Het is hard gegaan in 2008, heel hard.
De economische groei is tot stilstand gekomen, we gaan economische krimp tegemoet. Ik reken 2008 nog wel bij de vette jaren.
Aan goed nieuws geen gebrek. Jessie behaalde een atheneum-diploma waar ze nog veel aan zal hebben.
Ik behaalde zelf het diploma sportmasseur.
Bettie werd adjunct-directeur op haar school en stortte zich in een zware, maar interessante studie.
Max groeide vele centimeters in 2008 en is nu groter dan zijn vader.
Hij kreeg de baard in de keel en het zal niet meer lang duren voordat die baard ook aan de buitenkant zichtbaar wordt.
Mooie dagen waren er veel in 2008. Om er een paar te noemen:
23 maart, 1 juni, 24 en 25 juli, 7 november
Nog een topdag in 2008 en dan gaan we met open vizier en vol goede moed aan 2009 beginnen.
Het hardloopjaar 2008 begon met een blessure: hielspoor.
Pas toen ik daar zooltjes voor had aangeschaft, ging dat over.
Vanaf eind april heb ik hele mooie hardloopdagen beleefd:
klik op de foto voor het verhaal:
<
De Golden Tenloop raffelde ik af in 43 min 14 ... kicken.
Op 21 juni liep ik samen met het Free Hugs-team 96 rondes tijdens de 12-uurs-estafette in Den Haag: goed voor een 3e plaats.
Ik heb hele mooie herinneringen aan de 15 km. die ik op 14 sep. in Delft liep.
De Vechtdalmarathon vond ik erg leuk, volgend jaar weer.
Ook de tisvoorniksloop in Geldrop komt volgend jaar weer op de kalender.
De Mescherbergloop was zwaar, maar ook voor herhaling vatbaar.
Ik heb in 2008 natuurlijk ook genoten van solo-duurloopjes, rustige trainingen met Leo en met de Instroom-Herstel-Groep en de pittige trainingen met groep 2.
Op naar de hoogtepunten van 2009.
Ik ben zelf even 2 daagjes unplugged. Voor degenen die zich vervelen en op mijn weblog belanden is er een speciale kerst-aflevering van de muziekquiz.
Connections
Je hoort 10 muziekfragmentjes.
Weet je de songtitels en de namen van de uitvoerenden ?
Fragment 1 en 2 hebben iets met elkaar te maken: weet je de connectie tussen fragment 1 en 2 ?
Zo zit er ook tussen 3 en 4 een verband en zo ook tussen 5 en 6 , 7 en 8, 9 en 10.
Voor iedere juiste songtitel en naam kun je 1 punt verdienen.
Weet je de connectie dan scoor je twee punten.
Mail je antwoorden aan: hardloperhans (at) logt.cc
De kerstkaarten buiten Delft versturen we gewoon met de post. Maar de kaarten binnen Delft breng ik even tijdens een duurloopje weg.
Even een route uitstippelen en de kaarten op volgorde leggen en draven maar. In een rustig tempo was ik vanmorgen 1 uur en 50 minuten onderweg.
Bijkomend voordeel: de rest van de dag geniet ik nog na van de hardlooproes.
Hardlopen houd je jong.
Soms komt zelfs het kind weer in mij boven.
De vrijdagavondtraining was geen zware training. Ik heb samen met de geblesseerde Peter achter de groep aangehobbeld in duurlooptempo. In een uurtje liepen we ongeveer 10 km. deels door de binnenstad van Delft. Achteraf had ik de training misschien beter overgeslagen; op zaterdag heb ik me behoorlijk moeten inspannen.
Leo nodigde me uit voor de Meeuwen en Makrelenloop, een kleinschalige loop voor echte liefhebbers. Om 10 voor een ben ik (op de fiets) bij Leo en een half uur later schrijven we in. In de geimproviseerde kleedruimte zie ik vele bekenden, Koplopers, Delftenaren, loopverslaafden.
De start is om 2 uur; Leo Marcel en ik beginnen in een rustig tempo aan de 16,1 km. Na 800 m. komen we op het strand en een lang lint van lopers slingert zich voor ons langs de waterlijn. Langzaam voeren we het tempo iets op en beginnen mensen in te halen. Na 20 min. haakt Marcel af en loopt in zijn eigen tempo verder.
Mijn handen zijn eindelijk ook warm geworden. Het strand is soms keihard als asfalt en soms zak je er centimeters in weg. De wind komt van opzij. We passeren Kijkduin en lopen verder richting Monster.
Met Leo is het altijd gezellig lopen. We beleven het hardlopen op dezelfde manier en hebben altijd genoeg gesprekstof. Het is vast een beetje intimiderend voor de lopers die we inhalen: twee mannen die gezellig babbelend je voorbijgaan zonder te hijgen. Als we aankomen bij het keerpunt, een jeep met daarnaast een drinkpost, zijn er 45 minuten verstreken.
Direct na het keerpunt merken we het al, op de terugweg hebben we de wind schuin achter. Het is Leo's eerste wedstrijd na een half jaar en hij loopt makkelijk en lichtvoetig. Af en toe laat hij de voorzichtigheid varen, dan neemt-ie zo 20 m. voorsprong. Af en toe zet ik even aan om het gaatje naar de volgende loper te dichten.
De laatste kilometer op het strand versnel ik en Leo blijf wat achter om te kletsen met dames die we ingehaald hebben. Maar als ik door het mulle zand moet om het strand te verlaten, loopt Leo het gaatje dicht. Samen lopen we naar de finish: ik heb hele zware benen en Leo wint met gemak de eindsprint.
Tegen inlevering van je startnummer krijg je een gerookte makreel en een pot ingemaakte haring. En voor iedereen is er een heerlijk warm lekkerbekje en een kop erwtensoep. Ik loop al 20 jaar, maar zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Iedereeen staat en zit te eten, het gaat erin als Gods woord in een ouderling.
Omkleden doen we pas na het smikkelen.
Mijn eindtijd is 1.28.42, maar volkomen onbelangrijk. Van de 16,1 km. gaan er ruim 14 over het strand. Er wordt geen uitslag opgemaakt van de Meeuwen en Makrelenloop en er is geen prijsuitreiking.
Dan weer op de fiets naar huis. Tot het Zuiderpark fietsen Leo en Deveny nog mee. De laatste 30 min. trap ik me door de invallende duisternis een weg naar Delft. De benen zijn zwaar, maar ik heb genoten van het ploeteren. Volgend jaar weer.
De opgave van vorige week was een lied uit de Dreigroschenoper (Driestuiveropera) van Bertold Brecht en Kurt Weill. Je hoorde Lotte Lenya het lied zingen van Seeräuber Jenny. Fred kwam met de goede oplossing, nou ja bijna helemaal goed.
Ik luister graag naar de Dreigroschenoper, eenvoudige melodieën, mooie (socialistische) teksten.
