Halve marathon van Monster 2017


foto gemaakt door Arnold

Op blote voeten
Ik loop de halve marathon van Monster voor de derde keer op blote voeten. Op het strand ben je op blote voeten in het voordeel: het grondcontact is korter en zo verdwijnt er minder energie in het zand. En je hoeft niet bang te zijn voor natte schoenen. In het parkoers zitten wel stukjes fietspad met ruw asfalt of scherpe steentjes. Maar dat is slechts een paar honderd meter.

Op vetverbranding
Ik neem geen energierepen of gelletjes mee. Bij het tempo, dat ik loop, gebruikt mijn lichaam naast de glycogeenvoorraad in de spieren ook flink wat vet. Ik heb wel graag iets in mijn maag als het fris is: mentale kwestie. Voor ik van huis ging, at ik nog een kommetje yoghurt met muesli.

Op gevoel... op ademhaling
Ik heb geleerd om mijn krachten goed te verdelen over twee uur. Onderweg let ik heel goed op het gevoel in mijn benen. Als ik moet werken en ik voel mijn spieren moe worden, dan ga ik langzamer en rustiger lopen. 
Ik heb geen hartslagmeter, maar ik let goed op mijn ademhaling. Ik wil niet hijgen; ik wil de baas blijven over mijn ademhaling.
Als je ontspannen kunt blijven ademen en praten, dan zit je ook nog in de goede hartslag / vetverbrandings-zone.

De eerste 7 kilometer loop ik mee in de grote groep, die de 2 uurs-haas volgt. Het is gezellig er wordt gekletst en ik leg nog een keertje uit waarom ik op blote voeten loop. Na het keerpunt bij Kijkduin loop ik met clubgenoot Freek langzaam weg bij de 2-uurs-groep. Vanaf het fietspad hebben we een prachtig uitzicht over de zee, de woeste, schuimende branding en het kleine stukje strand.


5 meter voor het 2-uurs-peletonnetje: foto gemaakt door Arnold

Op het strand
Bij het bordje 8 km. trek ik mijn shirt uit en prop het achter in mijn roze broek. Het baart opzien. Ik loop erbij alsof het hoogzomer is.
De harde wind komt gelukkig van opzij. Het is hoogwater en de golven komen steeds verder het strand op. De lopers, die hun schoenen droog willen houden wijken telkens uit naar links. Ik loop zoveel mogelijk rechtuit en krijg regelmatig natte voeten.
Boven zee hangen de zeiltjes van kitesurfers als felgekleurde Jan-van-Genten in de wind. Op het water schieten de surfers kriskras door elkaar zonder dat er ongelukken gebeuren.

Op de zandmotor
Het zand stuift rond mijn voeten. De pollen helmgras klampen zich vast aan het strand en graven zich steeds dieper in. Ik kijk om mij heen en moet terugdenken aan de Slufter op Texel, waar ik afgelopen zomer even opging in het landschap. 
Ik loop verder en let goed op het gevoel in mijn benen. In mijn hoofd klinkt een mantra: rustig blijven ademen.

Net als ik het zachte zand en de bulderende wind beu ben, zie ik de plek waar de lopers het strand afgaan. Het stuk tegen het duin op ga ik wandelen. Ik word ingehaald door de haas van 2 uur en het kleine groepje lopers, die hem kunnen volgen.

Op de terugweg
Mijn voeten moeten even wennen aan het harde asfalt, na 8 km. strand. Dat duurt niet lang. In de verte zie ik de kerktoren van Monster en de witte huisjes van Ter Heijde oplichten in de zon. Ik heb nog energie over en loop weer in op de 2-uur-haas in zijn gele hesje. Bij 19 km. haal ik hem in. 
Een kilometer verder trek ik mijn shirt weer uit mijn broek en doe het al lopend weer aan. Ik haal nog twee man in en finish na 2 uur en één seconde. Wat een heerlijke middag.


Filmpje gemaakt door Gerard Oomen: 'k ben zelf heel even in beeld met mijn roze broek ... na 48 sec.

Zondag 19 November 2017 at 08:05 am | | hardlopen | Geen reacties

Bespiegelingen in de Duifpolder

De Duifpolderloop is een van de kleinste prestatieloopjes in de regio. Maar het is er zo ontspannen, gemoedelijk en gezellig, dat ik elke keer weer terugkom.

De november-editie van 2017 loop ik op blote voeten, samen met Leo Boekesteijn, in een tempo waarbij we nog kunnen kletsen. Bij het 2 kilometerbordje zie ik dat we ongeveer 5 min 25 per kilometer lopen.

Terwijl ik naar de verhalen van Leo luister, kijk ik over het polderlandschap uit.
De groene weilanden lijken wel grote plakken gras, die drijven in een groot meer van zwart slootwater. De slootjes zijn als de voegen in de eeuwenoude vloer van de Duifpolder. Dit landschap is de afgelopen 40 jaar niet veranderd.
Aan de horizon zie ik de raffinaderijen van Pernis en de schoorstenen van de energiecentrale op de Maasvlakte. Boven de horizon drijven op veilige afstand grote donkere platgeslagen buienwolken.

We lopen verder over het mooie gladde asfalt langs de Noordvliet. Een kleine 40 jaar geleden schaatste ik hier naar Maasland en terug. De winters zijn nu zachter, maar de tijd staat hier al decennia lang stil.
Twee kilometer verderop voelt de asfaltweg veel ruwer, maar er is hier zo weinig verkeer dat het wegdek nog wel 20 jaar meekan.


Leo kletst wel door omdat ik af en toe uh-huh of ja-ja zeg. Bij de kilometerbordjes zie ik dat we nog in hetzelfde tempo lopen. We draaien rechtsaf en gaan weer terug naar Schipluiden. De buienwolk komt net als het finishdoek steeds dichterbij. Over de trambrug heen en dan weer omlaag.
We finishen in een tijd van 61 min.

In de Duifpolder staat de tijd stil. Ik loop vrijwel dezelfde tijd als twee jaar geleden. Het lijkt hier wel of ik nooit oud zal worden. Ik voel me gezond en fit. De afgelopen decennia heb ik veel tijd en energie besteed aan mijn lijf. Daardoor is mijn lichaam sterk en gezond gebleven. Ik heb goede keuzes gemaakt.

Zondag 12 November 2017 at 1:39 pm | | hardlopen | Geen reacties

Het Museum van de Gemiste Kansen

Iedereen kent het Museum van de Gemiste Kansen. Het ligt in het Geheugen-kwartier aan de Laan der Herinnering. Het is een troosteloos gebouw, waar ik altijd met een grote boog omheenloop.

Je zou verwachten dat je in dat museum terug kunt kijken naar de bal van Rensenbrink op de paal in de WK-finale van 1978. En de verkeerde wissel van Sven Kramer tijdens de Olympische Spelen van 2010 in Vancouver. Dat is niet zo. Het Museum van de Gemiste Kansen is gevuld met je eigen persoonlijke herinneringen aan mensen en momenten, die achteraf bezien belangrijk waren.

In het museum kun je urenlang ronddwalen en mijmeren over die opleiding, die je niet afgemaakt hebt. En over dat meisje dat je ‘s avonds thuisbracht en toen aan je vroeg nog even binnen te komen voor een kopje thee. Er is een zaal vol momenten, waarop je tegen iemand had kunnen zeggen dat je er spijt van had en het weer goed wilde maken. Je denkt weer terug aan al de keren dat je je nog eens omdraaide in je warme bed en niet ging sporten. En aan die mooie baan, die je had kunnen krijgen als je genoegen had genomen met een lager salaris.

De toegangsprijs voor het museum is je goede humeur. Dat vind ik een hele hoge prijs.
Ik ga veel liever naar een ander gebouw aan de Laan der Herinnering: de Mooie Momenten Bibliotheek.

Donderdag 02 November 2017 at 08:15 am | | schrijven | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Duinentrail Schoorl 2017: ont-moeten, genieten en positieve mindset

In de bus van Alkmaar naar Schoorl ontmoet ik Zac Freudenberg, een van de favorieten vandaag voor de lange Duinentrail van 35 km.
Als ik vraag of hij gaat winnen, antwoordt hij: "I’ll do my best." 

Een half uurtje later in De Blinkerd ontmoet ik drie andere blotevoetenlopers: Tobias, Martin en Ruud. We gaan even samen op de foto.

De eerste kilometers na de start is het nog druk op het parkoers. Maar na een tijdje loop ik zij-aan-zij met Martin te genieten van het prachtige landschap en de wisselende ondergrond.
Een jongedame die wij inhalen vraagt waarom wij op blote voeten lopen. Wij leggen geduldig uit over de zintuigjes in de voetzool en de botjes en peesjes, die als een veer energie opslaan en teruggeven. De dame heet Jessica en is serieus geïnteresseerd. Het volgende uur lopen we met z'n 3-en in een rustig tempo steeds dichter naar de zee. Bij de eerste verzorgingspost (17 km.) vul ik mijn flesje weer met water en eet wat TUCjes en een stuk ontbijtkoek.

Op het strand hebben we vol de wind tegen. De schuimvlokken stuiven over het zand. Het is hoog water, maar er is gelukkig een strook hard zand, dat lekker te belopen is. Ik loop in een groepje met 3 dames en we doen om de beurt wat kopwerk. Het is ploeteren, maar het is leuk. We sluiten aan bij Ruud, die hier op zijn blote voeten in zijn element is. 


Na 1200 m. gaan we het strand weer af. Nu volgt een heel lang stuk door het open duinlandschap.
Het tempo zakt, want er is hier veel mul zand. Soms heb ik de wind tegen, soms komt-ie van links, dan weer van rechts.
Ik denk aan leuke dingen en leuke mensen. Ik voel me nog prima ook al ben ik al ruim 3 uur aan het hardlopen.Ik haal andere lopers in en twijfel niet aan de goede afloop. Ik kies bewust voor positieve gedachten.

Uiteindelijk gaat de route toch weer het bos in. Net voor de 30 km. is de tweede verzorgingspost. Ik eet weer TUCjes en ontbijtkoek en vul mijn waterflesje weer. Martin en Jessica zaten dicht achter me. Vol goede moed begin ik aan de laatste 6 kilometer.
Ik zie het kerktorentje van Groet door de bomen. Als ik een stukje wandel, komt Jessica weer voorbij en ik sluit bij haar aan. We kletsen nog wat, maar uiteindelijk loop ik weer langzaam bij haar weg. Ik loop hier nu een stuk makkelijker dan vorig jaar.

Ik kom weer boven aan de duinrand en hoor doedelzakmuziek. Normaal vind ik dat afschuwelijk, maar nu klinkt het prachtig. Helaas voert de route mij weer weg van de doedelzakspeler bij de finish, verder het bos in. 
Tien minuutjes later en twee lusjes verder kom ik opnieuw bovenaan de duinrand boven Schoorl. Nu mag ik wel naar beneden naar de finish.

Vlak achter mij finisht Jessica en even later komen Martin en Ruud naar beneden denderen.

Het was een heerlijke dag: ik heb de 36 km. kunnen lopen zonder zware mentale inzinking en ben niet eens kapot. Positieve gedachten en vertrouwen op de goede afloop werken echt.

Maandag 30 Oktober 2017 at 6:26 pm | | hardlopen | Geen reacties

Billen zijn belangrijk

 

Afgelopen zomer was ik een dagje in de sauna. Het viel mij op dat jonge vrouwen over het algemeen mooie ronde billen hebben. En dat oudere vrouwen vaak van die dunne ingevallen billen hebben. Ik heb die dag geen mannen in de sauna gezien en weet daarom niet hoe de billen van oudere mannen eruit zien.
Ik vroeg me af waarom de bilspieren kleiner en slapper worden als je ouder wordt. En wat is eigenlijk de functie van de grote bilspier?

De grote bilspier (M. gluteus maximus) is de grootste spier in je lichaam en hij zorgt voor extensie (strekking) van het heupgewricht. Tijdens het hardlopen landt je been net voor je lichaamszwaartepunt. Daarbij komt er een knik in het heupgewricht. De grote bilspier trekt de heup (en de rest van het lichaam) weer recht boven het standbeen. Het samentrekken duurt slechts een fractie van een seconde, maar als je 180 stappen per minuut maakt, trekt elke bilspier in een uur hardlopen 5400 keer samen. Een uur hardlopen is eigenlijk een uur lang je bilspieren trainen.

In de video hieronder laten prof. Dan Lieberman en prof. Alice Roberts (twee van de leukste wetenschappers ter wereld) zien welke functie de bilspieren precies uitvoeren tijdens het hardlopen.

Je kunt ook krachttraining doen voor je bilspieren.
Goede oefeningen voor de billen zijn:
- donkey kicks: op handen en knieën je been achter je omhoog gooien
- squats, diepe kniebuigingen; al dan niet met extra gewicht in je handen of op je schouders
- op één been staan en dan lichte kniebuigingen met dat standbeen maken

Krachttraining kun je doen als je de spieren in korte tijd sterker (en groter) wilt maken, bijvoorbeeld na een blessure of als je lange tijd niet gesport hebt. Als je geen haast hebt, dan kun je de bilspieren het best trainen door te gaan hardlopen: als de spieren precies doen wat ze moeten doen,dan worden ze vanzelf geleidelijk aan sterker.

De bilspieren komen ook in actie tijdens sex. Dan trekken ze ook samen om de heupen naar voren te bewegen. Dat geldt niet alleen voor mannen; vrouwen hoeven tegenwoordig niet meer passief sex te ondergaan, maar kunnen actief meewippen.
Er is één groot verschil tussen hardlopen en sex: bij het hardlopen trekken de bilspieren om de beurt samen.
Als je de liefde bedrijft, trekken beide bilspieren tegelijkertijd samen. Ondanks dat verschil vinden de deskundigen en bijna alle hardlopers sex voor de wedstrijd een prima warming-up.

Opgedragen aan A-M

Dinsdag 17 Oktober 2017 at 12:11 pm | | hardlopen | Geen reacties

Dag 21026: halve marathon van Amsterdam met de Barefoot Crew

15 oktober 2017 is de 21026e dag van mijn leven en ik ga iets doen wat ik nog niet eerder gedaan heb. Ik reis met Leo naar Amsterdam en ga daar met een groep andere blotevoetenlopers de halve marathon van Amsterdam lopen.
Na een interessante omzwerving met trein en bus en korte zoektocht bij het Olympisch stadion vinden wij de Barefoot Crew, het gezelschap dat zich door Ruth en Frans heeft laten ompraten om de halve marathon op blote voeten te doen. Het blijken allemaal leuke mensen.

De marathon van Amsterdam is een mega-evenement: op de halve marathon alleen al zijn er 18.000 deelnemers. Het duurt even, maar om 13u45 kunnen we eindelijk gaan hardlopen. De Barefoot-Crew is herkenbaar aan de mooie shirts en de blote voeten. Een van ons draagt de Crazy-Barefoot-vlag rond.
Het is warm: in de eerste 5 km. loop ik al te zweten. Bij de eerste waterpost pak ik één bekertje om te drinken en één bekertje voor over mijn hoofd. Dat doe ik ook bij de volgende waterposten. Het is ook erg druk tussen die duizenden hardlopers.

We houden een tempo aan van ca. 10 km. per uur en leggen aan de andere lopers geduldig uit waarom we allemaal op blote voeten lopen. We zijn ambassadeurs van het blote-voeten-gevoel, apostelen van Barefoot-kerk.
Ik vind het leuk als je van toeschouwers hoort: "Kijk, op blote voeten...... heee, er zijn er nog meer op blote voeten."

Tot de 15 km. blijft de groep goed bij elkaar, maar als we het Vondelpark ingaan, raak ik een beetje achterop. Het gaat niet lekker meer. Na 17 km. zie ik wat mensen met gele hesjes aan hurken bij een languit liggende loper. Dat kan ik in deze fase van de halvathon net niet hebben. Ik krijg steeds meer zin om even te gaan wandelen. In de verte zie ik de Barefootvlag uit zicht verdwijnen. 

