Presentielijst

Ik maak elke week een presentielijst voor de Instroom-Herstel-Groep, die ik begeleid. Er is een vaste kern, maar er komen ook telkens nieuwe namen van geblesseerden of beginners bij.
In het najaar van 2016 kwam de naam Titus op de presentielijst van de IHG. Titus legde uit dat hij ziek was en chemotherapie zou krijgen. Ik keek ook niet vreemd op als hij een paar weken niet kwam trainen.

In januari kwam Titus wel weer regelmatig trainen. Zijn conditie verbeterde en hij kon al met de fitte gezonde lopers in de groep meetrainen. In februari mailde Titus dat hij voorlopig niet zou komen trainen. Er waren nieuwe uitzaaiingen gevonden en hij begon met een nieuwe serie chemokuren.
Ik haalde zijn naam weer van de lijst.

Afgelopen vrijdag kreeg ik te horen dat Titus was oveleden. De strijd verloren.
Hij was een fijne betrouwbare man, die veel voor De Koplopers heeft betekend. Ik vind het erg jammer dat het zo snel al voor hem is afgelopen. 

Vrijdag 28 April 2017 at 6:10 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De paradox van de versleten knieën

Laatst zat ik op een verjaardagsfeestje te praten met mijn zus. Zij is een jaar ouder als ik en helaas niet zo fit. Maar ze wil er iets aan doen en is naar de sportschool gestapt. Met behulp van een personal trainer werkt ze aan haar spierkracht en conditie. Heel voorzichtig begon ik over hardlopen. Maar zij antwoordde resoluut: “Ik kan niet hardlopen, want ik heb versleten knieën.”

Dat klinkt voor mij een beetje tegenstrijdig: zij heeft 30 jaar lang nauwelijks aan sport gedaan en toch versleten knieën. Terwijl ik 30 jaar lang iedere week 30 kilometer of meer heb hardgelopen en mijn knieën zijn nog prima. Het is net of knieën minder slijten als je ze veel gebruikt en veel slijten als je ze minder belast.

Machines, zoals auto’s en fietsen, slijten als ze heel veel kilometers maken. Maar het lijkt alsof het menselijk lichaam juist sterker wordt als het meer kilometers aflegt.
De spieren en banden rond het kniegewricht kun je sterker maken door training. Door rust worden ze juist zwakker en dunner. De belasting moet je wel heel geleidelijk opvoeren.

Pijn is een duidelijk signaal dat je iets aan het overbelasten bent.
Zelf heb ik ook wel eens pijn aan mijn knieën na een pittige wedstrijd. Als ik dan een paar weken wat rustiger train en geen wedstrijdjes loop, verdwijnt de pijn weer. Het komt weer helemaal goed. Het lichaam herstelt zichzelf en maakt zichzelf sterker.

Het menselijk lichaam is dus heel iets anders dan een auto of een fiets. Als je ouder wordt, duurt het langer om schade in je lichaam te herstellen en spierkracht op te bouwen. Maar je haar en je nagels blijven groeien, ook als je boven de 65 bent. Bij mensen boven de 75 gaan wondjes ook nog dicht. En krachttraining helpt ook nog als je boven de 80 bent. Laat je niet wijsmaken dat je oud of versleten bent. Ga het gewoon proberen en geef niet te snel op.

Zaterdag 22 April 2017 at 10:10 pm | | overig | Geen reacties

Marathon, melancholie en masseren

Op de tweede zondag van april ben ik altijd in Rotterdam bij de Rotterdam marathon.
Bij het Koplopers-marathon-steunpunt als masseur en vaak ook als supporter in de Boezemstraat bij het 32 / 39 km punt.
Dit jaar liep ik zelf weer mee... op de 1/4e marathon weliswaar, maar ik had gewoon een startnummer op en kreeg een medaille na de finish op de Coolsingel.

In het startvak voor de kwartmarathon werd ik overvallen door melancholie. Twintig jaar geleden liep ik nog mee op het hoofdnummer: de hele marathon. Wat is de tijd eigenlijk snel gegaan. Wat is er veel veranderd. Wat ben ik veel veranderd. Ik kreeg een brok in mijn keel.
En ik kreeg koude voeten want mijn zwager Joost en ik moesten een half uur wachten op ons startsignaal... in de schaduw om kwart voor tien 's morgens.