De tekst van Seerauber Jenny vind je hier. En op YouTube staat een clipje van de zingende Lotte Lenya.
De nieuwe opgave is een clipje van 2 Nederlandse rappers:
Hoe heet dit duo ?
En hoe heten de mannen in het dagelijks leven ?
Via site van de Mescherbergloop ontdekte ik het fotoalbum van Wil Thimister.
Deze fotograaf heeft 343 foto's gemaakt van de deelnemers die bovenaan de trap kwamen.
Op de gezichten zie de verschillende stadia van verzuring en vermoeidheid.
Ik sta er goed op, al zeg ik het zelf.
De Mescherbergloop (en de heuveltraining ervoor) heeft me goed gedaan. Maandag had ik nog zware benen. Maar vanmiddag op de fiets had ik al profijt van mijn sterkere quadricepsen. Die heuveltraining houden we erin.
Het is niet Yvonne van Vlerken geworden en ook niet Lornah Kiplagat. Marianne Vos werd door haar collega-topsporters uitgeroepen tot sportvrouw van 2008.
Claudia liep in 2008 maar liefst 5 marathons. Bij de laatste 3 daarvan kwam ze als eerste dame over de finish.
Ik ken Claudia niet persoonlijk en lees haar weblog maar zelden.
Veel lezers van mijn weblog kennen Claudia wel en hebben op haar gestemd. In 2009 zal ik haar weblog wat vaker lezen. En misschien zie ik haar wel tijdens de Berenloop op Terschelling, al is het dan waarschijnlijk haar achterkant.
Als Bettie thuiskomt uit haar werk,
zeg ik tegen haar: "Horst Tappert is dood."
Zegt ze terug: "En ... wie heeft het gedaan ? "
Ik kijk steeds minder TV, internet is interessanter.
Maar vanavond om 21 u 30 zap ik toch eventjes naar BBC 2.
Eens kijken wat Nigella Lawson (dochter van de oud-minister) gaat koken met de Kerst.
Misschien zit er wel een smakelijk recept tussen.
Maar ik kijk natuurlijk ook vanwege Nigella: de roodgestifte lippen, de weelderige rondingen en de flirterige blik in de camera als ze haar vingers aflikt.
De komende twee weken is ze bijna dagelijks op TV.
Als hardloper maak je veel eerste keren mee. Je eerste halve marathon, je eerste Dam-tot-Dam-loop, je eerste hele marathon, je eerste 800 m. baanwedstrijd.
Vandaag loop ik mijn eerste Mescherbergloop: een unieke ervaring.
Om 2 uur precies start ik samen met Dannielle, M@urice en Ron voor 15 km. hardlopen door het Limburgse heuvelland. We gaan niet voor een tijd, maar vooral genieten.
De eerste 900 m. gaan over asfalt, maar dan worden we een weiland ingestuurd met fruitbomen. Het is glad en moeilijk lopen: bij het 1 km. bordje hoor ik de eerste vloek. Het weiland gaat steeds steiler omhoog, het klimmen is begonnen. Momentopnames:
Na de eerste flinke klim bij het 2 km. bordje kijk ik even achterom. Ik zie het oranje shirt van Dannielle op slechts 30 m. achter me. Het plan was vooral genieten, maar ik wil Dannielle toch wel achter me laten. In de afdaling zet ik even flink aan.
We komen door het dorpje Mesch en slaan bij de laatste boerderij linksaf. Het doet me denken aan Frankrijk.Op een bankje zitten 2 oude mannetjes lachend te kijken naar al die hardlopende mannen en vrouwen die als gekken aan de volgende glibberige klim beginnen.
Bij het bordje van de 7 km. begint een steile klim. Er zijn traptreden gemaakt door boomstammetjes: is dit de trap waarover Dannielle schreef ?
De afdalingen zijn erg modderig en glibberig. Inhalen is erg riskant en bijna onmogelijk. Tijdens een afdaling dwars door het bos, glij ik onderuit zonder schadelijke gevolgen. Een paar honderd meter verder zwik ik door mijn enkel (inderdaad, weer de linker), maar het valt mee.
Na het bordje van 10 km. begint de trap waar Dannielle over schreef. Iedereen loopt hier stapvoets tegenop. Een enkeling komt er "hardlopend" langs. Halverwege pauzeer ik even naast een boom; de benen moeten even op adem komen.
Bovenaan de trap zegt een toeschouwer:"dit heeft toch niets meer met hardlopen te maken". Ik geef hem hoofdschuddend gelijk. Honderd meter verder ben ik weer hersteld en steek mijn duim op naar de parkoersmedewerkers: "wat een leuke loop is dit !".
De laatste klim, van 12 tot 13 km. gaat over een verhard bospad. Ik loop langzaam in op de loper voor mij. Als ik hem eindelijk inhaal, denk ik: "wat een sukkeldrafje." Dan realiseer ik me dat ik precies hetzelfde tempo loop en blij ben dat ik hem bijgehaald heb.
De lange laatste afdaling begint met 500 meter glibberen over een modderig stuk weiland waar al 500 lopers overheen gelopen zijn. Overal zuigt de bagger zich vast aan je schoenen en nergens heb je grip. Natuurlijk ga ik onderuit: er plakt een kilo Limburgse klei aan mijn linker broekspijp en een pond klei aan mijn handen.
De laatste kilometer gaat naar beneden en over asfalt. Versnellen kan niet meer, gewoon uitrollen naar de finish.
Min eindtijd over de 15 km. is 1 uur 24 min. 26 s.(293-ste) Ik pak een beker thee bij de verversingspost en wandel een stukje terug langs het parkoers.
Daar is Dannielle al, die zit toch heel dicht achter me.
Twee minuutjes later komen Ron en Maurice lachend langs op weg naar de finish.
We hebben nog even nagebabbeld en wat gedronken in de feestzaal van het plaatselijke caf�. Ik heb ook nog even gedoucht bij de voetbalvereniging en werd toen door Marco en Dannielle naar station Sittard gebracht.
Volgend jaar weer een Mescherbergloop of is 3 uur reistijd net iets teveel ?
A.s zondag loop ik samen met Dannielle (en Ron en Maurice) de Mescherbergloop in Eijsden in Limburg.
Ik heb nog even de logjes van Dannielle over de Mescherbergloop (2005 - 2006 - 2007) teruggelezen en ik heb er nu al zin in.
Ik ga niet voor het podium en ook niet voor een tijd. De Mescherbergloop hoort volgens kenners bij de 30 mooiste lopen van Nederland, dat wordt dus vooral genieten zondag.
Als ultieme voorbereiding vanavond nog een keertje naar de bieb: da's een kwartiertje inlopen. Daar 4 keer tegen de grashelling omhoog in een bescheiden tempo. Het ging al een stuk beter dan twee weken geleden, de bovenbenen raken gewend aan de inspanning.