Ik probeer de gedachten uit mijn kop weg te ademen, maar dat lukt niet goed. Bij 18 km. neem ik even een wandelpauze. Niet lang: het publiek moedigt mij aan en ik ga ze niet teleurstellen.
Op weg naar het stadion neem ik nog twee korte wandelpauzes, maar telkens word ik weer aangemoedigd om weer te gaan rennen. 
Op de atletiekbaan in het stadion is het nog steeds dringen: inhalen is er niet bij. Ik finish een paar minuten voor 16 uur, een paar minuutjes achter de andere barefooters.

Mijn eindtijd is 2 uur 10 minuten, ongeveer gelijk aan de eindtijd, die ik in Leiden liep. Misschien moet ik toch wat meer kilometers trainen om een halve marathon uit te lopen zonder wandelen. Of misschien moet ik me maar verzoenen met dit tempo en deze resultaten.
Het duurt zeker een half uur om het stadion weer uit te komen. De uitgang is te klein om duizenden lopers op eigen houtje te laten vertrekken.

Het was een heerlijke dag met de Barefoot-crew en met Leo. Aan de warmte valt niet te ontkomen, maar de drukte is wel te vermijden. Volgende keer zoek ik een evenement uit met veel minder deelnemers.

Maandag 16 Oktober 2017 at 3:28 pm | | hardlopen | Drie reacties

Geen smoelenboek, maar een voetenboek

Vroeger op de lagere school hadden de meisjes in mijn klas een poëzie-album, waarin hun vriendinnetjes plaatjes plakten en rijmpjes schreven. Misschien hebben sommige klasgenootjes die albums bewaard en bladeren ze die albums af en toe nog eens door in een sentimentele bui.
Ik ben ook graag in een sentimentele bui en daarom bedacht ik dat ik ook een album ga maken met herinneringen aan vrienden, familie en loopmaatjes.

Ik wil geen smoelenboek met foto's. En ook geen afgezaagde rijnpjes.
Ik ga voetafdrukken verzamelen in een voeten-album.

De eerste drie afdrukken staan er al in. Als je een keertje in de buurt bent, kom dan even op de koffie of thee. Dan smeer ik een beetje vingerverf op je linkervoet of je rechtervoet en dan maak je een blijvende afdruk in mijn voetenboek.

Vrijdag 13 Oktober 2017 at 4:27 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Duivels, demonen en rennende engelen

Zondag 1 oktober: net als vorig jaar loop ik met andere Vrolijke Lopers de Devils Trail in Doorn.
Om half 12 start ik met Ingrid en Onno (en een paar honderd anderen) voor de 26 km. Moenen-trail. De zandhelling doe ik op blote voeten, maar bovenaan in het bos doe ik mijn Chala-sandalen aan. Het grootste deel van het parkoers is niet echt prettig op blote voeten.
De eerste 20 min. loop ik nog bij Ingrid en Onno in de buurt. Maar dan verhoog ik mijn tempo en begin andere lopers in te halen. Ik herken hele stukken van het parkoers nog van vorig jaar. Bij de eerste verzorgingspost, na ca. 50 minuten, eet ik een stukje banaan en loop snel weer verder.
Na ongeveer anderhalf uur lopen, zet ik heuvelop even aan om bij een groepje lopers aan te sluiten. Mijn shirt wordt nat van het zweet. En als ik aansluit bij de groep voel ik voor het eerst mijn moeie benen. Ik heb geforceerd en ga even wandelen.

Even wandelen wordt 20 minuten wandelen. Mijn lege maag rammelt. Demonen in mijn hoofd zeuren over die 21 Rotterdamse kilometers van gisteren. Ik word ingehaald door een barmhartige Samaritaan. Hij vraagt hoe het gaat en ik leg uit dat ik rammel van de honger. Ik krijg van hem twee chocolade energierepen, die hij zelf niet nodig heeft vandaag. Dan draaft hij verder.
Ik werk de caloriën naar binnen en vijf minuutjes later ga ik voorzichtig weer hardlopen. Een paar honderd meter slechts, maar ik loop weer hard. Twee minuutjes later een moment van herkenning: nog 300 meter naar de tweede verzorgingspost. Ik drink, snoep en eet, tot ik de laatste 9 kilometer weer aandurf.

Twee kilometer verder op de heide kom ik twee rennende engelen tegen: Esther en Nicole. Ik ben erg blij om ze te zien; ik kan bij hen aanhaken en in aangenaam tempo en gezelschap naar de finish hobbelen.

Nicole en ik lopen iets harder dan Esther en we laten haar achter in de goede kolenschoppen van handen van ene Fred.
In de laatste vijf kilometer naar de finish laat ik het achterste van mijn tong zien aan Nicole. Ik biecht allerlei dingen aan haar op, die ik misschien beter voor mezelf had kunnen houden. Nicole is niet gauw geschokt en antwoordt met welgemeend advies. Uiteindelijk hollen we hand-in-hand de zandhelling af naar de finish: vrienden voor het leven.

Ik kom weer een beetje bij, doe droge kleding aan en drink een Heuvel-biertje.
Naarmate er meer Vrolijke Lopers binnen komen, wordt het steeds gezelliger. Het is een fijn clubje van leuke, lieve, open en eerlijke mensen.

Zaterdag 07 Oktober 2017 at 4:45 pm | | hardlopen | Eén reactie

Crazy Barefoot Rotterdam

Dankzij Barefoot Joost was er afgelopen zaterdag een derde Crazy Barefoot Marathon. Ik was er bij.
Het was leuk om al die blotevoetenlopers weer bij elkaar te hebben.
Ruth, Dave, Hugo, Martin, Keimpe, Marlon, Ruud, Rob. Jeroen, Michiel en Christian (uit België) waren er ook weer bij. Marijn was de enige Crazy Barefoot-debutant. Blotevoeten Anne kwam ons uitzwaaien bij de start.

Keimpe en ik hebben de eerste 21 km. meegefietst, foto's gemaakt en korte stukjes gefilmd.
Het weer zat niet mee, maar het was gelukkig niet zo warm als vorig jaar in Den Haag.

Halverwege bij Hotel New York vonden Rob en Marijn het wel genoeg. Ruud nam mijn fiets over en Keimpe's fiets ging als passagier mee in het busje. Ik vond het heerlijk om de tweede helft mee te kunnen rennen: over de Erasmusbrug, langs de Maas, door het Kralingse bos en terug naar het centrum langs de Rotte.

Joost had een mooi parkoers uitgestippeld met veel groen en met een rondje dwars door het centrum. Zaterdagmiddag op het drukste uur van de week, liepen de Crazy Barefoot-kameraden door de Markthal, door de koopgoot en over de Lijnbaan... in de stromende regen, lachen.
Tegen 3 uur kwamen we aan bij het Stadhuis, de finish na de 42 km.We kregen van Joost een medaille en een welverdiend biertje.

Hiep-hiep-hoera voor Joost, die de noodzakelijke verzorgingsposten had geregeld. En dank aan de maten van Joost, die met het busje veel meer dan 42 km. hebben gemaakt.

ik zal nog vaak door Rotterdam wandelen en mischien ook wel hardlopen. En op veel plekken zal ik dan terugdenken aan de Crazy Barefoot Marathon van 2017 en de leuke, fijne mensen, die er toen bij waren.

Dinsdag 03 Oktober 2017 at 1:53 pm | | hardlopen | Geen reacties

Is het een schoen? Is het een sok? Nee... het is een...

Skinner

Eind september loop ik nog altijd het liefst op blote voeten. Maar er komt in de komende maanden vast een dag dat zelfs ik het te koud vind om op blote voeten hard te lopen. Daarom heb ik een paar Skinners aangeschaft.

Skinners zijn stevige sokken van kunststof met een extra beschermende laag kunststof korrels op het loopvlak. Het ziet er uit of de sokken met lijm zijn ingesmeerd en daarna in zwart lavazand zijn gedoopt. 

Ze zitten (bij mij) vrij strak om de voeten. Misschien rekken ze wat verder op als ik ze wat vaker draag.
Ze lopen heerlijk. Het is anders dan op blote voeten: je voelt oneffenheden in de straat nog wel, maar scherpe takjes en steentjes doen geen pijn meer. Het gevoel lijkt erg op de Solerunners waarop de afgelopen winters liep, maar het loopvlak van de Skinners is iets dikker en buigzamer. Pluspunt, de Skinners hoor je nauwelijks op de straat, je kunt erop sluipen.

Je kunt Skinners nu alleen via een website kopen. Je kunt ze niet passen. Dat is even een gok: krijg je wel waar voor je geld. De Skinners zijn niet duur, 50 euro (excl. verzendkosten). Dus ik heb de gok genomen.
Ik heb er geen spijt van: ik zal er veel plezier aan beleven, deze winter en misschien ook de volgende nog.

Skinners worden gemaakt in Tsjechië, door een klein familiebedrijfje. Dat geeft toch een beter gevoel dan wanneer je hoort dat je schoenen door een Vietnamees meisje van 14 in elkaar zijn genaaid.
De Skinners worden warm aanbevolen door Hardloper Hans.

Dinsdag 26 September 2017 at 08:12 am | | hardlopen | Geen reacties

Back to Nature met Bart

Gisterenavond ging ik met Loes en Marjan naar de MudSweatTrail Store in Z'meer voor een lezing van Bart Scholtissen en een ijsbad.
Gekleed in een T-shirt, een Bermuda-broek en Vibram Five Fingers vertelde trailrunner Bart (aan ongeveer 30 toehoorders) hoe hij 4 jaar geleden in een burnout terecht kwam. En daarna vertelde hij over zijn ontdekkingsreis uit dat diepe dal.
Hij ging hardlopen en met ijsman Wim Hof naar Polen om daar met koude te experimenteren. Bart ontdekte dat zijn lichaam meer kan dan hij voor mogelijk hield en dat hij met zijn bewustzijn zijn eigen autonome zenuwstelsel kan beheersen (tot op zekere hoogte). Hij leerde dat een positieve instelling en in het moment blijven de sleutels zijn om die onvermoede krachten te ontketenen.

Barts verhaal klonk mij als muziek in de oren: een soortgenoot, die postief tegen het leven en de wereld aankijkt. Iemand die ook graag op blote voeten loopt en voor de kick het koude water induikt. Het was leuk om Bart af en toe aan te vullen met voorbeelden.

Na het verhaal gingen we met zijn allen naar buiten waar een ijsbad was klaargezet. Ik ging er samen met Loes in. Maar eigenlijk zit je daar helemaal alleen je reflexen te onderdrukken en te zoeken naar ontspanning.



de foto's zijn gemaakt door loopmaatje Esther-met-de-mooie-bruine-ogen

Het was weer een heerlijke ervaring in dat koude water. In de vijf minuten erna voelde in mijn hele lijf tintelend weer opwarmen; erg prettig.

Het gastvrije team van de MudSweatTrail Store had gezorgd voor koffie, thee, bier en wijn en nootjes en chocola. De lezing en het ijsbad waren gratis. Ik dank de gastheren en gastvrouw hartelijk voor de gastvrijheid en de leuke avond en ik heb een kleine bijdrage in de pot gedaan.
Ik zal niet snel iets kopen in de MudSweat Trail Store: ik loop het liefst zonder schoenen, shirt, rugzak en gelletjes. Maar als ze nog eens zo'n interessante lezing organiseren ben ik er weer bij... op blote voeten.

In het donker fietste ik met Marjan en Loes terug naar Delft: lekker hard in mijn Bermuda-broek en T-shirt met korte mouwen om mijn lichaam te laten wennen aan de naderende winterkou.

Vrijdag 22 September 2017 at 2:50 pm | | overig | Geen reacties

Blotevoetenwandeling door Delft

Zondag 17 september is Nationale Blotevoetendag. Het leek mij leuk om in mijn woonplaats Delft een blotevoetenwandeling te organiseren. Niet in de Delftse Hout, maar gewoon binnen de bebouwde kom. 
Het organiseren is niet veel werk. Je bedenkt een route, kiest een beginplek en starttijd en je zet een aankondiging op Facebook.
Mijn loop- en dip-vriendin Anne-Marie wilde meedoen en onderweg vertellen over de mooie stukjes Delft langs onze route. Mijn levensgezellin Bettie ging mee voor morele steun en de lichaamsbeweging.

Om 10 uur kwamen er nog 7 andere Delftenaren naar Plein Delftzicht en even later begon onze wandeling van 6,5 km. door de TU-wijk en het centrum van Delft. Een van de wandelaars was een oud-Koploper Martin, die ik 10 jaar lang niet gezien had.. hij was wel wat veranderd, maar alleen kwa uiterlijk. 

De route ging door de TU-wijk en daarna via de Oostpoort het centrum in. De ondergrond was afwisselend: straatstenen, asfalt, kinderkopjes, gras, betonplaten en een gravelpaadje.

Onderweg heb ik verteld over het wandelen op blote voeten en dat je in de winter misschien beter schoenen aan kunt doen. En stadsgids Anne-Marie maakte indruk met haar verhalen over de de gebouwen, de grachten en de geschiedenis van Delft.

Na een kleine twee uur kwamen we terug bij het startpunt. Niemand had in de poep getrapt of een teen gekneusd. Slechts één van de 20 voeten had schade opgelopen: een klein sneetje door een glasscherfje.
Het was een gezellige, sportieve zondagochtend. Volgend jaar ga ik nog eens een blotevoetenwandeling organiseren.

Zondag 17 September 2017 at 7:31 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,

Perfecte dag in Noordwijk

De Holland Duin Trail wordt voor de eerste keer gehouden en ik heb een startnummer voor de 20 km. Het is een prachtige dag: een fris briesje, zonnig en in de verte wat witte vredige buienwolken. De start is op het strand en ik ga de hele afstand op blote voeten lopen.

0 - 5 km.
De eerste kilometer over het strand loop ik met Chris, een blotevoetenloper uit Delft. De meeste lopers zijn bang voor natte schoenen en blijven angstvallig op het zachte droge zand lopen.

De foto's bij mijn verslag zijn gemaakt door clubgenoot Rutger: we hebben lange stukken van deze trail samen gelopen.
In de duinen duik ik even de bosjes in voor een sanitaire stop. Tot de eerste verzorgingspost loop ik met Rutger mee: over de duinen heen in de volle zon en soms in de schaduw door een stukje bos. De harde schelpenpaadjes zijn redelijk te doen op blote voeten. De vochtige koele paadjes door het bos zijn een verademing voor mijn voeten.

5 - 10 km.
In het tweede deel loop ik langzaam weg bij Rutger. Ik sluit aan bij een koppel dat een prettig tempo loopt. Het uitzicht is fantastisch: glooiende, groene duinen, een blauwe lucht en witte uitwaaierende wolken.


Klik voor vergroting

10 - 15 km.
Bij de tweede verzorgingspost staat Vrolijke Loper Ron, sinasappels te snijden. Ik eet drie partjes en ga dan verder: het strand weer op. Het is hoog water: er is geen strook met hard zand meer over. Ik loop het liefst door het dunne, laagje water van de uitrollende golven, maar ook daar is de ondergrond zacht en zak ik weg.
Na 10 minuutjes ploeteren, trek ik mijn loopspullen uit en ga even zwemmen in de zee. Als ik mee weer aankleed, komt Rutger weer voorbij en ik sluit even bij hem aan. Even want op het mulle zand ligt mijn tempo hoger dan het zijne.
Na 2 kilometer strand gaan we weer de warme duinen in. Ik krijg het zwaar en ga een paar keer wandelen. Misschien had ik bij de verzorgingsposten iets moeten eten met meer caloriën, dan stukjes sinasappel.
Na een moeilijk kwartiertje kom ik bij de laatste verzorgingspost. 

