16 km. is nog een beetje te ver

Op zoek naar asfaltvrije kilometers. Op zoek naar looproutes over smalle paadjes in de natuur, kwam ik uit in de duinen tussen Scheveningen en Karwijk. Ik stippelde voor mezelf een leuke route uit: door Mejendel naar de Wassenaarse Slag en dan terug naar Scheveningen over het strand.

Vanaf het eindpunt van tram 1 op het Zwarte Pad is het even zoeken naar de juiste route. Maar na een tijdje vind ik het fietspad van Scheveningen naar Katwijk.
Ik loop op mijn Luna-sandalen over de smalle schelpenpaadjes naast het fietspad. Lekker afwisselend gaat het op en neer, tussen bomen door en langs de plassen. Ik vind het leuk. Als ik na een klimmetje boven kom, wandel ik even om te herstellen en te genieten van het uitzicht. Mijn shirt wordt nat van zweet.

De laatste kilometers voor Wassenaarse Slag gaan door het bos over zachte paadjes.
Ik kom uit bij Hotel Duinoord en loop via het fietspad naar het strand. Na 60 minuten hardlopen koop ik een flesje water bij een strandtent en slenterend door het mulle zand, vul ik het verloren vocht aan.

Hongerklop
Ik doe mijn sandalen uit en begin blootvoets aan de terugweg naar Scheveningen.
Maar na vijf minuutjes komt Hongerklop naast me lopen en dan gaat de lol eraf. Mijn metgezel fluistert dat mijn brandstof op is en dat ik eigenlijk iets moet eten. Ik ga af en toe een minuutje wandelen.
Ik weet dat er in Scheveningen koffie en appeltaart met slagroom te koop is en begin weer hard te lopen. Maar na een paar minuutjes weet Hongerklop me weer tot wandelen te bewegen.
De terugweg over het strand is makkelijker en slechts 6 kilometer. En toch doe ik er net zolang over als de eerste 10 kilometer. Dat heb je gewoon wel eens, dat het effe niet gaat.

Vandaag is 16 kilometer nog een beetje te veel van het goede. 
De appeltaart heeft gelukkig geen nare bijsmaak. Ik weet zeker dat het volgende keer beter gaat en dat Hongerklop me niet meer kan bijhouden.

De uitgestippelde route is erg leuk en afwisselend: ik zal hem zeker nog een keertje lopen.
Tot die tijd kijk ik (op YouTube) naar de leuke trailrun-avonturen van Anatol Runner

Donderdag 28 Augustus 2014 at 8:45 pm | | hardlopen | Twee reacties

Bradelierloop 2014

De Bradelierloop is meestal het eerste loopje dat ik na mijn vakantie doe. Bij de Bradelierloop zie ik ook weer alle bekende gezichten van clubgenoten en andere lopers en loopsters uit de regio. Het is een klassieker uit het Westlands Loopcircuit (dat dit jaar door FIDES gesponsord wordt).

In de tweede helft van augustus kan het vaak nog tropisch warm zijn. Maar dit jaar is het gewoon lekker fris loopweer. Ik fiets op mijn gemak van Delft naar De Lier, trek in de kleedkamer mijn sandalen uit en mijn loopsetje aan en ik schrijf me in vor de 10 km.



inlopend op het voetbalveld (foto gemaakt door Fred v.d.G.N.)

Ik start bijna achteraan in het lopersveld: pas na 1 minuut passeer ik de startlijn. Ik loop zonder op mijn horloge te kijken, mijn eindtijd zal me een zorg zijn. De eerste kilometers haal ik veel clubgenoten in. Ik loop eigenlijk een beetje te dollen: korte versnellingen en dan weer even inhouden om een praatje te maken.

Na ongeveer 2,5 km. passeer en begroet ik Leo Boekestijn (een andere blotevoetenloper uit de regio), die vandaag parkoerwachter is. Om mij heen hoor ik toeschouwers reageren op mijn blote voeten. Dat varieert van "O, wat stoer" tot "Heb je geen geld voor schoenen?".
Het wegdek is niet overal even prettig. Er zijn stukken met oud, versleten en gebarsten asfalt en de laatste 500 m. van het rondje gaan over een gewone straat met gewone straatklinkers, die niet heel erg strak aaneengesloten liggen.  Mijn tussentijd na 5 km. verbaast me: 26 min 5 sec.