De instroom-herstelgroep was gisteren niet zo groot. Degenen die gekomen waren zijn zeiknat geregend bij een temperatuur van 2 a 3 graden boven nul. Het was net of je ijswater over je heen kreeg.
Het duurde lang voordat ik warm werd. Bij het rustige tempo in de groep klopt mijn hart niet snel genoeg en hoeven mijn spieren niet echt hard te werken. Gelukkig had ik droge kleren meegenomen. Gelukkig duurde de vergadering van de trimloopcommissie niet zo lang en kon ik vlug naar huis voor een warme douche.
Vorige week werden de nominaties bekend gemaakt voorde verkiezing van sportman en sportvrouw van het jaar 2008. Ik heb er nog een paar namen aan toegevoegd en een poll gemaakt voor de bezoekers van dit weblog.
Je kunt stemmen tot volgende week woensdag.
Hieronder de uitslag van de vorige poll over hardlopen en sex.
De meeste stemmers vinden sex leuker of even leuk als hardlopen.
"Denk aan de stortvloed van volksverhalen en sprookjes, die de meesten van ons in hun jeugd te horen krijgen, waarin wensen worden vervuld om veelal vervolgens door de onfortuinlijke ontvangers te worden verspild."
Hoe doe je mee ?
1. Neem het dichtstbijzijnde boek, nu meteen
2. Ga naar pagina 56
3. Vind de vijfde zin
4. Citeer die zin op je blog
5. Kopieer deze instructies onderaan de post
6. Zoek niet naar een goed boek, mooi boek, maar pak het dichtsbijzijnde !!
Het is een prachtige zondagmorgen. De lucht is strakblauw op een enkele vliegtuigstreep na. De zon schijnt, het is windstil.
Ik ga inlopen naar de baan van AV'40 aan de Brasserskade. Door een vrolijk muziekje op de oren word ik verleid om ietsje harder te lopen. Het gevolg is een stijve rechterkuit. Als ik in de kantine ingeschreven heb, neem ik eerst een kop koffie en maak even de rechterkuit los.
Om 11 uur begin ik heel rustig aan een trimloopje over 7 km. Het is heel verleidelijk om bij loopmaatje Andre te blijven lopen achter twee hoogblonde dames. Andere keer misschien, ik ga er deze keer gewoon voorbij. De 1e kilometer gaat in 5 min. 10.
In de 3e kilometer zie ik 2 paardestaartjes voor me uitlopen. Ik loop er rustig naar toe, maar als ik ze bijgehaald heb, loop ik zo lekker dat ik er toch maar langs ga.
Ik verleg mijn aandacht van de dames naar de omgeving: het is net of ik in een kerstkaart loop. In het rimpelloze water langs de Korftlaan weerspiegelen de kale bomen en de staalblauwe hemel. De winterse rietpluimen, de roerloze reigers. Verderop stijgt mist op uit de sloten, de lopers banen zich een weg door de nevelslierten.
Het gaat makkelijk. Een van de paardestaartjes is bij me aangehaakt en loopt zo'n 10 meter achter me. In de laatste kilometer versnelt ze en loopt nog 100 m. bij me weg. Ik kom na 33 min. en 22 sec. bij de finish.
Ik trakteeer mezelf op nog een zwarte koffie en loop dan in een rustig tempo, met een muziekje op, terug naar huis. De route (14,4 km.) staat op Runnersworldroutes.
Chuck gaf vorige week het goede antwoord. De jongedame in het clipje heet Little Boots en haar leuke gadget heet Tenorion.
Ik dacht dat Chuck alleen van ruige muziek hield maar Little Boots vindt hij ook erg leuk:
Ze is van het type wanneer je er d'r in de AH ziet staan je d'r het liefst in je winkelwagentje zet
De woensdagavondtraining is voor mij niet echt inspannend. Ik loop mee met de geblesseerden en beginnende lopers. Heel gezellig en ontspannend, maar ik word er niet moe van.
Deze week ben ik lopend naar de training toe gegaan. Dat betekent dat ik terug naar huis ook weer moet lopen. Zo maak ik toch 5 a 6 km. extra.
Ik begin steeds meer te wennen aan de rol van masseur / verzorger. Afgelopen woensdag met Rowien meegelopen. Ze heeft last van haar kuiten. Aan het begin van de training even haar linkerkuit losgemaakt en warmgewreven, zodat ze 5 x 6 min. heeft kunnen lopen. Na afloop nogmaals de kuit losgemaakt; dat zal nog wel vaker nodig zijn.
De Koplopers kregen na de training nog bezoek van Sinterklaas en zijn 2 Pieten. Ik word niet graag in het zonnetje gezet, maar ik ontkwam er niet aan. Ik moest even bij Sinterklaas komen, omdat ik de nieuwe masseur ben en zo veel voor de vereniging doe. Het was snel voorbij en de chocoladeletter die ik kreeg was nog sneller op.
Op vrijdagmiddag eventjes een uur voor mezelf gelopen. Een duurloopje langs de Provinciale weg en de Kruithuisweg. Dan naar de bibliotheek in de TU-wijk en 4 keer tegen de met gras begroeide helling omhoog. Pfffttt.
Ik kom Hendrik-Jan uit mijn trainingsgroep nog tegen. Hij gaat hardlopend naar Pijnacker om zijn auto op te halen: duurloopje van 14 - 15 km..
Ik houd het niet droog en het laatste kwartier loop ik door de regen terug naar huis .... heerlijk.
"Goedemorgen, MCD Delft, met Hans" Met deze woorden neem ik de telefoon aan op mijn werk. Ook als ik een slechte bui heb.
Als je in een winkel werkt, moet je altijd vriendelijk zijn. Je wilt dat de klanten nog een keertje terugkomen.
Mijn sociale vaardigheden heb ik pas echt leren gebruiken sinds ik in de buurtsuper werk.
Ik probeer aardig en behulpzaam te zijn. Tegen alle klanten.
Dus niet alleen de vrouwelijke klanten die jonger zijn dan ikzelf ben. Maar ook tegen de oude vrouwtjes, die steeds slechter gaan horen en steeds minder zien en steeds langzamer gaan lopen.
Als het druk is en er nog veel te doen is, verlies ik soms nog mijn geduld. Misschien helpt het om eerst tot tien te tellen.
Op woensdagmorgen bellen een paar bejaarde dames om hun wekelijkse bestelling door te geven. Die worden dan op donderdagmorgen thuisbezorgd.
Mevrouw Bergman belt altijd tussen 9 uur en kwart over 9. Bij haar kan ik heel goed mijn geduld bewaren.
Ik stel me voor dat ze oorspronkelijk uit Zweden komt en dat ze een Amerikaans accent heeft. Ze is vroeger actrice geweest en volgens mij is haar voornaam Ingrid.
Vandaag werden de nominaties bekendgemaakt voor de verkiezing van de sporters van het jaar 2008.