15 - 20 km.
Wauw, er ligt chocolade. Ik stop 2 flinke stukken in mijn mond en begin erop te kauwen. Rutger komt ook aanlopen en even later ook de dames van IJsclub Bertus. Ik voel de koolhydraten in mijn bloed komen en begin aan de laatste 5 km.


Klik voor vergroting


Met een klont chocola in mijn maag, loop ik een stuk makkelijker. Alleen bij het Kachelduin wandel ik nog even.
De laatste anderhalve kilometer gaan door het mulle zand. Dat ligt mij wel: ik haal nog een aantal lopers in. Ik passeer de finish 2 uur en 28 min. nadat ik gestart ben.

Van tweeënhalf uur sporten in de middagzon kom je in een prettige roes. Na de finish loop ik naar de bar in de strandtent Beach Break, ik haal het doorweekte tientje uit mijn achterzak en koop een biertje. Dat smaakt een stuk beter dan water en mijn roes wordt nog wat aangenamer. Wat een heerlijke dag.

Dank aan Nanda, dat ik haar startnummer kon overnemen.
En dan aan Felicie voor de lift naar Noordwijk.

Zaterdag 02 September 2017 at 8:02 pm | | hardlopen | Twee reacties

Op zoek naar Wim Hof en ontspanning

Samen met mijn klankbord, Anne-Marie, fiets ik naar Scheveningen. Ons eigenlijke doel vandaag is ontspanning. 
Zodra we de zee kunnen zien, zetten we de fietsen weg en op slot. Op blote voeten gaan we het strand op.

We checken in @ the shore, maar zijn veel te vroeg voor Wim Hof en kunnen eerst nog een half uurtje hardlopen langs het strand. Voor mij is dat pure ontspanning: op blote voeten door de branding rennen. Anne-Marie heeft geen 30 jaar hardloop-ervaring, maar ik probeer haar te besmetten met het hardloopvirus, zodat zij volgend jaar net zo lichtvoetig naar de Pier rent als ik.

Om twee uur begint onze Wim-Hof-workshop. Angelique en Tjeerd van het IJsbadhuis leiden ons rond in de wereld van Wim Hof.
Er zijn drie routes naar ontspanning en beheersing van je lichaam. Meditatie, ademhalingsoefeningen en koudetraining.  
In deze workshop beginnen we met ademhalingsoefeningen. 
Op mij hebben de oefeningen een verbluffend effect.
Tintelingen in mijn gezicht en borstkas. Rust en stilte tussen mijn oren.
Ik word slaperig als op een zondagmiddag in het zonnetje.

Daarna mogen we één voor één in een bad met ijswater.
Als ik het koude water in stap, reageert mijn lichaam automatisch met paniekerig diep ademhalen. Ik sluit mijn ogen en zoek naar het gevoel dat ik heb na een uur hardlopen. Binnen een minuut vind ik die rust en stop ik met diep ademen. Mijn schouders zakken omlaag, dieper in het ijswater. Angelique kijkt mij aan en zegt:"Je mag er nu wel uit hoor."

Even later gaat Anne-Marie het ijsbad in. Zij kan dit heel goed. Na 10 seconden opent zij haar ogen en glimlacht naar de instructeurs. Ze heeft de ontspanning gevonden waar ze voor gekomen is.
Als we opgewarmd zijn, gaan we nog een tweede keer het koude water in. Als je het vaker doet, kun je steeds makkelijker (en sneller) de ontspanning vinden.

Na de workshop ploffen Anne-Marie en ik neer in de naastgelegen strandtent.

We bestellen het lekkerste bier dat op de kaart staat en kijken naar kleine kinderen met blonde koppies, die spelen in het zand. Anne-Marie tovert op haar telefoon haar eigen blonde kinderkoppie van lang geleden tevoorschijn. De rest van de middag dromen we dat we weer net zo jong en onbezorgd zijn als toen.

Zaterdag 26 Augustus 2017 at 8:49 pm | | overig | Twee reacties

Eén jaar ouder = vier seconden sneller

Carolien en Marc organiseren ieder jaar voor alle Koplopers een wedstrijd over één kilometer.
Gisterenavond liep ik voor de derde keer mee op mijn blote voeten.

De eerste keer, dat ik op blote voeten meedeed (in 2015) finishte ik tot mijn verbazing in een tijd van 3 min 51. Vorig jaar was ik in topvorm en verbeterde ik die tijd tot 3 min 43.

Dit jaar heb ik minder getraind en minder wedstrijdjes gedaan. Ik doe eigenlijk nooit meer intervaltraining. 
Voor de start bedenk ik dat een tijd rond de 3 min 50 wel mogelijk is. Met een tussentijd  van 46 seconden na 200 m. zal ik daar wel op uitkomen.

De wedstrijd
Ik ben ingedeeld in de eerste serie met de snelste lopers en loop na 200 m. redelijk achterin. Maar op mijn stopwatch zie ik een tussentijd van 42 seconden: 4 seconden sneller dan mijn planning.
De nieuwe kunststofbaan voelt zacht en warm aan mijn voeten. Ik probeer het tempo vast te houden.
Ik begin te hijgen, maar mijn benen malen door. 
Na 500 m. passeer ik Jesse in de bocht. Ik kijk niet meer op mijn horloge, want ik kan nu toch niet uitrekenen op welke tijd ik kan uitkomen. 
ik haak aan achter clubgenoot Gerard. 


doorkomst na 800 m. achter Paul, Judith en Gerard

Bij het ingaan van de laatste bocht (na 800 m.) roept clubgenoot Koos de tussentijden door. Ik hoor 2 min 55. Versnellen kan ik niet meer, het is al een tijdje werken. Gerard loopt langzaam bij mij weg en Senton sprint mij voorbij. Ik finish na 3 min 39 sec....... 4 seconden sneller dan vorig jaar.

Ik ben heel tevreden over die prestatie. Kennelijk ben ik in prima vorm en is mijn techniek nog ietsje beter dan vorig jaar. Vandaag heb ik wel stijve, pijnlijke hamstrings. Maar dat gaat wel over.

Volgend jaar nog sneller? Nee dat hoeft niet. Ik ben al erg blij dat ik dik binnen de 4 minuten kan lopen.
En op de foto's, die Rutger maakte, zweef ik over de baan.

Donderdag 24 Augustus 2017 at 6:23 pm | | hardlopen | Geen reacties

Buiten de lijntjes kleuren

 

Op de kleuterschool leer je van de juf om binnen de lijntjes te kleuren. Je vindt de juf lief en je doet wat ze vraagt. Of je bent bang voor de juf en doet wat ze eist.
Later, veel later, vraag je je af waarom je eigenlijk binnen de lijntjes moet blijven. Waarom moet je eigenlijk gehoorzamen?

Je steekt niet over bij rood licht, want dan kun je onder een auto terecht komen. Dat vind ik logisch.
Als het licht groen wordt, dan heb je de keuze: oversteken of niet.
Het is niet verplicht om over te steken. Ik blijf wel eens wachten als het licht groen wordt en neem dan nog even een minuutje pauze. Het is niet strafbaar. Je doet er niemand kwaad mee.

De laatste jaren ga ik steeds vaker buiten de lijntjes kleuren.


Het dragen van schoenen blijkt niet verplicht en is meestal niet nodig.      
Midden in de winter kun je gewoon in zee gaan zwemmen zonder dat je een longontsteking krijgt.      
Je kunt in je eigen tuin of op je eigen balkon zelf groente telen en oogsten.      
Je kan in de natuur onbespoten en gratis eetbare planten vinden.      
Tandpasta en shampoo blijken volkomen overbodig.      
Je kunt zelf bier brouwen en van bramen jam maken.      

Er zijn best veel mensen, die de kleuterjuf uithangen en je binnen de lintjes willen laten kleuren.
Ze zeggen dat bramen plukken strafbaar is.
Dat je ziek zult worden als je in de winter geen jas aandoet.
En dat er glas ligt op straat:
"Als jij een wond aan je voet krijgt en je beland in de ziektewet dan draaien wij ervoor op."
Meestal hebben ze ongelijk

Ik kijk om mij heen en zie helemaal geen lijntjjes meer.
Om mij heen is alles gekleurd en veel mooier dan de tekeningen, die ik op de kleuterschool maakte.

Zondag 20 Augustus 2017 at 8:22 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,

Bibberen in Blaricum

Als je midden in de zomer een verkoelende koudwater-dip wilt, dan kun je naar Blaricum reizen, naar de smederij van Henk van den Bergh. Een maandje geleden maakte ik een afspraak met Henk. En Anne-Marie, mijn koudwater-dip-maatje van afgelopen winter, wilde wel mee.

In het lieve, kleine en natuurlijk blauwe autootje van Anne-Marie reden we naar de smederij. We mochten met een kop koffie in de smederij wachten tot Henk terugkwam van een klusje. Na een half uurtje stapte Henk binnen; hij zette de koelinstallatie aan om het water nog wat kouder te krijgen en ging op de praatstoel zitten. Het klikte tussen Henk en Anne-Marie en we hebben nog een half uurtje gekletst over van alles en nog wat en over sungazing. Tot het moment van de waarheid.

Brrrrrrrr
Ik stapte als eerste over het randje de oude melkkoeltank in.
Zittend in de tank probeerde ik te ontspannen en de koude te accepteren.
Dat lukte in eerste instantie niet.
Anne-Marie kwam erbij zitten en zij kon gelijk rustig ademen.
We maakten oogcontact en langzaam aan vond ik ook de ontspanning waar ik zo naar zocht.

Na anderhalve minuut stapten we weer uit de tank. Ik voelde mijn lichaam weer opwarmen beginnend tussen mijn schouderbladen. Anne-Marie stond naast mij te stralen, ze genoot van het tintelende opwarmen, het verbranden van opgeslagen vet.
Vijf minuutjes later stapten we voor een tweede, kortere dip in de tank. Ik kon nu vrij vlot ontspannen. Maar na die tweede dip, ook wel glasbakkie genoemd, kwam de tintelende opwarming niet goed op gang. Ik bleef nog vrij lang bibberen.

We hebben een half uurtje nagepraat met Henk. Hij vertelde vanaf zijn praatstoel, dat hij in de zomer bijna elke dag bezoekers heeft in zijn koudwatertank. Daarna heb ik met Anne-Marie nog een Blaricums bakkie gedaan. 

Ondanks het bibberen was het een heerlijk dagje uit. Henk en Anne-Marie zijn aangenaam gezelschap. Ze hebben boeiende verhalen en geven mij inspiratie voor een nieuwe serie Delftse winterdips en andere activiteiten.

Wordt vervolgd.

Zaterdag 12 Augustus 2017 at 6:01 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Met Marjan naar Meijendel

Op mijn laatste vakantiedag ga ik weer naar Meijendel om over het strand te rennen. Maar ik ga niet alleen. Ik krijg gezelschap van clubgenoot Marjan. Ik ga ook niet met de tram, maar op de fiets.

Marjan is net als ik sportmasseur en heeft mij eens geholpen met een pijnlijke spier in mijn rug (ik ben haar eeuwig dankbaar). We hebben dezelfde interesses (voeding, koudetraining enz.) en proberen allebei op onze eigen manier om van onze hobby ons werk te maken.

Op de heenweg hebben we wind mee. Marjan is als tri-atleet gewend aan hard fietsen en ze trapt flink door. Over de heenreis doen we precies een uur. De fietsen laten we staan bij de Boerderij en we gaan via de gele paaltjes-route naar het strand. Het hardlopen over de zanderige paadjes gaat mij wat makkelijker af dan Marjan.

Na een korte bijklets-pauze met wat bekenden gaan we het door-de-wind-gegeselde strand op. 
Eerst maar een stuk wind tegen... pffffft. De onderbenen worden onthaard door het opstuivende zand. 
Na 20 min. zijn we het zat en keren om.

Zoveel wind op het strand is vervelend, maar de golven worden er hoger van. Dus voordat we teruggaan naar Meijendel gaan we nog even zwemmen. Het kost vandaag moeite om niet kopje onder te gaan.

Via de kortste weg gaan we terug naar de Boerderij. Daar pauzeren we even voor koffie / thee.
Onze fietsen zijn niet gestolen, maar volgende keer zetten we ze toch maar op slot.
Op de terugweg moet ik vanwege de tegenwind alle zeilen bijzetten. Dat klinkt raar.. normaal doe je dat als er weinig wind is :-)

Om één uur zijn we terug in Delft, na een prettig, pittig trainingsuitstapje van bij elkaar vier uur.
De rest van de middag breng ik met een pot thee door op de bank.

Geen foto's gemaakt vandaag, alleen maar kilometers.
De 10 minuutjes in de woeste branding vond ik het leukst.

@Marjan: het was een mooie ochtend ondanks de wind of juist dankzij de wind. Laten we dit nog een keertje te doen... voor de Kerst!!!

Donderdag 03 Augustus 2017 at 6:49 pm | | hardlopen | Twee reacties

Overzicht van 20 jaar vijf kilometertijden

Ik heb jarenlang bijgehouden hoe snel ik was tijdens prestatieloopjes.
Vroeger was ik sneller: ik liep de 5 km. binnen de 20 minuten.
Maar op een gegeven moment kwam er de klad in. Ik was vaak geblesseerd en werd ook minder snel. 
In 2009 stopte ik met het bijhouden van mijn prestaties. Maar ik schreef nog wel verslagen van trimloopjes op mijn blog. En daaruit kan ik mijn tijden nog wel achterhalen.

Het resultaat van een avondje zoeken en mijmeren is een overzichtje van de tijden die ik de afgelopen 20 jaar liep op de 5 km.

in 1997 liep ik de vijf kilometer nog in 19m 42s, dat is een snelheid van 15 km/uur :-)
Na 2009, waar de grafiek omhoog gaat, ging het met de snelheid bergafwaarts.

In 2013 begon ik op blote voeten hard te lopen. De prestatieloopjes deed ik in dat jaar nog met slofjes aan. Mijn beste seizoensprestatie op de vijf was 24m 16s.
De laatste drie jaar gaat de grafiek weer geleidelijk omlaag en de snelheid gaat weer omhoog. Die 20 minutengrens hoef ik niet meer te halen. Ik ben al heel tevreden met elk jaar dat ik de vijf nog binnen de 30 minuten haal.

Woensdag 02 Augustus 2017 at 11:32 am | | hardlopen | Geen reacties

Persoonlijke hardlooptrainingen

Ik heb 30 jaar hardloopervaring en ik wil andere hardlopers graag laten profiteren van die ervaring.
Daarom begin ik met het geven van persoonlijke hardlooptrainingen. 



Wil je makkelijker leren hardlopen?
Wil je leren om te genieten van hardlopen?
Heb je moeite met rustig ademhalen?
Train je voor een specifiek doel? Een 5 km. of een halve marathon?
Heb je vaak blessures? Of wil je sneller worden?

Ik denk dat ik je daarbij kan helpen.


We maken samen een plan of een schema toegesneden op jouw wensen. Eventueel maak ik video-opnames om je loopstijl te analyseren.
Ik begeleid je één-op-één tijdens de trainingen en loop op verzoek mee om je te hazen tijdens je wedstrijd.
De kosten bedragen 15 euro per training (van 60 min. of langer).

Loopscholing - Ademhalingsoefeningen - Heuveltraining - Ontspanningsoefeningen - Loopanalyse  - Aandacht - Beleving

Ik ben beschikbaar op dinsdag en donderdag en in overleg op zaterdag en zondag.
Het maakt mij niet uit op welke soort schoenen je loopt. Maar ik loop zelf op minimalistische schoenen of op blote voeten.

