om dichterbij de HRR-veteraan te komen, geen centimeter. Bij de finish zit ik nog altijd 12 seconden achter hem. Mijn tijd is 53 min 28. De tweede ronde van vijf km. loop ik in 26 min 17. De negatieve split geeft me een goed gevoel: ik ben fit.

In het donker rijd ik met Loes in haar knalgele bus terug naar Delft. Loes finishte als vierde vrouw en als tweede in haar leeftijdscategorie: er ligt een mooie bos bloemen op de achterbank. We halen herinneringen op aan het strand, de ondergaande zon en het mooie licht. We spreken af om in het najaar weer naar Ter Heijde te gaan voor de halve marathon.

Zaterdag 13 Mei 2017 at 07:43 am | | hardlopen | Geen reacties

Koning van Spanje 2017

De Koning van Spanje was vorig jaar mijn allereerste trail: ik vond het geweldig. 
Toen de inschrijving afgelopen najaar open ging, schreef ik direct in voor de langste afstand: de 42 km. In februari begon ik op te zien tegen die afstand en heb ik mijn inschrijvng laten overzetten naar 22 km., die ik wel aandurf.

Op zaterdag reisde ik met de Vrolijke Lopers naar Zuid-Limburg. We hebben een stevige wandeling gemaakt en een net-zo-stevige pint gedronken in de Zotte Lambiek, een van de beste biercafé's van de Benelux.

Zondagmorgen bij de start was ik op tijd om nog even te kletsen met Koen en Ruth, die de 44 km. gingen lopen. En daarna nog even bijgepraat met good, old Tiny en Jim. 
Vanaf de start moest er direct geklommen worden omhoog naar de camping, door een steeds smallere geul. Het viel me tegen. 
Na 20 minuten lopen even sanitair gestopt en daarna weer aangehaakt bij de andere Vrolijke Lopers, die de 22 km. liepen.

De afdalingen gingen moeizaam op mijn dunne Chala-huaraches. Het klimmen ging moeizaam vanwege de zwaartekracht. Even later kwam het herkenbare moment waarop ik verzuchtte: "Had ik maar meer en serieuzer getraind."

De kuiten raakten gewend aan het heuvelop lopen en ik kwam langzaam in een flow. Ik haakte aan bij Fred van der Gon Netscher en vijf minuutjes later ben ik hem gepasseerd.
Ik begon stukjes van het parkoers te herkennen. Over het boerenerf. Door het weiland naar de beek: voorzichtig erdoorheen en de modderpoel aan de overkant omzeilen. Dan een hele lange en steile klim. 

Na twee uur en 10 minuten had ik een dipje. Maar toen zag ik in de verte de verzorgingspost opdoemen. Dat had ik net nodig. Ik heb vrij lang gepauzeerd, totdat Vrolijke Loopsters Marlies en Harma er ook waren. Fred was alweer vertrokken, dus die moest ik nog een keertje inhalen.
De laatste vijf kilometer kon ik lekker doorlopen zonder zwakke momenten. Maar het lukte me niet om binnen de drie uur te finishen. 

Ik heb genoten van die 22 km. ploeteren en vond het geen probleem dat ik er 20 minuten langer over deed dan vorig jaar. Lekker moe geworden in een prachtige omgeving. Oude vrienden ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt. Hopelijk ben ik er volgend jaar weer bij.

Maandag 08 Mei 2017 at 7:03 pm | | hardlopen | Drie reacties

John Mayer: The Search for Everything

Met mijn dochter Jessie ga ik woensdagavond 3 mei naar de Ziggo Dome, naar het concert van gitaarheld John Mayer. We vinden allebei dat hij prachtige liedjes schrijft en zetten zijn muziek op als we even niets hoeven.

Het concert is opgedeeld in 5 stukken. Zie hier de lijst van gespeelde songs.
Het eerste deel staat de hele band op het podium. Het concert begint met "Heartbrake Warfare" en "I don't trust myself with loving you". Kippenvelmomentjes. 

Na het eerste half uur volgt een solo-optreden waarin John Mayer een aantal songs speelt op een akoestische gitaar. Bij "Daughters" weer kippenvel.. ik zit hier immers met mijn enige dochter.

Het derde deel van het concert wordt verzorgd door het John Mayer Trio. Samen met bassist Pino Palladino en drummer Steve Jordan speelt John Mayer stevige gitaarrock: Crossroads, Wait until tomorrow en Ain't no sunshine.
Een heel ander geluid dan de eerste twee delen van het optreden. 

De rest van de band komt terug op het podium en speelt nog vijf bekende songs.
Als toegift speelt de band ook het melancholische "Slow dancing in a burning room."

Als afsluiting verschijnt John Mayer solo op het podium en speelt op de piano "You're gonna live forever in me".
Ik neem mij voor om de volgende keer als John Mayer in Nederland optreedt weer te komen.

Om half één fiets ik terug van het station naar het strandhuisje in Kijkduin. Door de stromende regen en in een melancholische bui. Het was een avond om nooit te vergeten.

Vrijdag 05 Mei 2017 at 12:27 pm | | muziek | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Vlaardingen revisited

Ik ben opgegroeid in Vlaardingen. Toen ik klein was, stond ik op Koninginnedag vaak te kijken naar de Havenloop, een prestatieloop in het centrum van Vlaardingen. Maar ik heb zelf nog nooit meegelopen met deze klassieker. De Havenloop werd dit jaar voor de 70ste keer gehouden; de eerste keer was in 1946.  En in 2017 kwam het er eindelijk van om zelf eens mee te lopen.