Bij de mannen zijn dat: veldrijder Lars Boom, schaatser Sven Kramer en zwemmer Maarten van der Weijden.
Bij de vrouwen zal gekozen kunnen worden tussen: schaatsster Paulien van Deutekom, dressuuramazone Anky van Grunsven en wielrenster Marianne Vos.
Volgens mij ontbreken daar toch een paar namen.
Hardloper Hans gaat een eigen sportvrouw-van-het-jaar-verkiezing houden en nomineert naast de 3 toppers die hierboven genoemd werden ook Lornah Kiplagat en triatlete Yvonne van Vlerken.
Misschien zie ik nog een paar dames over het hoofd.
Wie verdient er nog meer een nominatie als sportvrouw van 2008 ?
Om 7 uur al op en om 8 uur al in de trein op weg naar Geldrop. Twee uur reistijd voor 15 km. hardlopen.
Maar het was de moeite waard.
Bij de inschrijving kom ik Petra en Erik al tegen en even later Monique. Richard, Martine, Tiny en Maurice zijn dan al op de Strabrechtse Heide bezig aan de 30 km. of de marathon. Om elf start ik voor mijn 15 km.; ik zwaai nog even naar Monique, Petra en Erik en ga dan in eigen tempo verder.
Het wordt droog en ik sluit aan achter twee dames van LOGO (Lopersgroep Geldrop en Omstreken). We verlaten het asfalt en gaan het bos in over een karrespoor. Bij ons noemen we dit een cross.
Na 3 km. ga ik de dames voorbij. Ik vind het modderige parkoers leuk. Je moet goed voor je kijken en kiezen of je links of rechts of door het midden zal lopen. Het tempo ligt niet erg hoog: de eerste 5 km. gaan in 23 min. 49.
Nu kom ik op de Strabrechtse Heide en ik geniet van het wijdse uitzicht. Een van de LOGO-dames sluit weer bij mij aan en gaat me zelfs voorbij. Dat vind ik 2 minuutjes goed en dan zet ik maar weer eens aan. D'r op en d'r over.
Als we linksaf gestuurd worden weet ik dat we over de helft zijn, we lopen weer terug richting Geldrop. Even later zwik ik in een bocht door mijn linkerenkel, alweer ..... het is een zwakke plek. Ik kan er maar beter mee doorlopen, de pijn trekt weg. Mijn tempo is wat gezakt en de LOGO-dame komt met een clubgenoot langszij. Heel even, want ik heb nog lucht genoeg. Langzaam aan loop ik weer uit.
In de laatste 3 km. zitten nog een paar kleine heuveltjes met mul zand. Hardstikke leuk, dat hebben we in Delft niet. Ik vlieg erover heen. De laatste kilometer is asfalt en met lange passen been ik naar de finish: 1 uur 6 min. 48 sec.
In de kleedkamer bevestigt een andere loper met een Garmin mijn vermoeden: het is geen 15, maar 14 kilometer. Niettemin ben ik erg tevreden met mijn prestatie en lekker high van het lopen. Monique is al binnen, zij liep de 10 km. Na de douche en een kop koffie ga ik naar de finish om te wachten op de andere bloggers.
"I am calling you", gezongen door Jevetta Steele is de oplossing van vorige week. Het komt uit de film Bagdad Cafe uit 1987 van Percy Adlon.
Ik vind het een mooie film en een mooi lied. Snakemaster vindt van niet niet, maar hij was wel de eerste met het juiste antwoord.
De nieuwe opgave is een videoclipje ?
Deze jongedame doet denken aan Mathilde Santing en aan Fay Lovsky.
Maar ze komt uit Engeland. Hoe heet ze ? Bonusvraag: hoe heet het geinige gadget dat ze hanteert ?
Zodra ik klaar ben met werken, kleed ik me om.
Nog even een kop thee en dan lopen.
Er zijn geen heuvels in Delft. Maar er is wel een steile helling: het dak van de TU-bibliotheek. Prima geschikt voor heuveltraining.
Het is een kwartier inlopen naar de bieb. Naast de aula van de TU doe ik wat rekoefeningen en dan loop ik in een rustig tempo de helling op. Met totaal verzuurde quadricepsen kom ik boven. Om van de klim te herstellen loop ik na de afdaling nog een rondje van 200 m. voordat ik weer de helling opga.
Na 4 keer klimmen loop ik verder naar het clubgebouw van SV Wippolder. Even wat administratie ophalen. Op de terugweg kom ik natuurlijk weer langs de bieb en loop nog twee keer tegen de helling op. Daarna loop ik in een rustig tempo uit naar huis.
De "heuvel"training duurde precies 60 min. en ik de komende weken zal ik hem nog een paar keer doen.
Afgelopen weekend heb ik het nieuwe boek van Femke Halsema gelezen. Ze heeft toch goed door wat er mis is in ons land en hoe dat beter zou kunnen. Maar ja, ze zit niet in het kabinet helaas. Ze zit in de Tweede Kamer en doet haar best om de stommiteiten van het kabinet tegen te houden.
Minister Rouvoet werkt hard aan een elektronisch kind-dossier (EKD), waarin allerlei details van kinderen worden vastgelegd zodat hulpverleners en deskundigen tijdig kunnen zien wanneer een kind mishandeld wordt of dreigt te ontsporen. Ik vind het al riskant om een dergelijk dossier aan te maken en op een centrale plaats te vewaren: het risico van misbruik is misschien klein maar niet uitgesloten.
Het wordt helemaal raar als je hoort wat er allemaal in dat EKD komt te staan. Artsen moeten prive-gegevens gaan invoeren over onder meer schaamhaar, condoomgebruik en rookgedrag van jongeren. In de handleiding voor het dossier staan voorbeeldvragen voor artsen zoals: Hoe oud was je bij de ‘eerste keer’, hoe vaak heb je geslachtsgemeenschap, of: gebruik je een condoom ?
Ik vind dat zulke gegevens niet moeten worden vastgelegd en al helemaal niet in een centrale database,die speciaal ontworpen is om snel te kunnen zoeken en selecteren. Al bouw je nog zoveel veiligheden in, misbruik is mogelijk. Laat de artsen gewoon zelf beoordelen wat ze vragen en laat ze dat gewoon in hun eigen kleine patientendossier vastleggen.
Vooruit Femke, doe er wat aan.
Vanmiddag hoorde ik dat minister Eurlings van Verkeer extra geld gaat zoeken om nieuwe snelwegen aan te leggen rond Eindhoven. Dat vind ik ook heel dom. Nieuwe snelwegen zorgen ervoor dat mensen verder weg gaan wonen van hun werk. Ze zullen uit de stad verhuizen en iedere dag op en neer gaan rijden.
Meer snelwegen zorgen vanzelf voor meer verkeer; de luchtkwaliteit in en rond Eindhoven zal nog een beetje slechter worden.