Wil je meer weten over Barefootrunning of hardlopen op blote voeten?
Kijk dan op de Facebook-pagina van Barefoot Running Delft

Je kunt mij mailen : hans.justus14@gmail.com
of bellen : 015-2140539

Zondag 30 Juli 2017 at 8:52 pm | | hardlopen | Eén reactie

Een snelle 10 km. in Noordwijk

Zaterdagavond kreeg ik een berichtje van Nanda: haar vaste loopmaatje Cyril is geblesseerd.... of ik zondag in zijn plaats de 10 km. van Noordwijk wil lopen. Tuurlijk, tegen Nanda nee zeggen is echt hardstikke moeilijk. Dus ga ik zondagmorgen niet naar de Kerkpolderloop, maar samen met Jesse, Ron en Nanda naar Noordwijk.

We staan met zijn 4-en redelijk vooraan in het startvak als om 11 uur het startschot klinkt. Op de brede boulevard kan ik al snel uit de blote voeten en vaart maken. Ik ga vandaag echt mijn best doen.

Nanda en Ron zitten achter me. Jesse kan ik niet bijhouden. Via een mooie glooiende asfaltweg gaat het loperslint noordwaarts Noordwijk uit. Ik mis de eerste kilometer aanduidingen en heb geen idee hoe hard ik loop. 
Het bord met 3 km. zie ik wel en als ik er langs zweef, zie ik 14 min. 25 op mijn horloge. Ik loop ongeveer 4 min 50 per km. Dan slaan we linksaf de duinen in.

Halverwege bij de 5 km. is mijn tussentijd 23 min 45. Een paar honderd meter verder begint een breed verhard pad met schelpengruis. Dat is goed te doen op blote voeten, maar af en toe ligt er ook wat grovere steenslag op het pad. De wind is nu ook tegen. Voor mijn gevoel zakt mijn tempo wat in. 

Om mij heen hoor ik zoals gewoonlijk weer "moet-je-kijken-op-blote-voeten". Hotel Huis ter Duin komt alweer in zicht. Bij het bord van 8 km. begint weer een asfaltweg, dat loopt net iets makkelijker. In de laatste kilometer op de boulevard staat een flinke tegenwind en ik loop vijfhonderd meter in de beschutting van een brede jonge voetballer in een Ajax-shirt. Het laatste stukje loopt hij bij mij weg.
Ik passeer de eindstreep na 47 min. 46 sec. Da's mijn beste 10 km. tijd dit jaar.
In de uitslagenlijst staat achter startnummer 773 een nettotijd van 47 min 26.

De 10 km. van Noordwijk is een leuke, gezellige wedstrijd over een mooi, snel en vrijwel vlak parkoers. Een beetje raar dat een hardloopwedstrijd in Noordwijk geen meter over het strand gaat. 
Cyril, bedankt voor het startnummer. Nanda, bedankt voor de lift en de gezellige zondagmorgen.

Maandag 17 Juli 2017 at 7:22 pm | | hardlopen | Twee reacties

Oja, ik zou nog een Barefoot-boek gaan schrijven...

Ik deel graag mijn kennis en ervaring met mensen, die er voor open staan. Ik zou heel goed een boek kunnen schrijven voor mensen, die meer willen weten over hardlopen op blote voeten en hoe je daar mee kunt beginnen. Maar dat zeg ik al anderhalf jaar... en het schiet nog niet erg op.
In de vakantietijd koop ik een nieuw schrijfblok en begin mijn gedachtenspinsels op te schrijven. Hieronder een voorproefje.

Over eelt en gevoelige zintuigen

Veel mensen denken dat je door hardlopen op blote voeten een dikke eeltlaag ontwikkelt. Dat is niet zo. In de praktijk slijt de bovenste harde huidlaag voortdurend af. Op mijn blote voeten door de stad rennend laat ik een spoor van huidcellen achter zoals een slak een slijmspoor achterlaat. Om dat afslijten te compenseren gaan de huidcellen in mijn voet zich sneller delen. De slijtage en de aanmaak van nieuwe huid blijven precies in evenwicht. Het is mij nog nooit gebeurd, dat alle huid is weggesleten. En ik heb ook geen dikke eeltlaag gekregen. Mijn huid blijft soepel en leerachtig.
Dat betekent (volgens mij) dat onze voorouders, die blootvoets over de savanne renden, ook geen dikke eeltlaag hadden. 

Door het ontbreken van een dikke eeltlaag blijven mijn voeten heel gevoelig. Als ik op een scherp steentje trap, voel ik dat. Maar als ik hardloop, dan heb ik maar een heel kort contact met de grond. En slechts een kort deel van die contacttijd, sta ik met mijn volle gewicht op dat scherpe steentje. Het doet echt maar heel eventjes  (< 0,1 seconde) pijn. Het snel optillen van de voet (in een reflex) geeft direct verlichting: het wegvallen van de pijn is een beloning voor het snel optillen, voor de reflex. Door die opluchting als de pijnprikkel verdwijnt, leer je om je voeten snel op te tillen. Je leert een mooie, efficiënte looptechniek aan door af en toe op scherpe steentjes en takjes te trappen..... hoe onwaarschijnlijk en onprettig dat ook klinkt.

De gevoelige zintuigen in mijn voetzolen vertellen mij bij iedere stap of ik op mijn voorvoet land, of op mijn hak. Als ik op mijn voorvoet land, is de belasting lager en kost hardlopen minder energie. De zintuigen in mijn voeten melden het ook als ik ver voor mijn lichaamszwaartepunt land, te grote stappen maak (overstriding). Bij die grote stappen wordt het grondcontact langer. En dat voel je, vooral als je op een scherp steentje trapt.

De gevoelige zenuwuiteindjes in mijn voetzolen helpen om te grote passen (overstriding) te voorkomen. Door de feetback uit mijn voetzolen landen mijn voeten vlak voor mijn zwaartepunt en na enige tijd wordt dat een automatisme, een aangeleerde reflex.
Stel je voor dat ik een dikke eeltlaag zou krijgen en mijn voeten ongevoelig zouden worden voor takjes en steentjes. Dan zou ik ongestraft grote stappen kunnen maken met lang grondcontact. Ik zou ver voor mijn zwaartepunt kunnen landen, zonder dat ik zou voelen dat dit extra druk op mijn voetzolen veroorzaakt. Met een dikke eeltlaag zou ik ongemerkt weer grotere stappen gaan maken. En na enige tijd zouden die grotere passen weer een automatisme worden.

Wat ik hierboven beschrijf, is precies wat er kan gebeuren als je moderne hardloopschoenen met een stevige zool aanhebt. Die harde zool maakt de zintuigen in je voetzool zinloos. Er komt nog nauwelijks informatie uit die zintuigen over de landing en de duur van het grondcontact. Als je op een scherp steentje trapt, voel je niets. Je voelt ook geen opluchting of beloning als je weer razendsnel je voet optilt van dat scherpe steentje. Met moderne hardloopschoenen is er een grote kans dat je een inefficiënte, slechte loopstijl ontwikkelt.

Zondag 16 Juli 2017 at 08:18 am | | hardlopen | Geen reacties

Oja, ik zou nog een Barefoot-boek gaan schrijven...

Ik deel graag mijn kennis en ervaring met mensen, die er voor open staan. Ik zou heel goed een boek kunnen schrijven voor mensen, die meer willen weten over hardlopen op blote voeten en hoe je daar mee kunt beginnen. Maar dat zeg ik al anderhalf jaar... en het schiet nog niet erg op.
In de vakantietijd koop ik een nieuw schrijfblok en begin mijn gedachtenspinsels op te schrijven. Hieronder een voorproefje.

Over eelt en gevoelige zintuigen

Veel mensen denken dat je door hardlopen op blote voeten een dikke eeltlaag ontwikkelt. Dat is niet zo. In de praktijk slijt de bovenste harde huidlaag voortdurend af. Op mijn blote voeten door de stad rennend laat ik een spoor van huidcellen achter zoals een slak een slijmspoor achterlaat. Om dat afslijten te compenseren gaan de huidcellen in mijn voet zich sneller delen. De slijtage en de aanmaak van nieuwe huid blijven precies in evenwicht. Het is mij nog nooit gebeurd, dat alle huid is weggesleten. En ik heb ook geen dikke eeltlaag gekregen. Mijn huid blijft soepel en leerachtig.
Dat betekent (volgens mij) dat onze voorouders, die blootvoets over de savanne renden, ook geen dikke eeltlaag hadden. 

Door het ontbreken van een dikke eeltlaag blijven mijn voeten heel gevoelig. Als ik op een scherp steentje trap, voel ik dat. Maar als ik hardloop, dan heb ik maar een heel kort contact met de grond. En slechts een kort deel van die contacttijd, sta ik met mijn volle gewicht op dat scherpe steentje. Het doet echt maar heel eventjes  (< 0,1 seconde) pijn. Het snel optillen van de voet (in een reflex) geeft direct verlichting: het wegvallen van de pijn is een beloning voor het snel optillen, voor de reflex. Door die opluchting als de pijnprikkel verdwijnt, leer je om je voeten snel op te tillen. Je leert een mooie, efficiënte looptechniek aan door af en toe op scherpe steentjes en takjes te trappen..... hoe onwaarschijnlijk en onprettig dat ook klinkt.

De gevoelige zintuigen in mijn voetzolen vertellen mij bij iedere stap of ik op mijn voorvoet land, of op mijn hak. Als ik op mijn voorvoet land, is de belasting lager en kost hardlopen minder energie. De zintuigen in mijn voeten melden het ook als ik ver voor mijn lichaamszwaartepunt land, te grote stappen maak (overstriding). Bij die grote stappen wordt het grondcontact langer. En dat voel je, vooral als je op een scherp steentje trapt.

De gevoelige zenuwuiteindjes in mijn voetzolen helpen om te grote passen (overstriding) te voorkomen. Door de feetback uit mijn voetzolen landen mijn voeten vlak voor mijn zwaartepunt en na enige tijd wordt dat een automatisme, een aangeleerde reflex.
Stel je voor dat ik een dikke eeltlaag zou krijgen en mijn voeten ongevoelig zouden worden voor takjes en steentjes. Dan zou ik ongestraft grote stappen kunnen maken met lang grondcontact. Ik zou ver voor mijn zwaartepunt kunnen landen, zonder dat ik zou voelen dat dit extra druk op mijn voetzolen veroorzaakt. Met een dikke eeltlaag zou ik ongemerkt weer grotere stappen gaan maken. En na enige tijd zouden die grotere passen weer een automatisme worden.

Wat ik hierboven beschrijf, is precies wat er kan gebeuren als je moderne hardloopschoenen met een stevige zool aanhebt. Die harde zool maakt de zintuigen in je voetzool zinloos. Er komt nog nauwelijks informatie uit die zintuigen over de landing en de duur van het grondcontact. Als je op een scherp steentje trapt, voel je niets. Je voelt ook geen opluchting of beloning als je weer razendsnel je voet optilt van dat scherpe steentje. Met moderne hardloopschoenen is er een grote kans dat je een inefficiënte, slechte loopstijl ontwikkelt.

Zondag 16 Juli 2017 at 08:18 am | | hardlopen | Geen reacties

Dollen in Kerkpolder

Vijfentwintig jaar geleden, toen Ricky Koole nog pannenkoeken  serveerde in de Koolekit in Schipluiden, deed ik al mee aan de Kerkpolderloopjes. Afgelopen zondag was ik weer van de partij.

Ik startte zij-aan-zij met de charmante Nanda: in ruil voor een potje basilicum, ging zij mij hazen naar een tijd binnen de 25 minuten. De eerste kilometer nog wat stijfjes, maar toch al in 4 min 51.
Op het lange rechte stuk langs het water begon ik met inhalen, zoals altijd. Even kort aanzetten naar het volgende groepje en daar dan even een praatje maken en op adem komen. Ik passeerde Fred en mijn zwager Joost. En diearme Nanda kon mijn versnellingen niet volgen; ze riep: "ga jij maar door, ik zie je aan de finish."


Na ruim 2 kilometer passeerde ik Bas en net voorbij de 3 kilometer haalde ik clubgenoot Bruun bij. Hij was niet in goede doen.
In de laatste anderhalve kilometer kon ik niet meer aanzetten. Het steenslag pad was vervelend op blote voeten en ik was best wel moe.
Op 200 m. voor de finish kwam Nanda langszij. Als een heer liet ik haar voorgaan bij de finish, maar ze stopte te vroeg. Zo kwam ik op de 59e plaats in de uitslag met een tijd van 23 minuten en 8 seconden. Da's meteen mijn beste seizoenstijd.


de enige op blote voeten (foto: Bas van Binnendijk)

Vrijdag 14 Juli 2017 at 11:35 am | | hardlopen | Geen reacties

Pesto maken

Aan al mijn hardloopvriendinnen heb ik al basilicumplantjes uitgedeeld, maar ik heb nog steeds veel over. Het groeit in de vensterbank als kool.

ik knip de volwassen stengels eruit en ga pesto maken.

Ingrediënten:
- verse basilicum uit de vensterbank
- twee bollen knoflook uit mijn moestuintje
- pecorino van dat Italiaanse zaakje op de Krakeelpolderweg
- walnoten
- olijfolie van de SPAR

Ik snijd de knoflook en de basilicum zo fijn mogelijk. Ik rasp de kaas en pak dan de staafmixer en doe de rest lekker op zijn 20e eeuws.

Het resultaat ziet er heerlijk uit.

Donderdag 06 Juli 2017 at 11:39 am | | Recepten | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

De zee trekt

De ruisende branding roept me telkens terug naar het strand.
Mijn moeder vertelde mij ooit dat ik het hele strand bij elkaar krijste als ze mij weghaalde bij de waterlijn en mij uit de zon in de schaduw van het windscherm zette.
Ik herinner mij hoe ik als kind zinloos zandkastelen maakte, die de vloed lachend wegspoelde.
Ik herinner mij dat ik als jonge vader met Max en Jessie op dezelfde plekken tevergeefs dezelfde kastelen bouwde.
Ik herinner mij de heerlijke strandvakanties met het gezin op Terschelling en in Katwijk.

Ik liep met Leo in 6 dagen van Hoek van Holland naar Den Helder. Met Ruth en Jesse rende ik van Scheveningen naar Zandvoort. Ik dook op 3e Kerstdag met Esther en Nicole de koude Noordzee in.

Op het moment dat ik in Scheveningen het strand op stap, kom ik thuis. Dit strand ligt hier al eeuwen en zal hier nog eeuwen blijven liggen. Ik heb hier al duizenden voetstappen achtergelaten. De voetstappen, die ik vandaag maak zijn wat dieper. Het zand is zacht. Lekker doorrollen over het keiharde zand lukt vandaag niet. Het wordt anderhalf uur krachttraining en werken aan de techniek.

Ik raap wat schelpen op en vraag me af wat de gekleurde ringen betekenen. Zijn het jaarringen? Of zijn het seizoensringen? Hoe lang doet zo’n schelpdiertje erover om zo’n schelp te maken? Tien jaar? Vijftig jaar?
Schelpen zullen hier altijd zijn net als het zand.
Ik ben hier maar even, anderhalf uur. Maar ik kom terug, dat weet ik zeker.

Donderdag 29 Juni 2017 at 12:42 pm | | hardlopen | Geen reacties

Foto's Vechtdaltrail

Toen er nog geen supermarkten waren en landbouw en veeteelt nog niet uitgevonden waren, kwamen onze voorouders toch aan voldoende eten. Ze renden urenlang achter een oud of ziek dier aan totdat het dier oververhit of uitgeput neerviel: de uitputtingsjacht.

Zo'n trail van 28 km. door de bossen bij Ommen lijkt wel wat op die uitputtingsjacht. Zeker als je op blote voeten rent met weinig kleren aan.

