2014, het jaar dat ik geen hardloopschoenen kocht

Het afgelopen jaar kocht ik geen hardloopschoenen. Mijn laatste aankoop, een paar Luna-sandalen, dateert van augustus 2013.
Ik kocht dit jaar nog wel een paar normale, doordeweekse schoenen bij Pepijn en Karin. Fijne soepele Merrels om op mijn werk te dragen. Maar hardloopschoenen... nee, die zal ik voorlopig niet meer kopen.

Hieronder een foto-collage van een aantal leuke hardloopmomenten van afgelopen jaar.

Klik op het fullscreen-icoontje rechtsonder voor een vergroting.

Dinsdag 30 December 2014 at 4:36 pm | | hardlopen | Geen reacties

Hoe worden spieren aangezet om te groeien?

De basis van training: spieren, die je veel gebruikt, worden geprikkeld om te groeien. Die kennis is niet nieuw. De oude Grieken wisten het al. En als je een trainersdiploma wilt halen, dan word het ook herhaaldelijk aan je uitgelegd.
Maar hoe werkt dat nu precies? Hoe weten de spiercellen dat ze moeten gaan groeien en delen? 
Onderzoekers van het Zweedse Karolinska Instituut hebben een deel van dat vraagstuk opgelost.

Men vroeg 23 jonge mannen en vrouwen om vier keer per week 45 minuten te fietsen met één been. Na 3 maanden werden de spiercellen uit beide benen van de proefpersonen vergeleken met spiercellen, die voor de trainingsperiode waren afgenomen.
In de getrainde beenspieren was het DNA op meer dan 5000 plekken veranderd. De veranderingen dingen bestaan uit methylgroepen, die op de DNA-ketens, waren verschenen of verdwenen. Uit ander onderzoek was al bekend geworden dat die methylgroepen bepaalde genen aanzetten of juist uitzetten.

Door spieren te trainen verandert het DNA van de spiercellen: bepaalde genen worden daardoor actief. De cellen gaan dan extra eiwitten maken en groeien. Als de cel genoeg gegroeid is dan zal de cel zich delen. Het resultaat is dat de omvang van de spier en de spiermassa toeneemt.

Het blijft wonderlijk dat het menselijk lichaam zichzelf kan repareren en sterker kan worden als het op de proef gesteld wordt. Door het onderzoek van Malene Lindholm en haar collega's weten we nu iets meer over het mechanisme dat daarachter zit. Sommige genen worden aangezet door de spieren te gebruiken.

via New York Times 

Woensdag 24 December 2014 at 10:40 am | | hardlopen |

Die spieren in je billen zijn niet om op te zitten

In je billen zit een grote sterke spier: de gluteus maximus.
Die spier gebruik je niet tijdens het zitten. Maar wel tijdens het lopen om je been naar achteren te bewegen.
Nadat je been de grond geraakt heeft, trekt de gluteus maximus als het ware je been naar achteren onder het lichaamszwaartepunt. Het effect is dat je lichaam weer recht boven je standbeen komt.

Als je zit, dan trekt de gluteus maximus niet samen. Je krijgt het ook niet warm van stilzitten omdat je geen calorieën verbrandt. Niemand gaat zweten van een uurtje stilzitten. Je bilspieren worden niet sterker van veel zitten.

Als je gaat wandelen, dan moet je gluteus maximus bij elke stap samentrekken en weer ontspannen. Daarbij wordt energie verbruikt.
Bij een slentertempo van 3 km/uur verbruik je al 150 kilocalorieën per uur. Als je twee keer zo snel wandelt, in een vierdaagsetempo van 6 km/uur, verbruik je 300 kcal/uur, twee keer zoveel energie. Daar krijg je het warmer van dan van zitten.

Maar als je gaat hardlopen, verbruik je nog meer energie. Zelfs als je heel rustig jogt met 8 km/uur dan ligt je energieverbruik hoger dan wandelend: 480 kcal/uur. En bij 9 km/uur is het energieverbruik al 540 kcal/uur.
Een groot deel van die energie wordt verbruikt in je bilspieren. 
De warmte, die tijdens het hardlopen in je bilspieren vrijkomt, wordt door het bloed verspreid door je hele lichaam. 's Winters krijg je na 20 minuten hardlopen eindelijk warme handen en voeten. Die warmte komt dan voor een groot deel uit je bilspieren. 