Het enige positieve aan het plan: de nieuwe wegen zullen niet door de Strabrechtse Heide worden aangelegd, maar ten oosten van Helmond.
In de komende jaren zulen we steeds meer moeten betalen voor de brandstof, autorijden wordt steeds duurder. Over 10 jaar zullen er waarschijnlijk minder auto's rijden dan nu. Over 10 jaar hebben we die nieuwe wegen niet eens meer nodig.
Alsjeblieft Femke, schud Camiel Eurlings eens wakker en hou dit stomme plan tegen.
Tijdens de vrijdagavondtraining hielden we het niet droog. We waren met zijn 6-en en het programma was 5 x 400 m. plus 5 x 300 m.
Erik en Hink kozen voor 24 sec.per 100 m. Ik liep met de dames wat rustiger: 26 sec. per 100 m.
We liepen langs de Rotterdamseweg; met de wind mee was het een makkie, maar tegen de wind in was het hard werken om het tempo vast te houden.
Tijdens de laatste 400 m. kregen we een hagelbui te verduren, precies terwijl we wind tegen hadden. Ik ben helaas niet breed genoeg om allebei de dames uit de wind te houden.
Ria gaf het tempo aan tijdens de 300-jes: dat ging een stuk sneller (24 sec. per 100 m.). Mijn kuiten protesteerden even tegen deze snelheid. Uiteindelijk was ook deze training weer een makkie.
Ik heb er geen spijt van dat ik gisteren een pyjamadag heb gehouden. Om 12 uur klaart het op en als ik om 1 uur klaar ben met mijn werk schijnt de zon. Parttime werken heeft zo zijn voordelen want om half 2 begin ik aan een rondje Golfbaan. Ik onderbreek mijn duurloopje na 10 minuutjes om armen en benen even los te maken. Dan loop ik verder richting Schipluiden.
De schone lucht, afkomstig uit de poolstreek, zorgt voor een strakblauwe hemel. Langs de horizon zie ik wat buienwolken met een afgeplatte bovenkant.
De muziek op de mp3-speler is van Stevie-Ann en de Dixie Chicks; ik probeer in de maat van de songs te lopen.
Omdat ik al bijna 3 dagen niet gelopen heb, zijn er meer pretchemicaliën in mijn hersens aangemaakt. Na 20 min. komen ze vrij en begint een heerlijke hardlooproes.
Na 70 minuten lopen ben ik weer thuis.
Met het oog op de Tisvoorniksloop van a.s. zondag, maak ik er een rustige en alcoholvrije week van.
Het sneeuwt en er staat een harde wind. Ik stel mijn duurloopje maar uit tot morgen.
Het is lang geleden dat het in november al sneeuwde en we hadden er eigenlijk ook al niet meer op gerekend. De CO2-concentratie is hoger dan ooit en het zou alleen nog maar verder opwarmen.
Het afgelopen jaar heb ik me wat meer verdiept in de klimaatverandering. Het is niet zo eenvoudig dat meer CO2 automatisch leidt tot hogere temeraturen. De enorme watermassa van de oceanen heeft grote invloed op de temperatuur.
Stephen Wilde, een Engelse advocaat en sinds 1968 lid van de Royal Meteorological Society, schreef een mooi artikel over een alternatieve verklaring voor de opwarming.
Wilde stelt dat de hoeveelheid warmte die in de oceanen ligt opgeslagen, de belangrijkste factor is die de temperatuur van de atmosfeer bepaalt.
Als de temperatuur van de oceanen 2 graden boven nul zou zijn, dan zou de lucht boven zee niet veel warmer zijn. Als het water in de oceanen gemiddeld 60 graden zou zijn, dan was het ongetwijfeld veel warmer.
Door de zonnestraling warmt de lucht boven het land snel op. Dit meten we met weerstations; deze temperaturen komen in de statistieken en leiden dan tot paniek.
De opwarming van de lucht gaat snel en is afhankelijk van het seizoen. Lucht koelt ook weer snel af.
Het zeewater warmt veel langzamer op, is minder afhankelijk van het seizoen en de temperatuur wordt nauwelijks gemeten.
Het opgewarmde zeewater stroomt via een wereldwijde kringloop langs de polen en geeft daar zijn warmte af. Eén rondgang in de kringloop duurt 1000 jaar.
De afgelopen 30 jaar ontdekten wetenschappers warme en koude stromingen in m.n. de Stille Oceaan. We kennen deze verschijnselen resp. als El Nino en La Nina.
In de recente geschiedenis blijkt dat de warme El Nino-stroming er wereldwijd voor zorgt dat de temperatuur wat hoger wordt. Het warme water in de Pacific warmt de lucht op en die stroomt over de continenten uit. Het El Nino-jaar 1998 staat te boek als het warmste jaar van de afgelopen eeuw. De hockeystick-curve uit de film van Al Gore eindigt in dat piekjaar 1998.
Sinds die laatste El Nino is de stroming in de Stille Oceaan, de Pacific Decadal Oscillation, omgeslagen naar een afkoelend patroon. De komende 30 jaar zullen vooral La Nina's optreden, koude stromingen die een afkoelend effect op de atmosfeer zullen hebben.
Het mag duidelijk zijn dat water een hogere warmtecapaciteit heeft dan lucht. Onder een warme douche warm je sneller op dan door een warme föhn.
Dat is precies de crux van het artikel van Stephen Wilde. De oceaan heeft de atmosfeer als een grote warmwaterkruik opgewarmd.
Andersom zou de opgewarmde atmosfeer ook de oceaan warmer kunnen maken. Maar dat gaat een stuk moeilijker en langzamer. Je kunt een bad laten vollopen met koud water, maar het badwater opwarmen met een fohn gaat heel erg lang duren.
Het is de afgelopen 20 jaar best aangenaam warm geweest, maar dat is volgens mij maar tijdelijk. Misschien wordt het de komende 20 jaar weer kouder. In elk geval heeft de mens of de CO2 die wij met zijn allen produceren nauwelijks invloed op de temperatuur.
Ik ben verslaafd aan het hardlopen, ik vind het gewoon een lekker gevoel. Hardlopen is ook goed voor je hart en bloedvaten
Als ik een paar dagen niet hardgelopen heb, word ik prikkelbaar.
Maar als ik dan eindelijk weer kan lopen, dan geniet ik er ook extra van.
Voor sex geldt (bij mij) hetzelfde: ik vind het erg lekker en het is gezond.
Een weekje zonder sex bezorgt me stress, maar de eerstvolgende ontlading is dan wel extra lekker.
Pratend met Koos, mijn trainer, kwamen wij er niet uit. Hardlopen en sex zijn allebei even lekker.... wat vind jij ?
Gisterenavond was ik zo moe, dat ik al om kwart voor 11 in bed lag. En dat is erg vroeg voor mijn doen.
Vanmorgen ben ik nog steeds moe en de training de op het programma staat, lijkt me onoverkomelijk zwaar.
