Een snelle 10 km. in Noordwijk

Zaterdagavond kreeg ik een berichtje van Nanda: haar vaste loopmaatje Cyril is geblesseerd.... of ik zondag in zijn plaats de 10 km. van Noordwijk wil lopen. Tuurlijk, tegen Nanda nee zeggen is echt hardstikke moeilijk. Dus ga ik zondagmorgen niet naar de Kerkpolderloop, maar samen met Jesse, Ron en Nanda naar Noordwijk.

We staan met zijn 4-en redelijk vooraan in het startvak als om 11 uur het startschot klinkt. Op de brede boulevard kan ik al snel uit de blote voeten en vaart maken. Ik ga vandaag echt mijn best doen.

Nanda en Ron zitten achter me. Jesse kan ik niet bijhouden. Via een mooie glooiende asfaltweg gaat het loperslint noordwaarts Noordwijk uit. Ik mis de eerste kilometer aanduidingen en heb geen idee hoe hard ik loop. 
Het bord met 3 km. zie ik wel en als ik er langs zweef, zie ik 14 min. 25 op mijn horloge. Ik loop ongeveer 4 min 50 per km. Dan slaan we linksaf de duinen in.

Halverwege bij de 5 km. is mijn tussentijd 23 min 45. Een paar honderd meter verder begint een breed verhard pad met schelpengruis. Dat is goed te doen op blote voeten, maar af en toe ligt er ook wat grovere steenslag op het pad. De wind is nu ook tegen. Voor mijn gevoel zakt mijn tempo wat in. 

Om mij heen hoor ik zoals gewoonlijk weer "moet-je-kijken-op-blote-voeten". Hotel Huis ter Duin komt alweer in zicht. Bij het bord van 8 km. begint weer een asfaltweg, dat loopt net iets makkelijker. In de laatste kilometer op de boulevard staat een flinke tegenwind en ik loop vijfhonderd meter in de beschutting van een brede jonge voetballer in een Ajax-shirt. Het laatste stukje loopt hij bij mij weg.
Ik passeer de eindstreep na 47 min. 46 sec. Da's mijn beste 10 km. tijd dit jaar.
In de uitslagenlijst staat achter startnummer 773 een nettotijd van 47 min 26.

De 10 km. van Noordwijk is een leuke, gezellige wedstrijd over een mooi, snel en vrijwel vlak parkoers. Een beetje raar dat een hardloopwedstrijd in Noordwijk geen meter over het strand gaat. 
Cyril, bedankt voor het startnummer. Nanda, bedankt voor de lift en de gezellige zondagmorgen.

Maandag 17 Juli 2017 at 7:22 pm | | hardlopen | Twee reacties

Oja, ik zou nog een Barefoot-boek gaan schrijven...

Ik deel graag mijn kennis en ervaring met mensen, die er voor open staan. Ik zou heel goed een boek kunnen schrijven voor mensen, die meer willen weten over hardlopen op blote voeten en hoe je daar mee kunt beginnen. Maar dat zeg ik al anderhalf jaar... en het schiet nog niet erg op.
In de vakantietijd koop ik een nieuw schrijfblok en begin mijn gedachtenspinsels op te schrijven. Hieronder een voorproefje.

Over eelt en gevoelige zintuigen

Veel mensen denken dat je door hardlopen op blote voeten een dikke eeltlaag ontwikkelt. Dat is niet zo. In de praktijk slijt de bovenste harde huidlaag voortdurend af. Op mijn blote voeten door de stad rennend laat ik een spoor van huidcellen achter zoals een slak een slijmspoor achterlaat. Om dat afslijten te compenseren gaan de huidcellen in mijn voet zich sneller delen. De slijtage en de aanmaak van nieuwe huid blijven precies in evenwicht. Het is mij nog nooit gebeurd, dat alle huid is weggesleten. En ik heb ook geen dikke eeltlaag gekregen. Mijn huid blijft soepel en leerachtig.
Dat betekent (volgens mij) dat onze voorouders, die blootvoets over de savanne renden, ook geen dikke eeltlaag hadden. 

Door het ontbreken van een dikke eeltlaag blijven mijn voeten heel gevoelig. Als ik op een scherp steentje trap, voel ik dat. Maar als ik hardloop, dan heb ik maar een heel kort contact met de grond. En slechts een kort deel van die contacttijd, sta ik met mijn volle gewicht op dat scherpe steentje. Het doet echt maar heel eventjes  (< 0,1 seconde) pijn. Het snel optillen van de voet (in een reflex) geeft direct verlichting: het wegvallen van de pijn is een beloning voor het snel optillen, voor de reflex. Door die opluchting als de pijnprikkel verdwijnt, leer je om je voeten snel op te tillen. Je leert een mooie, efficiënte looptechniek aan door af en toe op scherpe steentjes en takjes te trappen..... hoe onwaarschijnlijk en onprettig dat ook klinkt.