Tijdens het inschrijven en omkleden in de Lijnbaalhal komen er al jeugdherinneringen aan zaalvoetbal boven. Ik ken het parkoers op mijn duimpje. Het rondje begint op de Westhavenkade en loopt via de Prinses Julianabrug naar de Oosthavenkade, waar ik ooit als vakantiebaantje de post bezorgde. Bij de Schiedamseweg linksaf de brug weer over en dan langs de Visbank naar start en finish. Ik ga 8 rondjes van 1,25 km lopen, 10 km.

In de eerste drie rondes loop ik stevig door. Het wegdek van straatklinkers is niet heel fijn voor mijn blote voeten, maar het is ook geen ramp. Er zijn geen kilometerbordjes: maar bij het ingaan van de 4e ronde (na 3,75 km.) geeft mijn klokje 19 minuten aan.
Natuurlijk vallen mijn blote voeten op tussen de 200 a 250 deelnemers met schoenen. Op de Westhavenkade word ik aangemoedigd door een groepje kinderen:"hup, blote voeten, hup, blote voeten".
Aan de overkant op de Oosthavenkade staat een dame foto's te maken.

In mijn 6e ronde word ik gedubbeld door Marlon, die vandaag op Fivefingers loopt.
Het wordt saai en zwaar in de laatste rondjes. Ik heb spijt van mijn snelle start. Net voor ik de 7e ronde in ga, haalt oud-Olympisch kampioen Mark Huizinga mij in. De speaker roept, dat hij nog maar één rondje hoeft. Ik moet er dan nog twee. De laatste ronde is het zwaarst: ik finish na 52 minuten rond.

Voordat Bettie en ik terug naar Delft fietsen, drinken we koffie in cafè Concordia, een echt buurtcafè aan de Westhavenkade. Ik krijg een oranje tompouce van de barvrouw en leg haar uit waarom ik op blote voeten loop en vrijwel nooit in glas trap.

De Havenloop is een leuke traditie en misschien loop ik volgend jaar weer mee, ook al is de ondergrond wat lastig.

Maandag 01 Mei 2017 at 10:14 am | | hardlopen | Geen reacties

Presentielijst

Ik maak elke week een presentielijst voor de Instroom-Herstel-Groep, die ik begeleid. Er is een vaste kern, maar er komen ook telkens nieuwe namen van geblesseerden of beginners bij.
In het najaar van 2016 kwam de naam Titus op de presentielijst van de IHG. Titus legde uit dat hij ziek was en chemotherapie zou krijgen. Ik keek ook niet vreemd op als hij een paar weken niet kwam trainen.

In januari kwam Titus wel weer regelmatig trainen. Zijn conditie verbeterde en hij kon al met de fitte gezonde lopers in de groep meetrainen. In februari mailde Titus dat hij voorlopig niet zou komen trainen. Er waren nieuwe uitzaaiingen gevonden en hij begon met een nieuwe serie chemokuren.
Ik haalde zijn naam weer van de lijst.

Afgelopen vrijdag kreeg ik te horen dat Titus was oveleden. De strijd verloren.
Hij was een fijne betrouwbare man, die veel voor De Koplopers heeft betekend. Ik vind het erg jammer dat het zo snel al voor hem is afgelopen. 

Vrijdag 28 April 2017 at 6:10 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De paradox van de versleten knieën

Laatst zat ik op een verjaardagsfeestje te praten met mijn zus. Zij is een jaar ouder als ik en helaas niet zo fit. Maar ze wil er iets aan doen en is naar de sportschool gestapt. Met behulp van een personal trainer werkt ze aan haar spierkracht en conditie. Heel voorzichtig begon ik over hardlopen. Maar zij antwoordde resoluut: “Ik kan niet hardlopen, want ik heb versleten knieën.”

Dat klinkt voor mij een beetje tegenstrijdig: zij heeft 30 jaar lang nauwelijks aan sport gedaan en toch versleten knieën. Terwijl ik 30 jaar lang iedere week 30 kilometer of meer heb hardgelopen en mijn knieën zijn nog prima. Het is net of knieën minder slijten als je ze veel gebruikt en veel slijten als je ze minder belast.

Machines, zoals auto’s en fietsen, slijten als ze heel veel kilometers maken. Maar het lijkt alsof het menselijk lichaam juist sterker wordt als het meer kilometers aflegt.
De spieren en banden rond het kniegewricht kun je sterker maken door training. Door rust worden ze juist zwakker en dunner. De belasting moet je wel heel geleidelijk opvoeren.

Pijn is een duidelijk signaal dat je iets aan het overbelasten bent.
Zelf heb ik ook wel eens pijn aan mijn knieën na een pittige wedstrijd. Als ik dan een paar weken wat rustiger train en geen wedstrijdjes loop, verdwijnt de pijn weer. Het komt weer helemaal goed. Het lichaam herstelt zichzelf en maakt zichzelf sterker.