Van onze jagende voorouders zijn geen foto's. Maar dankzij "local hero" Hans Spieker van Spieker Sport Fotografie, kun je mij nog wel zien genieten tijdens de Vechtdaltrail.

 



Woensdag 28 Juni 2017 at 08:42 am | | hardlopen | Eén reactie

Vechtdaltrail: 28 km op blote voeten dansen, dromen, trippen

Op de middenafstand van de Vechtdaltrail, 28 km., starten slechts 150 deelnemers. Maar toch is het de eerste kilometers nog druk op de smalle bospaadjes. Ik loop op blote voeten en heb voor de zekerheid mijn Chala-huaraches meegenomen. Voorlopig doe ik ze niet aan. De ondergrond in het bos is bezaaid met denneappels maar zacht, zanderig en vochtig.
Na 20 min. komt er een stukje single-track (een smal pad waar je achter elkaar moet lopen). Lichtvoetig dansend ontwijk ik de boomwortels en denneappels op het pad. Ik houd 2 tot 5 m. afstand tot mijn voorganger en mijn voeten vinden dan vlekkeloos de beste plek om even te kaatsen op het tapijt van dennenaalden. Het gaat automatisch zonder dat ik bewust landingsplekjes uit kies. Het is als in een droom.

De organisatie heeft om de vijf kilometer bordjes langs de route gezet. Mijn tussentijd na 5 km. is 32. min.
Ik dans verder over de zanderige paadjes. Heel af en toe word ik uit mijn droom wakker geschud omdat ik per ongeluk toch midden op en denneappel of boomwortel trap.
Onderweg in het sprookjesbos springen sommige planten in het oog: vingerhoedskruid, kamperfoelie, duizendblad en rolklaver. Een open plek in het bos is volgegroeid met varens, die tot aan mijn schouders komen.

Bij de eerste verzorgingspost (op 9 km) eet ik een halve sinasappel en drink ik wat water.  Het 10 km. bordje passeer ik na 1 uur 4 min. De brede zandpaden worden afgewisseld met de leuke, technische stukjes single-track. Af en toe valt er een prettig, verfrissend miezeerregentje. Na 1 uur 32 min zie ik het bordje van 15 km. langskomen.

De laatste 13 km. loop ik in het gezelschap van een drietal andere lopers. Een man in een zwarte korte broek, die de route in zijn horloge heeft opgeslagen. Een dame van rond de 40 met kort blond haar, die een zeer constant tempo draait. Een jonge meid van begin 20 met een mooie blonde paardestaart. Soms lopen we vlak achter elkaar, soms lopen de blonde dames wel 50 m. voor de man en mij uit.

Bij de tweede verzorgingspost eet ik twee halve bananen en een handje chips. We vertrekken weer met zijn viertjes voor de laatste 9 km.

We komen over kortgemaaide weilanden en korte stukjes asfaltweg. Door de vermoeidheid wordt het moeilijker om wortels, takjes en denneappels te ontwijken. Het dansen wordt nu een beetje ploeteren. Maar ik laat mijn sandalen achter in mijn broek zitten. Ik heb ze niet nodig.

De laatste kilometers volg ik op gepaste afstand de blonde vrouwen. De man in de zwarte shorts zit vast niet ver achter mij. Het wordt lichter: ik nader de bosrand. De finish is op de atletiekbaan. Ik deed 2 uur 57 min over de 28 km.

Bij de verzoringspost achter de finish eet ik krentenbrood en chips. Mijn broer Paul is uit Raalte gekomen om mij te zien finishen. Hardstikke aardig, maar ik had hem verteld dat ik er meer dan 3 uur over zou doen... dus komt-ie net te laat.
Ik geef de vrouw van de organisator complimentjes over het parkoers en de goede verzorging onderweg.

Volgend jaar kom ik weer terug naar deze perfecte blotevoeten-trail.

Ik dank Vrolijke Loopstera Nanda en Marja voor prettige lift naar Ommen.

Zaterdag 24 Juni 2017 at 8:48 pm | | hardlopen | Twee reacties

Scheveningen-Katwijk met wind mee

Met de tram reis ik naar Scheveningen. In een korte broek en een dun shirtje. Uiteraard zonder schoenen. In mijn achterzak de huissleutel, een biljet van 10 euro en mijn OV-chipkaart. Ik neem zo weinig mogelijk mee.
Bij de Keizerstraat stap ik uit en neem de kortste route naar het strand. Tegen de tijd dat ik bij de Pier ben heb ik het juiste tempo te pakken. Ik kan harder, maar dat hoeft niet. Langzamer kan ook, maar ik ben alleen en hoef me niet in te houden.

Het volgende uur loop ik prettig ontspannen over het harde zand. Links de bulderende branding. Rechts het zwijgende zand. In mijn hoofd een paar mooie liedjes van John Mayer en verder helemaal niets.
Waarom doe ik dit niet elke week ?

Als ik in Katwijk aankom, heb ik koffie verdiend met een stuk chocoladetaart. Ik ben niet moe, maar ga toch met de bus en de trein terug naar Delft. Mijn hoofd leeg, mijn lichaam lekker op temperatuur, mijn spieren prettig ontspannen. Waarom doe ik dit niet elke week ?

Donderdag 08 Juni 2017 at 12:43 pm | | hardlopen | Geen reacties

49:44 - met aftrek van voorarrest 49:21

De DIOS Lenteloop in Den Hoorn is een thuiswedstrijd. Op loopafstand van mijn voordeur en er zijn altijd veel Delftenaren van de partij.
Van huis uit loop ik in naar de feesttent. Op de Hoornsekade ga ik speciaal voor Jeroen Tibbe eventjes zweven.

Na het inschrijven kijk ik naar de finish van de 5 km. lopers. Tot mijn verbazing komt Gert, die mijn cursus "Hardlopen op blote voeten" volgt, al binnen de 25 minuten op zijn blote voeten finishen. Na deze 5 km. is Gert nog enthousiaster over het blootvoets hardlopen dan hij al was. Het gaat hem heel makkelijk af, als hij nu maar geen gekke dingen gaat doen.

Ik ga zelf wel gekke dingen doen.
Om kwart voor drie start ik achteraan in het veld voor de 10 km. In de smalle straatjes is inhalen lastig en houd ik nog in. Maar als we richting Delft lopen zet ik aan en haal tientallen andere lopers in.
De eerste kilometer gaat in 5 min 15. Maar de volgende kilometers loop ik binnen de 5 minuten. In de vijfde kilometer beginnen mijn benen te protesteren: waarom zo hard?
Bij de doorkomst na 5 kilometer klok ik 24 min 15.


In de tweede ronde wordt het zweven steeds moeilijker. Ik kijk niet meer naar mijn tussentijden.
Ik voel telkens hoe mijn kont naar achteren wegzakt. Dan klinkt er "Heupen naar voren" tussen mijn oren en probeer ik weer rechtop te gaan lopen.
Bij de zes kilometer denk ik: "Nog vier te gaan." Die gedachte helpt niet en ik maak mijn hoofd leeg. De volgende kilometers denk ik nergens meer aan. Ik laat me aanmoedigen en opjagen door het publiek.
In een van de laatste bochten roept een toeschouwer: "Nog 400 meter." Dat is te overzien, dat gaat me wel lukken. De volgende aanmoediging is: "nog 150 m."
Ik trek mezelf voor de laatste keer en voor fotograaf Jeroen overeind en finish na 49 min 44.

Ik ben heel tevreden met die tijd onder de 50 min. Met aftrek van voorarrest is het zelfs 49 min 21.

Bij de waterpost blijf ik heel lang hangen om mijn dorst te lessen en mijn spieren te laten ontspannen. Daarna slenter ik, af en toe joggend naar huis. Mijn voeten beurs en oververhit, mijn shirt doorweekt met zurig zweet, mijn hart gaat nog tekeer. Maar binnen de 50 minuten: da's mijn beste seizoenstijd... voorlopig.

De foto's zijn gemaakt door Jeroen Tibbe. De bovenste kreeg ik gratis. De andere twee heb ik betaald.

Zondag 04 Juni 2017 at 3:43 pm | | hardlopen | Geen reacties

Hoe het hardlopen mijn huwelijk redde

Ik ben opgegroeid in Vlaardingen en voetballen was mijn sport. Op het schoolplein en in het weekend op het voetbalveld in een shirt van RKWIK. Ik had geen talent of spelinzicht, moest het hebben van mijn loopvermogen. Maar het hield me van de bank en van de straat.

Toen ik in 1985 trouwde en naar Delft verhuisde, stopte ik met voetballen. Drie jaar later begon ik vanwege een beginnend buikje met hardlopen.
Bij de Koplopers voelde ik me op mijn gemak. Ik sloeg zelden een training over. Al gauw raakte ik verslaafd aan het hardlopen en rende ik drie, vier of vijf keer per week.
In 1992 stopte ik met werken en werd fulltime huisvader. Ik heb daar nooit spijt van gehad. Maar het viel niet altijd mee om de hele dag bezig te zijn met twee kleine kinderen met een beperkte woordenschat. Mijn vrouw begreep dat en gunde mij genoeg vrije hardlooptijd.


Vakantiefoto van 30 jaar geleden (of 31 jaar)

In elk huwelijksbootje worden irritaties ingeslikt en frustraties opgekropt. Maar als de bom dreigde te barsten dan kon ik altijd even vluchten op mijn hardloopschoenen. Stampend op het asfalt ging de uitlaatklep open en zweette ik mijn hoofd leeg.
Vaak voelde mijn vrouw mijn bui al aankomen en zei ze: “Ga nou eerst maar even hardlopen.”
Van een uurtje hardlopen knap je altijd op en als ik dan thuis kwam, wist ik niets eens meer waarom ik zo opgefokt de deur uitgegaan was. Ik ging de was opruimen en de afwas doen en pas daarna douchen. 

Ik loop inmiddels al 29 jaar hard. Het is mij in die tijd niet gelukt om mijn vrouw of mijn kinderen aan het hardlopen te krijgen. Helaas.
Ik heb wel een schat aan hardloopervaring, inzicht en kennis opgedaan, die ik graag deel of overdraag aan anderen. Die anderen zijn steeds vaker vrouwen, omdat er steeds meer vrouwen gaan hardlopen. En omdat ik steeds ouder word, loop ik tegenwoordig heel vaak tussen jonge vrouwen. Dan lijk ik op de spreekwoordelijke oude bok, op zoek naar een fris blaadje groen. Andere hardlopers, die ik dan tegenkom, vragen dan tactvol: “Is dat je dochter?”
Sommige hardlopers komen onderweg een hardloopster tegen, die ze leuker vinden dan hun partner. Dan kan er een huwelijk op de klippen lopen. Ik ga na het hardlopen al 29 jaar weer gewoon terug naar huis. Waar mijn vrouw tevreden constateert dat ik dankzij dat hardlopen fit en gezond ben gebleven … en gezellig.

Zaterdag 03 Juni 2017 at 07:27 am | | hardlopen | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

Zweten in je schoenen maakt je huid zacht

Ik ben heel blij met mijn mooie Ahinsa-schoenen. Maar als ik thuiskom uit mijn werk, doe ik ze meteen uit.
Soms doe ik ze al uit voordat ik thuis ben en loop ik van mijn werk naar huis al op blote voeten. Dat vind ik gewoon lekker, lopen op blote voeten.

Er is nog een reden waarom ik zo snel mogelijk die klamme schoenen uit doe. In de schoenen is het vochtig en broeierig. En mijn huid wordt zacht door die kleffe vochtigheid.

Ik heb het Ruth (Langemeijer) al vaak horen zeggen: "Je wilt je huid hard maken en sterker om wondjes te voorkomen. Dus je moet zo weinig mogelijk je schoenen aan hebben."
Nu ervaar ik het ook zelf: door schoenen aan te doen wordt je huid zacht en kwetsbaar. 

Sinds half mei heb ik alleen nog schoenen aan tijdens mijn werk in de SPAR. Da's 20 uur per week.
De rest van de tijd, 148 uur, ben ik lekker op blote voeten.

Maandag 29 Mei 2017 at 10:19 pm | | overig | Geen reacties

30e Golden Tenloop

Toen de eerste Golden Tenloop werd georganiseerd, was ik nog geen hardloper. Bij de tweede Golden Tenloop liep ik als beginnend Koploper mee. De 28 volgende edities (op ééntje na) heb ik als vrijwilliger met zo’n geel hesje aan meegeholpen aan het loopfestijn.

Gisteren viel me op dat ik zoveel vrienden en bekenden tegenkom tijdens de 30e Golden Tenloop. Het voelt als een reünie, als een groot feest van herkenning en vriendschap.
“s Ochtends vroeg zie ik al de vaste groep Koplopers en aanhang, die helpen met de opbouw van start en finish. Sommigen ken ik al 29 jaar, anderen 10 of 15 jaar. Van sommigen ken ik zelfs de partner en de kinderen.

In de loop van de dag zie ik blije gezichten van mensen, waar ik een startnummer voor heb kunnen regelen. En de zenuwachtige gezichten van de beginnende lopers, die voor het eerst een 5 of een 10 km. gaan lopen.
Ik kom collega’s tegen: collega-masseurs, collega-trainers en collega’s uit de SPAR. Buren uit de straat of verderop uit de wijk.
Ik zie tussen de deelnemers Vrolijke Loopsters, die ik pas een jaar ken. Hagenezen die ik al veel langer ken. Bekende gezichten uit Delfgauw, Nootdorp en Pijnacker. Mensen van DIJC-Bertus, van RingPass, van AV’40 en heel veel van de Koplopers.
Mensen, die meegetraind hebben met de Instroom-Herstel-Groep, maar inmiddels gestopt zijn met hardlopen. En ook mensen, die inmiddels toch weer begonnen zijn.
Ik praat gezellig bij met bekende blotevoetenlopers en lopers, die een barefoot-workshop bij mij gevolgd hebben. Maar net zo graag met lopers, die hun schoenen gewoon aanhouden.

Ik sta er van te kijken dat ik zoveel mensen ken. Zoveel gezichten dan, want van sommigen kan ik mij de naam niet meer herinneren. In de komende 12 maanden komen er nog meer gezichten en namen bij. En ik hoop dat alle vrienden en bekenden er volgend jaar bij de 31e Golden Tenloop weer bij zijn.

Zaterdag 27 Mei 2017 at 08:11 am | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Een les in nederigheid


de medaille van de 5 km. (links) heeft meer glans dan die van de 21 km.(rechts)

Op zondagmorgen ga ik samen met mijn zwager Joost opnieuw naar Leiden. Bij Jessie drinken we koffie. We laten onze tassen staan als we om kwart voor 10 vertrekken om voor de halve marathon.

Het startschot is om half 11. Tien minuutjes later mogen wij in startvak E eindelijk beginnen aan onze 21 km. Het is druk en warm, heel anders dan gisterenavond.
Over de eerste twee kilometer doen we minder dan 11 minuten: da’s eigenlijk wel hard. Mijn benen protesteren. Bij het bordje van vier kilometer voelen mijn benen nog altijd niet ontspannen. Ik laat het tempo zakken en Joost langzaamaan weglopen.
Bas zit in het gras bij 7 km. en maakt foto’s.

Bedankt Bas

Bij het volgende kilometerbordje neem ik even een wandelpauze van 100 m. Dat helpt: mijn benen voelen nu minder moe en de volgende kilometers loop ik lekker door. Maar vanaf 11 kilometer komen de stemmetjes in mijn hoofd weer terug:

“Tsja, die snelle vijf kilometer van gisteren, zitten nog in je benen.”
“Ga maar weer even wandelen, dat voelt zo lekker.”
“Je bent geen veertig meer.”
“Je hebt gewoon te weinig geslapen en te weinig gegeten.”