Zitten wordt wel het nieuwe roken genoemd. Mensen, die veel zitten hebben meer kans op allerlei ouderdomsziektes. Staan is al beter dan zitten, denk daar eens aan in de bus of in de trein. Lopen is nog beter. Maar tijdens het hardlopen gebruik je die bilspieren pas echt goed.
Kijk maar eens naar het onderstaande filmpje van de charmante Dr. Alice Roberts en de blote-voeten-professor Daniël Lieberman.

Dinsdag 23 December 2014 at 3:27 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , ,

2014: het jaar in hardloopshirts

Ik ben in mijn klerenkast gedoken en heb de shirts, die ik in 2014 bij elkaar liep op de foto gezet.



Het Golden Tenloopshirt dateert van donderdag 29 mei.
Ik liep de 5 km. op blote voeten met A'marie

 



Het shirt van de VTM Telecomloop van zaterdag 26 juli
10 km. blootvoets op zonverhit asfalt, samen met Barefoot Leo

 

Het Rijk Zwaan Loop-shirt van zaterdag 27 september
5 km. blootvoets in 26 min 41

 



Het shirt van de Halve marathon van Monster, verdiend op zaterdag 25 oktober
Ik liep de 10 km blootvoets in 53 min 9 sec.

 



Het shirt dat ik als begeleider van de Instroom-Herstel-Groep draag
Ook dik verdiend, vind ik en gesponsord door Runnersworld en ReFit

Maandag 22 December 2014 at 1:00 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: ,

Een AH-ervaring bij de Anonieme Hardloopverslaafden

Al meer dan 20 jaar ga ik op zondagmorgen naar de Delftse Hout, naar een bijeenkomst voor hardloopverslaafden. Tegen elf uur komt de groep bij elkaar en dan zeg ik: “Goeiemorgen, ik ben Hans en ik ben verslaafd aan hardlopen.” De groep antwoordt:”Hallo, Hans.” En dan klinkt het startschot.

Elke hardloopverslaafde in de groep heeft zijn eigen verhaal.
Tijdens het lopen vertellen de verslaafden elkaar wanneer ze begonnen zijn en hoe vaak ze lopen. Ze vertellen wat voor hen nu precies de kick van het hardlopen is. En waarom ze maar niet kunnen stoppen. Je hoort dan vaak dezelfde verhalen.

“Door het hardlopen wordt het rustig in mijn hoofd en dat houdt mij op het rechte pad.”
“Als ik niet zou hardlopen zou ik aan iets anders verslaafd zijn geraakt.”     Of:
“ Als ik niet zou hardlopen zou mijn huwelijk allang op de klippen gelopen zijn.”

Als je dat hoort, dan begrijp je dat die bijeenkomsten op zondagochtend niet bedoeld zijn om af te kicken van de verslaving. Integendeel, het is juist de bedoeling om verslaafd te blijven… dus heel anders als bij de Anonieme Alcoholisten.
Er is nog een belangrijk verschil: de mensen die naar de bijeenkomsten komen, zijn niet anoniem: ik ken er inmiddels velen bij naam. Omdat ik al zo vaak met ze gelopen heb, weet ik van de meesten of ze getrouwd zijn, of ze kinderen of kleinkinderen hebben en of ze nog andere hobbies of verslavingen hebben.

Aan het eind van de bijeenkomst vullen we onze naam in op een kaartje, als bewijs dat we geweest zijn en doen de kaartjes in de voor-aankomstkaartjes-bestemde bak. Soms blijven we nog wat drinken in de kantine.
Als we naar huis gaan zwaaien we nog even naar elkaar en roepen: “tot volgende week”.

Ben jij ook verslaafd aan hardlopen en wil je er met andere verslaafden over praten, zodat je verslaafd blijft: kom dan gerust eens langs bij een van onze bijeenkomsten. Elke eerste en derde zondag van de maand is het bij AV’40. Op de tweede zondag van de maand op de parkeerplaats aan de Tweemolentjeskade bij KNUS. En op de vierde (en vijfde) zondag komen we bij elkaar in Kerkpolder bij Onder Ons.