Het menselijk lichaam is dus heel iets anders dan een auto of een fiets. Als je ouder wordt, duurt het langer om schade in je lichaam te herstellen en spierkracht op te bouwen. Maar je haar en je nagels blijven groeien, ook als je boven de 65 bent. Bij mensen boven de 75 gaan wondjes ook nog dicht. En krachttraining helpt ook nog als je boven de 80 bent. Laat je niet wijsmaken dat je oud of versleten bent. Ga het gewoon proberen en geef niet te snel op.

Zaterdag 22 April 2017 at 10:10 pm | | overig | Geen reacties

Marathon, melancholie en masseren

Op de tweede zondag van april ben ik altijd in Rotterdam bij de Rotterdam marathon.
Bij het Koplopers-marathon-steunpunt als masseur en vaak ook als supporter in de Boezemstraat bij het 32 / 39 km punt.
Dit jaar liep ik zelf weer mee... op de 1/4e marathon weliswaar, maar ik had gewoon een startnummer op en kreeg een medaille na de finish op de Coolsingel.

In het startvak voor de kwartmarathon werd ik overvallen door melancholie. Twintig jaar geleden liep ik nog mee op het hoofdnummer: de hele marathon. Wat is de tijd eigenlijk snel gegaan. Wat is er veel veranderd. Wat ben ik veel veranderd. Ik kreeg een brok in mijn keel.
En ik kreeg koude voeten want mijn zwager Joost en ik moesten een half uur wachten op ons startsignaal... in de schaduw om kwart voor tien 's morgens.

Eindelijk mochten we weg. In de eerste kilometers kon ik redelijk doorlopen en veel lopers inhalen. Het was leuk om door de gezellige heksenketel in de Boezemstraat te komen. Maar in het Kralingse Bos ging het parcours van de kwart marathon over de vrij smalle Prinses Beatrixlaan en niet over de geasfalteerde Bosdreef. Inhalen werd erg moeilijk en ik moest mijn tempo aanpassen aan de menigte.
Vanaf de Kralingse Plaslaan kon ik weer een beetje doorlopen. In de laatste twee kilometers schakelde ik nog een tandje bij.  Mijn netto-eindtijd was 57 min 32 sec.: een tempo van 5 min 27 per kilometer.

's Middags heb ik mijn best gedaan als masseur in het Koplopers-marathon-steunpunt. Samen met twee andere masseurs geprobeerd om de uitgeputte spieren van de gefinishte marathonlopers weer soepel en los te krijgen.
Vele jaren geleden stond ik ook in het marathon-steunpunt als onervaren, beginnende masseur. Nu kwamen de andere masseurs naar mij om advies te vragen, omdat ik al zoveel ervaring heb.
Er is veel veranderd; ik ben veel veranderd in die tijd.

Ik denk niet dat ik ooit nog een hele marathon zal lopen in Rotterdam. Ik ben er mentaal niet sterk genoeg voor. Een trail van 4 uur of langer zal ik misschien nog wel lopen: door de afwisseling van het terrein is dat veel beter te verteren dan 4 uur lang over asfalt draven.
Volgend jaar ben ik zeker weer in Rotterdam bij de marathon. En ik krijg dan ook weer een brok in mijn keel.

Maandag 10 April 2017 at 9:12 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Zandmotor reloaded

Afgelopen zondag was de tweede editie van de Zandmotorrun. Ik was er weer bij en liep net als vorig jaar de 10 km.
Het evenement was net zo druk als vorig jaar, maar wat professioneler georganiseerd.
Er waren wat meer lopers op blote voeten.

Ik startte lekker achteraan, samen met Chris, een andere Delftenaar op blote voeten. Chris liep stevig door en in de eerste kilometers haalden we al flink wat lopers in. Na twee kilometer volgde de splitsing: de 5 km. lopers mochten rechtdoor. Wij gingen met de andere 10 km. lopers gingen rechtsaf voor een lus over de buitenrand van de Zandmotor. Chris liep in een stevig tempo langzaam bij mij weg. Ik deed het wat rustiger aan.


foto: Jeroen Tibbe

In de volgende kilometers probeerde ik zoveel mogelijk over de harde stukken van het strand te lopen en zo weinig mogelijk energie te verspillen. Langzaam liep ik in op clubgenoot Rutger.
Na ongeveer 20 min. haalde ik hem in. Rutger kon niet aanhaken. Na 28 min. lopen draaide ik linksaf naar het keerpunt: door het mulle zand zakte het tempo direct. Helaas geen bekertje water bij het keerpunt.

De volgende 3 kilometer over het mulle zand waren erg zwaar. Ik heb twee wandelpauzes genomen om de kuiten te te laten ontspannen.


foto: Jeroen Tibbe

Ik trok mijn shirtje uit en kon toch langzamerhand inlopen op de blonde jongedame voor mij. Ik haalde haar uiteindelijk bij, op de plek waar Jeroen Tibbe foto's stond te maken.


foto: Jeroen Tibbe

In de laatste 2 kilometer, over het harde zand zette ik nog even flink aan. Heerlijk om na dat geploeter weer echt hard te kunnen rennen. Op weg naar de finishboog moest er nog 150 m. afgezien worden door het mulle zand.
ik finishte na 55 minuten en 15 sec.: twee minuten sneller dan vorig jaar. 


foto: Fred van der Gon Netscher

Na afloop van de Zandmotorrun ben ik met Chris, Rutger en Aloha-runner Etienne nog even de zee ingegaan. Het water was lekker koud en het opwarmen tijdens het aankleden voelde zoals gewoonlijk fantastisch.