Eindelijk mochten we weg. In de eerste kilometers kon ik redelijk doorlopen en veel lopers inhalen. Het was leuk om door de gezellige heksenketel in de Boezemstraat te komen. Maar in het Kralingse Bos ging het parcours van de kwart marathon over de vrij smalle Prinses Beatrixlaan en niet over de geasfalteerde Bosdreef. Inhalen werd erg moeilijk en ik moest mijn tempo aanpassen aan de menigte.
Vanaf de Kralingse Plaslaan kon ik weer een beetje doorlopen. In de laatste twee kilometers schakelde ik nog een tandje bij.  Mijn netto-eindtijd was 57 min 32 sec.: een tempo van 5 min 27 per kilometer.

's Middags heb ik mijn best gedaan als masseur in het Koplopers-marathon-steunpunt. Samen met twee andere masseurs geprobeerd om de uitgeputte spieren van de gefinishte marathonlopers weer soepel en los te krijgen.
Vele jaren geleden stond ik ook in het marathon-steunpunt als onervaren, beginnende masseur. Nu kwamen de andere masseurs naar mij om advies te vragen, omdat ik al zoveel ervaring heb.
Er is veel veranderd; ik ben veel veranderd in die tijd.

Ik denk niet dat ik ooit nog een hele marathon zal lopen in Rotterdam. Ik ben er mentaal niet sterk genoeg voor. Een trail van 4 uur of langer zal ik misschien nog wel lopen: door de afwisseling van het terrein is dat veel beter te verteren dan 4 uur lang over asfalt draven.
Volgend jaar ben ik zeker weer in Rotterdam bij de marathon. En ik krijg dan ook weer een brok in mijn keel.

Maandag 10 April 2017 at 9:12 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Zandmotor reloaded

Afgelopen zondag was de tweede editie van de Zandmotorrun. Ik was er weer bij en liep net als vorig jaar de 10 km.
Het evenement was net zo druk als vorig jaar, maar wat professioneler georganiseerd.
Er waren wat meer lopers op blote voeten.

Ik startte lekker achteraan, samen met Chris, een andere Delftenaar op blote voeten. Chris liep stevig door en in de eerste kilometers haalden we al flink wat lopers in. Na twee kilometer volgde de splitsing: de 5 km. lopers mochten rechtdoor. Wij gingen met de andere 10 km. lopers gingen rechtsaf voor een lus over de buitenrand van de Zandmotor. Chris liep in een stevig tempo langzaam bij mij weg. Ik deed het wat rustiger aan.


foto: Jeroen Tibbe

In de volgende kilometers probeerde ik zoveel mogelijk over de harde stukken van het strand te lopen en zo weinig mogelijk energie te verspillen. Langzaam liep ik in op clubgenoot Rutger.
Na ongeveer 20 min. haalde ik hem in. Rutger kon niet aanhaken. Na 28 min. lopen draaide ik linksaf naar het keerpunt: door het mulle zand zakte het tempo direct. Helaas geen bekertje water bij het keerpunt.

De volgende 3 kilometer over het mulle zand waren erg zwaar. Ik heb twee wandelpauzes genomen om de kuiten te te laten ontspannen.


foto: Jeroen Tibbe

Ik trok mijn shirtje uit en kon toch langzamerhand inlopen op de blonde jongedame voor mij. Ik haalde haar uiteindelijk bij, op de plek waar Jeroen Tibbe foto's stond te maken.


foto: Jeroen Tibbe

In de laatste 2 kilometer, over het harde zand zette ik nog even flink aan. Heerlijk om na dat geploeter weer echt hard te kunnen rennen. Op weg naar de finishboog moest er nog 150 m. afgezien worden door het mulle zand.
ik finishte na 55 minuten en 15 sec.: twee minuten sneller dan vorig jaar. 


foto: Fred van der Gon Netscher

Na afloop van de Zandmotorrun ben ik met Chris, Rutger en Aloha-runner Etienne nog even de zee ingegaan. Het water was lekker koud en het opwarmen tijdens het aankleden voelde zoals gewoonlijk fantastisch.

Dinsdag 04 April 2017 at 07:53 am | | hardlopen | Geen reacties