Halve marathon van Monster 2017


foto gemaakt door Arnold

Op blote voeten
Ik loop de halve marathon van Monster voor de derde keer op blote voeten. Op het strand ben je op blote voeten in het voordeel: het grondcontact is korter en zo verdwijnt er minder energie in het zand. En je hoeft niet bang te zijn voor natte schoenen. In het parkoers zitten wel stukjes fietspad met ruw asfalt of scherpe steentjes. Maar dat is slechts een paar honderd meter.

Op vetverbranding
Ik neem geen energierepen of gelletjes mee. Bij het tempo, dat ik loop, gebruikt mijn lichaam naast de glycogeenvoorraad in de spieren ook flink wat vet. Ik heb wel graag iets in mijn maag als het fris is: mentale kwestie. Voor ik van huis ging, at ik nog een kommetje yoghurt met muesli.

Op gevoel... op ademhaling
Ik heb geleerd om mijn krachten goed te verdelen over twee uur. Onderweg let ik heel goed op het gevoel in mijn benen. Als ik moet werken en ik voel mijn spieren moe worden, dan ga ik langzamer en rustiger lopen. 
Ik heb geen hartslagmeter, maar ik let goed op mijn ademhaling. Ik wil niet hijgen; ik wil de baas blijven over mijn ademhaling.
Als je ontspannen kunt blijven ademen en praten, dan zit je ook nog in de goede hartslag / vetverbrandings-zone.

De eerste 7 kilometer loop ik mee in de grote groep, die de 2 uurs-haas volgt. Het is gezellig er wordt gekletst en ik leg nog een keertje uit waarom ik op blote voeten loop. Na het keerpunt bij Kijkduin loop ik met clubgenoot Freek langzaam weg bij de 2-uurs-groep. Vanaf het fietspad hebben we een prachtig uitzicht over de zee, de woeste, schuimende branding en het kleine stukje strand.


5 meter voor het 2-uurs-peletonnetje: foto gemaakt door Arnold

Op het strand
Bij het bordje 8 km. trek ik mijn shirt uit en prop het achter in mijn roze broek. Het baart opzien. Ik loop erbij alsof het hoogzomer is.
De harde wind komt gelukkig van opzij. Het is hoogwater en de golven komen steeds verder het strand op. De lopers, die hun schoenen droog willen houden wijken telkens uit naar links. Ik loop zoveel mogelijk rechtuit en krijg regelmatig natte voeten.
Boven zee hangen de zeiltjes van kitesurfers als felgekleurde Jan-van-Genten in de wind. Op het water schieten de surfers kriskras door elkaar zonder dat er ongelukken gebeuren.

Op de zandmotor
Het zand stuift rond mijn voeten. De pollen helmgras klampen zich vast aan het strand en graven zich steeds dieper in. Ik kijk om mij heen en moet terugdenken aan de Slufter op Texel, waar ik afgelopen zomer even opging in het landschap. 
Ik loop verder en let goed op het gevoel in mijn benen. In mijn hoofd klinkt een mantra: rustig blijven ademen.

Net als ik het zachte zand en de bulderende wind beu ben, zie ik de plek waar de lopers het strand afgaan. Het stuk tegen het duin op ga ik wandelen. Ik word ingehaald door de haas van 2 uur en het kleine groepje lopers, die hem kunnen volgen.

Op de terugweg
Mijn voeten moeten even wennen aan het harde asfalt, na 8 km. strand. Dat duurt niet lang. In de verte zie ik de kerktoren van Monster en de witte huisjes van Ter Heijde oplichten in de zon. Ik heb nog energie over en loop weer in op de 2-uur-haas in zijn gele hesje. Bij 19 km. haal ik hem in. 
Een kilometer verder trek ik mijn shirt weer uit mijn broek en doe het al lopend weer aan. Ik haal nog twee man in en finish na 2 uur en één seconde. Wat een heerlijke middag.


Filmpje gemaakt door Gerard Oomen: 'k ben zelf heel even in beeld met mijn roze broek ... na 48 sec.

