Mijn tien kilometer in grafiekjes

De afgelopen 25 jaar heb ik heel vaak 10 km. gelopen. 
In 1991 bego ik met het noteren van mijn tijden bij prestatieloopjes en wedstrijden. In dat jaar was mijn snelste 10 km. tijd 42 min 28.
In de jaren daarna werd ik sneller. Mijn snelste 10 km. liep ik in 1995: 38 min 49 sec.
Daarna werd ik langzaam aan minder snel of wel langzamer. 

In 2008 perste ik er nog een tijd van 45 minuten rond uit.
Het jaar erna scoorde ik nog een 46'er. Maar de tand-des-tijds maakte mij steeds trager.
In 2013 kwam ik niet meer onder de 50 minuten.

Ik heb die tijden in een grafiekje gezet. 

Maar 2013 was ook het jaar waarin ik de hardloopschoenen uittrok en op blote voeten verder liep.
Net op tjd.
Vanaf 2013 ben ik weer snellere kilomteres gaan lopen.
In 2014 kwam ik weer onder de 50 minuten.
En dit jaar liep ik weer een 46'er, net als in 2009.

De nieuwe grafiek ziet er zo:

Het tij is gekeerd.
Ik ben aan een nieuw hardloopleven begonnen en ik heb lak aan de tand-des-tijds.

Zondag 27 September 2015 at 7:44 pm | | hardlopen | Twee reacties

Een eigen plekje zoeken in Barefoot Nederland

De afgelopen jaren heb ik veel bijgeleerd. Over training geven, over de techniek van het hardlopen en over de voordelen van het hardlopen op blote voeten. 
Ik volgde workshops bij Wouter en bij Pepijn. Ik liet me inspireren door het Barefoot-evenement in april van dit jaar. Maar wat kan ik nu zelf gaan doen met de kennis en vaardigheden, die ik heb opgedaan?

Binnen mijn vereniging De Koplopers kan ik mijn ei niet kwijt. Ik vind het nog altijd leuk om beginners aan het hardlopen te krijgen en geblesseerden te helpen. Maar deze groepen zijn nog lang niet toe aan het hardlopen op blote voeten. 
Ik moet nodig een ei leggen, ik moet iets met de positieve energie, die ik krijg van het hardlopen op blote voeten.
Ik ga zelf workshops geven.

Afgelopen zondag gaf ik mijn eerste eigen Hardlopen-op-blote-voeten-workshop voor beginners.Er waren 6 deelnemers: vijf dames en een echtgenoot.
Het doel van de workshop was het laten kennismaken met barefootrunning, het wegnemen van de drempels en de angst om in glas te trappen.
Het programma was als volgt:
- ongeveer 10 min. inlopen (op schoenen)
- schoenen uitdoen, gevolgd door een uitleg over de nadelen van hardloopschoenen
- opbouw van de ideale loophouding: voeten, knieën, bekken
- een wandeling over verschillende ondergronden 
- wat loopscholing op blote voeten + traplopen op blote voeten
- een rondje van ca. 10 min. hardlopen over verschillende ondergronden.

Tot slot  met ecoline een voetafdruk gemaakt van alle deelnemers als tastbare herinnering.

Mijn eerste blotevoeten-workshop was erg geslaagd. Maar....
Hoeveel van de deelnemers zullen vaker op blote voeten gaan hardlopen? Ik denk dat de meesten het bij die ene keer op blote voeten zullen laten. Dat zou ik jammer vinden.

Misschien moet ik een langere cursus van 3 of 4 workshops met telkens 14 dagen ertussen gaan organiseren. Meer zoals Ruth in Amsterdam dat doet. Niet alleen de angst wegnemen, maar de cursisten daadwerkelijk aan het lopen krijgen.

Dinsdag 22 September 2015 at 6:51 pm | | hardlopen | Vier reacties

Met Laura naar de Vredesloop

Vorig jaar deed ik mee aan de Vredesloop, met het startnummer van Laura, een clubgenote, die last had van een knieblessure. Toen ik haar startnummer overnam, maakten we de afspraak om in september 2015 samen de Vredesloop te lopen.
Laura's knieblessure is weer overgegaan en de Vredesloop vinden we allebei een leuk, gezellig loopevenement. Dus staan we vanmiddag samen in het startvak op de Groot Hertoginnenlaan. Een kennis vraagt aan mij of Laura mijn dochter is. Een leuk complimentje voor Laura, maar ik voel me opeens jaren ouder.
Voor de start ontmoeten we nog een paar andere blotevoetenlopers: Patrick uit Den Haag en Myranya uit he midden van het land.


met Myranya in het startvak (foto gemaakt door Bas)

Na het startschot duurt het nog een paar minuten voordat we kunnen gaan hardlopen. En de eerste kilometers is het best wel druk op het parkoers. We gaan niet lopen inhalen en zigzaggen, maar passen ons tempo aan de drukte aan.
Laura wil de 10 km. binnen de 60 minuten lopen en ik houd de tussentijden in de gaten: we lopen ongeveer 5 min 50 per kilometer. Na een paar kilometer krijgt Laura rode wangen en vraag ik even of het niet te hard gaat. Het gaat goed zo, ze krijgt altijd een rood hoofd tijdens het lopen.

