Trainingen week 8 van 2016

Zwaarste trainingsweek in jaren.
Zondag Delft - Overschie - Delft : 19 km in 1 uur 50 min
Maandag Rondje TU-wijk - Delftse Hout : 13 km. in 1 uur 15 min.
Dinsdag Leiden - Katwijk - Scheveningen : 23 km. in 2 uur en 15 min.
Woensdag Clubtraining Koplopers : 13 km.
Vrijdag  Clubtraining Koplopers : 6 km.

Bij elkaar meer dan 70 kilometer, waarvan ruim 50 op blote voeten.
Op donderdagochtend wat pijntjes in de linkervoet. Vrijdagochtend ook weer. Daarom op vrijdagavond op de fiets naar de clubtraining gegaan. 
Op zaterdag en zondag (van week 9) rust... want ik weet dat dat goed is.

Zaterdag 27 Februari 2016 at 8:41 pm | | hardlopen | Twee reacties

Leiden-Katwijk-Scheveningen

Zes jaar geleden liep ik ook wel eens van Leiden via Katwijk naar Scheveningen: alleen of samen met Leo. De route terug naar Scheveningen ging toen over het fietspad door de duinen.
Vandaag liep ik opnieuw 23 kilometer van Leiden via Katwijk naar Scheveningen, maar dan met de laatste 13 km. over het strand.

 

Om 10 over 11 startte mijn duurloop bij station Leiden, op mijn Solerunner-slofjes. Ik volgde zoveel mogelijk de ANWB-bordjes naar Katwijk, maar ben waarschijnlijk toch ergens verkeerd gelopen. Na 45 minuten lopen kwam ik dan toch in Katwijk. Mijn voeten waren lekker warmgelopen en ik deed mijn slofjes uit.
Na precies een uur lopen stapte ik het strand op. De stevige westenwind blies tegen de rechterkant van mijn lichaam en bulderde in mijn rechteroor. Daarom heb ik maar mijn oordopjes ingedaan en een muziekje opgezet.

Het strand was weer gepolijst door de wind en boven de zee hingen donkergrijze buienwolken van het type Cumulonimbus. De wind kwam nu iets meer van schuin achter.
Net voorbij Wassenaarse Slag begon het te hagelen. Dat is bij windkracht 5 op een strand waar je niet kunt schuilen geen pretje. De hagel bleef ook even liggen op het zand en ik kreeg zeer koude voeten en handen. Na 5 minuutjes werd het droog.
Een kwartiertje later volgde een ijskoude regenbui. Mijn rechterbroekspijp en de rechtermouw van mijn loopjack werden doorweekt met ijswater. Mijn handen werden vuurrood en ik probeerde mij te herinneren of ik het ooit eerder zo koud had gehad als nu.
Stoppen of gaan wandelen had geen zin: de enige manier om warm te worden is doorlopen.

Gelukkig werd het weer droog. Ik kwam steeds dichterbij de Scheveningse Pier en voelde nog geen vermoeidheid. Ik hoorde ook geen vervelende stemmetjes in mijn hoofd. Daarom ben ik gewoon onder de Pier doorgelopen tot aan het beeld van de over-zee-uitkijkende-visservrouw.

Na 2 uur en 15 minuten vond ik het welletjes.
Via de Kalhuisplaats liep ik de Keizerstraat in. Bij lunchroom Byssos ben ik binnengestapt en heb mezelf getracteerd op een kop koffie en een tosti met Beemsterkaas.

Dinsdag 23 Februari 2016 at 8:39 pm | | hardlopen | Geen reacties

De hectometerpaaltjes tussen Leiden en Delft

In week 7 doe ik mijn lange duurloop van station Leiden terug naar huis in Delft.
Om kwart voor 9 loop ik van het station via de Steenstraat naar het Rapenburg. In 1979 wandelde ik hier dagelijks op weg naar de gebouwen van de subfaculteit Biologie. Het lijkt nu veel rustiger dan toen... uitgestorven haast.
Even later loop ik door de Doezastraat langs pizzeria Karalis; ruim 35 jaar geleden ging ik hier wel eens pizza eten. Via de Herenstraat en de Zoeterwoudseweg loop ik naar het Rijn-Schiekanaal. De weg terug naar huis loopt langs dat kanaal.

 

De zon schijnt, maar het is nog winter. Er ligt rijp op de weilanden en één nacht ijs op het kanaal. De handschoenen gaan uit, de Solerunnerslofjes houd ik aan. Ik zie hectometerpaaltjes langs de weg en automatisch kijk ik op mijn horloge.
Al 25 jaar lang werp ik bij het passeren van ijkpunten (zoals hectometerpaaltjes) even een blik op mijn horloge. Het is een gewoonte of een verslaving. Na een aantal hectometerpaaltjes reken ik uit dat mijn tempo 5 min 35 tot 5 min 40 per kilometer is. 

Een uur lang let ik alleen nog maar op de hectometers en de cijfertjes op mijn horloge. Maar het is toch geen wedstrijd?