Dinsdag 04 April 2017 at 07:53 am | | hardlopen | Geen reacties

57 jaar en fitter dan 10 jaar geleden

Een tijdje geleden merkte mijn schoonzus op: "Volgens mij ben je nu fitter dan 10 jaar geleden."
Ik keek eens terug in mijn weblog en gaf haar gelijk.

In 2007 kreeg ik de griep en sukkelde ik met blessures. Ik trainde in de Blessureherstelgroep en ging spinnen in de sportschool i.p.v. hardlopen in het Elsenburgerbos.
In 2007 besloot ik ook om de opleiding tot sportmasseeur te gaan volgen. Dat was een goede keuze. Een jaar later werd ik de nieuwe masseur/verzorger van de Blessureherstelgroep.

In de afgelopen 10 jaar heb ik meer goede beslissingen genomen.

Ik ging de cursus "Bewust Hardlopen" volgen en begon in te zien hoe belangrijk een goede techniek en ontspanning zijn tijdens het hardlopen.  Een half jaar later liep ik de eerste meters op blote voeten.
Twee jaar geleden besloot ik om minder te gaan werken in de buurtsuper. Ik kreeg meer tijd voor mijn hobbies: moestuinieren en hardlopen.
Langzamerhand kreeg ik door dat ik hardlooptraining geven heel erg leuk vind. Aan het begin van de week begin ik al vooruit te kijken naar de trainingen, die ik ga geven. Ik zet in mijn hoofd alvast parkoersjes uit en bedenk manieren om de training leuk te maken.

Vorig jaar nam ik de stap om zelf workshops en  cursussen Barefootrunning te gaan geven. Dat is zeer goed bevallen. Je ontmoet in het blotevoetenwereldje leuke mensen, die open staan voor nieuwe ideeën en inzichten. En zo ontdekte ik het winterzwemmen in koud open water. 

Ik had een leuke luie verjaardag met gezellige visite.
Ik kreeg van vrienden en vriendinnen 16 verschillende biertjes om in de komende tijd te proeven.

 

Het wordt weer voorjaar en zomer Het leven is goed: ik ga er weer 365 dagen van genieten.

Zaterdag 25 Maart 2017 at 12:42 pm | | overig | Geen reacties

Ooievaarstrail: 25 km banjeren door Brabantse blubber

Op een warme zondag in oktober ging ik met Sabine en Saskia naar de Smokkelaarstrail. Een leuke trail, maar erg warm en vermoeiend.
Een half jaar later ga ik met mijn zus Annelies, loopmaatje Esther en clubgenoot Ineke weer naar Goirle voor de Ooievaarstrail. Het is een vervroegd kadootje voor mijn verjaardag later deze week.

De 3 dames lopen de 15 km. Ik start eerder, omdat ik de 25 km. ga lopen. In de startgroep voor mij is één deelnemer op blote voeten. We hebben even gepraat, maar geen namen uitgewisseld.
Om 5 voor half 12 mag ik starten op mijn nieuwe Chala-sandalen. Ik begin rustig en loop al snel achteraan in mijn startgroep. Een sanitaire stop na 15 min. zorgt ervoor dat ik echt een van de laatsten ben.

Ik geniet van het uitzicht op de honderden dennenstammen om mij heen. De wind suist in de kruinen tien meter boven mij.
Twee modderige bospaadjes verder loop ik langs honderden zilverwitte berkenstammen. Ik hoor de vogels hun stukje territorium fluitend afbakenen... alsof dat heel makkelijk is. Volkomen ontspannen adem ik de koele vochtige bosatmosfeer in.
Het lijkt een decennium geleden dat ik elke zondagmorgen over asfalt draafde. Nu loop ik veel liever door het bos of over het strand.

Opeens ben ik bij de splitsing tussen de 15 en 25 km route, het 10 km. punt. Er is ruim een uur verstreken zonder dat ik het merkte. Ik doe mijn sandalen uit en banjer blootvoets verder door de plassen, de modder en over de bospaadjes. Af en toe haal ik lopers in, maar ik blijf niet lang bij ze hangen. Bij de verzorgingspost na 15 km. neem ik een lange pauze. Twee bekertjes bouillon en een handvol schijfjes banaan.

Het parkoers kronkelt verder over de heide. Dit landschap ligt hier al eeuwen. De fluorescerend gekleurde jacks die ik in de verte zie, zijn hier maar heel even. De sporen, die ik in de modder achterlaat zullen snel weer verdwijnen. Maar de wortels van de dennen, waar ik bijna over struikel zullen hier nog eeuwenlang in het zand liggen.

Ik haal een groepje van 5 lopers in en hoor een van hen zeggen: "we zitten op 20,5 km. in 2 uur en 13 min." Dan neem ik mijn eerste wandelpauze en voel ik de vermoeidheid in mijn onderrug en hamstrings pas goed. 
In de volgende kilometers volgen nog meer wandelpauzes, mijn tempo zakt verder in. Als ik het bos weer inloop, doe ik mijn Chala's weer aan. Een kwartiertje later zie ik in de verte de rotonde en de Roovertsche Leij: ik wandel niet meer en draaf ontspannen naar de finish.

In de Roovertsche Leij komen Esther, Annelies, Ineke en ik weer een beetje bij. Het is erg gezellig, we moeten dit vaker doen. 


