Scheveningen-Katwijk met wind mee

Met de tram reis ik naar Scheveningen. In een korte broek en een dun shirtje. Uiteraard zonder schoenen. In mijn achterzak de huissleutel, een biljet van 10 euro en mijn OV-chipkaart. Ik neem zo weinig mogelijk mee.
Bij de Keizerstraat stap ik uit en neem de kortste route naar het strand. Tegen de tijd dat ik bij de Pier ben heb ik het juiste tempo te pakken. Ik kan harder, maar dat hoeft niet. Langzamer kan ook, maar ik ben alleen en hoef me niet in te houden.

Het volgende uur loop ik prettig ontspannen over het harde zand. Links de bulderende branding. Rechts het zwijgende zand. In mijn hoofd een paar mooie liedjes van John Mayer en verder helemaal niets.
Waarom doe ik dit niet elke week ?

Als ik in Katwijk aankom, heb ik koffie verdiend met een stuk chocoladetaart. Ik ben niet moe, maar ga toch met de bus en de trein terug naar Delft. Mijn hoofd leeg, mijn lichaam lekker op temperatuur, mijn spieren prettig ontspannen. Waarom doe ik dit niet elke week ?

Donderdag 08 Juni 2017 at 12:43 pm | | hardlopen | Geen reacties

49:44 - met aftrek van voorarrest 49:21

De DIOS Lenteloop in Den Hoorn is een thuiswedstrijd. Op loopafstand van mijn voordeur en er zijn altijd veel Delftenaren van de partij.
Van huis uit loop ik in naar de feesttent. Op de Hoornsekade ga ik speciaal voor Jeroen Tibbe eventjes zweven.

Na het inschrijven kijk ik naar de finish van de 5 km. lopers. Tot mijn verbazing komt Gert, die mijn cursus "Hardlopen op blote voeten" volgt, al binnen de 25 minuten op zijn blote voeten finishen. Na deze 5 km. is Gert nog enthousiaster over het blootvoets hardlopen dan hij al was. Het gaat hem heel makkelijk af, als hij nu maar geen gekke dingen gaat doen.

Ik ga zelf wel gekke dingen doen.
Om kwart voor drie start ik achteraan in het veld voor de 10 km. In de smalle straatjes is inhalen lastig en houd ik nog in. Maar als we richting Delft lopen zet ik aan en haal tientallen andere lopers in.
De eerste kilometer gaat in 5 min 15. Maar de volgende kilometers loop ik binnen de 5 minuten. In de vijfde kilometer beginnen mijn benen te protesteren: waarom zo hard?
Bij de doorkomst na 5 kilometer klok ik 24 min 15.


In de tweede ronde wordt het zweven steeds moeilijker. Ik kijk niet meer naar mijn tussentijden.
Ik voel telkens hoe mijn kont naar achteren wegzakt. Dan klinkt er "Heupen naar voren" tussen mijn oren en probeer ik weer rechtop te gaan lopen.
Bij de zes kilometer denk ik: "Nog vier te gaan." Die gedachte helpt niet en ik maak mijn hoofd leeg. De volgende kilometers denk ik nergens meer aan. Ik laat me aanmoedigen en opjagen door het publiek.
In een van de laatste bochten roept een toeschouwer: "Nog 400 meter." Dat is te overzien, dat gaat me wel lukken. De volgende aanmoediging is: "nog 150 m."
Ik trek mezelf voor de laatste keer en voor fotograaf Jeroen overeind en finish na 49 min 44.

Ik ben heel tevreden met die tijd onder de 50 min. Met aftrek van voorarrest is het zelfs 49 min 21.

Bij de waterpost blijf ik heel lang hangen om mijn dorst te lessen en mijn spieren te laten ontspannen. Daarna slenter ik, af en toe joggend naar huis. Mijn voeten beurs en oververhit, mijn shirt doorweekt met zurig zweet, mijn hart gaat nog tekeer. Maar binnen de 50 minuten: da's mijn beste seizoenstijd... voorlopig.

De foto's zijn gemaakt door Jeroen Tibbe. De bovenste kreeg ik gratis. De andere twee heb ik betaald.

Zondag 04 Juni 2017 at 3:43 pm | | hardlopen | Geen reacties

Hoe het hardlopen mijn huwelijk redde

Ik ben opgegroeid in Vlaardingen en voetballen was mijn sport. Op het schoolplein en in het weekend op het voetbalveld in een shirt van RKWIK. Ik had geen talent of spelinzicht, moest het hebben van mijn loopvermogen. Maar het hield me van de bank en van de straat.

Toen ik in 1985 trouwde en naar Delft verhuisde, stopte ik met voetballen. Drie jaar later begon ik vanwege een beginnend buikje met hardlopen.
Bij de Koplopers voelde ik me op mijn gemak. Ik sloeg zelden een training over. Al gauw raakte ik verslaafd aan het hardlopen en rende ik drie, vier of vijf keer per week.
In 1992 stopte ik met werken en werd fulltime huisvader. Ik heb daar nooit spijt van gehad. Maar het viel niet altijd mee om de hele dag bezig te zijn met twee kleine kinderen met een beperkte woordenschat. Mijn vrouw begreep dat en gunde mij genoeg vrije hardlooptijd.


Vakantiefoto van 30 jaar geleden (of 31 jaar)

In elk huwelijksbootje worden irritaties ingeslikt en frustraties opgekropt. Maar als de bom dreigde te barsten dan kon ik altijd even vluchten op mijn hardloopschoenen. Stampend op het asfalt ging de uitlaatklep open en zweette ik mijn hoofd leeg.
Vaak voelde mijn vrouw mijn bui al aankomen en zei ze: “Ga nou eerst maar even hardlopen.”
Van een uurtje hardlopen knap je altijd op en als ik dan thuis kwam, wist ik niets eens meer waarom ik zo opgefokt de deur uitgegaan was. Ik ging de was opruimen en de afwas doen en pas daarna douchen. 

Ik loop inmiddels al 29 jaar hard. Het is mij in die tijd niet gelukt om mijn vrouw of mijn kinderen aan het hardlopen te krijgen. Helaas.
Ik heb wel een schat aan hardloopervaring, inzicht en kennis opgedaan, die ik graag deel of overdraag aan anderen. Die anderen zijn steeds vaker vrouwen, omdat er steeds meer vrouwen gaan hardlopen. En omdat ik steeds ouder word, loop ik tegenwoordig heel vaak tussen jonge vrouwen. Dan lijk ik op de spreekwoordelijke oude bok, op zoek naar een fris blaadje groen. Andere hardlopers, die ik dan tegenkom, vragen dan tactvol: “Is dat je dochter?”
Sommige hardlopers komen onderweg een hardloopster tegen, die ze leuker vinden dan hun partner. Dan kan er een huwelijk op de klippen lopen. Ik ga na het hardlopen al 29 jaar weer gewoon terug naar huis. Waar mijn vrouw tevreden constateert dat ik dankzij dat hardlopen fit en gezond ben gebleven … en gezellig.

Zaterdag 03 Juni 2017 at 07:27 am | | hardlopen | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,