Verder op blote voeten

Ik begin steeds meer te wennen aan blootvoets hardlopen. Ruwe stoeptegels en straatstenen doen me weinig meer en ik ben nog altijd geen glasscherven tegengekomen.
Op zaterdagochtend ga ik blootvoets de deur uit voor een rondje via de Kruithuisweg en de TU-wijk. Als ik een onoverkomelijke hindernis tegenkom, kan ik gewoon omkeren, toch.

Maar ik kom geen onoverkomelijke hindernissen tegen. Asfalt en stoeptegels zijn een makkie. Op de Mekelweg loop ik door het vochtige gras. En nu ik er toch ben, ren ik even tegen het met grasbegroeide dak van de TU-bieb op.
Het lastigste wegdek kom ik op de Kanaalweg tegen: ongelijk liggende klnkertjes. Volgende keer steek ik de brug over, zodat ik over de vlakke tegels van het fietspad kan lopen.
Na drie kwartier ben ik weer thuis. Mijn voeten tintelen na 7 km. blootvoets hardlopen.
Als ik dit kan, komen ook mijn andere trainingsrondjes (naar Schipluiden of naar de Delftse Hout) binnen blootvoets bereik.

Op mijn sloffen 
Voor de Kwartaalloop van zondagmorgen trek ik mijn Solerunner-slofjes aan. Ik loop maar 5 km., want 10 km. lijkt me in deze fase van gewenning te veel van het goede.
De eerste kilometer doe ik nog rustig aan in charmant gezelschap. Maar de tweede kilometer begint met een klimmetje en ik vind het leuk om daar even flink aan te zetten. Ik concentreer me op mijn techniek: rug recht, knieën licht gebogen en de heupen naar voren. 
Bij het bordje van 2 km. zie ik dat mijn tussentijd 10 min. 15 sec. is.

Ik blijf op mijn techniek letten en haal nog een paar dames en heren in. Vier weken geleden moest ik bij een prestatieloopje nog gaan wandelen vanwege stijve kuiten. Nu lukt het me om het tempo nog wat verder te verhogen. Ik kan het niet laten en ga proberen om binnen de 25 min. te finishen.
Dat lukt, maar ik moet wel hard werken om 24 min. 57. te halen. 

Languit liggend in het gras vind ik mijn adem terug. Als ik een beetje bijgekomen ben, komen de eerste 10 km. lopers  er al weer aan. Ik oefen nog even op de namen van de lopers, die ik ken. Aanstaande zaterdag zal ik ze weer zien binnenkomen bij de Kadeloop in Schipluiden.

Zondag 30 Juni 2013 at 3:57 pm | | hardlopen | Twee reacties

Nooit meer een losse veter

Mijn rechterachillespees is nog wat gevoelig, maar om half 9 houd ik het niet meer. Zoals sommigen mensen verlangen naar een sigaret, naar een stevige borrel of naar de smaak van chocola. Zo snak ik naar een kwartiertje hardlopen. 
Ik stop watjes in mijn oren, zodat ik even niet naar mijn lichaam kan luisteren en ik ga de deur uit. Op blote voeten.

Ik ga niet te ver van huis. Ik loop ook niet hard. Ik loop op gevoel en zo ontspannen mogelijk.
Over asfalt, over supergladde stoeptegels van beton en over dieprode straatstenen. 
De Krakeelpolderweg, de Papsouwselaan, de Voorhofdreef. Na ongeveer anderhalve kilometer keer ik om. 
Op de terugweg probeer ik nog meer te ontspannen: het tempo kan lager, de pasjes kunnen nog korter. 
Ik bedenk opeens dat mijn veters niet kunnen losraken.

Grijnzend kom ik weer bij de voordeur terug: de hele training (3 kilometer slechts) op blote voeten gelopen. Tijdens trainingen en wedstrijdjes heb ik vaak moeten stoppen om even een veter te strikken. Als ik straks Barefoot Hans ben geworden, zal ik dat niet meer doen.

Donderdag 27 Juni 2013 at 10:43 pm | | hardlopen | Geen reacties

Last friday night

Ik vind Katy Perry wel leuk: mooie grote ogen en leuke liedjes.
Vrijdagmorgen hoorde ik in de SPAR haar liedje 'Last Friday Night' langskomen. Ik kreeg direct voorpret voor mijn eigen vrijdagavond en de Oranjeloop in Kwintsheul. 