Ik besluit om het tweede rondje net zo snel te blijven lopen en haak aan bij mede Koploper Jaap.
Op het lange stuk langs het water hebben we tegenwind: Jaap en ik houden samen met een derde loper een blonde jongedame uit de wind. Als we linksaf slaan en weer naar het dorp toe lopen, laat ik Jaap en de blondine passeren om op adem te komen. 
De laatste 3 kilometer verlies ik wat terrein, maar ik houd mijn clubgenoot en het blonde staartje in het vizier. Ik stoor me niet meer aan het slechte asfalt en de ruwe klinkers: ik geniet, mijn weekend kan niet meer stuk.
Een eindspurt zit niet meer in de oude benen, maar de eindtijd is prima: 50 min 46.

Na een snelle (warme) douche trakteer ik mezelf in de kantine op een koud biertje. Ik praat wat na met clubgenoten en daarna fiets ik met de wind mee terug naar Delft.

Poeh he: in juli deed ik in Maasdijk nog 57 minuten over de 10 km. En vandaag gingen ze netto in 49 min. 37. Mijn snelste 10 km. op blote voeten.

Zondag 24 Augustus 2014 at 8:49 pm | | hardlopen | Twee reacties

Hardlopers: uitgelegd voor niet-hardlopers

Zie je ook wel eens mensen in strakke felgekleurde kleding oefeningen doen op een parkeerplaats of een grasveld. En een paar minuten later gaan ze er lachend vandoor alsof ze iets gestolen hebben. Zijn die mensen gevaarlijk? Wat eten ze? En wat moet je doen om als er per ongeluk eentje in je huis komt? Hieronder een korte handleiding om te begrijpen wat deze mensen beweegt en hoe je er mee om kunt gaan.

Waarom rennen die mensen?

Je kunt net zo goed vragen waarom vogels vliegen of waarom vissen zwemmen of waarom sommige mensen krasloten kopen. Het antwoord is eenvoudig: ze krijgen er een kick van. En in het geval van hardlopen: je raakt mooi een paar kilo’s kwijt.

Waarom dragen ze van die rare, felgekleurde kleding?

Wetenschappers weten niet precies waar de dunne, felgekleurde kleding van hardlopers voor dient. Volgens één theorie dient het om leden van het andere geslacht aan te trekken en zo de kans op nageslacht te vergroten. Volgens een andere theorie maakt het de hardlopers veiliger omdat ze beter zichtbaar zijn voor fietsers en autobestuurders. Ook in dat geval vergroot het de kans op het krijgen van nageslacht.

Zijn hardlopers gevaarlijk?

Je moet ze niet provoceren natuurlijk. Hardlopers zijn van nature zachtaardig en ze vermijden ruzies en confrontaties. Maar vrouwen, die hardlopend een hardloop-buggy met hun kind voortduwen, kunnen aanvallen als ze denken dat hun kind gevaar loopt.
En als je uitdagend dingen zegt als:
- hardlopen is slecht voor je knieën
- pas maar op dat je geen hartaanval krijgt
- lekker aan het joggen
- ze hebben hem al…
...dan maak je ze boos en zullen ze iets terugzeggen… op Facebook… en daarvoor krijgen ze dan likes van al hun hardlopende vrienden.

Wat eten hardlopers?

Volgens waarnemingen eten hardlopers werkelijk van alles: bananen, broodjes, sportdrank, muesli, smoothies, stroopwafels, bier, patat, pizza, spaghetti, salades, spare-ribs, pannekoeken en appels. Ook al ben je geneigd om de magersten te voederen, laat het uit je hoofd. Als je er één te eten geeft, komen er snel meer en heb je zo een grote groep hongerige hardlopers, waar je niet meer van af komt.