Vanaf 13 km. luister ik naar mijn “reptielenbrein”, dat zegt: ”zuinig met je energie, wandelen”.
De 15 km. gaan nog in anderhalf uur (6 minuten per kilometer). Maar ik denk er serieus over om uit te stappen. Wat ben ik moe.
Bij 17 km. krijg ik een halve banaan van een jongetje langs de kant. Het is een psychologische opsteker. Nog maar 4 km., dat kan ik wel; ik stap niet uit.
Het is nog wel een lijdensweg naar de plek waar Bettie en Jessie staan te wachten (500 meter voor de finish) Ik finish na 2 uur 12 min.

Ik heb een harde les geleerd gisteren. Zaterdagavond een snelle vijf betekent dat je zondag in de categorie natte krant hoort en beter geen halve marathon kunt lopen.

Tot slot nog een korte reportage van I love Leiden over de 5 km. Nightrun van zaterdagavond.

Maandag 22 Mei 2017 at 1:36 pm | | hardlopen | Geen reacties

Nightrun: rennen door Leiden

In een spontane bui schreef ik in voor de 5 km Nightrun in Leiden. Een funrun aan de vooravond van de (halve) marathon.

Toen ik om kwart over 10 het startvak wilde inlopen zei een medewerker: "Jij hebt startvak A, je moet verder naar voren." Ik had kennelijk een tijd opgegeven bij de inschrijving. In het startvak kwam een loopster aan mij vragen, hoe dat zat met die blote voeten. Ik heb geduldig even uitgelegd waarom ik zonder schoenen loop. Deaarna nog even staan kletsen met een Dobbeloper uit Nootdorp.

Na de start ben ik gelijk in een stevig tempo gaan lopen. Startvak A, dat schept toch wel verplichtingen. Het wegdek was afwisselend: nu eens asfalt, dan weer straatstenen. We renden door de Herenstraat en draaiden daarna een woonwijk in.
Daar was al het bord van de 2 kilometer. Mijn horloge gaf daar 9 min. 30 aan.Ik werd ingehaald door een paar jonge gasten. Eén ervan riep:"Op blote voeten? Ben je gek?" Ik zette even aan en bleef naast hem lopen om uit te leggen dat iedereen dat kan: "je wordt allemaal geboren zonder schoenen."
Ik passeerde Rien de Wolff. Hij is ongeveer van mijn leeftijd en ik kom hem al 20 jaar tegen bij dit soort 5 kilometerloopjes.
De route ging verder via de Witte Singel en dan door het wijkje waar mijn dochter Jessie woont. Over het Rapenburg terug het centrum in. De laatste 700 meter door de Breestraat geloofde ik het wel en liet het tempo wat zakken. Ik werd ingehaald door jonge lopers, die me toeriepen: "Kom op". Maar ik bolde uit naar de finish.
Mijn tijd: 23 min 35.

Achter de finish werd ik aangesproken door een jonge knul met een kladblok: journalist in de dop. Hij vroeg mijn naam en wilde meer weten over mijn blote voeten. Daarna kwamen een cameraman en een jonge vrouw met microfoon op me af. Even leuk gebabbeld en het blotevoeten-evangelie verkondigd.

Tijd om naar huis te gaan.
Nog altijd op blote voeten rende ik terug naar het station. Vijfendertig jaar geleden, toen ik in Leiden studeerde, rende ik ook wel eens naar het station... om de laatste trein te halen. Met een lijf vol bier... net niet kotsend en nog gewoon met schoenen aan. Op blote voeten, in een korte broek loopt echt veel makkelijker.

Zondag 21 Mei 2017 at 07:31 am | | hardlopen | Geen reacties

Terug in Ter Heijde

Ik kom graag in Ter Heijde, een klein dorpje in de duinen ingeklemd tussen Monster en de Noordzee. Je kunt er lekker hard rennen op blote voeten.
Begin november wordt er een halve marathon georganiseerd, die ik graag loop. En op een vrijdagavond in mei of juni is er de Omloop van Ter Heijde, een kleine wedstrijd over 5 of 10 km.

Vrijdagavond 12 mei sta ik om kwart over 8 in het startvak voor de 10 km. Tussen de 235 deelnemers zijn nog twee mannen op blote voeten: Marlon en Leo uit De Lier. Het regent een beetje uit een donkere buienwolk die boven het Westland hangt, maar er is geen wind: heerlijk hardloopweer.


Ik start achterin het veld en de eerste kilometer houd ik me een beetje in. Op het fietspad buiten het dorp begin ik met inhalen. Af en toe zoek ik de berm op om lopers te passeren. Het zachte natte gras loopt lekkerder dan het keiharde asfalt.
Na ruim twee kilometer gaan we het strand op. Ik kies ervoor om hoog op het strand te blijven en door het mulle zand te ploeteren. Na 10 minuten ben ik dat helemaal zat en besluit om toch het harde zand langs het water op te zoeken, ook al is het maar voor 500 m. Geen spijt van: hier kun je lekker vaart maken.
Dan het strand af, over het duin en door het dorp. De eerste vijf gaan in 27 min 11 (netto).

Na 6 km. zie ik voor mij op het fietspad een dame met roze compressiekousen en een mooie lange paardenstaart. Langzaam loop ik op haar in en als we op het strand komen, haal ik haar in.
Ik zoek direct het harde zand op en een nieuw mikpunt: een oudere man in het bordeauxrode shirt van de Hague Road Runners.
Ik zet aan en geniet ervan om net niet buiten adem te raken. De benen worden moe, maar blijven keihard werken. De ondergaande zon geeft het strand een gouden gloed.... ik voel mij één met de omgeving, ik hoor hier thuis.

Het lukt me niet om dichterbij de HRR-veteraan te komen, geen centimeter. Bij de finish zit ik nog altijd 12 seconden achter hem. Mijn tijd is 53 min 28. De tweede ronde van vijf km. loop ik in 26 min 17. De negatieve split geeft me een goed gevoel: ik ben fit.

In het donker rijd ik met Loes in haar knalgele bus terug naar Delft. Loes finishte als vierde vrouw en als tweede in haar leeftijdscategorie: er ligt een mooie bos bloemen op de achterbank. We halen herinneringen op aan het strand, de ondergaande zon en het mooie licht. We spreken af om in het najaar weer naar Ter Heijde te gaan voor de halve marathon.

Zaterdag 13 Mei 2017 at 07:43 am | | hardlopen | Geen reacties

Koning van Spanje 2017

De Koning van Spanje was vorig jaar mijn allereerste trail: ik vond het geweldig. 
Toen de inschrijving afgelopen najaar open ging, schreef ik direct in voor de langste afstand: de 42 km. In februari begon ik op te zien tegen die afstand en heb ik mijn inschrijvng laten overzetten naar 22 km., die ik wel aandurf.

Op zaterdag reisde ik met de Vrolijke Lopers naar Zuid-Limburg. We hebben een stevige wandeling gemaakt en een net-zo-stevige pint gedronken in de Zotte Lambiek, een van de beste biercafé's van de Benelux.

Zondagmorgen bij de start was ik op tijd om nog even te kletsen met Koen en Ruth, die de 44 km. gingen lopen. En daarna nog even bijgepraat met good, old Tiny en Jim. 
Vanaf de start moest er direct geklommen worden omhoog naar de camping, door een steeds smallere geul. Het viel me tegen. 
Na 20 minuten lopen even sanitair gestopt en daarna weer aangehaakt bij de andere Vrolijke Lopers, die de 22 km. liepen.

De afdalingen gingen moeizaam op mijn dunne Chala-huaraches. Het klimmen ging moeizaam vanwege de zwaartekracht. Even later kwam het herkenbare moment waarop ik verzuchtte: "Had ik maar meer en serieuzer getraind."

De kuiten raakten gewend aan het heuvelop lopen en ik kwam langzaam in een flow. Ik haakte aan bij Fred van der Gon Netscher en vijf minuutjes later ben ik hem gepasseerd.
Ik begon stukjes van het parkoers te herkennen. Over het boerenerf. Door het weiland naar de beek: voorzichtig erdoorheen en de modderpoel aan de overkant omzeilen. Dan een hele lange en steile klim. 

Na twee uur en 10 minuten had ik een dipje. Maar toen zag ik in de verte de verzorgingspost opdoemen. Dat had ik net nodig. Ik heb vrij lang gepauzeerd, totdat Vrolijke Loopsters Marlies en Harma er ook waren. Fred was alweer vertrokken, dus die moest ik nog een keertje inhalen.
De laatste vijf kilometer kon ik lekker doorlopen zonder zwakke momenten. Maar het lukte me niet om binnen de drie uur te finishen. 

Ik heb genoten van die 22 km. ploeteren en vond het geen probleem dat ik er 20 minuten langer over deed dan vorig jaar. Lekker moe geworden in een prachtige omgeving. Oude vrienden ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt. Hopelijk ben ik er volgend jaar weer bij.

Maandag 08 Mei 2017 at 7:03 pm | | hardlopen | Drie reacties

John Mayer: The Search for Everything

Met mijn dochter Jessie ga ik woensdagavond 3 mei naar de Ziggo Dome, naar het concert van gitaarheld John Mayer. We vinden allebei dat hij prachtige liedjes schrijft en zetten zijn muziek op als we even niets hoeven.

Het concert is opgedeeld in 5 stukken. Zie hier de lijst van gespeelde songs.
Het eerste deel staat de hele band op het podium. Het concert begint met "Heartbrake Warfare" en "I don't trust myself with loving you". Kippenvelmomentjes. 

Na het eerste half uur volgt een solo-optreden waarin John Mayer een aantal songs speelt op een akoestische gitaar. Bij "Daughters" weer kippenvel.. ik zit hier immers met mijn enige dochter.

Het derde deel van het concert wordt verzorgd door het John Mayer Trio. Samen met bassist Pino Palladino en drummer Steve Jordan speelt John Mayer stevige gitaarrock: Crossroads, Wait until tomorrow en Ain't no sunshine.
Een heel ander geluid dan de eerste twee delen van het optreden. 

De rest van de band komt terug op het podium en speelt nog vijf bekende songs.
Als toegift speelt de band ook het melancholische "Slow dancing in a burning room."

Als afsluiting verschijnt John Mayer solo op het podium en speelt op de piano "You're gonna live forever in me".
Ik neem mij voor om de volgende keer als John Mayer in Nederland optreedt weer te komen.

Om half één fiets ik terug van het station naar het strandhuisje in Kijkduin. Door de stromende regen en in een melancholische bui. Het was een avond om nooit te vergeten.

Vrijdag 05 Mei 2017 at 12:27 pm | | muziek | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Vlaardingen revisited

Ik ben opgegroeid in Vlaardingen. Toen ik klein was, stond ik op Koninginnedag vaak te kijken naar de Havenloop, een prestatieloop in het centrum van Vlaardingen. Maar ik heb zelf nog nooit meegelopen met deze klassieker. De Havenloop werd dit jaar voor de 70ste keer gehouden; de eerste keer was in 1946.  En in 2017 kwam het er eindelijk van om zelf eens mee te lopen.

Tijdens het inschrijven en omkleden in de Lijnbaalhal komen er al jeugdherinneringen aan zaalvoetbal boven. Ik ken het parkoers op mijn duimpje. Het rondje begint op de Westhavenkade en loopt via de Prinses Julianabrug naar de Oosthavenkade, waar ik ooit als vakantiebaantje de post bezorgde. Bij de Schiedamseweg linksaf de brug weer over en dan langs de Visbank naar start en finish. Ik ga 8 rondjes van 1,25 km lopen, 10 km.

In de eerste drie rondes loop ik stevig door. Het wegdek van straatklinkers is niet heel fijn voor mijn blote voeten, maar het is ook geen ramp. Er zijn geen kilometerbordjes: maar bij het ingaan van de 4e ronde (na 3,75 km.) geeft mijn klokje 19 minuten aan.
Natuurlijk vallen mijn blote voeten op tussen de 200 a 250 deelnemers met schoenen. Op de Westhavenkade word ik aangemoedigd door een groepje kinderen:"hup, blote voeten, hup, blote voeten".
Aan de overkant op de Oosthavenkade staat een dame foto's te maken.

In mijn 6e ronde word ik gedubbeld door Marlon, die vandaag op Fivefingers loopt.
Het wordt saai en zwaar in de laatste rondjes. Ik heb spijt van mijn snelle start. Net voor ik de 7e ronde in ga, haalt oud-Olympisch kampioen Mark Huizinga mij in. De speaker roept, dat hij nog maar één rondje hoeft. Ik moet er dan nog twee. De laatste ronde is het zwaarst: ik finish na 52 minuten rond.

Voordat Bettie en ik terug naar Delft fietsen, drinken we koffie in cafè Concordia, een echt buurtcafè aan de Westhavenkade. Ik krijg een oranje tompouce van de barvrouw en leg haar uit waarom ik op blote voeten loop en vrijwel nooit in glas trap.

De Havenloop is een leuke traditie en misschien loop ik volgend jaar weer mee, ook al is de ondergrond wat lastig.

Maandag 01 Mei 2017 at 10:14 am | | hardlopen | Geen reacties

Presentielijst

Ik maak elke week een presentielijst voor de Instroom-Herstel-Groep, die ik begeleid. Er is een vaste kern, maar er komen ook telkens nieuwe namen van geblesseerden of beginners bij.
In het najaar van 2016 kwam de naam Titus op de presentielijst van de IHG. Titus legde uit dat hij ziek was en chemotherapie zou krijgen. Ik keek ook niet vreemd op als hij een paar weken niet kwam trainen.

In januari kwam Titus wel weer regelmatig trainen. Zijn conditie verbeterde en hij kon al met de fitte gezonde lopers in de groep meetrainen. In februari mailde Titus dat hij voorlopig niet zou komen trainen. Er waren nieuwe uitzaaiingen gevonden en hij begon met een nieuwe serie chemokuren.
Ik haalde zijn naam weer van de lijst.

Afgelopen vrijdag kreeg ik te horen dat Titus was oveleden. De strijd verloren.
Hij was een fijne betrouwbare man, die veel voor De Koplopers heeft betekend. Ik vind het erg jammer dat het zo snel al voor hem is afgelopen. 

Vrijdag 28 April 2017 at 6:10 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De paradox van de versleten knieën

Laatst zat ik op een verjaardagsfeestje te praten met mijn zus. Zij is een jaar ouder als ik en helaas niet zo fit. Maar ze wil er iets aan doen en is naar de sportschool gestapt. Met behulp van een personal trainer werkt ze aan haar spierkracht en conditie. Heel voorzichtig begon ik over hardlopen. Maar zij antwoordde resoluut: “Ik kan niet hardlopen, want ik heb versleten knieën.”

Dat klinkt voor mij een beetje tegenstrijdig: zij heeft 30 jaar lang nauwelijks aan sport gedaan en toch versleten knieën. Terwijl ik 30 jaar lang iedere week 30 kilometer of meer heb hardgelopen en mijn knieën zijn nog prima. Het is net of knieën minder slijten als je ze veel gebruikt en veel slijten als je ze minder belast.

Machines, zoals auto’s en fietsen, slijten als ze heel veel kilometers maken. Maar het lijkt alsof het menselijk lichaam juist sterker wordt als het meer kilometers aflegt.
De spieren en banden rond het kniegewricht kun je sterker maken door training. Door rust worden ze juist zwakker en dunner. De belasting moet je wel heel geleidelijk opvoeren.

Pijn is een duidelijk signaal dat je iets aan het overbelasten bent.
Zelf heb ik ook wel eens pijn aan mijn knieën na een pittige wedstrijd. Als ik dan een paar weken wat rustiger train en geen wedstrijdjes loop, verdwijnt de pijn weer. Het komt weer helemaal goed. Het lichaam herstelt zichzelf en maakt zichzelf sterker.