De gevoelige zintuigen in mijn voetzolen vertellen mij bij iedere stap of ik op mijn voorvoet land, of op mijn hak. Als ik op mijn voorvoet land, is de belasting lager en kost hardlopen minder energie. De zintuigen in mijn voeten melden het ook als ik ver voor mijn lichaamszwaartepunt land, te grote stappen maak (overstriding). Bij die grote stappen wordt het grondcontact langer. En dat voel je, vooral als je op een scherp steentje trapt.

De gevoelige zenuwuiteindjes in mijn voetzolen helpen om te grote passen (overstriding) te voorkomen. Door de feetback uit mijn voetzolen landen mijn voeten vlak voor mijn zwaartepunt en na enige tijd wordt dat een automatisme, een aangeleerde reflex.
Stel je voor dat ik een dikke eeltlaag zou krijgen en mijn voeten ongevoelig zouden worden voor takjes en steentjes. Dan zou ik ongestraft grote stappen kunnen maken met lang grondcontact. Ik zou ver voor mijn zwaartepunt kunnen landen, zonder dat ik zou voelen dat dit extra druk op mijn voetzolen veroorzaakt. Met een dikke eeltlaag zou ik ongemerkt weer grotere stappen gaan maken. En na enige tijd zouden die grotere passen weer een automatisme worden.

Wat ik hierboven beschrijf, is precies wat er kan gebeuren als je moderne hardloopschoenen met een stevige zool aanhebt. Die harde zool maakt de zintuigen in je voetzool zinloos. Er komt nog nauwelijks informatie uit die zintuigen over de landing en de duur van het grondcontact. Als je op een scherp steentje trapt, voel je niets. Je voelt ook geen opluchting of beloning als je weer razendsnel je voet optilt van dat scherpe steentje. Met moderne hardloopschoenen is er een grote kans dat je een inefficiënte, slechte loopstijl ontwikkelt.

Zondag 16 Juli 2017 at 08:18 am | | hardlopen | Geen reacties

Oja, ik zou nog een Barefoot-boek gaan schrijven...

Ik deel graag mijn kennis en ervaring met mensen, die er voor open staan. Ik zou heel goed een boek kunnen schrijven voor mensen, die meer willen weten over hardlopen op blote voeten en hoe je daar mee kunt beginnen. Maar dat zeg ik al anderhalf jaar... en het schiet nog niet erg op.
In de vakantietijd koop ik een nieuw schrijfblok en begin mijn gedachtenspinsels op te schrijven. Hieronder een voorproefje.

Over eelt en gevoelige zintuigen

Veel mensen denken dat je door hardlopen op blote voeten een dikke eeltlaag ontwikkelt. Dat is niet zo. In de praktijk slijt de bovenste harde huidlaag voortdurend af. Op mijn blote voeten door de stad rennend laat ik een spoor van huidcellen achter zoals een slak een slijmspoor achterlaat. Om dat afslijten te compenseren gaan de huidcellen in mijn voet zich sneller delen. De slijtage en de aanmaak van nieuwe huid blijven precies in evenwicht. Het is mij nog nooit gebeurd, dat alle huid is weggesleten. En ik heb ook geen dikke eeltlaag gekregen. Mijn huid blijft soepel en leerachtig.
Dat betekent (volgens mij) dat onze voorouders, die blootvoets over de savanne renden, ook geen dikke eeltlaag hadden. 

Door het ontbreken van een dikke eeltlaag blijven mijn voeten heel gevoelig. Als ik op een scherp steentje trap, voel ik dat. Maar als ik hardloop, dan heb ik maar een heel kort contact met de grond. En slechts een kort deel van die contacttijd, sta ik met mijn volle gewicht op dat scherpe steentje. Het doet echt maar heel eventjes  (< 0,1 seconde) pijn. Het snel optillen van de voet (in een reflex) geeft direct verlichting: het wegvallen van de pijn is een beloning voor het snel optillen, voor de reflex. Door die opluchting als de pijnprikkel verdwijnt, leer je om je voeten snel op te tillen. Je leert een mooie, efficiënte looptechniek aan door af en toe op scherpe steentjes en takjes te trappen..... hoe onwaarschijnlijk en onprettig dat ook klinkt.