Om half 5 's middags zet Annelies mij weer af in de Justus van Schoonhovenstraat. Moe, tevreden en nog altijd met Brabantse bagger aan mijn benen.

De eerste drie foto's in deze blog zijn gemaakt door Rob Pauel: het complete album vind je hier

Maandag 20 Maart 2017 at 6:47 pm | | hardlopen | Geen reacties

Meine neue Chalas: trail-huaraches

De Luna-sandals, die ik drieënhalf jaar geleden kocht, zijn nu echt versleten. De zool is aan de buitenlant van de voet heel dun geworden. En de Luna's met de dikke zolen zitten nog steeds niet lekker. Ik wilde nieuwe slofjes hebben voor de trails die ik het komend half jaar ga lopen.

Bij het Duitse Voycontigo bestelde ik een paar Chala EVO 4.0 XRD sandalen met een leren "binnenzool". Na enige weken antwoordde Voycontigo dat de lederen zool voorlopig niet meer leverbaar zou zijn. Men bood mij als alternatief de zwarte kunststof-versie aan. Ik ging akkoord en afgelopen weekend werden ze afgeleverd.

Ze zitten prima, beter dan de oude Luna-sandalen.
Je kan de riempjes zo strak aantrekken als nodig en de zool van ca. 7 mm. past zich enigszins aan de voetboog aan. De onderzool is van Vibram-rubber en geribbeld voor extra genot grip.


Na de woensdagavondtraining heb ik de Chala's teruglopend naar huis uitgeprobeerd. Lopen lekker licht, maar ze klapperen wel op de straat. Je hoort me van ver aankomen.
Komende zondag doe ik ze aan tijdens de Ooievaarstrail in Goirle. Op de bospaadjes en in de modder zal het klapperen wel meevallen.


(de schramman van afgelopen weekend zijn bijna genezen)

Vrijdag 17 Maart 2017 at 3:59 pm | | hardlopen | Geen reacties

Oplaadpunt Papendal

Vorig jaar ging ik in april een lang weekend met de Vrolijke Lopers naar Zuid-Limburg. Het was een zeer geslaagde kennismaking met trailrunning en het Vrolijke clubje van Ingrid Achterberg
Dit jaar organiseerde Ingrid een trailrunweekend in Papendal en natuurlijk was ik er ook weer bij.

Met Nicole en Esther reisde ik vrijdagmiddag naar Papendal toe. Onderweg stopten we in Driebergen voor een lunch en een snuffelmarkt en even verderop bij Doorn maakten we een gezellige wandeling door de Kaapse bossen . 
Aan het begin van de avond voegden we ons bij de andere Vrolijke Lopers in het hotel. Na zonsondergang was er een korte trailrun in het donker in de bossen rond het sportcentrum. Dat viel nog tegen in een bos vol boomwortels, braamstruiken en plassen. Mijn Luna-sandalen en mijn voeten werden er lekker modderig van. 

Zaterdag
Zaterdagochtend reden we 15 min. naar Oosterbeek voor de tweede trailrun: een leerzame clinic van een kleine twee uur.  

Zaterdagmiddag was er een leuke workshop "Yoga4Runners en Foamroll".
Yoga blijkt verrassend prettig en ontspannend. En de foamroll is een prima hulpmiddel om je harde spieren weer los en soepel te krijgen.

De zaterdag sloten we af met een smakelijk diner en een borrel in de Dug Out Bar van Hotel Papendal.

Zondag 
Het was op zondag echt heerlijk lenteweer. Ingrid nam ons mee naar de Stuwwal, het natuurgebied tussen Oosterbeek en Heveadorp. We hebben heerlijk geklommen en nog heerlijker afgedaald over de bospaadjes en het mountainbike-parkoers. De lange afdaling van 800 m. waarbij ik soepel en lichtvoetig achter Onno aanrende zal ik nooit vergeten: het leek wel vliegen.


Ingrid had alles tot in de puntjes verzorgd. Ik kan maar één minpuntje (waar Ingrid niets aan kan doen) bedenken: mijn beoogde kamergenoot Kees bleef kwakkelend thuis in Katwijk. Als hij er volgende keer weer bij zal zijn, is het nog leuker.

Een weekend lang trok ik op met gezellige, sportieve, inspirerende mensen.
Ik kwam zondagmiddag thuis met een tas vol muffe sportkleding en een geheugenkaartje vol foto's. Met mijn enkels vol met schrammen en mijn hoofd vol onvergetelijke indrukken en herinneringen. Ik heb in Papendal mijn accu opgeladen en het leven gevierd.
Begin mei ga ik weer op stap met Ingrid en de Vrolijke Lopers: naar de Koning van Spanje-trail. 

lees verder

Maandag 13 Maart 2017 at 2:50 pm | | hardlopen | Geen reacties

Barefootrunning: maakt het je voeten ongevoelig of juist gevoeliger?

Ik loop nu 4 jaar vaak op blote voeten. 
In de eerste maanden dacht ik dat ik wel een dikke eeltlaag zou ontwikkelen. Maar dat is niet zo. 
Op de plaatsen waar je voethuid sneller slijt, gaan de cellen zich sneller delen en maak je dus meer nieuwe huid. De slijtage en de aangroei blijven precies in balans.