Het is een pyramide-training: 200 - 600 - 1000 - 1400 - 1000 - 600 - 200.
In mijn hoofd klinken stemmetjes: "doe maar lekker een duurloopje met muziek op" of "sla het maar over, je bent een beetje verkouden."
Ik doe net of ik ze niet hoor en ga om 9 uur de deur uit.
Op het fietspad langs de Provinciale weg staan streepjes om de 100 m. en je kan er 1700 m. lang vrij ongestoord draven; het is mijn vaste intervalparkoers. Na het inlopen (2,5 km.) doe ik wat rek- en losgooioefeningen. Ik kies voor een tempo van 28 sec. per 100 m. en begin aan de eerste 200.
De benen zijn minder vermoeid dan de rest van het lijf en mijn hoofd. De 28 sec. per 100 m. zijn een eitje.
De eerste 1000 m. klok ik in 4 min. 28 en de tweede 1000 (op de terugweg) gaan in 4.22. Onderweg kom ik Mirjam nog tegen, niet hardlopend helaas, maar hardfietsend.
De laatste 600 en 200 m. gebruik ik als cooling down.
De training duurt ongeveer 60 min. en blijkt achteraf een makkie.
Voordat de verjaardagsvisite komt, ga ik toch nog maar even rennen. Het zonnetje komt door, dus ik laat het loopjack thuis.
De mp3-speler gaat wel mee en ik luister de volgende 3 kwartier naar Stevie-Ann; zij heeft inmiddels een eigen mapje op mijn Zen Stone.
Ik loop het kleine rondje via de TU-wijk. Het is maar 7,5 km., maar ik knap er zoveel van op, dat ik de rest van de middag heel gezellig ben.
Ik praat gewoon met de visite mee over koetjes en kalfjes en laat de zware onderwerpen maar eens een keertje rusten.
Dinsdagmorgen
... is het grijs en druilerig. Ik doe mijn loopjack wel aan en vertrek voor 5 kwartier naar de Delftse Hout. Vanaf de eerste stappen voel ik me geweldig.
Na een kwartiertje ben ik op de Bieslandse kade en ik pauzeer daar even om armen en benen los te gooien. In een iets rustiger tempo loop ik vervolgens twee grote lussen door de Delftse Hout en de Hertenkamp.
Om kwart voor elf ben ik weer thuis, stuiterend van de endorfine.
Jessie zegt dat Rene, mijn baas, heeft gebeld. Zijn vergadering vanmiddag gaat niet door en ik hoef dus niet te komen werken. Mijn bui wordt nog beter.
Bettie heeft Dr. House in huis gehaald. D.w.z. de DVD-box met daarin 4 seizoenen, meer dan 80 afleveringen.
Ik kijk af en toe een aflevering mee.
Ik mag House wel. Vooral vanwege zijn sarcasme, de moeizame omgang met vrouwen en zijn geniale vondsten. Uiteindelijk heeft hij bijna altijd gelijk (net als ik ).
Aan het eind van het 2e seizoen wordt House neergeschoten. Tijdens de operatie om zijn leven te redden, passen de artsen een truukje toe, waardoor zijn handicap, een trekkend rechterbeen geneest. Door deze ingreep kan House weer normaal lopen. Hij heeft geen pijn meer en wordt minder bitter en sarcastisch.
Hij laat zijn motorfiets staan en gaat weer hardlopen. Het ziet er goed uit en hij geniet net als ik van de hardlooproes. Ik voel me nu nog meer verwant met House.
Vrijdagavond weer eens gewoon met mijn groep meegetraind. We waren met zijn 8-en en het was een gezellig ontspannen samenzijn.
Op het schema stond 10 keer 300 m. en ik liep in een groepje met grote Hans en Robert. De 300-jes liepen we in 78 sec. of iets sneller.
Het was een makkie. Ik concentreerde me op "mooi lopen"; rechtop, borst vooruit en de knieën goed naar voren brengen. Als je dat doet, ga je vanzelf ook wat harder dan de bedoeling is.
Na afloop nog 2 biertjes gedronken en bijgepraat met Heidi, Koos, Ria en grote Hans.
Vanmiddag de stoute Sauconies aangetrokken en naar het Wilhelminapark gelopen. Daar liggen nl. de steilste heuvels in de wijde omtrek. Vorig jaar heb ik daar ook een paar keer getraind, totdat ik een hielspoor opliep.
Dit jaar doe ik het rustiger aan. Ik loop de hoogste heuvel rustig op, in duurlooptempo. Net voordat ik boven kom, protesteren de bovenbenen tegen parkoerskeuze. Niet gaan wandelen, maar in de afdaling herstellen.
Ik doe dit nog 3 keer en loop dan weer terug naar huis.
Bij elkaar 58 minuutjes gelopen.
Als je heuveltraining gaat doen, moet je ook voetgymnastiek gaan doen. Zeker als je boven de 45 bent en veel staat (op je werk). Door tegen de heuvel op te lopen, rek je de pees onder je voet. Met voetgymnastiek maak je die pees weer soepel en sterker: Zet je voeten op een theedoek of handdoek en probeer deze onder je voeten op te plooien door er met je tenen in te klauwen. Tweede oefening: rol een leeg bierflesje (of deodorantbusje) heen en weer onder je voet en maak de peesplaat daarme soepel en warm.
Waarom die heuveltraining ?
Ik reis op 14 dec. naar Zuid-Limburg om daar de Mescherbergloop te gaan doen. Samen met Ron, M@urice en Danniëlle ga ik mijn kuiten stukbijten op de 15 km.
De documentaire "Sex sells" van Mildred Roethof riep afgelopen week nogal wat verontwaardiging op. Bij Pauw en Witteman werd er "ach en wee" geroepen en minister Rouvoet vond het nodig er een tamelijk zinloos plasje over te doen.
Hardloper Hans wil deze zaak weer in het juiste perspectief plaatsen.
Ten eerste is het maar de vraag of er zoveel jongeren seks als ruilmiddel inzetten. Mijn eigen kinderen zijn daar absoluut niet mee bezig. In mijn hele kennissenkring ken ik geen enkel meisje of jongen die seks aanbiedt of koopt voor drank of beltegoed. Mildred Roethof heeft waarschijnlijk heel lang moeten zoeken in twijfelachtige milieus en gebroken gezinnen om wat jongeren te vinden die daar wel voor in zijn.
Ten tweede is het eigenlijk heel normaal om seks als ruilmiddel te gebruiken. Onze naaste verwanten in het dierenrijk, de Bonobo's, lossen alle conflicten op met seks. En bonobo-vrouwtjes worden heel gewillig in ruil voor wat extra voedsel.