Wat moet ik doen als ik een eenzame hardloper, die verloren om zich heen kijkt, tegenkom?

Soms raakt een hardloper gescheiden van zijn groep en belandt hij in een café of een restaurant vol extraverte mensen. Daarvan kunnen ze in de war raken. Niet in paniek geraken: hardlopers ruiken dat en het kan de situatie verergeren. Benader de hardloper ontspannen en vraag iets over zijn horloge of zijn schoenen. Daardoor voelt de hardloper zich op zijn gemak en begint hij rustig te babbelen over de voordelen en de prijs van de schoenen of het horloge. Vraag ondertussen iemand anders om de dichtsbijzijnde hardloopwinkel te bellen. Die sturen dan iemand om de verdwaalde loper op te halen en terug naar zijn groep te brengen.

Wat te doen als er een hardloper in je huis verzeild raakt?

Gebeurt wel eens op een hete zomerdag, als de hardloper op zoek is naar koelte en schaduw. Doe de deur open en probeer de hardloper naar buiten te jagen met een bezem of een grote handdoek of door een paar keer boe te roepen.

Hoe planten hardlopers zich voort? De paringsrituelen van hardlopers zijn erg ingewikkeld. Het begint met gezamenlijk hardlopen waarbij het mannetje zijn tempo aanpast aan het vrouwtje. Als het klikt, doen ze daarna gezamenlijk coolingdownrituelen, gevolgd door een gezamenlijke douche. Direct na de paring zet het vrouwtje de wekker om ‘s morgens vroeg voor het ontbijt weer samen te gaan trainen. Maar het kan ook heel anders gaan.

Er is nog veel meer te vertellen over hardlopers. Het zijn fascinerende wezens en we kunnen veel van ze leren. Ik hoop dat jullie genoeg opgestoken hebben om ontmoetingen met hardlopers in het vervolg aangenaam te laten verlopen.

Origineel van Mark Remy, columnist voor Runnersworld.com

Vrijdag 22 Augustus 2014 at 2:10 pm | | schrijven | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Tsja, die marathon

Afgelpen winter trainde ik voor de Rotterdam Marathon. Ik had me al ingeschreven en ik oefende 'You'll never walk alone' alweer om mee te kunnen zingen met Lee Towers. Het liep anders: van begin februari tot half mei heb ik niet kunnen hardlopen vanwege een stressfractuur van een middenvoetsbeentje.

Mijn verhaal is niet uniek. In de groep van Lekker Gelopen, waar ik de marathontrainingen volgde, raakten meer lopers met marathonplannen geblesseerd. Ik denk dat in Nederland jaarlijks duizenden lopers geblesseerd raken door overbelasting tijdens het trainen voor de marathon. Gisteren las ik het verhaal van Sanne, die tijdens de marathonvoorbereiding tegen een overbelastingsblessure aangelopen is. Ook Sanne's verhaal is niet uniek: het is de tweede keer dat dit haar overkomt.

Hardlopers proberen zichzelf te bewijzen door een marathon te lopen. Het aanzien dat je verkrijgt door de 42 kilometers uit te lopen gaat je leven lang mee. De marathon geeft je niet alleen voldoening, maar ook een bepaalde status en het aura van een doorzetter.

Maar die aanlokkelijke status lokt je naar trainingsomvang, die je lichaam niet gewend is. Uithoudingsvermogen bouwt je lichaam redelijk snel op. Maar het duurt maanden of jaren om de spieren, pezen en botten in je lichaam sterker te maken.
Als je maar één uur hardloopt, is het niet zo erg dat je looptechniek niet optimaal is. Maar als je elke weer drie uur loopt met een slechte houding dan is de kans groot dat je een blessure oploopt.
Tijdens korte trainingen kan het weinig kwaad als je door beenlengte verschil (of iets anders) je ene been zwaarder belast dan je andere. Maar als je wekelijks urenlang je benen ongelijk belast, dan ligt een overbelastingsblessure op de loer. 

