Uit de dip en toch weer in de dip

Het uitstappen bij de Petzl Nighttrail is natuurlijk een negatieve ervaring. Ik zat effe in een dip.
In de dagen erna heb ik mezelf weer uit die dip kunnen denken.

Even wat zaken op een rijtje gezet:
- hardlopen is een hobby
- ik word dit jaar 57 en geen 37 of 47
- het hoeft en kan niet ieder jaar langer en verder 

Ik kan heel veel voldoening halen uit twee of drie halve marathon. Ik hoef niet per se een hele marathon te lopen: ik hoef niets te bewijzen.
Bij de Koning van Spanje kan ik beter 22 km. lopen i.p.v. 42  km. Dat scheelt een hoop stress en afzien.

De beslissing om het dit jaar wat rustiger aan te doen, was een enorme opluchting. Door dat gevoel alleen al besef ik dat het een goede beslissing is. Ik was weer uit mijn dip.

Op zondag 19 februari wordt de 3e Run-Dip-Run van deze winter gehouden.
Om 10 uur begin ik met Chris, Angelina, Jesse, Loes en Anne-Marie aan een rondje om de Grote Plas. 
Twintig minuten later komen we aan op het strandje.
De loopkleren gaan uit en voorzichtig gaan we het water in.

Het water is koud (5 ºC.) en doet gewoon zeer aan je huid. Ik zak op mijn hurken en na drie keer diep ademhalen, word ik weer de baas over mijn ademhaling. Ik accepteer de koude en kijk om mij heen naar mijn mededippers.

Na ruim één minuut slenter ik weer uit het water. Opgelucht: het ergste is geweest.
Tijdens het afdrogen en aankleden begint mijn huid van binnenuit weer op te warmen. Het is als een warme douche: een heerlijk gevoel.

 

Het dippen in het koude water is verslavend.
Het gevoel dat je weer de baas wordt over je ademhaling. Dat je de koude kunt verdragen. En dat je lichaam in staat is om zichzelf weer warm te stoken. Het voelt heel goed.

Ik zal nog wel vaker gaan dippen, in de Delftse Hout of in de zee. En volgend jaar bij het invallen van de winter ga ik er weer mee beginnen.

Maandag 20 Februari 2017 at 7:05 pm | | hardlopen | Geen reacties

Glibberen, klunen en uitstappen in Bergschenhoek

Speciaal voor de Petzl Nighttrail kocht ik een hoofdlampje bij Runnersworld. 
Ik schreef me in voor de 25 km. en kreeg van Vrolijke Loopster Nicole een lift naar Bergschenhoek.
Ik had mijn beste schoenen aan: mijn Ahinsa's die ik doordeweeks ook naar mijn werk aandoe.
Wat kan er nu nog mis gaan?

Ik startte om 10 over 7 met een groepje 25 km. lopers. Ik liet de snelle mannen gaan en sjokte er rustig achteraan. Bij de eerste korte afdaling gleed ik onderuit op de beijsde helling. Niets aan de hand.
In het eerste half uur werd ik best vaak ingehaald door lopers uit latere startgroepjes. Af en toe probeerde ik aan te haken. Dat ging natuurlijk niet: eigenlijk liep ik de hele tijd alleen.

Sommige stukken waren hardbevroren en spekglad. Op andere plaatsen zakte je weg tot je enkels.
Na een uur lopen wandelde ik even om de benen wat te laten ontspannen. 
Dat is voor mij meestal geen goed teken.
Het wandelen voelde zo goed, dat ik 10 min. later al een tweede wandelpazuze nam. En weer 10 minuten later een derde keer.

Ik was één ding in de voorbereiding vergeten: kilometers maken, duurlopen van langer dan anderhalf uur doen.
Na anderhalf uur en 14 a 15 km. vroeg ik aan de mannen langs het parkoers of er een korte weg terug naar de finish was. Op het kronkelende parkoers ben je nooit echt ver van de finish.
Een kwartiertje later kwam ik bij Outdoor Valley terug.

Eigenlijk ben ik niet zo goed in afzien. Ik kan de blik maar moeilijk op oneindig zetten en de stemmetjes in mijn hoofd, die zeggen dat je ook kunt stoppen, negeren. Ik vind hardlopen erg leuk, maar na twee uur wordt het toch een stuk minder leuk. Daarom doe ik ook zelden lange duurlopen van twee uur of langer.
Misschien moet ik me niet meer inschrijven voor lange afstanden.

En die Ahinsa-schoenen? Die bevielen priima op de gladde ondergrond in Bergschenhoek.  
Het is een prima alternatief voor de Luna-sandalen met toch een klein beetje profiel.
Nu nog schoon zien te krijgen. 

Zondag 12 Februari 2017 at 09:08 am | | hardlopen | Geen reacties