Mijn shirt wordt nat van het zweet: ik doe mijn jack uit en knoop het om mijn middel. Maar moet ik niet wat rustiger gaan lopen? 

Bij Leidschendam moet ik even wachten voor een stoplicht. Ik voel mijn hart bonken in mijn keel. Het tempo is echt te hoog: 5 min 40 per kilometer is heel mooi, maar niet voor een lange duurloop.
Waarom loop ik niet op gevoel zoals ik op het strand loop? Ik laat me gekmaken door die hectometerpaaltjes.

Na 90 min. lopen begin ik moe te worden: hoe ver is het nog?
Gelukkig, daar is Drievliet. Ik ben al vlakbij de Hoornbrug. Nog een kilometer of 6.
Bij de Hoornbrug doe ik mijn slofjes uit: de laatste 5 km. loop ik op blote voeten en zonder op de hectometerpaaltjes te letten. Het tempo ligt een stuk lager dan de eerste anderhalf uur.
Na 2 uur en 17 min ben ik weer thuis.

Donderdag 18 Februari 2016 at 4:12 pm | | hardlopen | Drie reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Filosoferen op het strand

Tijdens een lange duurloop op het strand, als de horizon maar niet dichterbij wil komen, denk ik na.
Afgelopen dinsdag dacht ik na over de voetsporen, die ik maakte in het zand. Op de terugweg van Katwijk richting Scheveningen werd ik aangesproken door twee oudere dames. "We hadden uw voetsporen al gezien, heel knap hoor op uw blote voeten." De dames vroegen of ik geen koude voeten kreeg. "Alleen als ik lang stil sta", antwoordde ik en vervolgde mijn duurloop richting Scheveningse Pier.


foto van mijn verse voetafdruk: een maand geleden gemaakt door Ingrid

De mens is het enige dier dat op de grond kijkt naar voet- of pootafdrukken. Onze voorouders volgden tijdens de jacht de verse sporen van prooidieren. Zij konden zien welk dier de sporen gemaakt had en ook inschatten hoe lang geleden het spoor gemaakt was.
Tegenwoordig kijken mensen meer naar hun eigen voetafdrukken. Hardlopers, zoals ik op het strand. En milieubeschermers kijken naar hun "voetafdruk" op het wereldwijde ecosysteem.

Toen ik dinsdag mijn eigen voetspoor richting Scheveningen volgde, dacht ik even aan alle mensen, die hier voor mij voetafdrukken of schoenafdrukken hebben gemaakt. Ik zag ook honden pootafdrukken maken. En meeuwen en strandlopertjes. Dat hebben ze al miljoenen jaren gedaan. Het is maar goed dat die afdrukken van tijd tot tijd gewist worden.
Mijn gedachten dwaalden dieper weg: die afdrukken ontstaan door de zwaartekracht... en het is ook de zwaartekracht, die de getijden veroorzaakt waardoor de afdrukken worden uitgewist. 
Ik rende verder over een stuk zand, waar net een golf over heen was gegaan. In het dunne laagje water weerspiegelden mijn benen en voeten. Het was nu net of ik van onder het strand als door een glasplaat omhoog keek naar het ritmisch neerkomen van mijn voeten....

Ik keek weer voor me en nu leek het of de Scheveingse Pier echt een stuk dichterbij gekomen was.

Woensdag 10 Februari 2016 at 4:03 pm | | hardlopen | Geen reacties

De soundtrack van mijn leven: begin jaren 80

Soms mijmer ik over dingen uit mijn verleden. Beelden komen voorbij als een flashback in een film. Heel vaak herinner ik mij ook de muziek die bij dat jaar of die levensfase hoorde.
Aan het begin van de jaren 80 nam ik op een cassettebandje een concert op van Siouxsie % the Banshees. Ik heb dat bandje tientallen keren in de trein beluisterd via mijn Walkman. Dat concert is een belangrijk deel van de soundtrack van mijn leven.
Afgelopen week ontdekte ik op YouTube een concertopname uit hetzelfde jaar, met dezelfde setlist en dezelfde sound.

Zondag 07 Februari 2016 at 5:24 pm | | muziek | Eén reactie
Gebruikte Tags:

Rustaaagh

Deze week loop ik wat minder. Ik doe effe rustaaagh.
Na de lange duurlopen van vorige week kreeg ik toch wat pijntjes... linkerknie en linkervoet.

Tijdens de Puinduinrun van afgelopen zondag had ik nergens last van: heerlijk gelopen, zoals te zien is op de foto hieronder, die sportfotograaf Jeroen Tibbe mij toestuurde.

Het herstelloopje van 8 km. op maandagmiddag was heerlijk, maar bracht een nieuw pijntje aan het licht. Een klein kloofje op de rand tussen mijn grote teen en de rest van mijn rechtervoet. Een vervelend wondje dat ik eerst wil laten genezen.
Dat betekent dat ik de rest van de week (tot en met zondag) Rustaaagh aan doe.

Donderdag 04 Februari 2016 at 9:36 pm | | hardlopen | Geen reacties