De zee trekt

De ruisende branding roept me telkens terug naar het strand.
Mijn moeder vertelde mij ooit dat ik het hele strand bij elkaar krijste als ze mij weghaalde bij de waterlijn en mij uit de zon in de schaduw van het windscherm zette.
Ik herinner mij hoe ik als kind zinloos zandkastelen maakte, die de vloed lachend wegspoelde.
Ik herinner mij dat ik als jonge vader met Max en Jessie op dezelfde plekken tevergeefs dezelfde kastelen bouwde.
Ik herinner mij de heerlijke strandvakanties met het gezin op Terschelling en in Katwijk.

Ik liep met Leo in 6 dagen van Hoek van Holland naar Den Helder. Met Ruth en Jesse rende ik van Scheveningen naar Zandvoort. Ik dook op 3e Kerstdag met Esther en Nicole de koude Noordzee in.

Op het moment dat ik in Scheveningen het strand op stap, kom ik thuis. Dit strand ligt hier al eeuwen en zal hier nog eeuwen blijven liggen. Ik heb hier al duizenden voetstappen achtergelaten. De voetstappen, die ik vandaag maak zijn wat dieper. Het zand is zacht. Lekker doorrollen over het keiharde zand lukt vandaag niet. Het wordt anderhalf uur krachttraining en werken aan de techniek.

Ik raap wat schelpen op en vraag me af wat de gekleurde ringen betekenen. Zijn het jaarringen? Of zijn het seizoensringen? Hoe lang doet zo’n schelpdiertje erover om zo’n schelp te maken? Tien jaar? Vijftig jaar?
Schelpen zullen hier altijd zijn net als het zand.
Ik ben hier maar even, anderhalf uur. Maar ik kom terug, dat weet ik zeker.

Donderdag 29 Juni 2017 at 12:42 pm | | hardlopen | Geen reacties

Foto's Vechtdaltrail

Toen er nog geen supermarkten waren en landbouw en veeteelt nog niet uitgevonden waren, kwamen onze voorouders toch aan voldoende eten. Ze renden urenlang achter een oud of ziek dier aan totdat het dier oververhit of uitgeput neerviel: de uitputtingsjacht.

Zo'n trail van 28 km. door de bossen bij Ommen lijkt wel wat op die uitputtingsjacht. Zeker als je op blote voeten rent met weinig kleren aan.

Van onze jagende voorouders zijn geen foto's. Maar dankzij "local hero" Hans Spieker van Spieker Sport Fotografie, kun je mij nog wel zien genieten tijdens de Vechtdaltrail.

 



Woensdag 28 Juni 2017 at 08:42 am | | hardlopen | Eén reactie

Vechtdaltrail: 28 km op blote voeten dansen, dromen, trippen

Op de middenafstand van de Vechtdaltrail, 28 km., starten slechts 150 deelnemers. Maar toch is het de eerste kilometers nog druk op de smalle bospaadjes. Ik loop op blote voeten en heb voor de zekerheid mijn Chala-huaraches meegenomen. Voorlopig doe ik ze niet aan. De ondergrond in het bos is bezaaid met denneappels maar zacht, zanderig en vochtig.
Na 20 min. komt er een stukje single-track (een smal pad waar je achter elkaar moet lopen). Lichtvoetig dansend ontwijk ik de boomwortels en denneappels op het pad. Ik houd 2 tot 5 m. afstand tot mijn voorganger en mijn voeten vinden dan vlekkeloos de beste plek om even te kaatsen op het tapijt van dennenaalden. Het gaat automatisch zonder dat ik bewust landingsplekjes uit kies. Het is als in een droom.

De organisatie heeft om de vijf kilometer bordjes langs de route gezet. Mijn tussentijd na 5 km. is 32. min.
Ik dans verder over de zanderige paadjes. Heel af en toe word ik uit mijn droom wakker geschud omdat ik per ongeluk toch midden op en denneappel of boomwortel trap.
Onderweg in het sprookjesbos springen sommige planten in het oog: vingerhoedskruid, kamperfoelie, duizendblad en rolklaver. Een open plek in het bos is volgegroeid met varens, die tot aan mijn schouders komen.

Bij de eerste verzorgingspost (op 9 km) eet ik een halve sinasappel en drink ik wat water.  Het 10 km. bordje passeer ik na 1 uur 4 min. De brede zandpaden worden afgewisseld met de leuke, technische stukjes single-track. Af en toe valt er een prettig, verfrissend miezeerregentje. Na 1 uur 32 min zie ik het bordje van 15 km. langskomen.