Voorlopig geen marathon - nooit meer een marathon
Hardlopen is een belangrijk deel van mijn leven en ik wil het niet missen. Ik ben nog steeds blij dat mijn stressfractuur genezen is en dat ik gewoon 3,4 of 5 keer per week een uurtje kan gaan hardlopen.
Maar als ik langer dan een uur loop (op blote voeten of mijn huaraches) dan begint mijn rechtervoet te slapen. Je kent dat gevoel wel, tintelingen alsof de voet dik en gezwollen is.  Dat betekent dat er iets niet helemaal goed is. Misschien wordt mijn rechtervoet zwaarder belast, misschien is de bloedtoevoer wat minder dan links.
De oorzaak vind ik niet erg belangrijk. Maar het signaal ga ik niet negeren. De stressfractuur zat namelijk ook in mijn rechtervoet.
Voorlopig maak ik geen plannen voor de lange termijn. Misschien loop ik nooit meer een marathon.
Ik bekijk het van week tot week en luister met ingehouden adem naar mijn lichaam.

A.s. zaterdag loop ik de 10 kilomtere tijdens de Bradelierloop in De Lier. Lekker rustig aan op blote voeten. Ik zal genieten van elke kilometer.

Dinsdag 19 Augustus 2014 at 09:17 am | | hardlopen | Vijf reacties

EK atletiek 2014: Hardloper Hans gaat er eens lekker voor zitten

Komende week wordt het EK atletiek gehouden in Zurich.
Net als Blotevoeten Anne kijk ik tijdens het EK atletiek veel meer TV dan de rest van het jaar.

Ik kijk vooral graag naar de loopnummers van 400 meter en langer en dan geniet ik van de mooie, efficiente looptechniek van toppers zoals Mo Farrah en de Noorse middenafstandloopster Ingvill Makestad Bovim (:-))

Op de laatste dag (zondag 17 augustus) zijn de estafettenummers 4 x 100 m. en mijn favoriete onderdeel van het hele toernooi de 4 x 400 m. 

Dit jaar behoren heel wat Nederlandse atleten tot de favorieten.
Een kleine greep:

Dafne Schippers, de nieuwe Fanny Blankers-Koen.(foto rechts) 100 m.
200 m.
4 x 100 m. estafette 

Sifan Hassan:
1500 m.
5000 m.

Rosina Hodde en Sharona Bakker:
100 m. horden

Sanne Verstegen:
800 m.

Jip Vastenburg:
10000 m. 

Ignisious Gaisah:
verspringen

Eelco Sintnicolaas:
tienkamp

en Nadine Broersen
zevenkamp

Maandag 11 Augustus 2014 at 4:18 pm | | nieuws | Geen reacties

Zomerjurken en hoge hakken

Jullie hebben afgelopen zomer misschien ook wel op een terrasje zitten kijken naar de langslopende mensen. Ik heb een middagje op een terras in Tilburg vertoefd en keek met belangstelling naar de lichaamshouding van de passanten. Mijn aandacht ging vooral uit naar vrouwen in fleurige zomerjurkjes.

Sommige vrouwen vingen mijn blik en hieden die lang vast. Wat maakte deze vrouwen tot echte blikvangers? Waren ze mooier dan de andere vrouwen? Droegen ze opvallende kleding? Of liepen ze sneller?
Na een tijdje begon ik door te krijgen wat deze vrouwen opvallend maakte. Ze liepen rechtop, trots en zelfverzekerd, niet ingezakt en timide. En het viel me op dat de vrouwen zo mooi rechtop lopen omdat ze hoge hakken droegen.

Hoge hakken dwingen je om op de bal van je voet te lopen. Door de hoge hakken wordt je lichaamszwaartepunt iets naar voren verplaatst. En daardoor loop je meer rechtop: met je heupen en schouders recht boven je enkels. Toevallig is dat ook de ideale houding om hard te lopen: je lichaamszwaartepunt recht boven de bal van je voeten.
Vrouwen op hoge hakken hebben dezelfde lichaamshouding als vrouwen die echt mooi hardlopen…. daarom kijk ik er zo graag naar.