Het menselijk lichaam is dus heel iets anders dan een auto of een fiets. Als je ouder wordt, duurt het langer om schade in je lichaam te herstellen en spierkracht op te bouwen. Maar je haar en je nagels blijven groeien, ook als je boven de 65 bent. Bij mensen boven de 75 gaan wondjes ook nog dicht. En krachttraining helpt ook nog als je boven de 80 bent. Laat je niet wijsmaken dat je oud of versleten bent. Ga het gewoon proberen en geef niet te snel op.

Zaterdag 22 April 2017 at 10:10 pm | | overig | Geen reacties

Marathon, melancholie en masseren

Op de tweede zondag van april ben ik altijd in Rotterdam bij de Rotterdam marathon.
Bij het Koplopers-marathon-steunpunt als masseur en vaak ook als supporter in de Boezemstraat bij het 32 / 39 km punt.
Dit jaar liep ik zelf weer mee... op de 1/4e marathon weliswaar, maar ik had gewoon een startnummer op en kreeg een medaille na de finish op de Coolsingel.

In het startvak voor de kwartmarathon werd ik overvallen door melancholie. Twintig jaar geleden liep ik nog mee op het hoofdnummer: de hele marathon. Wat is de tijd eigenlijk snel gegaan. Wat is er veel veranderd. Wat ben ik veel veranderd. Ik kreeg een brok in mijn keel.
En ik kreeg koude voeten want mijn zwager Joost en ik moesten een half uur wachten op ons startsignaal... in de schaduw om kwart voor tien 's morgens.

Eindelijk mochten we weg. In de eerste kilometers kon ik redelijk doorlopen en veel lopers inhalen. Het was leuk om door de gezellige heksenketel in de Boezemstraat te komen. Maar in het Kralingse Bos ging het parcours van de kwart marathon over de vrij smalle Prinses Beatrixlaan en niet over de geasfalteerde Bosdreef. Inhalen werd erg moeilijk en ik moest mijn tempo aanpassen aan de menigte.
Vanaf de Kralingse Plaslaan kon ik weer een beetje doorlopen. In de laatste twee kilometers schakelde ik nog een tandje bij.  Mijn netto-eindtijd was 57 min 32 sec.: een tempo van 5 min 27 per kilometer.

's Middags heb ik mijn best gedaan als masseur in het Koplopers-marathon-steunpunt. Samen met twee andere masseurs geprobeerd om de uitgeputte spieren van de gefinishte marathonlopers weer soepel en los te krijgen.
Vele jaren geleden stond ik ook in het marathon-steunpunt als onervaren, beginnende masseur. Nu kwamen de andere masseurs naar mij om advies te vragen, omdat ik al zoveel ervaring heb.
Er is veel veranderd; ik ben veel veranderd in die tijd.

Ik denk niet dat ik ooit nog een hele marathon zal lopen in Rotterdam. Ik ben er mentaal niet sterk genoeg voor. Een trail van 4 uur of langer zal ik misschien nog wel lopen: door de afwisseling van het terrein is dat veel beter te verteren dan 4 uur lang over asfalt draven.
Volgend jaar ben ik zeker weer in Rotterdam bij de marathon. En ik krijg dan ook weer een brok in mijn keel.

Maandag 10 April 2017 at 9:12 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Zandmotor reloaded

Afgelopen zondag was de tweede editie van de Zandmotorrun. Ik was er weer bij en liep net als vorig jaar de 10 km.
Het evenement was net zo druk als vorig jaar, maar wat professioneler georganiseerd.
Er waren wat meer lopers op blote voeten.

Ik startte lekker achteraan, samen met Chris, een andere Delftenaar op blote voeten. Chris liep stevig door en in de eerste kilometers haalden we al flink wat lopers in. Na twee kilometer volgde de splitsing: de 5 km. lopers mochten rechtdoor. Wij gingen met de andere 10 km. lopers gingen rechtsaf voor een lus over de buitenrand van de Zandmotor. Chris liep in een stevig tempo langzaam bij mij weg. Ik deed het wat rustiger aan.


foto: Jeroen Tibbe

In de volgende kilometers probeerde ik zoveel mogelijk over de harde stukken van het strand te lopen en zo weinig mogelijk energie te verspillen. Langzaam liep ik in op clubgenoot Rutger.
Na ongeveer 20 min. haalde ik hem in. Rutger kon niet aanhaken. Na 28 min. lopen draaide ik linksaf naar het keerpunt: door het mulle zand zakte het tempo direct. Helaas geen bekertje water bij het keerpunt.

De volgende 3 kilometer over het mulle zand waren erg zwaar. Ik heb twee wandelpauzes genomen om de kuiten te te laten ontspannen.


foto: Jeroen Tibbe

Ik trok mijn shirtje uit en kon toch langzamerhand inlopen op de blonde jongedame voor mij. Ik haalde haar uiteindelijk bij, op de plek waar Jeroen Tibbe foto's stond te maken.


foto: Jeroen Tibbe

In de laatste 2 kilometer, over het harde zand zette ik nog even flink aan. Heerlijk om na dat geploeter weer echt hard te kunnen rennen. Op weg naar de finishboog moest er nog 150 m. afgezien worden door het mulle zand.
ik finishte na 55 minuten en 15 sec.: twee minuten sneller dan vorig jaar. 


foto: Fred van der Gon Netscher

Na afloop van de Zandmotorrun ben ik met Chris, Rutger en Aloha-runner Etienne nog even de zee ingegaan. Het water was lekker koud en het opwarmen tijdens het aankleden voelde zoals gewoonlijk fantastisch.

Dinsdag 04 April 2017 at 07:53 am | | hardlopen | Geen reacties

57 jaar en fitter dan 10 jaar geleden

Een tijdje geleden merkte mijn schoonzus op: "Volgens mij ben je nu fitter dan 10 jaar geleden."
Ik keek eens terug in mijn weblog en gaf haar gelijk.

In 2007 kreeg ik de griep en sukkelde ik met blessures. Ik trainde in de Blessureherstelgroep en ging spinnen in de sportschool i.p.v. hardlopen in het Elsenburgerbos.
In 2007 besloot ik ook om de opleiding tot sportmasseeur te gaan volgen. Dat was een goede keuze. Een jaar later werd ik de nieuwe masseur/verzorger van de Blessureherstelgroep.

In de afgelopen 10 jaar heb ik meer goede beslissingen genomen.

Ik ging de cursus "Bewust Hardlopen" volgen en begon in te zien hoe belangrijk een goede techniek en ontspanning zijn tijdens het hardlopen.  Een half jaar later liep ik de eerste meters op blote voeten.
Twee jaar geleden besloot ik om minder te gaan werken in de buurtsuper. Ik kreeg meer tijd voor mijn hobbies: moestuinieren en hardlopen.
Langzamerhand kreeg ik door dat ik hardlooptraining geven heel erg leuk vind. Aan het begin van de week begin ik al vooruit te kijken naar de trainingen, die ik ga geven. Ik zet in mijn hoofd alvast parkoersjes uit en bedenk manieren om de training leuk te maken.

Vorig jaar nam ik de stap om zelf workshops en  cursussen Barefootrunning te gaan geven. Dat is zeer goed bevallen. Je ontmoet in het blotevoetenwereldje leuke mensen, die open staan voor nieuwe ideeën en inzichten. En zo ontdekte ik het winterzwemmen in koud open water. 

Ik had een leuke luie verjaardag met gezellige visite.
Ik kreeg van vrienden en vriendinnen 16 verschillende biertjes om in de komende tijd te proeven.

 

Het wordt weer voorjaar en zomer Het leven is goed: ik ga er weer 365 dagen van genieten.

Zaterdag 25 Maart 2017 at 12:42 pm | | overig | Geen reacties

Ooievaarstrail: 25 km banjeren door Brabantse blubber

Op een warme zondag in oktober ging ik met Sabine en Saskia naar de Smokkelaarstrail. Een leuke trail, maar erg warm en vermoeiend.
Een half jaar later ga ik met mijn zus Annelies, loopmaatje Esther en clubgenoot Ineke weer naar Goirle voor de Ooievaarstrail. Het is een vervroegd kadootje voor mijn verjaardag later deze week.

De 3 dames lopen de 15 km. Ik start eerder, omdat ik de 25 km. ga lopen. In de startgroep voor mij is één deelnemer op blote voeten. We hebben even gepraat, maar geen namen uitgewisseld.
Om 5 voor half 12 mag ik starten op mijn nieuwe Chala-sandalen. Ik begin rustig en loop al snel achteraan in mijn startgroep. Een sanitaire stop na 15 min. zorgt ervoor dat ik echt een van de laatsten ben.

Ik geniet van het uitzicht op de honderden dennenstammen om mij heen. De wind suist in de kruinen tien meter boven mij.
Twee modderige bospaadjes verder loop ik langs honderden zilverwitte berkenstammen. Ik hoor de vogels hun stukje territorium fluitend afbakenen... alsof dat heel makkelijk is. Volkomen ontspannen adem ik de koele vochtige bosatmosfeer in.
Het lijkt een decennium geleden dat ik elke zondagmorgen over asfalt draafde. Nu loop ik veel liever door het bos of over het strand.

Opeens ben ik bij de splitsing tussen de 15 en 25 km route, het 10 km. punt. Er is ruim een uur verstreken zonder dat ik het merkte. Ik doe mijn sandalen uit en banjer blootvoets verder door de plassen, de modder en over de bospaadjes. Af en toe haal ik lopers in, maar ik blijf niet lang bij ze hangen. Bij de verzorgingspost na 15 km. neem ik een lange pauze. Twee bekertjes bouillon en een handvol schijfjes banaan.

Het parkoers kronkelt verder over de heide. Dit landschap ligt hier al eeuwen. De fluorescerend gekleurde jacks die ik in de verte zie, zijn hier maar heel even. De sporen, die ik in de modder achterlaat zullen snel weer verdwijnen. Maar de wortels van de dennen, waar ik bijna over struikel zullen hier nog eeuwenlang in het zand liggen.

Ik haal een groepje van 5 lopers in en hoor een van hen zeggen: "we zitten op 20,5 km. in 2 uur en 13 min." Dan neem ik mijn eerste wandelpauze en voel ik de vermoeidheid in mijn onderrug en hamstrings pas goed. 
In de volgende kilometers volgen nog meer wandelpauzes, mijn tempo zakt verder in. Als ik het bos weer inloop, doe ik mijn Chala's weer aan. Een kwartiertje later zie ik in de verte de rotonde en de Roovertsche Leij: ik wandel niet meer en draaf ontspannen naar de finish.

In de Roovertsche Leij komen Esther, Annelies, Ineke en ik weer een beetje bij. Het is erg gezellig, we moeten dit vaker doen. 


Om half 5 's middags zet Annelies mij weer af in de Justus van Schoonhovenstraat. Moe, tevreden en nog altijd met Brabantse bagger aan mijn benen.

De eerste drie foto's in deze blog zijn gemaakt door Rob Pauel: het complete album vind je hier

Maandag 20 Maart 2017 at 6:47 pm | | hardlopen | Geen reacties

Meine neue Chalas: trail-huaraches

De Luna-sandals, die ik drieënhalf jaar geleden kocht, zijn nu echt versleten. De zool is aan de buitenlant van de voet heel dun geworden. En de Luna's met de dikke zolen zitten nog steeds niet lekker. Ik wilde nieuwe slofjes hebben voor de trails die ik het komend half jaar ga lopen.

Bij het Duitse Voycontigo bestelde ik een paar Chala EVO 4.0 XRD sandalen met een leren "binnenzool". Na enige weken antwoordde Voycontigo dat de lederen zool voorlopig niet meer leverbaar zou zijn. Men bood mij als alternatief de zwarte kunststof-versie aan. Ik ging akkoord en afgelopen weekend werden ze afgeleverd.

Ze zitten prima, beter dan de oude Luna-sandalen.
Je kan de riempjes zo strak aantrekken als nodig en de zool van ca. 7 mm. past zich enigszins aan de voetboog aan. De onderzool is van Vibram-rubber en geribbeld voor extra genot grip.


Na de woensdagavondtraining heb ik de Chala's teruglopend naar huis uitgeprobeerd. Lopen lekker licht, maar ze klapperen wel op de straat. Je hoort me van ver aankomen.
Komende zondag doe ik ze aan tijdens de Ooievaarstrail in Goirle. Op de bospaadjes en in de modder zal het klapperen wel meevallen.


(de schramman van afgelopen weekend zijn bijna genezen)

Vrijdag 17 Maart 2017 at 3:59 pm | | hardlopen | Geen reacties

Oplaadpunt Papendal

Vorig jaar ging ik in april een lang weekend met de Vrolijke Lopers naar Zuid-Limburg. Het was een zeer geslaagde kennismaking met trailrunning en het Vrolijke clubje van Ingrid Achterberg
Dit jaar organiseerde Ingrid een trailrunweekend in Papendal en natuurlijk was ik er ook weer bij.

Met Nicole en Esther reisde ik vrijdagmiddag naar Papendal toe. Onderweg stopten we in Driebergen voor een lunch en een snuffelmarkt en even verderop bij Doorn maakten we een gezellige wandeling door de Kaapse bossen . 
Aan het begin van de avond voegden we ons bij de andere Vrolijke Lopers in het hotel. Na zonsondergang was er een korte trailrun in het donker in de bossen rond het sportcentrum. Dat viel nog tegen in een bos vol boomwortels, braamstruiken en plassen. Mijn Luna-sandalen en mijn voeten werden er lekker modderig van. 

Zaterdag
Zaterdagochtend reden we 15 min. naar Oosterbeek voor de tweede trailrun: een leerzame clinic van een kleine twee uur.  

Zaterdagmiddag was er een leuke workshop "Yoga4Runners en Foamroll".
Yoga blijkt verrassend prettig en ontspannend. En de foamroll is een prima hulpmiddel om je harde spieren weer los en soepel te krijgen.

De zaterdag sloten we af met een smakelijk diner en een borrel in de Dug Out Bar van Hotel Papendal.

Zondag 
Het was op zondag echt heerlijk lenteweer. Ingrid nam ons mee naar de Stuwwal, het natuurgebied tussen Oosterbeek en Heveadorp. We hebben heerlijk geklommen en nog heerlijker afgedaald over de bospaadjes en het mountainbike-parkoers. De lange afdaling van 800 m. waarbij ik soepel en lichtvoetig achter Onno aanrende zal ik nooit vergeten: het leek wel vliegen.


Ingrid had alles tot in de puntjes verzorgd. Ik kan maar één minpuntje (waar Ingrid niets aan kan doen) bedenken: mijn beoogde kamergenoot Kees bleef kwakkelend thuis in Katwijk. Als hij er volgende keer weer bij zal zijn, is het nog leuker.

Een weekend lang trok ik op met gezellige, sportieve, inspirerende mensen.
Ik kwam zondagmiddag thuis met een tas vol muffe sportkleding en een geheugenkaartje vol foto's. Met mijn enkels vol met schrammen en mijn hoofd vol onvergetelijke indrukken en herinneringen. Ik heb in Papendal mijn accu opgeladen en het leven gevierd.
Begin mei ga ik weer op stap met Ingrid en de Vrolijke Lopers: naar de Koning van Spanje-trail. 

lees verder

Maandag 13 Maart 2017 at 2:50 pm | | hardlopen | Geen reacties

Barefootrunning: maakt het je voeten ongevoelig of juist gevoeliger?

Ik loop nu 4 jaar vaak op blote voeten. 
In de eerste maanden dacht ik dat ik wel een dikke eeltlaag zou ontwikkelen. Maar dat is niet zo. 
Op de plaatsen waar je voethuid sneller slijt, gaan de cellen zich sneller delen en maak je dus meer nieuwe huid. De slijtage en de aangroei blijven precies in balans.