In de eerste twee jaar dacht ik ook dat mijn voeten langzamerhand ongevoelig zouden worden voor scherpe steentjes en warm asfalt. 
Ik merkte inderdaad dat ik langzaam minder bang werd voor scherpe steentjes of oud en grof asfalt. Maar dat kan ook komen doordat ik onderhuidse vetkussentjes kreeg en het grondcontact korter werd.
Die paar keer dat ik in een glassplinter trapte, merkte ik pas thuis onder de douche dat ik een wondje had.
Dus aan de ene kant worden je voeten minder gevoelig, als je leert hardlopen op blote voeten.

Maar... natuurlijk is er ook een andere kant aan dit verhaal.

Na 4 jaar oefenen op blote voeten, voel ik eigenlijk beter wat mijn voeten doen tijdens het hardlopen. 
Ik voel het als mijn hiel heel eventjes de grond kust. En ik voel het ook als ik te veel op mijn voorvoet ga lopen en mijn hiel de grond niet meer raakt.
Ik voel het heel duidelijk als ik te grote stappen maak, of als door vermoeidheid mijn pasritme zakt en mijn grondcontact daardoor langer wordt. Dan wordt het tijd om even het tempo laten zakken of even te wandelen.
Ik voel het ook als ik te veel over mijn grote teen afwikkel. Dan probeer ik mijn voeten wat naar binnen te draaien, zodat ik ook over de twee volgende tenen afwikkel.

Ik heb geleerd om de informatie van de zintuigen in mijn voetzool te vertalen. De zenuwuiteinden in mijn voetzolen zijn niet bedoeld om de pijn van scherpe steentjes te voelen. Ze zijn bedoeld om de loopbeweging te optimaliseren. Ze registreren wanneer je passen te groot worden, wanneer je slordig gaat lopen en wanneer je te hard gaat stampen. Daarom krijg je die zintuigjes mee bij je geboorte. Daarom heb je "Fingerspitzengefühl" in je voetzolen.
Als je hardloopschoenen aandoet, mis je al die belangrijke informatie uit je voetzool.

Ik heb die zintuigen niet voor niks. Ik vind het heerlijk om tijdens een duurloopje over asfalt mijn voeten even af te koelen in een plas water of in het natte gras. Het is gewoon genieten.
Dat gevoel wil ik ook met anderen delen. 
Eind maart start ik een nieuwe cursus Natuurlijk Hardlopen. Het best leer je dat op blote voeten, maar als je dat nog niet aandurft, ben je ook welkom op minimalistische schoenen of Vibram Five Fingers.
Meer informatie op de Facebookpagina van Barefootrunning Delft

Zaterdag 04 Maart 2017 at 9:32 pm | | hardlopen | Eén reactie

Uit de dip en toch weer in de dip

Het uitstappen bij de Petzl Nighttrail is natuurlijk een negatieve ervaring. Ik zat effe in een dip.
In de dagen erna heb ik mezelf weer uit die dip kunnen denken.

Even wat zaken op een rijtje gezet:
- hardlopen is een hobby
- ik word dit jaar 57 en geen 37 of 47
- het hoeft en kan niet ieder jaar langer en verder 

Ik kan heel veel voldoening halen uit twee of drie halve marathon. Ik hoef niet per se een hele marathon te lopen: ik hoef niets te bewijzen.
Bij de Koning van Spanje kan ik beter 22 km. lopen i.p.v. 42  km. Dat scheelt een hoop stress en afzien.

De beslissing om het dit jaar wat rustiger aan te doen, was een enorme opluchting. Door dat gevoel alleen al besef ik dat het een goede beslissing is. Ik was weer uit mijn dip.

Op zondag 19 februari wordt de 3e Run-Dip-Run van deze winter gehouden.
Om 10 uur begin ik met Chris, Angelina, Jesse, Loes en Anne-Marie aan een rondje om de Grote Plas. 
Twintig minuten later komen we aan op het strandje.
De loopkleren gaan uit en voorzichtig gaan we het water in.

Het water is koud (5 ºC.) en doet gewoon zeer aan je huid. Ik zak op mijn hurken en na drie keer diep ademhalen, word ik weer de baas over mijn ademhaling. Ik accepteer de koude en kijk om mij heen naar mijn mededippers.

Na ruim één minuut slenter ik weer uit het water. Opgelucht: het ergste is geweest.
Tijdens het afdrogen en aankleden begint mijn huid van binnenuit weer op te warmen. Het is als een warme douche: een heerlijk gevoel.

 

Het dippen in het koude water is verslavend.
Het gevoel dat je weer de baas wordt over je ademhaling. Dat je de koude kunt verdragen. En dat je lichaam in staat is om zichzelf weer warm te stoken. Het voelt heel goed.

Ik zal nog wel vaker gaan dippen, in de Delftse Hout of in de zee. En volgend jaar bij het invallen van de winter ga ik er weer mee beginnen.

Maandag 20 Februari 2017 at 7:05 pm | | hardlopen | Geen reacties

Glibberen, klunen en uitstappen in Bergschenhoek

Speciaal voor de Petzl Nighttrail kocht ik een hoofdlampje bij Runnersworld. 
Ik schreef me in voor de 25 km. en kreeg van Vrolijke Loopster Nicole een lift naar Bergschenhoek.
Ik had mijn beste schoenen aan: mijn Ahinsa's die ik doordeweeks ook naar mijn werk aandoe.
Wat kan er nu nog mis gaan?