Ik doe bijna ieder jaar mee aan die kleine gezellige wedstrijd over 10 km. Maar dit jaar is toch wel speciaal: ik ga de 10 km. lopen op mijn minimalistische Merrel Trail-schoentjes.
Ik heb niet de ambitie om een snelle tijd te lopen en begin achteraan in het startveld. Bij het bordje 1 km. kijk ik toch instinctief op mijn stopwatch: 5 min. 55.
Dan lopen we het dorp uit en begin ik mensen in te halen met kleine lichtvoetige pasjes.  De kuiten voelen goed, ik heb de afgelopen twee weken veel geleerd tijdens korte traininkjes blootvoets op asfalt en stoeptegels. 
Ik haal clubgenote Elleke bij en loop de volgende kilometers met haar mee.
Bij de 5 km. zie ik 25 min 15 op mijn stopwatch: een prima tussentijd.

De tweede ronde loop ik langzaam bij Elleke weg. Misschien kan ik er weer een negatieve split uitpersen net als in Ter Heijde. De laatste anderhalve kilometer voel ik mijn rechterachillespees trekken. Ik haal niemand meer in en klamp aan in een groepje. Mijn eindtijd wordt 49 min 11 sec.
Inderdaad weer een negatieve split: de tweede vijf kilometer gingen binnen de 24 min :-)
Ik had niet verwacht op minimalistische schoentjes zo hard te kunen lopen. 

Achillespees
De 10 km. en het tempo waren iets teveel voor mijn achillespees. De komende week doe ik maar weer ouderwetse schoenen met hak aan om de pees wat rust te geven. De rest van de maand zal ik maar korte stukjes trainen, op blote voeten om de techniek echt te laten inslijten in mijn instinct.
Met die pees komt het helemaal goed. En volgend jaar  zal ik op een vrijdagavond in Kwintsheul mezelf opnieuw verbazen.

Zaterdag 22 Juni 2013 at 7:11 pm | | hardlopen | Twee reacties

Waarom rennen kinderen zo makkelijk en zo graag?

Ik kom wel eens langs een basisschool en zie dan de kinderen buitenspelen. Vaak rennen ze: ze doen tikkertje of rennen achter een bal aan. Ze lachen erbij: rennen is voor kinderen ontspanning en geen inspanning.

In mijn eigen herinneringen vond ik het als kind ook leuk om te rennen.
Ik weet dat ik nog een keertje een lekke band had en met de fiets aan de hand naar huis gerend ben (een afstand van 2,5 km). Gewoon op een paar sandalen zonder demping.

Kinderen jonger dan 12 jaar vinden hardlopen leuk, maar als ze ouder worden, verandert er iets. Tegen de tijd dat kinderen 20 jaar zijn, vinden ze hardlopen niet meer leuk. 
Mensen, die op hun 25e opnieuw met hardlopen beginnen, vinden het zwaar en belastend. Ze maken grote stappen en ze hijgen en zuchten erbij.
Ik vind het moeilijk om volwassenen uit te leggen dat hardlopen makkelijk is en ontspannend werkt.

Volgende week ga ik naar een workshop 'Starten met lopen' om nog iets bij te leren.
Misschien krijg ik daar een antwoord op de vraag:  'Waarom rennen kinderen zo makkelijk en zo graag?'

Woensdag 19 Juni 2013 at 5:05 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Blootvoets door de bebouwde kom

Komende zomer zal ik geen lange duurlopen doen. Ik zal veel korte stukjes lopen: op minimalistische schoentjes of liever nog op blote voeten. Ik neem de tijd om mijn voeten en benen te laten wennen aan het lopen zonder demping en bescherming.

De afgelopen week liep ik elke dag twee keer een rondje van 800m.: eerst op mijn dunne Solerunner-slofjes en het tweede rondje blootvoets. Elke dag leerde ik bij: elke dag ging het iets beter. 
Als mijn voeten grondcontact maken is er vrijwel geen wrijving meer: ik krijg geen blaren meer.
Mijn kuiten wennen al een beetje aan het ontbreken van een hak van 14 mm. Ze worden minder snel stijf.

Aan het eind van de week durfde ik verder dan 800 m. blootvoets te lopen. Met slofjes aan liep ik naar het Kruithuispad en vervolgens liep ik blootvoets terug, langs de Voorhofdreef en de Papsouwselaan. "
Bij elkaar is het maar 4,5 km., waarvan maar 2 km. blootvoets.

De ondergrond binnen de bebouwde kom is prima geschikt voor beginnende blootvoetslopers. Het asfalt van fietspaden is lekker glad. De nieuwe betonnen stoeptegels zijn nog gladder. Oudere stoeptegels met antislipgrind erin zijn minder prettig. 

De mensen in mijn wijk raken gewend aan mijn nieuwe loopstijl en aan de blote voeten.
De korte stukjes zullen langzaam langer worden.

Zaterdag 15 Juni 2013 at 7:26 pm | | hardlopen | Vijf reacties

Pasta met salieboter

Pasta is rijk aan koolhydraten en goed voor duursporters. 
Maar elke dag pasta eten gaat wel een beetje vervelen. Gelukkig bestaan er heel veel pastarecepten en kun je bijna eindeloos varieren. Hieronder een recept uit Toscane zonder tomaten en zonder vlees.

Benodigdheden:

- 100 gram pasta per persoon
- 50 gram boter
- ca. 15 verse salieblaadjes 
- Parmezaanse kaas

Je kunt gevulde pasta, zoals ravioli of tortellini kiezen, maar 'kale' pasta kan ook.
Kook de pasta in licht gezouten water. Smelt de boter in een koekenpan en strooi de salie erin. Bak de blaadjes tot ze knapperig en droog zijn. Haal dan de pan van het vuur. Als de pasta gaar is, giet je de salieboter over de pasta. Je kunt eventueel de knisperige salieblaadjes ook door de pasta roeren.
Op je bord strooi je versgeraspte Parmenzaanse kaas over je pasta.

De salie in mijn achtertuin heeft de koude winter overleeft en staat nu in bloei.
Misschien moet ik ook maar weer eens zelf  pasta maken. 

Dinsdag 11 Juni 2013 at 08:20 am | | Recepten | Geen reacties
Gebruikte Tags:

De goedhumeur-winkel

De klanten denken dat de SPAR, waar ik werk, alleen maar eten en drinken verkoopt. Dat klopt niet: we verkopen ook een goed humeur.

Als je 's morgens vroeg binnenstapt, word je pas echt wakker door de geur van vers gebakken broodjes. Je kunt haast niet kiezen uit de croissantjes, chocoladebroodjes en kaiserbroodjes. Maar gelukkig is er altijd een opgewekte dame, die je helpt kiezen.

Achterin de winkel naast de zuivelkoeling is een plek waar je je ochtendhumeur kunt inleveren. Met een glimlach pak ik het aan en wens je een prachtige dag toe. Klanten, die nog niet weten wat ze willen eten, wijs ik opgewekt op de aanbiedingen.
Als je iets niet kunt vinden, dan loop ik graag even met je mee, terwijl ik meezing met een vrolijke liedje, dat uit het plafond neerdwarrelt. Soms kunnen klanten niet bij de artikelen op de bovenste plank: dan til ik ze even op, zodat ze kunnen pakken wat ze willen hebben.

Jengelende kinderen probeer ik te laten lachen. Met eenzame weduwen maak ik even een praatje.
Ik vind het gewoon een sport om iedereen op te vrolijken. En dat is een sport, waar ik veel voldoening uit haal. 

Mensen denken dat ze alleen maar eten en drinken kunnen kopen in de buurtsuper. Maar ongemerkt nemen ze ook nog iets anders mee naar huis: een goed humeur.

Vrijdag 07 Juni 2013 at 3:28 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Muse: 2nd Law Amsterdam Arena

Tien, vijftien jaar geleden ging ik wel eens met mijn kinderen naar het theater. Naar een mooie jeugd-toneel-voorstelling of naar een cabaretier. 
Tegenwoordig ga ik met Max en Jessie naar rockconcerten.

Gisteren gingen we met z'n 3-en naar de Amsterdam Arena voor een concert van Muse, een Britse driemansband, die doorgaat waar Queen opgehouden is.
Het was een geweldige show gebaseerd op het nieuwste album van Muse: 2nd Law.
De beperkingen, die de Tweede Hoofdwet van de Thermodynamica oplegt aan de mens en aan onze economische groei, vormen het thema van het het album en de show. Als je daar meer over wilt weten, wil ik het wel aan je uitleggen in een gezellig café met een lekker biertje erbij. 

De nieuwste songs van Muse gaan over het einde van de economische groei en  de recessie waar we sinds 2008 in zitten.
In de Arena speelden Matt, Dominic en Chris o.a. de songs Panic Station, Animals en Unsustainable. (setlist)
Bij Unsustainable stond de volumeknop wel erg ver open.