In de eerste twee jaar dacht ik ook dat mijn voeten langzamerhand ongevoelig zouden worden voor scherpe steentjes en warm asfalt. 
Ik merkte inderdaad dat ik langzaam minder bang werd voor scherpe steentjes of oud en grof asfalt. Maar dat kan ook komen doordat ik onderhuidse vetkussentjes kreeg en het grondcontact korter werd.
Die paar keer dat ik in een glassplinter trapte, merkte ik pas thuis onder de douche dat ik een wondje had.
Dus aan de ene kant worden je voeten minder gevoelig, als je leert hardlopen op blote voeten.

Maar... natuurlijk is er ook een andere kant aan dit verhaal.

Na 4 jaar oefenen op blote voeten, voel ik eigenlijk beter wat mijn voeten doen tijdens het hardlopen. 
Ik voel het als mijn hiel heel eventjes de grond kust. En ik voel het ook als ik te veel op mijn voorvoet ga lopen en mijn hiel de grond niet meer raakt.
Ik voel het heel duidelijk als ik te grote stappen maak, of als door vermoeidheid mijn pasritme zakt en mijn grondcontact daardoor langer wordt. Dan wordt het tijd om even het tempo laten zakken of even te wandelen.
Ik voel het ook als ik te veel over mijn grote teen afwikkel. Dan probeer ik mijn voeten wat naar binnen te draaien, zodat ik ook over de twee volgende tenen afwikkel.

Ik heb geleerd om de informatie van de zintuigen in mijn voetzool te vertalen. De zenuwuiteinden in mijn voetzolen zijn niet bedoeld om de pijn van scherpe steentjes te voelen. Ze zijn bedoeld om de loopbeweging te optimaliseren. Ze registreren wanneer je passen te groot worden, wanneer je slordig gaat lopen en wanneer je te hard gaat stampen. Daarom krijg je die zintuigjes mee bij je geboorte. Daarom heb je "Fingerspitzengefühl" in je voetzolen.
Als je hardloopschoenen aandoet, mis je al die belangrijke informatie uit je voetzool.

Ik heb die zintuigen niet voor niks. Ik vind het heerlijk om tijdens een duurloopje over asfalt mijn voeten even af te koelen in een plas water of in het natte gras. Het is gewoon genieten.
Dat gevoel wil ik ook met anderen delen. 
Eind maart start ik een nieuwe cursus Natuurlijk Hardlopen. Het best leer je dat op blote voeten, maar als je dat nog niet aandurft, ben je ook welkom op minimalistische schoenen of Vibram Five Fingers.
Meer informatie op de Facebookpagina van Barefootrunning Delft

Zaterdag 04 Maart 2017 at 9:32 pm | | hardlopen | Eén reactie

Uit de dip en toch weer in de dip

Het uitstappen bij de Petzl Nighttrail is natuurlijk een negatieve ervaring. Ik zat effe in een dip.
In de dagen erna heb ik mezelf weer uit die dip kunnen denken.

Even wat zaken op een rijtje gezet:
- hardlopen is een hobby
- ik word dit jaar 57 en geen 37 of 47
- het hoeft en kan niet ieder jaar langer en verder 

Ik kan heel veel voldoening halen uit twee of drie halve marathon. Ik hoef niet per se een hele marathon te lopen: ik hoef niets te bewijzen.
Bij de Koning van Spanje kan ik beter 22 km. lopen i.p.v. 42  km. Dat scheelt een hoop stress en afzien.

De beslissing om het dit jaar wat rustiger aan te doen, was een enorme opluchting. Door dat gevoel alleen al besef ik dat het een goede beslissing is. Ik was weer uit mijn dip.

Op zondag 19 februari wordt de 3e Run-Dip-Run van deze winter gehouden.
Om 10 uur begin ik met Chris, Angelina, Jesse, Loes en Anne-Marie aan een rondje om de Grote Plas. 
Twintig minuten later komen we aan op het strandje.
De loopkleren gaan uit en voorzichtig gaan we het water in.

Het water is koud (5 ºC.) en doet gewoon zeer aan je huid. Ik zak op mijn hurken en na drie keer diep ademhalen, word ik weer de baas over mijn ademhaling. Ik accepteer de koude en kijk om mij heen naar mijn mededippers.

Na ruim één minuut slenter ik weer uit het water. Opgelucht: het ergste is geweest.
Tijdens het afdrogen en aankleden begint mijn huid van binnenuit weer op te warmen. Het is als een warme douche: een heerlijk gevoel.

 

Het dippen in het koude water is verslavend.
Het gevoel dat je weer de baas wordt over je ademhaling. Dat je de koude kunt verdragen. En dat je lichaam in staat is om zichzelf weer warm te stoken. Het voelt heel goed.

Ik zal nog wel vaker gaan dippen, in de Delftse Hout of in de zee. En volgend jaar bij het invallen van de winter ga ik er weer mee beginnen.

Maandag 20 Februari 2017 at 7:05 pm | | hardlopen | Geen reacties

Glibberen, klunen en uitstappen in Bergschenhoek

Speciaal voor de Petzl Nighttrail kocht ik een hoofdlampje bij Runnersworld. 
Ik schreef me in voor de 25 km. en kreeg van Vrolijke Loopster Nicole een lift naar Bergschenhoek.
Ik had mijn beste schoenen aan: mijn Ahinsa's die ik doordeweeks ook naar mijn werk aandoe.
Wat kan er nu nog mis gaan?

Ik startte om 10 over 7 met een groepje 25 km. lopers. Ik liet de snelle mannen gaan en sjokte er rustig achteraan. Bij de eerste korte afdaling gleed ik onderuit op de beijsde helling. Niets aan de hand.
In het eerste half uur werd ik best vaak ingehaald door lopers uit latere startgroepjes. Af en toe probeerde ik aan te haken. Dat ging natuurlijk niet: eigenlijk liep ik de hele tijd alleen.

Sommige stukken waren hardbevroren en spekglad. Op andere plaatsen zakte je weg tot je enkels.
Na een uur lopen wandelde ik even om de benen wat te laten ontspannen. 
Dat is voor mij meestal geen goed teken.
Het wandelen voelde zo goed, dat ik 10 min. later al een tweede wandelpazuze nam. En weer 10 minuten later een derde keer.

Ik was één ding in de voorbereiding vergeten: kilometers maken, duurlopen van langer dan anderhalf uur doen.
Na anderhalf uur en 14 a 15 km. vroeg ik aan de mannen langs het parkoers of er een korte weg terug naar de finish was. Op het kronkelende parkoers ben je nooit echt ver van de finish.
Een kwartiertje later kwam ik bij Outdoor Valley terug.

Eigenlijk ben ik niet zo goed in afzien. Ik kan de blik maar moeilijk op oneindig zetten en de stemmetjes in mijn hoofd, die zeggen dat je ook kunt stoppen, negeren. Ik vind hardlopen erg leuk, maar na twee uur wordt het toch een stuk minder leuk. Daarom doe ik ook zelden lange duurlopen van twee uur of langer.
Misschien moet ik me niet meer inschrijven voor lange afstanden.

En die Ahinsa-schoenen? Die bevielen priima op de gladde ondergrond in Bergschenhoek.  
Het is een prima alternatief voor de Luna-sandalen met toch een klein beetje profiel.
Nu nog schoon zien te krijgen. 

Zondag 12 Februari 2017 at 09:08 am | | hardlopen | Geen reacties

Wat is er nou zo leuk aan de Puinduinrun?

Ik heb al vaker meegedaan aan de Puinduinrun.
Vroegah... met Joop van Bleiswijk (in 2005 ??) en in 2009 met Leo Tolboom.
Vorig jaar liep ik de Puinduinrun voor het eerst op blote voeten. Maar bij elke editie van de Puinduinrun komt er wel een moment langs dat je jezelf afvraagt: het is echt loodzwaar, waarom doe ik dit?
Dit jaar probeer ik positieve herinneringen aan te maken: er zijn vast leuke momenten om te onthouden, zodat ik volgend jaar weer van de partij ben.

Voorpret
Als ik mijn startnummer ophaal in de kantine van PGS Vogel, kom ik al veel bekenden tegen: Richard, Nanda, Loes* en een handvol Vrolijke Lopers. In het startvak zie ik Bas, Carola en mijn clubgenoten Rutger en Carolien. Het is leuk om voor het startschot al zoveel vrienden en bekenden te zien. Allemaal toch een beetje gespannen en nerveus.

Leuke dingen in de eerste ronde 
Ik start achteraan maar op de eerste helling en het stuk door het zand, haal ik al wat lopers in.
Ik maak even kennis met een kennis van een kennis, Ellen. Zij herkende mij aan mijn blote voeten.
Bij de laatste afdaling van de eerste ronde, heb ik even geen grip op mijn blote voeten. Ik dreig uit de bocht te vliegen. Gelukkig neemt de loper voor me even de tijd om mij af te remmen op te vangen. Een topper :-)

 

Leuke dingen in de tweede ronde
Bij het ingaan van de tweede ronde word ik omgeroepen door de speaker. Ik vind die aandacht stiekum toch wel leuk.
In de tweede ronde zijn mijn voeten eindelijk warm. Net voor de trap haal ik clubgenoot Rutger bij. Maar op de trap gaat Rutger mij weer voorbij. 
Het leukste van de tweede ronde is ingehaald worden door Sanne Broeksma: zij is de eerste dame in de wedstrijd en al bezig aan haar 3e en laatste ronde. Ze wordt letterlijk op de hielen gezeten door een slanke loopster van Afrikaanse afkomst. Ik ben benieuwd wie er zal winnen.
De tweede ronde loop ik anderhalve minuut sneller dan de eerste.

 

Leuke dingen in de derde ronde
Tijdens de derde ronde worden mijn voeten weer koud. Ik haal Vrolijke Loper Onno bij. Op de trappen is Onno sterker, maar op het vlakke ben ik sneller.
Op de trappen moet iedereen ploeteren, niemand vindt het nu nog makkelijk. Bij iedere trap bedenk ik: gelukkig, dit was de laatste keer. Bovenaan de laatste trap hoor ik een aanmoediging van clubgenoot Carolien: ze loopt twee trappen achter mij. 
In het laatste stuk naar de finish toe haal ik Sjoerd van DIJC-Bertus nog in. Mijn laatste ronde is de snelste ronde (net als vorig jaar).

Ik finish na 62 min. 41 sec. (netto). Langzamer dan vorig jaar, maar ook dit jaar was de laatste ronde het snelst.
Ik neem mij voor om volgend jaar weer mee te doen en weer op de langste afstand.
Heel blijven en blijven trainen.

Maandag 30 Januari 2017 at 6:37 pm | | hardlopen | Eén reactie

Run-dip-run: Meijendel - Katwijk

Op mijn vrije donderdag wil ik van Scheveningen hardlopen over het strand naar Katwijk. En onderweg even een duik in de koude Noordzee nemen. Vrolijke Loopster Esther leest mijn aankondiging op Facebook en vraagt of ze mee mag. Tuurlijk mag dat, dus we spreken af bij de Boerderij in Meijendel om 10 uur 's morgens.

We lopen samen naar het strand. Dan gaan we rechtsaf richting Katwijk.
Het is droog, we hebben wind mee en af en toe komt de zon door. Bij elke strandopgang vraag ik me af of Esther zal omkeren en door de duinen terug zal gaan naar Meijendel. Maar nee, ze blijft gewoon naast me lopen richting Katwijk.
Na een half uurtje lopen vind ik het tijd om even de zee in te gaan. Esther maakt wat foto's als bewijsmateriaal.

Natuurlijk is het water koud, maar na 10 seconden, kan ik weer rustig ademhalen. De golven zijn hoog en ik ga even kopje onder. Dan ga ik er gauw weer uit.

Ik ben snel weer aangekleed. En terwijl we verder lopen naar Katwijk warm ik weer langzaam op
Daar gaan we even koffiedrinken in strandtent Zilt.

Twintig minuten later gaan we weer naar buiten. Ik ga op zoek naar de bushalte op het Vuurbaakplein om de bus naar Station Leiden te nemen. Esther is stomverbaasd. Zij denkt: Hans vindt hardlopen leuk en draaft door de duinen weer terug naar Scheveningen, samen met mij.
Ze kijkt me aan met haar reebruine ogen en zegt: je laat me toch niet dat hele stuk terug alleen lopen. 
Ik ben heel snel omgepraat: natuurlijk ga ik met Esther mee terug ... het is maar 9 km.

Over de terugweg doen we ruim een uur; we hebben wind tegen en moeten over die duinen. Maar we houden er allebei een goed gevoel aan over.  Esther loopt bij elkaar 21,2 km. en kan volgende week met een gerust gevoel afreizen naar de Polar Bear Trail. Ik kom bij elkaar op 25 km. en heb nu genoeg zelfvertrouwen voor de Petzl Night Trail op 11 februari.

 
Een mooie zware tocht om nooit meer te vergeten

Donderdag 12 Januari 2017 at 8:11 pm | | hardlopen | Twee reacties

Haagse Oliebollencross 2017

Het is koud en nat winterweer. Er ligt nog smeltende sneeuw op het parkoers in de duinen achter de Laan van Poot. Ik twijfel of ik op blote voeten zal gaan lopen of mijn slofjes zal aanhouden.
Met wat andere Koplopers verken ik het nieuwe parkoers en ik besluit dat het prima op blote voeten kan.

Vlak voor de start doe ik mijn slofjes uit en ren de helling af naar de start. Ik let alleen maar op de billen voor me en niet op de ondergrond. Ik glijd hard onderuit, maar land gelukkig op het zachte mos.

In de eerste ronde haal ik wel wat lopers in, maar ik blijf op reserve lopen. De eerste 400 m. van het rondje zijn verhard en er liggen plassen ijswater. Mijn voeten koelen af en warmen pas weer op in het redelijk droge zand.
Het is net of ik weer terug ben op de Duinentrail in Schoorl: omhoog lekker ploeteren en dan zo hard als ik durf omlaag door het mulle zand.

Bij het ingaan van de derde ronde zie ik mijn tussentijd: 26 min. 10. Ik word net niet gedubbeld door de winnaar.
In de derde ronde haal ik nog maar 2 man in. Ik lach naar de fotografen en zet in de laatste 400 meter nog even aan. Ik finish na 39 min 5 seconden.
Het laatste rondje was het snelste.

In januari 2015 liep ik bij deze cross een tijd van 45 min. En vorig jaar was mijn eindtijd 42 min 35.
Omdat het parkoers dit jaar heel anders is, kan ik mijn tijd niet vergelijken met voorgaande jaren. Ik kan alleen maar zeggen dat ik lekker makkelijk en lekker hard gelopen heb.

Zondag 08 Januari 2017 at 8:39 pm | | hardlopen | Geen reacties

Oliebollencross 2016

In het verleden maakte ik me wel eens zorgen over het organiseren van de Oliebollencross.
Heb ik genoeg vrijwilligers bij de inschrijving en langs het parkoers?
Als er maar geen foutjes gemaakt worden bij de registratie van de finishers.
Maar dit jaar hadden zich voldoende vrijwilligers aangemeld en is alles vlekkeloos verlopen. 

Er kwamen een kleine 300 deelnemers naar de cross.
Bij de Jeugdcross reikte ik aan de snelste jongens en meisjes de gebruikelijke zilveren schoenen uit.

 

Bij de Lange Cross (over ca. 9 km) waren twee deelnemers op blote voeten. Een mij onbekende jongeman, die met een prachtige loopstijl in de top 20 eindigde. En mijn grote Haagse vriend Marlon.

 

Dit jaar liep de cross op rolletjes. Ik had zoveel hulp, dat ik bedacht... Volgend jaar loop ik zelf weer mee.
Dat wordt dus op zondag 31 december.

Zaterdag 07 Januari 2017 at 6:31 pm | | hardlopen | Geen reacties