Duinentrail in Schoorl: 37 km

Ik doe voor het eerst van mijn leven mee met een Nederlands Kampioenschap. De Duinentrail van 37 km in Schoorl is door de Atletiekunie uitgeroepen tot het NK Trail 2016. Ik start op mijn blote voeten, maar heb wel mijn Luna-sandals bij me gestoken, weggestopt in mijn roze loopbroekje.
Ik zie andere lopers op Fivefingers en op Luna-sandals. Maar voor zover ik weet, ben ik de enige die echt blootvoets loopt.

 

Het eerste uur loop ik stevig door. Het is een prachtig parkoers over bospaadjes, die met sparrenaalden zijn bedekt. Het hemdje en het shirt, dat ik aanheb, worden al snel nat van het zweet. Een jongen met een zwart shirt, een zwarte voetbalbroekje en afgezakt voetbalkousen loopt de hele tijd bij mij in de buurt. Hij loopt nog niet lang hard, ik schat hem rond de 25 jaar oud.
Ik geniet van de prachtige natuur om mij heen. 

In het tweede uur maak ik kennis met Willem van Prooijen van de Hague Road Runners. Hij schijnt 70 jaar te zijn: ik schat hem 15 jaar jonger. We lopen een half uurtje samen en dan vindt hij dat het iets te hard gaat en laat mij mijn eigen tempo lopen.
Na 1 uur 57 kom ik bij de eerste verzorgingspost (17 km). Ik zie een jonge vrouw met een mooie paardestaart: zij stelt zich voor als Elsa. Ze leest mijn blog wel eens.. en ik het hare. Elsa vertrekt al weer als ik nog wat ga drinken.

Na ongeveer tweeënhalf uur kom ik op het strand. Ik loop een kort stukje met mijn blote voeten door de branding. Een kilometer verder gaan we alweer van het strand af, de duinen in. In het begin kun je nog wel over de grasrandjes en polletjes blijven lopen. Maar het zand wordt steeds muller. En telkens als je denkt, dat je de laatste meters zand hebt gehad, draait het parkoers weer weg van de bosrand voor nog een rondje over het zand. Hardlopen is niet meer mogelijk, het is strompelen door het zand.

Het vierde uur is het zwaarst. Ik ben moe en eet een pakje sultana's op. Het lukt niet meer om lichtvoetig te lopen en de boomwortels en takjes op het pad worden vervelend en pijnlijk. Samen met de jongen met de afgezakte kousen jog ik verder naar de volgende verzorgingspost. Na 3 uur 45 komen we daar aan. 
Ik drink veel en eet TUC-jes en banaan. Nu nog maar 7 km.

Als op mijn horloge het vijfde uur begint, voel ik de kracht terugkeren in mijn benen. Ik kan de jongen met de afgezakte kousen bijhouden. In de beklimmingen wandel ik, maar in de afdalingen durf ik weer vaart te maken, huppelend met de techniek, die ik leerde van Ingrid. Ik kan weer genieten van de prachtige natuur en haal in de laatste kilometers nog een tiental lopers in.
Er staan supporters langs het parkoers, die melden: nog één kilometer. En even verderop: nog 200 meter.

De laatste 100 m. over de zandhelling naar beneden. Ik zie de klok, die 4 uur 38 aangeeft en zie Elsa met een alcoholvrij biertje in haar hand. Ik bedank het loopmaatje met de afgezakte voetbalkousen voor de steun en het gezelschap.

Wat een prachtig parkoers en wat leuk dat deze trail wordt georganiseerd. Ik heb afgezien, maar vooral genoten. Het was mijn 5e trail dit jaar en de eerste, die ik helemaal op blote voeten liep. Volgend jaar wil ik hier weer lopen. 

 

Maandag 31 Oktober 2016 at 6:21 pm | | hardlopen | Twee reacties

26 km over de Utrechtse Heuvelrug

Ik was van plan om op 9 oktober mee te doen met de Hoge Veluweloop, met de 14 km trail. Maar mijn clubgenoten met wie ik mee zou gaan, haakten af. 
Toen ik vorige week via De Vrolijke Loper het aanbod kreeg om het startbewijs voor de Devil's Trail van Bas over te nemen, hakte ik de knoop snel door. En zo reisde ik zondagochtend naar Doorn i.p.v. Otterloo.


Om half 12 starten een kleine 200 lopers voor de 26 km., die begint met een mooie steile zandhelling. Ik loop op mijn blote voeten naar boven met mijn Luna-sandalen in de hand. Bovenaan lopen we het bos in.
Net als in Goirle blijkt het bospad geen prettig blotevoetenpad. Takjes, eikels, denne-appels en steentjes maken het al snel vervelend. Ik stop even om de Luna's aan te trekken. 