De beginnende lopers in de Instroom-Herstel-Groep wil ik ook leren op de bal van hun voeten te lopen, met hun lichaam rechtop. Dat probeer ik door loopscholing te bereiken. Skippings doen op de bal van hun voet en daarna kaatsen op de bal van de voet. Hopelijk worden hun rompspieren aan het werk gezet, zodat ze ook tijdens het hardlopen hun romp rechtop en gestrekt houden.
Hoge hakken zijn een hulpmiddel om er uit te zien als een getrainde hardloopster met sterke rompspieren. Maar eigenlijk verstoren ze de natuurlijke lichaamshouding. Een hak van 80 of 100 mm onder je voet dwingt de rest van het lichaam tot allerlei correcties.

Hoge hakken en hardlopen is een slechte combinatie. Hoe langer je op hoge hakken staat, hoe korter je achillespezen en kuitspieren worden. Voordat je zelfverzekerd op hoge hakken langs een Tilburgs terras kan flaneren, moet heel erg wennen en heel veel oefenen. Die moeite zou ik er niet voor over hebben.

Je kunt beter meer loopscholing doen en zo je rompspieren versterken. Dan kun je volgend jaar ook op blote voeten blikvangend langs terrasjes flaneren.

Donderdag 07 Augustus 2014 at 09:14 am | | hardlopen | Geen reacties

Mijn snelste blotevoeten 5 km. (tot nu toe...)

De aanhouder wint, de opgever verliest

Op mijn eerste vakantiedag stap ik om half 10 op mijn blote voeten de deur uit. En de paar kilometer naar Onder Ons gebruik ik om in te lopen. Ik betaal 2 euro inschrijfgeld, koop een bekertje koffie bij de charmante dame achter de bar en ik zie dat Lindsay van Marrewijk en haar moeder vandaag ook weer meelopen.

Om kwart over 10 klikt het startschot. Ik begin helemaal achterin het lopersveld en blijf de eerste 150 meter achter de deelneemster met het mooiste paardestaartje. Maar voor mij in het loperslint zie ik nog meer paardestaartjes en zoals altijd ga ik die één voor één inhalen.
Bij het bordje van 1 kilometer zegt het meisje waar ik toevallig achter ben blijven hangen tegen haar blonde vriendin: 5 min. 11 seconden. Ik vind dat best een snel begin.


Dat loopt het lekkerst, achter de paardestaartjes

Omdat het zo makkelijk gaat en goed voelt, blijf ik mensen inhalen. De tussentijd op 2 kilometer weet ik niet, omdat ik mijn stopwatch nooit meer aanzet bij trimloopjes.
Bij het 3 kilometerpunt staat mijn oude trainer Steven en hij roept 15 minuut nul vijf.
Ik blijf nog 200 meter achter Petra van Marrewijk aanlopen, maar besluit dan om haar in te halen.


Met Petra op mijn hielen

Vijfhonderd meter verderop haal ik Fred van der Gon Netscher in, vandaag de best geklede man op het parkoers. Na ca. 4300 meter komt het moeilijkst begaanbare stuk van het parkoers. Ik ga wat langzamer lopen, maar weet Fred voor te blijven.
De laatste 400 meter zijn weer makkelijker en ik finish in een tijd van 24 min 48.

Omdat ik de laatste kilometer niet voluit ging, ben ik eigenlijk niet eens buiten adem of moe. Ik lever mijn finishkaartje in en drink wat water. En dan jog ik in een rustig tempo terug naar de van Schoonhovenstraat, een dikke twee kilometer verderop. 

Tijdens het uitlopen bedenk ik mij, dat ik nog altijd dezelfde Hans ben, die al snel neigt naar te veel en te snel. Ik denk terug aan de lange stressfractuur-periode dat ik niet kon hardlopen. Ik ben blij dat ik heb doorgezet en een doorstart heb gemaakt op mijn blote voeten.
Een 5 km. binnen de 25 minuten is hardstikke leuk en sneller dan ik had verwacht. Maar volgende week doe ik het weer lekker rustig aan.

Zondag 03 Augustus 2014 at 2:24 pm | | hardlopen | Eén reactie