De laatste 13 km. loop ik in het gezelschap van een drietal andere lopers. Een man in een zwarte korte broek, die de route in zijn horloge heeft opgeslagen. Een dame van rond de 40 met kort blond haar, die een zeer constant tempo draait. Een jonge meid van begin 20 met een mooie blonde paardestaart. Soms lopen we vlak achter elkaar, soms lopen de blonde dames wel 50 m. voor de man en mij uit.

Bij de tweede verzorgingspost eet ik twee halve bananen en een handje chips. We vertrekken weer met zijn viertjes voor de laatste 9 km.

We komen over kortgemaaide weilanden en korte stukjes asfaltweg. Door de vermoeidheid wordt het moeilijker om wortels, takjes en denneappels te ontwijken. Het dansen wordt nu een beetje ploeteren. Maar ik laat mijn sandalen achter in mijn broek zitten. Ik heb ze niet nodig.

De laatste kilometers volg ik op gepaste afstand de blonde vrouwen. De man in de zwarte shorts zit vast niet ver achter mij. Het wordt lichter: ik nader de bosrand. De finish is op de atletiekbaan. Ik deed 2 uur 57 min over de 28 km.

Bij de verzoringspost achter de finish eet ik krentenbrood en chips. Mijn broer Paul is uit Raalte gekomen om mij te zien finishen. Hardstikke aardig, maar ik had hem verteld dat ik er meer dan 3 uur over zou doen... dus komt-ie net te laat.
Ik geef de vrouw van de organisator complimentjes over het parkoers en de goede verzorging onderweg.

Volgend jaar kom ik weer terug naar deze perfecte blotevoeten-trail.

Ik dank Vrolijke Loopstera Nanda en Marja voor prettige lift naar Ommen.

Zaterdag 24 Juni 2017 at 8:48 pm | | hardlopen | Twee reacties

Scheveningen-Katwijk met wind mee

Met de tram reis ik naar Scheveningen. In een korte broek en een dun shirtje. Uiteraard zonder schoenen. In mijn achterzak de huissleutel, een biljet van 10 euro en mijn OV-chipkaart. Ik neem zo weinig mogelijk mee.
Bij de Keizerstraat stap ik uit en neem de kortste route naar het strand. Tegen de tijd dat ik bij de Pier ben heb ik het juiste tempo te pakken. Ik kan harder, maar dat hoeft niet. Langzamer kan ook, maar ik ben alleen en hoef me niet in te houden.

Het volgende uur loop ik prettig ontspannen over het harde zand. Links de bulderende branding. Rechts het zwijgende zand. In mijn hoofd een paar mooie liedjes van John Mayer en verder helemaal niets.
Waarom doe ik dit niet elke week ?

Als ik in Katwijk aankom, heb ik koffie verdiend met een stuk chocoladetaart. Ik ben niet moe, maar ga toch met de bus en de trein terug naar Delft. Mijn hoofd leeg, mijn lichaam lekker op temperatuur, mijn spieren prettig ontspannen. Waarom doe ik dit niet elke week ?

Donderdag 08 Juni 2017 at 12:43 pm | | hardlopen | Geen reacties

49:44 - met aftrek van voorarrest 49:21

De DIOS Lenteloop in Den Hoorn is een thuiswedstrijd. Op loopafstand van mijn voordeur en er zijn altijd veel Delftenaren van de partij.
Van huis uit loop ik in naar de feesttent. Op de Hoornsekade ga ik speciaal voor Jeroen Tibbe eventjes zweven.

Na het inschrijven kijk ik naar de finish van de 5 km. lopers. Tot mijn verbazing komt Gert, die mijn cursus "Hardlopen op blote voeten" volgt, al binnen de 25 minuten op zijn blote voeten finishen. Na deze 5 km. is Gert nog enthousiaster over het blootvoets hardlopen dan hij al was. Het gaat hem heel makkelijk af, als hij nu maar geen gekke dingen gaat doen.

Ik ga zelf wel gekke dingen doen.
Om kwart voor drie start ik achteraan in het veld voor de 10 km. In de smalle straatjes is inhalen lastig en houd ik nog in. Maar als we richting Delft lopen zet ik aan en haal tientallen andere lopers in.
De eerste kilometer gaat in 5 min 15. Maar de volgende kilometers loop ik binnen de 5 minuten. In de vijfde kilometer beginnen mijn benen te protesteren: waarom zo hard?
Bij de doorkomst na 5 kilometer klok ik 24 min 15.