Voor mensen is dat niet anders. Ik kan me voorstellen dat mevrouw Rouvoet wel eens gewillig de benen heeft gespreid om haar man in een goed humeur te brengen. En minister Rouvoet heeft zijn vrouw vast ook wel eens "beloond" voor het heerlijke eten dat ze voor hem had bereid. Sex lost een hoop sluimerende conflicten tussen partners op. Voor de lieve vrede een potje vrijen is heel normaal, maar als er een materiële beloning voor seks gegeven wordt, is men opeens verontwaardigd.
Ten derde vind ik de verontwaardiging nogal hypocriet. Minister Rouvoet wil jongeren leren dat ze seks niet als ruilmiddel moeten zien, maar hij vindt het prima als jongeren al op 16 jarige leeftijd het leger ingaan en leren zo efficient mogelijk de vijand dood te maken.
Het kabinet met daarin de Christen-Unie en het CDA zit er ook niet mee dat er inmiddels 16 jongeren in Afghanistan een zinloze dood zijn gestorven ter meerdere eer en glorie van Jaap de Hoop Scheffer.
De militairen die het er levend afbrengen hebben "per ongeluk" tientallen burgers gedood, waaronder vrouwen en kinderen. En ze blijven dat ook de komende 2 jaar doen.
In dat licht is de kouwe drukte om de sexuele moraal van een klein groepje jongeren volkomen onbelangrijk.
Hardloper Hans stelt het allemaal erg zwart-wit.
Wie er wat nuance in mijn verhaal wil aanbrengen is van harte uitgenodigd om te reageren.
Het is waar, ik ben over the hill.
Mijn snelste jaren liggen achter me.
In 1989 liep ik een 5 km. in 21 min. 55 s., dat betekent 13,7 km/u.
In de volgende jaren ging het alsmaar sneller: in 1992 dook ik voor het eerst onder de 20 min. en in 1995 liep ik mijn snelste 5 km. ooit. Op het Kopjesloop-parkoers kwam ik tot 18 min. 24 s. (16,3 km/u.)
Ik heb mijn 5 km. tijden in een grafiek uitgezet:
Het lijkt wel het hoogteprofiel van de 7-Heuvelenloop.
Het is duidelijk dat mijn top al meer dan 10 jaar geleden is. Tegenwoordig is de snelheid een stukje minder.
Gelukkig kan ik ook voldoening halen uit andere dingen dan mijn eindtijd.
Vanmiddag ben ik het toch maar heel voorzichtig gaan proberen. De pijn was zaterdag al uit de kuit verdwenen, dus op maandag durf ik het wel wer aan.
In de stormwind op een heel rustig sukkeldrafje gaan lopen langs de Provinciale weg.
De kuit voelt wat onrustig, de achillespees trekt wat. Maar na 10 minuten voelt alles goed.
Ik loop verder langs de Kruithuisweg en dan door de TU-wijk.
Het loopjack gaat uit, want het is warm genoeg.
Op de mp3-speler begint Rage against the machine. Het tempo gaat wat omhoog.
Na 30 min. verspreidt het warme hardloopgevoel zich vanuit mijn kleine hersenen over de rest van mijn lichaam.
Bij elkaar 45 min. gelopen zonder klachten.
Woensdagavond een speelse training met de IHG. En donderdag weer een rustig duurloopje.
Afgelopen week werd de introquiz niet geraden.
Maar dat kwam omdat Joost niet meedeed. Hij had het vast en zeker geweten.
Het was "Everlong" van de "Foo Fighters".
Hieronder kun je de hele song nog eens afluisteren.
De nieuwe opgave is makkelijk.
Het is "ons liedje", het liedje uit de tijd dat ik Bettie leerde kennen, het liedje waar we altijd op gingen dansen.
Toen we, 3 jaar later, onze platenverzamelingen samenvoegden, bleek dat we maar 2 platen dubbel hadden.
Een daarvan was natuurlijk de dubbelelpee waar ons liedje op staat.
Deze keer wil ik eigenlijk niet weten wie het is of hoe de song heet.
Deze keer wil ik weten wat voor jou "ons liedje" is ?
Welk liedje brengt bij jou en je lief de mooiste herinneringen boven ?
Dikke stress, vanavond was het herexamen Sportverzorging en Sportmassage.
Mijn zwager Joost was zo aardig om model te zijn.
Nog meer stress, op weg naar het examen kwamen we in de file. We waren uiteindelijk maar een paar minuutjes te laat.
Als massage-opdracht trok ik hetzelfde als in mei: schouder en nek.
Het examen begint met het onderdeel Verzorging. Voor mijn gevoel gaat het net zo beroerd als in mei, toen ik zakte.
Het tweede onderdeel, Massage, gaat gewoon soepel en relaxt. De examinator maakt maar 1x een kritische opmerking.
Na een kwartiertje wachten krijg ik de uitslag:
een 6 voor Verzorging en een 7 voor Massage.
Ik ben geslaagd.
Langs de sloten in het Midden-Delfland liggen hopen rottend gras en riet. Er broeit iets in die hopen. Ze liggen te dampen in de frisse ochtendnevel.
Ik haal op deze donderdagochtend de woensdagavondtraining van het schema van groep 2 in: 5 keer 1200 m. Na 15 min. inlopen en wat rekken, maak ik daar 5 keer 6 min. van. De eerste 6 min. loop ik in een stevig tempo, maar geen hartslagmeter om, dus ik heb geen idee hoe stevig. In de pauze wandel ik 1 min. en begin dan weer te dribbelen.
Oei, ik voel een pijntje in mijn rechterkuit, op de overgang tussen achillespees en kuitspier. Als ik even flink op het plekje druk, wordt de pijn gelijk een stuk erger. Ik besluit de training niet af te maken. In een heel rustig tempo dribbel ik terug naar huis.
Na 20 min. ben ik thuis en is het pijntje vrijwel verdwenen. Even voelen met de duim en het is weer helemaal terug. Het is dus niet ingebeeld.
De komende week absoluut geen versnellingen doen en alleen in het tempo van de blessure-herstelgroep trainen.
Zondag bij de Kopjesloop hoef ik niet te assisteren, maar ik ga ook niet lopen.
Foto's maken dan maar ?
Toch weet ik niet zeker of ik er volgend jaar weer zal lopen.
Want de Berenloop op Terschelling lijkt me toch ook heel leuk.
Afgelopen weekend liep weblogger / marathonloper Rinus op Terschelling de hele. Het viel een beetje tegen, maar zijn video-verslag is heel leuk geworden.
En wie is toch die Natalie Tijtgat die op allerlei hardloopblogs haar naam achterlaat ?
Dat blijkt een snelle Vlaamse dame, die meer foto's dan verhalen op haar weblog zet.
Als ik zo jong, zo blond en zo mooi was zou ik ook wel meer foto's op mijn weblog zetten.
Vorig jaar liep ik voor het eerst over het mooie, maar zware parkoers van de Duinrellcross. Ik weet hoe lastig de lange klim is en dat je de krachten goed moet verdelen.