Ik startte om 10 over 7 met een groepje 25 km. lopers. Ik liet de snelle mannen gaan en sjokte er rustig achteraan. Bij de eerste korte afdaling gleed ik onderuit op de beijsde helling. Niets aan de hand.
In het eerste half uur werd ik best vaak ingehaald door lopers uit latere startgroepjes. Af en toe probeerde ik aan te haken. Dat ging natuurlijk niet: eigenlijk liep ik de hele tijd alleen.

Sommige stukken waren hardbevroren en spekglad. Op andere plaatsen zakte je weg tot je enkels.
Na een uur lopen wandelde ik even om de benen wat te laten ontspannen. 
Dat is voor mij meestal geen goed teken.
Het wandelen voelde zo goed, dat ik 10 min. later al een tweede wandelpazuze nam. En weer 10 minuten later een derde keer.

Ik was één ding in de voorbereiding vergeten: kilometers maken, duurlopen van langer dan anderhalf uur doen.
Na anderhalf uur en 14 a 15 km. vroeg ik aan de mannen langs het parkoers of er een korte weg terug naar de finish was. Op het kronkelende parkoers ben je nooit echt ver van de finish.
Een kwartiertje later kwam ik bij Outdoor Valley terug.

Eigenlijk ben ik niet zo goed in afzien. Ik kan de blik maar moeilijk op oneindig zetten en de stemmetjes in mijn hoofd, die zeggen dat je ook kunt stoppen, negeren. Ik vind hardlopen erg leuk, maar na twee uur wordt het toch een stuk minder leuk. Daarom doe ik ook zelden lange duurlopen van twee uur of langer.
Misschien moet ik me niet meer inschrijven voor lange afstanden.

En die Ahinsa-schoenen? Die bevielen priima op de gladde ondergrond in Bergschenhoek.  
Het is een prima alternatief voor de Luna-sandalen met toch een klein beetje profiel.
Nu nog schoon zien te krijgen. 

Zondag 12 Februari 2017 at 09:08 am | | hardlopen | Geen reacties

Wat is er nou zo leuk aan de Puinduinrun?

Ik heb al vaker meegedaan aan de Puinduinrun.
Vroegah... met Joop van Bleiswijk (in 2005 ??) en in 2009 met Leo Tolboom.
Vorig jaar liep ik de Puinduinrun voor het eerst op blote voeten. Maar bij elke editie van de Puinduinrun komt er wel een moment langs dat je jezelf afvraagt: het is echt loodzwaar, waarom doe ik dit?
Dit jaar probeer ik positieve herinneringen aan te maken: er zijn vast leuke momenten om te onthouden, zodat ik volgend jaar weer van de partij ben.

Voorpret
Als ik mijn startnummer ophaal in de kantine van PGS Vogel, kom ik al veel bekenden tegen: Richard, Nanda, Loes* en een handvol Vrolijke Lopers. In het startvak zie ik Bas, Carola en mijn clubgenoten Rutger en Carolien. Het is leuk om voor het startschot al zoveel vrienden en bekenden te zien. Allemaal toch een beetje gespannen en nerveus.

Leuke dingen in de eerste ronde 
Ik start achteraan maar op de eerste helling en het stuk door het zand, haal ik al wat lopers in.
Ik maak even kennis met een kennis van een kennis, Ellen. Zij herkende mij aan mijn blote voeten.
Bij de laatste afdaling van de eerste ronde, heb ik even geen grip op mijn blote voeten. Ik dreig uit de bocht te vliegen. Gelukkig neemt de loper voor me even de tijd om mij af te remmen op te vangen. Een topper :-)

 

Leuke dingen in de tweede ronde
Bij het ingaan van de tweede ronde word ik omgeroepen door de speaker. Ik vind die aandacht stiekum toch wel leuk.
In de tweede ronde zijn mijn voeten eindelijk warm. Net voor de trap haal ik clubgenoot Rutger bij. Maar op de trap gaat Rutger mij weer voorbij. 
Het leukste van de tweede ronde is ingehaald worden door Sanne Broeksma: zij is de eerste dame in de wedstrijd en al bezig aan haar 3e en laatste ronde. Ze wordt letterlijk op de hielen gezeten door een slanke loopster van Afrikaanse afkomst. Ik ben benieuwd wie er zal winnen.
De tweede ronde loop ik anderhalve minuut sneller dan de eerste.

 

Leuke dingen in de derde ronde
Tijdens de derde ronde worden mijn voeten weer koud. Ik haal Vrolijke Loper Onno bij. Op de trappen is Onno sterker, maar op het vlakke ben ik sneller.
Op de trappen moet iedereen ploeteren, niemand vindt het nu nog makkelijk. Bij iedere trap bedenk ik: gelukkig, dit was de laatste keer. Bovenaan de laatste trap hoor ik een aanmoediging van clubgenoot Carolien: ze loopt twee trappen achter mij. 
In het laatste stuk naar de finish toe haal ik Sjoerd van DIJC-Bertus nog in. Mijn laatste ronde is de snelste ronde (net als vorig jaar).

Ik finish na 62 min. 41 sec. (netto). Langzamer dan vorig jaar, maar ook dit jaar was de laatste ronde het snelst.
Ik neem mij voor om volgend jaar weer mee te doen en weer op de langste afstand.
Heel blijven en blijven trainen.