Zondag 19 November 2017 at 08:05 am | | hardlopen | Geen reacties

Bespiegelingen in de Duifpolder

De Duifpolderloop is een van de kleinste prestatieloopjes in de regio. Maar het is er zo ontspannen, gemoedelijk en gezellig, dat ik elke keer weer terugkom.

De november-editie van 2017 loop ik op blote voeten, samen met Leo Boekesteijn, in een tempo waarbij we nog kunnen kletsen. Bij het 2 kilometerbordje zie ik dat we ongeveer 5 min 25 per kilometer lopen.

Terwijl ik naar de verhalen van Leo luister, kijk ik over het polderlandschap uit.
De groene weilanden lijken wel grote plakken gras, die drijven in een groot meer van zwart slootwater. De slootjes zijn als de voegen in de eeuwenoude vloer van de Duifpolder. Dit landschap is de afgelopen 40 jaar niet veranderd.
Aan de horizon zie ik de raffinaderijen van Pernis en de schoorstenen van de energiecentrale op de Maasvlakte. Boven de horizon drijven op veilige afstand grote donkere platgeslagen buienwolken.

We lopen verder over het mooie gladde asfalt langs de Noordvliet. Een kleine 40 jaar geleden schaatste ik hier naar Maasland en terug. De winters zijn nu zachter, maar de tijd staat hier al decennia lang stil.
Twee kilometer verderop voelt de asfaltweg veel ruwer, maar er is hier zo weinig verkeer dat het wegdek nog wel 20 jaar meekan.


Leo kletst wel door omdat ik af en toe uh-huh of ja-ja zeg. Bij de kilometerbordjes zie ik dat we nog in hetzelfde tempo lopen. We draaien rechtsaf en gaan weer terug naar Schipluiden. De buienwolk komt net als het finishdoek steeds dichterbij. Over de trambrug heen en dan weer omlaag.
We finishen in een tijd van 61 min.

In de Duifpolder staat de tijd stil. Ik loop vrijwel dezelfde tijd als twee jaar geleden. Het lijkt hier wel of ik nooit oud zal worden. Ik voel me gezond en fit. De afgelopen decennia heb ik veel tijd en energie besteed aan mijn lijf. Daardoor is mijn lichaam sterk en gezond gebleven. Ik heb goede keuzes gemaakt.

Zondag 12 November 2017 at 1:39 pm | | hardlopen | Geen reacties

Het Museum van de Gemiste Kansen

Iedereen kent het Museum van de Gemiste Kansen. Het ligt in het Geheugen-kwartier aan de Laan der Herinnering. Het is een troosteloos gebouw, waar ik altijd met een grote boog omheenloop.

Je zou verwachten dat je in dat museum terug kunt kijken naar de bal van Rensenbrink op de paal in de WK-finale van 1978. En de verkeerde wissel van Sven Kramer tijdens de Olympische Spelen van 2010 in Vancouver. Dat is niet zo. Het Museum van de Gemiste Kansen is gevuld met je eigen persoonlijke herinneringen aan mensen en momenten, die achteraf bezien belangrijk waren.

In het museum kun je urenlang ronddwalen en mijmeren over die opleiding, die je niet afgemaakt hebt. En over dat meisje dat je ‘s avonds thuisbracht en toen aan je vroeg nog even binnen te komen voor een kopje thee. Er is een zaal vol momenten, waarop je tegen iemand had kunnen zeggen dat je er spijt van had en het weer goed wilde maken. Je denkt weer terug aan al de keren dat je je nog eens omdraaide in je warme bed en niet ging sporten. En aan die mooie baan, die je had kunnen krijgen als je genoegen had genomen met een lager salaris.

De toegangsprijs voor het museum is je goede humeur. Dat vind ik een hele hoge prijs.
Ik ga veel liever naar een ander gebouw aan de Laan der Herinnering: de Mooie Momenten Bibliotheek.

Donderdag 02 November 2017 at 08:15 am | | schrijven | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,