2017 - de film

De laatste week van december vind ik een leuke tijd van het jaar. Ik blik in mijn blog terug op de leuke dingen, die ik dit jaar meegemaakt heb. Het is als het kijken naar een leuke Kerstfilm.

Terugblikkend blijkt dat ik het hele jaar in Nederland gebleven ben, op een kort uitstapje naar België in het Koning-van-Spanje-weekend na. 
Wat betreft het hardlopen zit er in de film maar weinig asfalt. Een snelle 10  in Noordwijk en een mislukte halve in Leiden.
De snelste kilometer van dit jaar liep ik op de atletiekbaan aan de Brasserskade.
Liever liep ik over het strand tussen Scheveningen en Katwijk, op Texel en bij Monster. En in de duinen van Kijkduin, Meijendel, Noordwijk en Schoorl.

Ik liep graag en lang door de bossen bij Goirle, bij Papendal, bij Gulpen en bij Ommen.

Ik speelde leuke scenes met andere blotevoetenlopers in Ter Heijde, in Rotterdam en in Amsterdam.

De belangrijkste mannelijke bijrollen in de film van 2017 werden gespeeld door Leo, Marlon, Joost, Hugo, Bart, en mijn collega-trainers Victor en Cor.

Ik heb ook leuke scenes gespeeld met vrouwelijke tegenspeelsters: Ruth, Esther, Ingrid, Nicole, Jessie, Loes, Marjan, Annemarie en niet te vergeten Anne-Marie.

In de loop van het jaar bleek dat wij dezelfde dingen leuk vinden, uit hetzelfde hout gesneden zijn en uit dezelfde klei getrokken zijn. Zij is een gezellig loopmaatje en een goede vriendin.

In het afgelopen jaar ben ik wijzer en grijzer geworden. Ik leerde weer veel bij over mijzelf en ook over de vrouw, die in mijn leven de hoofdrol speelt. We gaan samen nog veel leuke dingen beleven.

2017: het jaar van fitter dan ooit en lekker in mijn vel.
De film van 2017 is een echte "feelgood-movie". Ik zou zo'n mooi jaar nog wel een keertje opnieuw willen beleven.

Het lijkt me geweldig als het op 1 januari 2018 voor mij weer 1 januari 2017 is.
Groundhog Year !!!!

Hans zelf Zondag 24 December 2017 at 2:58 pm | | hardlopen | Geen reacties

Opzien baren in Ommen

Na een rustige overnachting en een stevig ontbijt in 't Slaophuus, wandel ik over de gladde stoepen van Ommen naar de camping Besthemenerberg. Ik herken het veldje waar ik met Bettie en de kinderen kampeerde in de warme zomer van 1994. Inschrijven en omkleden is in de kelder onder het restaurant.

De start van de Besthemerberg-trail is op het veld naast het zwembad, dat ik na 23 jaar niet meer herken. Er zijn 3 lopers in korte broek, maar ik trek de meeste aandacht door mijn korte mouwen en mijn Chala-hardloopsandalen. De deelnemers aan de 43 km. trail starten tussen half elf en 10 over half 11. Daarna mag de grote groep 20 km. lopers één voor één vertrekken.

De eerste 10 minuten stop ik een paar keer om de riempjes van de sandalen strakker te rekken. Als ze eenmaal goed zitten, kan ik mezelf een beetje warm te lopen.

Oh dennenboom, oh dennenboom
De eerste kilometers gaan door het bos. Er liggen her en der omgewaaide dennenboompjes en bomen dwars over het pad. Het lijkt wel of ze opzettelijk zijn neergelegd. Er zijn leuke stukjes single-track, waar je je voeten goed moet optillen over de boomwortels. Ik besluit mijn hardloopsandalen voorlopig nog aan te houden.
Af en toe lopen we een stukje over de heide of over een ondergelopen bospad. De meeste lopers zijn bang voor vieze schoenen en het ijskoude water. Ik kan gewoon via de kortste route.