Maandag 30 Januari 2017 at 6:37 pm | | hardlopen | Eén reactie

Run-dip-run: Meijendel - Katwijk

Op mijn vrije donderdag wil ik van Scheveningen hardlopen over het strand naar Katwijk. En onderweg even een duik in de koude Noordzee nemen. Vrolijke Loopster Esther leest mijn aankondiging op Facebook en vraagt of ze mee mag. Tuurlijk mag dat, dus we spreken af bij de Boerderij in Meijendel om 10 uur 's morgens.

We lopen samen naar het strand. Dan gaan we rechtsaf richting Katwijk.
Het is droog, we hebben wind mee en af en toe komt de zon door. Bij elke strandopgang vraag ik me af of Esther zal omkeren en door de duinen terug zal gaan naar Meijendel. Maar nee, ze blijft gewoon naast me lopen richting Katwijk.
Na een half uurtje lopen vind ik het tijd om even de zee in te gaan. Esther maakt wat foto's als bewijsmateriaal.

Natuurlijk is het water koud, maar na 10 seconden, kan ik weer rustig ademhalen. De golven zijn hoog en ik ga even kopje onder. Dan ga ik er gauw weer uit.

Ik ben snel weer aangekleed. En terwijl we verder lopen naar Katwijk warm ik weer langzaam op
Daar gaan we even koffiedrinken in strandtent Zilt.

Twintig minuten later gaan we weer naar buiten. Ik ga op zoek naar de bushalte op het Vuurbaakplein om de bus naar Station Leiden te nemen. Esther is stomverbaasd. Zij denkt: Hans vindt hardlopen leuk en draaft door de duinen weer terug naar Scheveningen, samen met mij.
Ze kijkt me aan met haar reebruine ogen en zegt: je laat me toch niet dat hele stuk terug alleen lopen. 
Ik ben heel snel omgepraat: natuurlijk ga ik met Esther mee terug ... het is maar 9 km.

Over de terugweg doen we ruim een uur; we hebben wind tegen en moeten over die duinen. Maar we houden er allebei een goed gevoel aan over.  Esther loopt bij elkaar 21,2 km. en kan volgende week met een gerust gevoel afreizen naar de Polar Bear Trail. Ik kom bij elkaar op 25 km. en heb nu genoeg zelfvertrouwen voor de Petzl Night Trail op 11 februari.

 
Een mooie zware tocht om nooit meer te vergeten

Donderdag 12 Januari 2017 at 8:11 pm | | hardlopen | Twee reacties

Haagse Oliebollencross 2017

Het is koud en nat winterweer. Er ligt nog smeltende sneeuw op het parkoers in de duinen achter de Laan van Poot. Ik twijfel of ik op blote voeten zal gaan lopen of mijn slofjes zal aanhouden.
Met wat andere Koplopers verken ik het nieuwe parkoers en ik besluit dat het prima op blote voeten kan.

Vlak voor de start doe ik mijn slofjes uit en ren de helling af naar de start. Ik let alleen maar op de billen voor me en niet op de ondergrond. Ik glijd hard onderuit, maar land gelukkig op het zachte mos.

In de eerste ronde haal ik wel wat lopers in, maar ik blijf op reserve lopen. De eerste 400 m. van het rondje zijn verhard en er liggen plassen ijswater. Mijn voeten koelen af en warmen pas weer op in het redelijk droge zand.
Het is net of ik weer terug ben op de Duinentrail in Schoorl: omhoog lekker ploeteren en dan zo hard als ik durf omlaag door het mulle zand.

Bij het ingaan van de derde ronde zie ik mijn tussentijd: 26 min. 10. Ik word net niet gedubbeld door de winnaar.
In de derde ronde haal ik nog maar 2 man in. Ik lach naar de fotografen en zet in de laatste 400 meter nog even aan. Ik finish na 39 min 5 seconden.
Het laatste rondje was het snelste.

In januari 2015 liep ik bij deze cross een tijd van 45 min. En vorig jaar was mijn eindtijd 42 min 35.
Omdat het parkoers dit jaar heel anders is, kan ik mijn tijd niet vergelijken met voorgaande jaren. Ik kan alleen maar zeggen dat ik lekker makkelijk en lekker hard gelopen heb.

Zondag 08 Januari 2017 at 8:39 pm | | hardlopen | Geen reacties

Oliebollencross 2016

In het verleden maakte ik me wel eens zorgen over het organiseren van de Oliebollencross.
Heb ik genoeg vrijwilligers bij de inschrijving en langs het parkoers?
Als er maar geen foutjes gemaakt worden bij de registratie van de finishers.
Maar dit jaar hadden zich voldoende vrijwilligers aangemeld en is alles vlekkeloos verlopen. 

Er kwamen een kleine 300 deelnemers naar de cross.
Bij de Jeugdcross reikte ik aan de snelste jongens en meisjes de gebruikelijke zilveren schoenen uit.

 

Bij de Lange Cross (over ca. 9 km) waren twee deelnemers op blote voeten. Een mij onbekende jongeman, die met een prachtige loopstijl in de top 20 eindigde. En mijn grote Haagse vriend Marlon.

 

Dit jaar liep de cross op rolletjes. Ik had zoveel hulp, dat ik bedacht... Volgend jaar loop ik zelf weer mee.
Dat wordt dus op zondag 31 december.

Zaterdag 07 Januari 2017 at 6:31 pm | | hardlopen | Geen reacties