Zondag 14 December 2014 at 2:57 pm | | hardlopen | Geen reacties

December in Duinrell

Er zijn geen uitgelaten schoolkinderen, geen moeders met kinderwagens en er klinkt geen muziek op deze zondagmorgen in Duinrell. Het is koud, leeg en stil. Alhoewel...
In de verte klinkt een door elektronica versterkte stem. Als je op dat geluid afgaat, kom je vanzelf bij een blokhut en een paar partytenten. Hier is de inschrijving en kleedruimte voor de Duinrellcross.

Er zijn ongeveer 200 mensen naar deze uithoek van het attractiepark gekomen voor een hardloopwedstrijd door het bos rond de hoogste heuvel van Zuid-Holland. Ik ben met een paar clubgenoten meegelift en ga op mijn Solerunnerslofjes kijken of ik nog 3 rondjes lang kan hardlopen op dit lastige parkoers.

Het bos ligt er mooi bij, maar als je tegen het duin opklautert, verschuift je aandacht direct naar je beenspieren. Tijdens de eerste klim voel ik mijn kuiten opgerekt worden, voorzichtig aan. Ik verlies mijn clubgenoten uit het zicht en heb al mijn aandacht nodg om obstakels te ontwijken. De slofjes zijn wel erg dun, ik voel elke boomwortel en denneappel waar ik op stap. Na 10 min. sluit ik aan bij een charmante dame in een Ink'n'burn-shirt: ik ken haar nog van vorig jaar. ik blijf maar een tijdje achter haar lopen.

Langzaam ontspannen mijn kuiten en mijn passen worden korter. Ik kom in een ritme en mijn voeten beginnen te dansen op het tapijt van dorre bladeren. De tweede klim gaat rustiger en makkelijker. En halverwege de tweede ronde word ik ingehaald door de koplopers in de wedstrijd. Ik loop langzaam weg bij mevrouw Ink'n'burn.
In de derde klim besluit ik om gewoon eventjes te wandelen als mijn kuiten protesteren. Op het vlakke stuk naar de finish haal ik nog wat mensen in. Mijn eindtijd wordt 56 min 41 en daarmee ben ik de langzaamste Koploper.

Het was heerlijk om weer eens een uur lang te draven door het bos. Op de klimmetjes even voluit verzuren en op het vlakke soepel snelheid maken. Ik merk dat ik steeds minder maal om tijd en om inhalen en steeds meer om een worden met de omgeving en genieten.

Dinsdag 09 December 2014 at 10:11 am | | hardlopen | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , , ,

De metro of de tram inhalen

Vanuit Londen is een nieuwe rage overgewaaid: Race the Tube - versla de metro.
Een hardloper stapt uit de metro en rent naar het volgende station om daar dan weer in dezelfde metro te stappen. De wedstrijd tegen het Openbaar Vervoer wordt vastgelegd door camera's en op internet verspreid.

Afgelopen week zag ik een Rotterdammer de metro tussen Beurs en Leuvehaven verslaan. 

Het is een afstand van 500 m. en ik vind het knap gedaan.

Een Hagenees heeft 2 weken geleden de Haagse tram verslagen tussen Groote Markt en Spui.

Op YouTube kun je nog tientallen filmpjes vinden van over de hele wereld. Maar niets uit Amsterdam.
Zouden de metro's in Amsterdam zo snel rijden, dat het geen doen is om ze hardlopend in te halen?
Of ligt het aan de Amsterdammers... zijn ze niet snel genoeg? Joggen Amsterdammers alleen maar rondjes door het Vondelpark en kunnen ze niet harder dan dat zondagochtendtempo?

Het is leuk om die jongens zo hard te zien rennen om de metro te halen.
Ik zou dat zelf niet meer doen. Als ik de metro of de tram mis, dan neem ik gewoon de volgende.
Ik heb haast nooit meer haast. Ik heb wel steeds meer geduld.

Zaterdag 06 December 2014 at 09:46 am | | hardlopen | Geen reacties