Shirtloos 
Na een half uur lopen ben ik lekker warm. Ik trek mijn shirt uit en loop de rest van de trail in mijn blote bast. Dat baart nog meer opzien, dan mijn schoeisel. Mensen, die ik inhaal, roepen Iceman of vragen of ik een fan ben van Wim Hof. Ik leg dan uit, dat die koudetraining wel iets met je doet. Het maakt je lichamelijk en geestelijk fitter. Je immuunsysteem wordt geactiveerd; je maakt bruin-vet-weefsel aan en je kunt teleurstellingen en stress makkelijker aan.
Na 5 kwartier lopen kom ik bij de eerste verzorgingspost. Ik drink twee bekertjes water en eet een stukje sinasappel. Daarna loop ik in mijn eigen tempo lekker verder.
We lopen af en toe over landweggetjes langs weilanden. De laagstaande zon maakt een mooie lange schaduw van mijn kleine gestalte: ik lijk zo wel een boomlange Masai uit Afrika.
Bij de tweede verzorgingspost (na ca. 17 km.) vraagt een meisje: "Hebt u het niet koud?"
"Nee, ik heb het niet koud, maar hebben jullie misschien zonnebrandcreme bij jullie?" 

Ik loop weer het bos in. Het wordt weer huppelen over de boomwortels en de omgewaaide dennebomen. 
Na 1 uur 50 min. kom ik bij een grote zandverstuiving. Ik pauzeer even en geniet van het uitzicht op de zonovergoten groene dennebomen aan de overkant, de blauwe lucht en de uitwaaierende buienwolken aan de horizon. Wauw.
In de laatste kilometers moeten we nog twee keer de Besthemerberg op. Als het te steil wordt, ga ik even wandelen. De laatste 500 m. zijn heuvelaf naar de finish toe. Ik loop de 20 (of 21) km. in 2 uur en 5 min. Bij de finish krijg ik een schouderklopje op mijn blote schouder van de wedstrijdleider. 

In de omkleedkelder haal ik schoon textiel uit mijn tasje en trek het aan. Dan ga ik in het restaurant een biertje drinken, gebrouwen door de lokale brouwerij.

De trails die Runforestrun organiseert gaan door prachtige, rustige natuurgebieden. De organisatie steunt het natuurbeheer  en zorgt dat er niet te veel deelnemers en commercie op deze evenementen afkomen.
Het is een paar uur reizen, maar ik vind dat de moeite waard. Er zijn gastvrije B&B's waar je voor een redelijke prijs kan overnachten.

Ik kom zeker nog een keertje terug naar Ommen voor een trail.
Ik ben maar een organisme op een planeet en ik probeer het mooiste te maken van de tijd, die ik gekregen heb. Dit was een welbestede dag.

Hans zelf Zondag 17 December 2017 at 1:38 pm | | hardlopen | Drie reacties

Je hoofd leegmaken in de sneeuw

In 2 dagen is er een dik pak sneeuw gevallen en ik vind het heerlijk om in de sneeuw te rennen. Het witte tapijt op de aarde dempt het geluid van auto's en andere machines: als er sneeuw ligt is het stiller.

Ik haal mijn loopmaatje op, maar ze is in een slechte bui. Dingetjes op haar werk gaan niet zoals ze wil. Ik laat haar er vijf minuutjes over leeglopen. Dan vertel ik een smeuiig verhaal over vorige week. En daarna over een loopje door de sneeuw met Leo
Langs de Westvest zoeken we de plekjes op met de diepste sneeuwlaag.

Anne-Marie kijkt gelukkig weer vrolijk als we de TU-wijk inlopen.
We baren opzien op de busbaan. Bij een mooi veldje met een ongeschonden sneeuwtapijt stoppen we. Ik trek mijn loopkleding uit en geef mijn camera aan Anne-Marie.

De sneeuw is helemaal niet zo koud als ik verwachtte. Een dip in de Delftse Hout (in de winter) is echt veel erger. Voortaan zal ik, als ik langs deze plek op de Mekelweg kom, met een brede grijns terugdenken aan dit moment.

Ik kleed me snel weer aan. En na een paar minuutjes hardlopen ben ik alweer opgewarmd... op mijn vingers na. Anne-Marie ontdooit ze voor mij op met haar warme handen.

We lopen terug via het Bastiaansplein, de Brabantse Turfmarkt en de Binnenwatersloot.
Opgefrist, opgeknapt en een prachtige herinnering rijker.

Hans zelf Dinsdag 12 December 2017 at 08:13 am | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , , ,