Hardlopen in het moment

We denken dat we één brein hebben waarmee we denken. Maar dat is niet zo. We hebben eigenlijk twee breinen: een linker- en een rechterhersenhelft.

De rechterhersenhelft verwerkt de informatie uit de zintuigen.
Met je rechterhersenhelft zie je de omgeving, hoor je de geluiden en voel je of het warm is of dat er regendruppels op je gezicht vallen.
Met de rechterkant van je hersens ben je je bewust van het moment en van je gevoelens. Genieten doe je met rechts.

Je linkerhersenhelft houdt de tijd bij en probeert voortdurend voorspellingen te doen over de toekomst op basis van het verleden. Met links redeneer je en pieker je. Als je mensen beoordeelt, of een stempel geeft, dan doe je dat met je linkerhersenhelft. In je linkerhersenhelft zitten de stemmetjes, die je waarschuwen voor gevaar en herinneren aan je afspraken.

Als ik ga hardlopen, dan wordt mijn rechterhersenhelft overheersend. Ik neem de omgeving in me op: ik hoor de wind en voel de spieren in mijn benen werken. Ik kijk naar mooie dingen: het dansende paardestaartje 100 m. voor me of naar de gespierde benen naast me.
Ik stop met piekeren, vergeet ergernissen en verlies het gevoel voor tijd... ben ik al 20 min aan het lopen of al 50 minuten?
Dat is niet altijd zo geweest.
Vaak heb ik tijdens wedstrijden op mijn stopwatch gekeken en dan geprobeerd uit te rekenen op welke tijd ik zou uitkomen. Welke tijd liep ik vorige week en welke tijd liep ik vorig jaar?
Ik ging piekeren waarom ik langzamer liep. Door het gepieker in mijn linkerhersenhelft kon ik niet meer genieten van de omgeving. Ik verkrampte en trok mijn schouders op. Dan ga je vanzelf nog langzamer lopen.
En mijn linkerhersenhelft kon zeggen: zie je nou wel, je hebt te weinig getraind... en te weinig gedronken... en je bent te snel gestart.

Tegenwoordig kan ik meer genieten van het hardlopen en van het moment: zelfs tijdens wedstrijden. De tijden van vroeger zal ik nooit meer verbeteren, die zet ik uit mijn hoofd. Ik ga van start zonder ambitie en zonder verwachtingen. Ik leg mijn linkerhersenhelft het zwijgen op en dompel mezelf onder in het gevoel. Ik loop en ben in het moment.
Laatst kwam ik na een duurloopje thuis en zag dat de afwas van gisterenavond er nog stond. Mijn zoon Max had die huishoudelijke taak voor de zoveelste keer voor zich uitgeschoven.
Maar mijn linkerhersenhelft zweeg en ik heb Max niet aangesproken op zijn verzuim. Mijn rechterhersenhelft zag dat het maar een klein klusje was en vond het warme water wel een prettig gevoel.
Toen ik ging douchen, stond de vaat alweer in de kast.

Donderdag 30 Augustus 2012 at 7:07 pm | | hardlopen | Geen reacties

Achillespeesherstel

Korte update over mijn linkerachillespees.
Vrijdagavond is mijn linkerkuit flink onderhanden genomen door masseuse U. van De Koplopers. Zij ontdekte een hard, pijnlijk plekje in mijn M. gastrocnemius.
De massage, die volgde was geen pretje, maar heeft wel een goed resultaat gehad.

Vanmorgen een herstelprogramma gelopen van 4 keer 4 min. en één keer 5 min. Vrijwel geen last meer van de achillespees. 
Dinsdagavond  een stapje erbij: 5 x 6 min.

Zondag 26 Augustus 2012 at 1:24 pm | | hardlopen | Geen reacties

Trailrunning... extreme

Trailrunning lijkt me heel leuk om te doen. Ik zal zelf geen ervaren trailruner worden. Ik blijf gewoon in de Hollandse polders draven. Maar ik kan wel genieten van de verhalen van andere lopers, die wel de wildernis intrekken.

De Zuid-Afrikaan Ryan Sandes liep afgelopen jaar de Fish River Canyon Hiking Trail. Normale mensen doen dat rondje in 5 dagen. Ryan Sandes liep de trail van 84 km. in  6 uur 57 min.

The Beauty of the Irrational from The African Attachment on Vimeo.

Vrijdag 24 Augustus 2012 at 10:27 pm | | hardlopen | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Verknoeien van tijd en tijd besparen

Viijf jaar geleden begon Britt Das aan een reis naar Tibet. Ze ging niet met het vliegtuig, maar ze ging lopen. Ze liep 40 kilometer per dag, 6 dagen per week: bij elkaar meer dan 11.000 km.
Met het vliegtuig had Britt Das dezelfde reis naar Tibet binnen 3 dagen kunnen maken. In de ogen van sommige mensen heeft ze een jaar van haar leven verknoeid. Britt Das denkt daar zelf heel anders over.

Door sneller te reizen kun je tijd besparen. Maar het is niet zo dat je die bespaarde tijd aan het eind van je leven kunt opnemen. De tijd, die je bespaart, gaat gewoon voorbij terwijl je iets anders doet. Eigenlijk kun je dus helemaal geen tijd besparen: de tijd gaat gewoon door. 
Je kunt er wel voor kiezen om je tijd aan iets anders te besteden. Britt Das koos ervoor om een jaar van haar leven te besteden aan een wandeling naar Tibet.

Als iemand dat zonde  van de tijd vindt, dan is dat een waardeoordeel. Net zoals iemand kan spreken van nuttig bestede tijd. Nuttig betekent voor iedereen iets anders. Iets wat ons heel nuttig lijkt, wordt in een andere cultuur onzinnig genoemd. Iets wat tijdsverspilling lijkt, kan voor een ander heel zinvol zijn. Als een sprinter een jaar lang elke dag één uur traint om de 100 m. 1/10e seconde sneller af te leggen... is al die trainingstijd dan nuttig besteedt?

Sinds vanaag ben ik lid van de Cloud Appreciation Society, het genootschap van mensen die wolken waarderen.
Ik vind wolken mooi en verbazingwekkend. Als het bewolkt is, zweven er zwembaden vol water door de lucht. 
Het lijkt je reinste tijdverspilling: kijken naar wolken is niet nuttig. 
Toch doe ik het graag.

Clouds 17-08-2012 by Max Verbeek on Vimeo

Dinsdag 21 Augustus 2012 at 4:09 pm | | overig | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Blotevoeten-experiment opgeschort

In de afgelopen zes weken liep ik tweemaal per week op mijn nieuwe Saucony Hattori's. Om langzaam te wennen aan het hardlopen op blotevoeten, volgde ik een beginnersschema: korte intervallen met wandelpauzes tussendoor.

Dinsdagavond trainde ik weer op de Hattori's. Ik wilde drie keer 10 minuten lopen, maar na 6 min. kreeg ik last van mijn linkerachillespees. Ik heb nog een paar minuten met pijn doorgelopen (ja, ik weet het: DAT MAG NOOIT) maar het werd niet beter. 
Na een wandelpauze heb ik ondanks de pijn nog 5 minuutjes doorgelopen (ja, ik weet het: ZEER ONVERSTANDIG). Uiteindelijk toch verstandig geworden en terug naar huis gewandeld.

De pijnlijke linkerachillespees heeft de gehele woensdag op mij ingepraat. Ik heb naar mijn lichaam geluisterd en ga de Hattori's voorlopig opbergen in de kast. 
Eerst de achillespees laten herstellen. Dan de kuiten versterken, door oefeningen op de onderste traptrede. En pas eind oktober, als het goed voelt, weer heel voorzichtig een stukje op de blotevoetenschoenen lopen.

Donderdag 16 Augustus 2012 at 8:32 pm | | hardlopen | Acht reacties

Twitter aan zee

Twitter aan zee

Voor degenen die mij volgen
kniel ik op het harde strand
en schrijf een tweet in het zand

voor degenen die mij volgen
duw ik duizend zandkorrels opzij
tot de tekens leesbaar zijn

door voeten betreden en door wind
verdraaid mijn boodschap tot
onsamenhangend zand

ik stuif verder langs het strand
onhoorbaar en ongrijpbaar
voor degenen die mij volgen

Dinsdag 14 Augustus 2012 at 7:27 pm | | schrijven | Eén reactie
Gebruikte Tags: ,

Oja, hardlopen

De afgelopen weken heb ik nauwelijks tijd besteed aan mijn hobby hardlopen. Ik had evenveel tijd als iedreen: het is alleen opgegaan aan andere dingen.

Na de Strand6daagse vierde ik nog een week zomer op het prachtige eiland Texel. Het was leuk om naar Texel toe te wandelen, het was heerlijk om er te zijn. 
Het strand tussen paal 19 en paal 21 is bij uitstek geschikt om op blote voeten hard te lopen. Maar om mijn achillespezen te ontzien heb ik slechts 2 keer 10 minuutjes over het harde zand gerend.

De 168 uur van week 32 zijn vooral opgegaan aan werk voor mijn nieuwe werkgever SPAR en bijkomen van dat werk. Voor de verbouwing van de supermarkt moest ik flink in de overuren en diep door het stof. Alleen op dinsdagavond nam ik de tijd om 50 minuutjes hard te lopen.

Ik ga de komende weken weer voorzichtig aan beginnen. Soms op de blotevoetenschoenen van Saucony en soms op gewone Sauconies.
De Olympische Spelen waren een bron van inspiratie om nog mooier te gaan lopen. Ik heb genoten van de beelden van de atletiek. Vooral bij atleten met lange benen kon je goed zien dat je op je voorvoet en / of middenvoet moet landen om echt hard te lopen.

Hardloopsters - quiz: 
Hieronder de benen van een atlete met een zeer elegante loopstijl... 
Van wie zijn deze benen?

Zondag 12 Augustus 2012 at 09:18 am | | hardlopen | Twee reacties

Strand6daagse 2012 - van bovenaf

Wippo76 maakte met een modelvliegtuigje opnamen van de laatste etappe van de Strand6daagse.
Het stuk van Callantsoog naar Den Helder was nog best pittig: hoog water en mul zand.


bekijk op volledig scherm en met speakertjes aan

Door dit filmpje krijg je een aardige indruk van wat de Strand6daagse inhoudt.

Zondag 05 Augustus 2012 at 4:12 pm | | overig | Geen reacties

Strand6daagse 2012

Zandkorrels tellen op het strand is ondoenlijk. Schelpen tellen ook. Ik ben er wel aan begonnen, maar was heel snel de tel kwijt. De rest van de week heb ik de schelpen op het strand wel in de gaten gehouden. Toen viel me op dat de schelpen op het strand steeds bruiner werden. Niet zoals de strandwandelaars bruiner werden van de zon, maar anders. Er kwamen steeds meer bruine schelpen en steeds minder witte, grijze en zwarte. Het percentage bruine schelpen werd steeds hoger.

Zoals de schelpen bruiner werden, zo veranderden andere dingen tijdens de Strand6daagse ook heel geleidelijk.
De blaren werden groter, de wandelaars werden dorstiger.
Vriendenkringen werden groter, de contacten werden warmer.
Het lachen werd luider, de vrouwen werden steeds mooier en de paardestaarten steeds blonder.

De laatste dag van de Strand6daagse is een dag van gemengde gevoelens. Blij dat je het gehaald hebt, maar jammer dat het voorbij is.
In de laatste kilometer voor we het strand verlieten, zag ik een jonge vrouw weemoedig wat schelpen oprapen. Als tastbare herinnering om de ontastbare herinneringen aan de afgelopen week te ondersteunen in de komende 50 weken. Zou ze genoeg schelpen meegenomen hebben: vier, vijf of misschien wel zes?

Ik voelde dit jaar geen weemoed aan het eind van de Strand6daagse. Het is geen Strand7daagse of Strand8daagse en aan alles hoort een eind. Het was een prachtige week en de herinneringen daaraan zijn mooi genoeg om de koude herfst en winter door te komen.
Er komt volgend jaar hoe dan ook een zomer en dan kom ik terug naar de kust. En dan kijk ik naar de schelpen aangespoeld uit de Zee van Tijd op het Strand van Eeuwigheid.

Vrijdag 03 Augustus 2012 at 6:16 pm | | overig | Geen reacties