Muse speelde ook oudere songs: zoals Butterflies and Hurricanes, Time is running out, Uprising en Bliss, een van mijn favoriete songs.
Het concert was heel iets anders dan de voorstellingen waar ik Jessie en Max vroeger mee naar toe nam, maar ik denk dat ze dit veel leuker vonden.

Woensdag 05 Juni 2013 at 4:58 pm | | cultuur | Twee reacties
Gebruikte Tags: , ,

Een fractie te veel frictie

Ik moet nog heel erg wennen aan het lopen op blote voeten of minimalistische schoenen.

Afgelopen zondag liep ik een trimloopje van 7 km bij AV'40. Ook weer op minimalistische schoenen: deze keer de Solerunners.
Het viel me een beetje tegen. Ik kreeg al snel last van mijn rechterscheenbeen: dat werd stijf. Later werden ook allebei mijn kuiten stram. Na 4 km. ben ik even gaan wandelen om de benen wat rust te geven. 

De pijn in mijn rechterscheen zette mij aan het denken. Tijdens de Omloop van Ter Heijde voelde ik datzelfde plekje en ook de knokkel vlak bij mijn rechter grote teen. En als ik echt met blote voeten op asfalt loop, dan krijg ik snel last van blaren.
Volgens Langzaamhardlopende Anne krijg je blaren door wrijving ofwel frictie.

Het lijkt erop dat mijn rechtervoet, na het eerste grondcontact, nog een stukje naar voren doorschuift.
Mijn rechtervoet schopt als het ware tegen de grond. 

De wrijving onder mijn rechtervoet veroorzaakt de blaren.  En die wrijving verklaart ook de pijn in mijn rechterscheenbeen. 
Mijn techniek is nog niet optimaal: er is nog een fractie teveel frictie.
De oplossing is eenvoudig: meer oefenen, oefenen en oefenen op de techniek. Korte stukjes op blote voeten.

Op 200 m. van mijn huis loopt langs de Krakeelpolderweg een mooi glad geasfalteerd fietspad: een ideale ondergrond voor loopscholing op blote voeten.
Ik kan gewoon iedere dag even 10 min. in een heel rustig tempo blootvoets over het asfalt joggen, heen en weer voor de SPAR waar ik werk.

Maandag 03 Juni 2013 at 8:22 pm | | hardlopen | Geen reacties

Terug naar Ter Heijde

De Omloop van Ter Heijde is een kleinschalige wedstrijd, georganiseerd door goedbedoelende, hardwerkende vrijwilligers. Ik houd daar wel van.
In 2011 liep ik er voor het eerst: het werd een zware tocht vooral over het strand.
Vorig jaar stak ik in betere vorm en viel het lopen op het strand mij mee.

De editie van 2013 gaat niet over het strand. Eerst vond ik dat jammer. Maar op vrijdagavond bij een harde noordwestenwind en een temperatuur van 10 graden, stuift het zand over het smalle strand. Ik ben eigenljk wel blij dat het parkoers veranderd is.

De eerste kilometers loop ik tussen oude bekenden, die hier ook ieder jaar meedoen. Ik probeer de dingen, die ik afgelopen zondag leerde in praktijk te brengen: heupen naar voren, lichaam rechtop, ontspannen blijven. Dat lukt vrij aardig: het klimmetje de duinen op valt me mee.

Net voor de 5 km. komt een oude, grijze bekende mij voorbij: Anno Govers van HAAG atletiek. Hij gaat voor een negatieve split: hij wil de tweede ronde van 5 km. sneller lopen dan de eerste. Ik weet niet of ik dat in de benen heb.


foto gemaakt door Fred van der Gon Netscher

In de tweede ronde haal ik flink wat mensen in en ik blijf Anno in het zicht houden. Het klimmetje gaat weer makkelijk en in de lange afdaling van het fietspad terug naar het dorp loop ik harder dan 12 km/uur.
Ik finish 15 meter achter Anno in een tijd van 50 min 37. De tweede vijf kilometer gingen in 25 min 09 en net iets sneller dan het eerste rondje.

Ik ben de langzaamste Koploper in deze 10 km., maar wel de enige, die op de fiets is gekomen. Mijn kuiten beginnen te wennen aan het minimalistisch lopen en mogen zondagmorgen weer aan de bak voor een rondje door de Delftse Hout.

Zaterdag 01 Juni 2013 at 12:21 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , , , ,