Bibberen in Blaricum

Als je midden in de zomer een verkoelende koudwater-dip wilt, dan kun je naar Blaricum reizen, naar de smederij van Henk van den Bergh. Een maandje geleden maakte ik een afspraak met Henk. En Anne-Marie, mijn koudwater-dip-maatje van afgelopen winter, wilde wel mee.

In het lieve, kleine en natuurlijk blauwe autootje van Anne-Marie reden we naar de smederij. We mochten met een kop koffie in de smederij wachten tot Henk terugkwam van een klusje. Na een half uurtje stapte Henk binnen; hij zette de koelinstallatie aan om het water nog wat kouder te krijgen en ging op de praatstoel zitten. Het klikte tussen Henk en Anne-Marie en we hebben nog een half uurtje gekletst over van alles en nog wat en over sungazing. Tot het moment van de waarheid.

Brrrrrrrr
Ik stapte als eerste over het randje de oude melkkoeltank in.
Zittend in de tank probeerde ik te ontspannen en de koude te accepteren.
Dat lukte in eerste instantie niet.
Anne-Marie kwam erbij zitten en zij kon gelijk rustig ademen.
We maakten oogcontact en langzaam aan vond ik ook de ontspanning waar ik zo naar zocht.

Na anderhalve minuut stapten we weer uit de tank. Ik voelde mijn lichaam weer opwarmen beginnend tussen mijn schouderbladen. Anne-Marie stond naast mij te stralen, ze genoot van het tintelende opwarmen, het verbranden van opgeslagen vet.
Vijf minuutjes later stapten we voor een tweede, kortere dip in de tank. Ik kon nu vrij vlot ontspannen. Maar na die tweede dip, ook wel glasbakkie genoemd, kwam de tintelende opwarming niet goed op gang. Ik bleef nog vrij lang bibberen.

We hebben een half uurtje nagepraat met Henk. Hij vertelde vanaf zijn praatstoel, dat hij in de zomer bijna elke dag bezoekers heeft in zijn koudwatertank. Daarna heb ik met Anne-Marie nog een Blaricums bakkie gedaan. 

Ondanks het bibberen was het een heerlijk dagje uit. Henk en Anne-Marie zijn aangenaam gezelschap. Ze hebben boeiende verhalen en geven mij inspiratie voor een nieuwe serie Delftse winterdips en andere activiteiten.

Wordt vervolgd.

Zaterdag 12 Augustus 2017 at 6:01 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Met Marjan naar Meijendel

Op mijn laatste vakantiedag ga ik weer naar Meijendel om over het strand te rennen. Maar ik ga niet alleen. Ik krijg gezelschap van clubgenoot Marjan. Ik ga ook niet met de tram, maar op de fiets.

Marjan is net als ik sportmasseur en heeft mij eens geholpen met een pijnlijke spier in mijn rug (ik ben haar eeuwig dankbaar). We hebben dezelfde interesses (voeding, koudetraining enz.) en proberen allebei op onze eigen manier om van onze hobby ons werk te maken.

Op de heenweg hebben we wind mee. Marjan is als tri-atleet gewend aan hard fietsen en ze trapt flink door. Over de heenreis doen we precies een uur. De fietsen laten we staan bij de Boerderij en we gaan via de gele paaltjes-route naar het strand. Het hardlopen over de zanderige paadjes gaat mij wat makkelijker af dan Marjan.

Na een korte bijklets-pauze met wat bekenden gaan we het door-de-wind-gegeselde strand op. 
Eerst maar een stuk wind tegen... pffffft. De onderbenen worden onthaard door het opstuivende zand. 
Na 20 min. zijn we het zat en keren om.

Zoveel wind op het strand is vervelend, maar de golven worden er hoger van. Dus voordat we teruggaan naar Meijendel gaan we nog even zwemmen. Het kost vandaag moeite om niet kopje onder te gaan.

Via de kortste weg gaan we terug naar de Boerderij. Daar pauzeren we even voor koffie / thee.
Onze fietsen zijn niet gestolen, maar volgende keer zetten we ze toch maar op slot.
Op de terugweg moet ik vanwege de tegenwind alle zeilen bijzetten. Dat klinkt raar.. normaal doe je dat als er weinig wind is :-)

Om één uur zijn we terug in Delft, na een prettig, pittig trainingsuitstapje van bij elkaar vier uur.
De rest van de middag breng ik met een pot thee door op de bank.

Geen foto's gemaakt vandaag, alleen maar kilometers.
De 10 minuutjes in de woeste branding vond ik het leukst.

@Marjan: het was een mooie ochtend ondanks de wind of juist dankzij de wind. Laten we dit nog een keertje te doen... voor de Kerst!!!

Donderdag 03 Augustus 2017 at 6:49 pm | | hardlopen | Twee reacties

Overzicht van 20 jaar vijf kilometertijden

Ik heb jarenlang bijgehouden hoe snel ik was tijdens prestatieloopjes.
Vroeger was ik sneller: ik liep de 5 km. binnen de 20 minuten.
Maar op een gegeven moment kwam er de klad in. Ik was vaak geblesseerd en werd ook minder snel. 
In 2009 stopte ik met het bijhouden van mijn prestaties. Maar ik schreef nog wel verslagen van trimloopjes op mijn blog. En daaruit kan ik mijn tijden nog wel achterhalen.

Het resultaat van een avondje zoeken en mijmeren is een overzichtje van de tijden die ik de afgelopen 20 jaar liep op de 5 km.

in 1997 liep ik de vijf kilometer nog in 19m 42s, dat is een snelheid van 15 km/uur :-)
Na 2009, waar de grafiek omhoog gaat, ging het met de snelheid bergafwaarts.

In 2013 begon ik op blote voeten hard te lopen. De prestatieloopjes deed ik in dat jaar nog met slofjes aan. Mijn beste seizoensprestatie op de vijf was 24m 16s.
De laatste drie jaar gaat de grafiek weer geleidelijk omlaag en de snelheid gaat weer omhoog. Die 20 minutengrens hoef ik niet meer te halen. Ik ben al heel tevreden met elk jaar dat ik de vijf nog binnen de 30 minuten haal.

Woensdag 02 Augustus 2017 at 11:32 am | | hardlopen | Geen reacties