In de tweede ronde wordt het zweven steeds moeilijker. Ik kijk niet meer naar mijn tussentijden.
Ik voel telkens hoe mijn kont naar achteren wegzakt. Dan klinkt er "Heupen naar voren" tussen mijn oren en probeer ik weer rechtop te gaan lopen.
Bij de zes kilometer denk ik: "Nog vier te gaan." Die gedachte helpt niet en ik maak mijn hoofd leeg. De volgende kilometers denk ik nergens meer aan. Ik laat me aanmoedigen en opjagen door het publiek.
In een van de laatste bochten roept een toeschouwer: "Nog 400 meter." Dat is te overzien, dat gaat me wel lukken. De volgende aanmoediging is: "nog 150 m."
Ik trek mezelf voor de laatste keer en voor fotograaf Jeroen overeind en finish na 49 min 44.

Ik ben heel tevreden met die tijd onder de 50 min. Met aftrek van voorarrest is het zelfs 49 min 21.

Bij de waterpost blijf ik heel lang hangen om mijn dorst te lessen en mijn spieren te laten ontspannen. Daarna slenter ik, af en toe joggend naar huis. Mijn voeten beurs en oververhit, mijn shirt doorweekt met zurig zweet, mijn hart gaat nog tekeer. Maar binnen de 50 minuten: da's mijn beste seizoenstijd... voorlopig.

De foto's zijn gemaakt door Jeroen Tibbe. De bovenste kreeg ik gratis. De andere twee heb ik betaald.

Zondag 04 Juni 2017 at 3:43 pm | | hardlopen | Geen reacties

Hoe het hardlopen mijn huwelijk redde

Ik ben opgegroeid in Vlaardingen en voetballen was mijn sport. Op het schoolplein en in het weekend op het voetbalveld in een shirt van RKWIK. Ik had geen talent of spelinzicht, moest het hebben van mijn loopvermogen. Maar het hield me van de bank en van de straat.

Toen ik in 1985 trouwde en naar Delft verhuisde, stopte ik met voetballen. Drie jaar later begon ik vanwege een beginnend buikje met hardlopen.
Bij de Koplopers voelde ik me op mijn gemak. Ik sloeg zelden een training over. Al gauw raakte ik verslaafd aan het hardlopen en rende ik drie, vier of vijf keer per week.
In 1992 stopte ik met werken en werd fulltime huisvader. Ik heb daar nooit spijt van gehad. Maar het viel niet altijd mee om de hele dag bezig te zijn met twee kleine kinderen met een beperkte woordenschat. Mijn vrouw begreep dat en gunde mij genoeg vrije hardlooptijd.


Vakantiefoto van 30 jaar geleden (of 31 jaar)

In elk huwelijksbootje worden irritaties ingeslikt en frustraties opgekropt. Maar als de bom dreigde te barsten dan kon ik altijd even vluchten op mijn hardloopschoenen. Stampend op het asfalt ging de uitlaatklep open en zweette ik mijn hoofd leeg.
Vaak voelde mijn vrouw mijn bui al aankomen en zei ze: “Ga nou eerst maar even hardlopen.”
Van een uurtje hardlopen knap je altijd op en als ik dan thuis kwam, wist ik niets eens meer waarom ik zo opgefokt de deur uitgegaan was. Ik ging de was opruimen en de afwas doen en pas daarna douchen. 

Ik loop inmiddels al 29 jaar hard. Het is mij in die tijd niet gelukt om mijn vrouw of mijn kinderen aan het hardlopen te krijgen. Helaas.
Ik heb wel een schat aan hardloopervaring, inzicht en kennis opgedaan, die ik graag deel of overdraag aan anderen. Die anderen zijn steeds vaker vrouwen, omdat er steeds meer vrouwen gaan hardlopen. En omdat ik steeds ouder word, loop ik tegenwoordig heel vaak tussen jonge vrouwen. Dan lijk ik op de spreekwoordelijke oude bok, op zoek naar een fris blaadje groen. Andere hardlopers, die ik dan tegenkom, vragen dan tactvol: “Is dat je dochter?”
Sommige hardlopers komen onderweg een hardloopster tegen, die ze leuker vinden dan hun partner. Dan kan er een huwelijk op de klippen lopen. Ik ga na het hardlopen al 29 jaar weer gewoon terug naar huis. Waar mijn vrouw tevreden constateert dat ik dankzij dat hardlopen fit en gezond ben gebleven … en gezellig.

Zaterdag 03 Juni 2017 at 07:27 am | | hardlopen | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,