Opeens sta ik oog in oog met een achterfietser.  Dat gebeurt niet vaak dat ik in het wild zo dicht bij een achterfietser kom. Het blijkt een vrouwtje... ze vindt het wat fris en doet toch maar haar jackje aan.
Met de Luna's aan loop ik makkelijker en al snel haal ik een groepje dames in uit de regio Rotterdam.

Een half uurtje later loop ik helemaal alleen door het bos. Niemand voor me, niemand achter me te zien.

Is het die eenzaamheid, die ik zo prettig vind tijdens een trail?
Loop ik daarom zo graag moederziel alleen over het strand?

Na 5 kwartier lopen neem ik een eerste wandelpauze. Wat een prachtige omgeving: ik kan me voorstellen dat mensen wegtrekken uit de Randstad en hier willen wonen.

Het is een stuk koeler dan twee weken geleden bij de Smokkelaarstrail. Op sommige plekken is het echt fris en ga ik wat harder lopen om op te warmen.
Tussen de bomen door zie ik twee paarden, met mooie zwarte paardestaarten, slenteren. De dames, die erop rijden, kletsen onhoorbaar. Ik kom ook wat solitaire mountainbikers en wandelaars tegen, die kennelijk al gewend zijn aan trailrunners in roze broekjes. Verder kun je hier spelden en dennenaalden horen vallen.

Op de hei liggen geen eikels, dennenaalden en boomwortels. Daar trek ik mijn huaraches uit en worden mijn blote voeten langzaam stoffig en zwart.
Voor me op het zandpad zie ik een blonde paardestaart. Twee minuutjes later loop ik naast haar en zeg:"De mooiste paardestaart op de trail." In onvervalst Amsterdams beantwoordt ze mijn openingszin:"Bedankt voor het compliment." Ze kijkt me even aan, keurend, en bitst dan terug:"Daar voor loopt ook nog een vrouw met een mooie staart." 
Afijn, ik snap het al en huppel weer verder over de hei. In de laatste 7 km. nog redelijk wat lopers en loopsters van de kortere afstanden en ook enkele lopers van de 36 km, die duidelijk afzien.
Een goed idee van de organistatie om alle afstanden de laatste 76 km. over dezelfde route te leiden.

Bij de finish, onderaan de zandhelling, zie ik de oranje shirts van de Vrolijke Lopers. Ik ken de gezichten wel en probeer de namen te onthouden.
Met een biertje wacht ik in de zon op de andere Vrolijke Lopers. Als de groep compleet is, gaan we in Doorn nog wat drinken.
Ik vond het een heerlijke dag en mijn dank gaat uit naar Kees, de rustige chauffeur bij wie ik in de auto mocht plaatsnemen en naar Bas, die zijn startbewijs aan mij afstond. En natuurlijk naar de Vrolijke Lopers, een gezellig clubje warme mensen, waar ik me prima thuisvoel.

In de finishvideo hieronder finish ik na 1 uur 23. 

Dinsdag 11 Oktober 2016 at 08:06 am | | hardlopen | Vier reacties

Warm onthaald in Blaricum

Op uitnodiging van Koen de Jong reis ik op dinsdagmorgen naar Blaricum. Hij wil mij laten kennismaken met het ijskoude water in de melkkoelingsinstallatie, van Henk v.d. Bergh.
Met trein en bus is het ruim twee uur, maar ik heb de hele dag vrij en vermaak me prima met het boek van Jolanda Linschooten.
Om 10 uur stap ik binnen in de smederij van Henk v.d. Bergh, precies op tijd voor de koffiepauze. "Koen, zal zo wel komen", zegt Henk. Hij is een verre neef van Koen en zijn gezondheid is stukken beter geworden sinds hij regelmatig in koud water gaat zitten en zwemmen.
Twintig minuten later komt Koen de Jong samen met een andere Koen binnen. Het water in de tank is 11 graden volgens Henk. Op verzoek van Koen gaat de koeling aan: het moet kouder dan 8 graden vindt hij.

We drinken koffie en praten over hardlopen op blote voeten en de marathon van Amsterdam. Ik leg uit waarom er een boek moet komen over hardlopen op blote voeten, niet wandelen, maar hardlopen. Het is de ideale manier om je looptechniek efficiënter te maken. Marathonlopers trainen maandenlang hun uithoudingsvermogen en letten op hun voeding. Maar ze doen "bijna niets" aan hun looptechniek.

Henk komt melden dat het water nu 7 graden is: het moment van de waarheid. Kleren uit en zwembroeken aan. We doen geen ademhalingsoefeningen. We gaan er gewoon direct in.
Ik ben niet bang of zenuwachtig en mag als eerste.
Na 10 sec. als ik rustig zit merk ik pas dat het echt heel koud is.

Onder toeziend oog van Koen haal ik een paar keer diep adem, net als onder de koude douche. En dan nog een paar keer. Maar dan komt de overgave: ik accepteer de kou... als dit het ergste is, dan valt het nog wel mee.
Het is dezelfde overgave, die ik voel wanneer ik met mijn blote voet op een scherp steentje stap.

Na 2 minuutjes begint mijn huid rood te worden. "Kom er maar uit", zegt Koen.
Na mij gaan de beide Koenen de tank in: zonder gepiep of misbaar.

Op aanraden van Koen (de J.) ga ik nog een tweede keer voor 30 sec. het koude water in.
Die tweede dip heet "een glasbakkie": het voelt nog een stukje kouder dan de eerste dip.

Na die tweede dip droog ik me snel af en ren een rondje door de smederij. Ik begin ongecontroleerd te bibberen, een reflex van het lichaam waar ik niets tegen kan doen. Zelfs na het aankleden gaat het bibberen door.

We kletsen nog wat na en nemen dan afscheid. Henk gaat aan het werk. De Koenen stappen op de fiets en ik loop nog altijd bibberend naar de bushalte.
Het voelde als een doop. Ik ben nu opgenomen in de snelgroeiende "Koudwaterkerk".
Ik heb geen longontsteking opgelopen en voel me superfit. Ik raad het iedereen aan. Ik ga de hele winter het koude water opzoeken.

Dinsdag 04 Oktober 2016 at 4:14 pm | | overig | Twee reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Smokkelaarstrail: 25,5 km bij 25 graden

Afgelopen zondag reed ik mee met mijn clubgenotes Sabine en Saskia naar de Smokkelaarstrail in Goirle. De dames gingen de 12 km. trail lopen en ik startte om 11 uur 40 voor de 25,5 km.

Het was warm. Ik had een Spa-flesje met een halve liter water bij me. Maar dat was eigenlijk te weinig. Van de eerste 14 km tot aan de verzorgingspost herinner ik me vooral de warmte en de dorst.
Ik startte op mijn Luna-sandalen op het pad dat verhard was met steenslag. Ik had gedacht op mijn blote voeten over de bospaadjes te rennen. Maar in de eerste kilometers waren de paadjes verhard met puin en steentjes.
Daarna konden de sandalen uit en ik stak ze op mijn rug in mijn broek.

Het parkoers ging over de paadjes, die de bewoners van dit gebied al eeuwenlang gebruiken. Om dingen van België naar Nederland te smokkelen of om koekjes te gaan brengen bij grootmoeder in het bos. Er hebben hier al honderden mensen gelopen, niet alleen vorig jaar bij de eerste editie van de Smokkelaarstrail. Maar decennia en eeuwen geleden liepen er ook al mensen door deze bossen. Sommigen ook op hun blote voeten.

De paadjes zijn soms heel smal en dan weer breed genoeg voor een trekker of een auto. Sommige paadjes zijn bedekt met bladeren, gras en dennenaalden. Heerlijk om daar op blote voeten over te rennen.
Andere paadjes zijn bezaaid met takken en denne-appels. Ondanks heel behoedaam lopen, had ik daar pijnlijke ervaringen. Dus af en toe deed ik mijn sandalen toch weer aan.

Bij de verzorgingspost leste ik mijn dorst en vulde ik mijn Spaflesje weer. Ik kon er weer tegenaan.
Drie kilometer verder, bij de tweede waterpost, kreeg ik een nieuw vol Spa-flesje. Dat was voldonde om de finish te halen.
Na de tweede waterpost zakte mijn tempo in. Misschien had ik nog rustiger aan moeten doen in de eerste anderhalf uur.
In de laatste kilometers naar de finish haalde ik best nog wel wat wandelende lopers in. Er waren er meer die de warmte en de inspanning hadden onderschat.

Ik finishte na ongeveer 3 uur: daarmee komt mijn tempo op ongeveer 8,5 km per uur. Harder heft ook eigenijk niet. Volgend jaar weer? Misschien.


Rechts op de foto, die loper in het roze broekje ben ik

Zaterdag 01 Oktober 2016 at 10:52 am | | hardlopen | Geen reacties