Op twee plaatsen langs het parkoers staan trommelaars muziek te maken. Het is heerlijk om even op de maat van het getrommel te gaan lopen.  In de tweede ronde stoppen we wel kort bij de waterpost en drinken een bekertje water. Daarna komen we snel weer in het ritme. 
Het bord van de 9 km. ligt verder weg dan we dachten. En als we dat bord voorbij zijn, komt nog een lastig stukje vals plat. In de laatste 100 m. zet Laura nog even aan en ze finisht in een nieuw PR op de 10 km.: 58 min 13.


foto gemaakt door Bas

Volgens de uitslagen deden er 1811 mannen mee aan de 10 km. en 1348 vrouwen. Misschien zijn er volgend jaar evenveel vrouwen als mannen.
Ik kwam vandaag 3 andere blotevoetelopers tegen. Misschien zie ik er volgend jaar nog meer.
In de tram terug naar huis maak ik met Laura opnieuw een afspraak: volgend jaar (in 2016) lopen we samen de Droomtijdloop

Zaterdag 19 September 2015 at 8:08 pm | | hardlopen | Geen reacties

De verbouwing is bijna klaar

Tweeënhalf jaar geleden begon ik aan een verbouwing. Nee, ik wilde niets in mijn huis verbouwen. Ik wilde mijn lichaam verbouwen.

Tweeënhalf jaar geleden begon ik met hardlopen op blote voeten. Door dat lopen zijn er dingen veranderd aan mijn lichaam. 
Allereerst werden mijn voeten breder: na een paar maanden begonnen mijn gewone schoenen te knellen. Ze deden gewoon zeer. Ik heb nog een paar extra brede van Bommels gekocht ( 189 euro....). Maar die waren na 3 maanden ook weer te klein. Tegenwoordig draag ik doordeweeks Merrells, die zijn erg soepel en zacht: mijn brede voeten zitten er lekker in.

Daarna begonnen mijn achillespezen langer te worden en op een andere plek van mijn hielbeen aan te hechten. Een half jaar lang was de buitenkant van mijn hielbeen gevoelig. Maar de pijn werd langzaam minder en op een dag was de aanpassing van de aanhechtplaats (de insertie) voltooid. Daarna geen last meer gehad.

 Door het lopen op blote voeten ontspanden mijn kuiten. Ik ging mijn kuitspieren op een andere manier gebruiken. Langzamerhand werden mijn kuitspieren dunner. Nog niet zo dun als de kuiten van Keniaanse toplopers, maar wel een stuk dunner dan ik gewend was. Misschien worden mijn kuiten in de komende jaren nog iets dunner.

Mijn rompspieren zijn sterker geworden, omdat ik nu weer goed rechtop loop. Vooral de buikspieren onder de navel gebruik ik meer. Het laagje spek op mijn buik is al wat dunner, misschien verdwijnt het wel helemaal als ik langere afstanden ga lopen.

De verbouwing is bijna klaar. Het was een prachtig project.

Vrijdag 11 September 2015 at 1:37 pm | | hardlopen | Geen reacties

Barefoot naar Berkel

De halve marathon van Oostland is mijn eerste officiële halve marathon op blote voeten. Ik weet inmiddels dat 21 km geen probleem is voor mijn voeten. En mijn eindtijd vind ik niet meer zo belangrijk: alles binnen de 2 uur is prima.
Ik start rustig aan en loop de eerste kilometers samen met mijn zwager Joost. Het is vrij druk, maar we kunnen stevig doorlopen. Bij de 2 km. check ik de tussentijd: 11 min. 20... prima toch.

Het parkoers gaat over fietspaden en door de nieuwbouwwijken van Pijnacker, Berkel en Bergschenhoek. het asfalt en de bestrating zijn goed te belopen. Ik bedenk me opeens dat ik bij elke stap wat huidcellen verlies aan het wegdek. Andere lopers verliezen zweetdruppels, spuug en misschien wat snot. Maar ik laat langs het gehele parkoers mijn DNA, mijn erfelijk materiaal, achter in de vorm van huidcellen. 
Als er morgen een misdrijf wordt gepleegd op het parkoers, dan vinden de forensische experts van Justitie misschien wel mijn DNA op de plaats delict.