De gevoelige zintuigen in mijn voetzolen vertellen mij bij iedere stap of ik op mijn voorvoet land, of op mijn hak. Als ik op mijn voorvoet land, is de belasting lager en kost hardlopen minder energie. De zintuigen in mijn voeten melden het ook als ik ver voor mijn lichaamszwaartepunt land, te grote stappen maak (overstriding). Bij die grote stappen wordt het grondcontact langer. En dat voel je, vooral als je op een scherp steentje trapt.

De gevoelige zenuwuiteindjes in mijn voetzolen helpen om te grote passen (overstriding) te voorkomen. Door de feetback uit mijn voetzolen landen mijn voeten vlak voor mijn zwaartepunt en na enige tijd wordt dat een automatisme, een aangeleerde reflex.
Stel je voor dat ik een dikke eeltlaag zou krijgen en mijn voeten ongevoelig zouden worden voor takjes en steentjes. Dan zou ik ongestraft grote stappen kunnen maken met lang grondcontact. Ik zou ver voor mijn zwaartepunt kunnen landen, zonder dat ik zou voelen dat dit extra druk op mijn voetzolen veroorzaakt. Met een dikke eeltlaag zou ik ongemerkt weer grotere stappen gaan maken. En na enige tijd zouden die grotere passen weer een automatisme worden.

Wat ik hierboven beschrijf, is precies wat er kan gebeuren als je moderne hardloopschoenen met een stevige zool aanhebt. Die harde zool maakt de zintuigen in je voetzool zinloos. Er komt nog nauwelijks informatie uit die zintuigen over de landing en de duur van het grondcontact. Als je op een scherp steentje trapt, voel je niets. Je voelt ook geen opluchting of beloning als je weer razendsnel je voet optilt van dat scherpe steentje. Met moderne hardloopschoenen is er een grote kans dat je een inefficiënte, slechte loopstijl ontwikkelt.

Zondag 16 Juli 2017 at 08:18 am | | hardlopen | Geen reacties

Dollen in Kerkpolder

Vijfentwintig jaar geleden, toen Ricky Koole nog pannenkoeken  serveerde in de Koolekit in Schipluiden, deed ik al mee aan de Kerkpolderloopjes. Afgelopen zondag was ik weer van de partij.

Ik startte zij-aan-zij met de charmante Nanda: in ruil voor een potje basilicum, ging zij mij hazen naar een tijd binnen de 25 minuten. De eerste kilometer nog wat stijfjes, maar toch al in 4 min 51.
Op het lange rechte stuk langs het water begon ik met inhalen, zoals altijd. Even kort aanzetten naar het volgende groepje en daar dan even een praatje maken en op adem komen. Ik passeerde Fred en mijn zwager Joost. En diearme Nanda kon mijn versnellingen niet volgen; ze riep: "ga jij maar door, ik zie je aan de finish."


Na ruim 2 kilometer passeerde ik Bas en net voorbij de 3 kilometer haalde ik clubgenoot Bruun bij. Hij was niet in goede doen.
In de laatste anderhalve kilometer kon ik niet meer aanzetten. Het steenslag pad was vervelend op blote voeten en ik was best wel moe.
Op 200 m. voor de finish kwam Nanda langszij. Als een heer liet ik haar voorgaan bij de finish, maar ze stopte te vroeg. Zo kwam ik op de 59e plaats in de uitslag met een tijd van 23 minuten en 8 seconden. Da's meteen mijn beste seizoenstijd.


de enige op blote voeten (foto: Bas van Binnendijk)

Vrijdag 14 Juli 2017 at 11:35 am | | hardlopen | Geen reacties

Pesto maken

Aan al mijn hardloopvriendinnen heb ik al basilicumplantjes uitgedeeld, maar ik heb nog steeds veel over. Het groeit in de vensterbank als kool.

ik knip de volwassen stengels eruit en ga pesto maken.

Ingrediënten:
- verse basilicum uit de vensterbank
- twee bollen knoflook uit mijn moestuintje
- pecorino van dat Italiaanse zaakje op de Krakeelpolderweg
- walnoten
- olijfolie van de SPAR

Ik snijd de knoflook en de basilicum zo fijn mogelijk. Ik rasp de kaas en pak dan de staafmixer en doe de rest lekker op zijn 20e eeuws.

Het resultaat ziet er heerlijk uit.

Donderdag 06 Juli 2017 at 11:39 am | | Recepten | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,