Ik haal regelmatig lopers in en met sommigen maak ik een praatje. Toeschouwers langs de kant roepen de naam die op mijn startnummer staat: "Op je blote voeten, Hans, stoer."
Het bordje van de 10 km. passeer ik na 53 min. rond. De twee jongemannen waar ik achter loop horen net zo vaak als ik: "Kijk, op blote voeten, wat knap."
De 15 km. gaan in 1 uur 17 min 20. Ik ben nog niet moe en besluit de jongemannen voorbij te gaan. Ik zet de achtervolging in op clubgenoot Ron en bij de 18 km. haal ik hem bij. Langzaam neem ik wat voorsprong op Ron.

Bij de 19 km. zie ik fotograaf Bas van Binnendijk, die even languit op het asfalt gaat liggen om van mij een mooie zweef-foto te maken.


Foto gemaakt door Bas van Binnendijk (klik voor de grote versie)


Ik kan nog een paar mensen inhalen en finish na 1 uur 48 min en 26 sec.

Vlak achter de finish staat een cameraman. Naast hem een jongen met een microfoon, die vraagt: "Heeft u echt op blote voeten gelopen?" 
Ik laat mijn voeten zien en geef een kort interview. In de reportage blijft er maar heel weinig over.

Maar goed: mijn eerste halve marathon op blote voeten ging sneller dan de laatste 3 halvathons die ik met schoenen liep. In januari 2014 liep ik in Maassluis nog 1 uur 54. In mei 2012 liep ik de Groene Parkenloop in 1 uur 51.
Ik ben op blote voeten dus sneller dan 3 jaar geleden op schoenen. Erg leuk.
Maar nu niet overmoedig worden.
Mijn volgende doel is de halve marathon van Monster, zaterdag 31 oktober. Uiteraard ook weer op blote voeten.

Maandag 07 September 2015 at 6:33 pm | | hardlopen | Geen reacties

Mensen onderweg

Een stam rent door het landschap
vluchtend voor natuurgeweld
een jagende familieclan
maakt sporen in de modder
en afdrukken in het zand

Boodschappers op blote voeten
in een overwinningsroes
vermoeid maar opgetogen
in de brandende zon
van Marathon naar Athene 

Vluchtelingen opgejaagd
door bommen en geweren
ze rennen voor hun leven
ze zijn al jaren onderweg 
het rennen is hun leven

Zaterdag 05 September 2015 at 12:05 pm | | schrijven | Geen reacties

Soms heb ik een klein duwtje nodig

Drie jaar geleden had ik wel een klok horen luiden over minimalistische schoenen, maar ik had geen idee waar de klepel was. Ik kocht Saucony Hattori's, maar hardlopen op die rare schoentjes was geen succes.
Ik volgde de cursus Bewust Hardlopen: heel leuk en interessant, maar hoe moest ik nu verder.
Het beslissende duwtje dat ik nodig had, kwam van Anne uit Den Haag: "Probeer het eens op blote voeten, Hans." en "Heb je zin om mee te gaan naar een workshop van Wouter."

In het voorjaar van 2015 kon ik zonder problemen 10 km. op mijn blote voeten lopen. Ik las op Facebook over een marathon voor blotevoetenlopers, maar dat leek me gekkenwerk. De stressfractuur lag nog vers in mijn geheugen en ik durfde het aantal kilometers niet verder op te voeren. 
Blotevoetenloper Joost gaf mij tijdens een duurloopje op zaterdagochtend het duwtje, dat ik nodig had. Hij vertelde dat hij al een hele marathon blootvoets had gelopen. Tijdens het rondje door de Delftse Houte liepen we net iets harder dan ik gewend was. We liepen ook iets langer dan mijn gebruikelijke 10 km. Het ging me makkelijker af dan ik dacht.

Na het loopje met Joost nam ik me voor om langere afstanden te gaan lopen. En in oktober misschien wel de halve marathon van Monster op blote voeten. 
Ik volgde de Crazy Barefoot Marathon via Facebook. Ik wilde zeker naar de Crazy Barefoot Stampede: "een loopje over 5 km. kan ik makkelijk aan."
En dan krijg ik een berichtje van Ruth: "Wil je meedoen, Hans? Ik zoek nog een loper die maar één helft wil lopen?"
Precies het duwtje dat ik nodig had. 

Die 21 km. van afgelopen vrijdag vielen mij erg mee. Geen last van de voeten. Die 21 kilometer smaken naar meer. Komende zondag loop ik weer 21 km. op mijn blote voeten: de Halve marathon van Oostland.

Om een volgende stap te durven maken heb soms een aanmoediging nodig, een zetje of een duwtje in de goede richting.
Schroom niet, vrienden en vriendinnen. Steek een hart onder mijn riem en trek me over de streep, die mij nog tegenhoudt.

Dinsdag 01 September 2015 at 6:49 pm | | hardlopen | Twee reacties
Gebruikte Tags: ,