Als ik om half 12 mijn startnummer ophaal, is het al vrij druk bij de start en finish. Ik begroet Marcel en Leo (zonder loopschoenen maar met camera) en René, de Haagse Road Runner die ik in Ommen leerde kennen. Even later zie ik ook Erik, uit mijn trainingsgroep. Hij beweert dat hij een feestje gehad heeft en zeker achter mij zal eindigen. Dan blijft Rijnvis, uit de wedstrijdgroep, nog over als naaste concurrente. Het is prachtig weer, het bos ziet er schitterend uit, mijn voorbreiding bestaat uit 500 m. inlopen.
Ik start lekker achterin en loop het eerste stuk met 2 vingers in de neus. Na 500 m. zet ik mijn linkervoet verkeerd neer en verzwik mijn enkel. Wat is wijsheid ..... stoppen en ijzen of voorzichtig doorlopen. Ik kies voor het laatste en begin heel rustig aan de eerste klim. De pijn in de enkel trekt weg en ik kom "hard"lopend boven aan de heuvel.
De afdaling door het mulle zand ligt mij wel. Met grote stappen (of sprongen) duik ik naar beneden en haal veel mensen in. Even verderop ga ik Rijnvis voorbij. De rest van het rondje slingeren we door het mooie bos, met nog een paar korte klimmetjes.
dit vind ik nu leuk aan crossen ........
hardlopen, zigzag door het bos .....
met je blik 4 meter voor je op de grond....
geconcentreerd zoekend naar de beste plek om je voeten neer te zetten
De eerste ronde gaat in 13 min. 44.
In de tweede ronde haal ik alleen maar mensen in. De klim kost me iets meer moeite, maar ik red het net tot bovenaan, waar Leo foto's staat te maken.
foto gemaakt door Leo Tolboom
Na de afdaling zie ik een zwart-wit Koplopers-shirt voor me uitlopen; het is Marjon, die de korte cross loopt. Als ik haar voorbij ga, moedig ik haar aan: "kom op, je gaat bijna finishen".
Marjon haakt aan en gaat me in het laatste klimmetje weer voorbij. In de afdaling durft ze niet zoveel als ik, maar uiteindelijk rent ze voor me uit naar de finish. Mijn 2e rondje ging in 12.58.
In de 3e rondje is de klim mij te machtig. Halverwege wandel ik 10 stappen en kom vervolgens toch weer "hardlopend" boven. Leo staat nu met zijn camera in de aanslag bij de afdaling.
foto gemaakt door Leo Tolboom
Ik word door de koplopers in de wedstrijd gelapt. Vlak voor de 3e doorkomst ga ik een blonde Sparta-atlete (met de langste benen in de wedstrijd) voorbij. Rondetijd: 13.12
Ik kan de verleiding weerstaan en wacht niet op het lekkere ding. Ik draaf stug door en geniet ook van het laatste rondje: de laatste klim, de laatste afdaling en het mooie stuk door het bos. Op weg naar de finish zet ik de gaskraan helemaal open. Over de laatste ronde doe ik 13 min. 2 sec. en mijn eindtijd wordt: 52.57.
Da's 53 sec. langzamer dan vorig jaar, maar ik ben zeer tevreden .... zeker na het debacle van vorige week.
Napraten met Leo, Marcel en vele anderen.
Clubgenoot Harry Suyker geeft me een lift terug naar Delft, dat scheelt me 45 min. reistijd.
De volgende 1 van de 4 cross is onze eigen Oliebollencross op zondag 28 december in Delft.
De oplossing van vorige week werd al heel snel gegeven door Leo.
Het was "Don't say that just for white boys" van "Way of the West". Lekker deuntje uit de plaatselijke disco dat nog altijd in mijn hoofd is blijven hangen. Uit 1981 .... waar blijft de tijd.
De nieuwe opgave is een intro van ongeveer 30 sec.
Als ik dit hoor krijg ik gelijk zin om hard te gaan lopen.
Wat een power, het bruist van de energie.
Wie weet van welke song en van welke band dit intro is ?
Als trainer Koos een avondje vrij heeft en invaltrainer Ria thuis op de bank ziek zit te wezen, dan ben ik invaltrainer in groep 2.
Gelukkig is de opkomst vanavond vrij behoorlijk: 6 man en 2 dames.
Op het schema staat 8 x 400 m. met telkens 400 m. dribbelpauze. De lange dribbelpauze geeft aan dat het een intensieve training moet worden. Dat lijkt me geen goede voorbereiding voor de Duinrellcross van a.s. zondag. Ik ga zelf een tempo lopen van 27 sec. op de 100 m.
Ik houd wel van lang inlopen en neem de groep mee door de TU-wijk, langs de Kruithuisweg naar de Voorhofdreef. Daar doen we naast een grote flat de warming-up. Daarna doen we nog 3 steigerungen op 80, 85 en 90%. We lopen de 400-jes op het fietspad langs de Provinciale Weg, mijn "thuis-parkoers" voor intervaltrainingen.
Het snelle groepje bestaat uit 4 man en Heidi: zij lopen 25 sec. per 100 m.
Ik loop met Jolanda, Peter, Erik en Peter het rustige tempo van 27 sec.
Het is een makkie, vingers in de neus.
De laatste twee vierhonderdjes lopen we op de terugweg, langs de Kruithuisweg. Samen met Erik zet ik even aan op het "klimmetje" (mag eigenlijk geen naam hebben).
Dat gaat ook erg makkelijk. Eens kijken of ik Erik zondag ook kan bijhouden.
Rustig lopen we uit naar Wippolder. Om kwart voor 9 zijn weg terug.
Na de douche blijkt iedereen van de groep al naar huis behalve Heidi. We blijven niet lang plakken. Thuis op de bank is het vast gezelliger en warmer dan in de kille kantine.
Vele jaren geleden brachten Koot en Bie de vieze man op TV.
Het heeft even geduurd, maar na 2 feministische golven is er nu eindelijk een vieze vrouw op TV.
Dit clipje komt uit "Toren C" een satirisch programma van de VPRO, dat op vrijdagavond werd uitgezonden. Op YouTube staan nog meer leuke clipjes.
Ik moest er smakelijk om lachen.
Zondag in Etten Leur zag het er bij de finish niet best meer uit
En het voelde nog erger.
Ik schreef afgelopen maand toevallig een stukje in het clubblad van De Koplopers over de mentale aspechten van het hardlopen.
Een van de tips die ik gaf:
Leer van je missers
Als je een keer een slechte tijd gelopen hebt, dan hoeft dat niet te liggen aan te weinig trainen. Ga niet ter compensatie opeens veel harder of vaker trainen. Als je een trainingslogboek bijhoudt, dan kun je teruglezen of er een andere oorzaak is.
Ik denk dat ik de eerste 10 km. wat rustiger had moeten lopen, zoals in Ommen. En dat zal ik bij mijn volgende halve dus moeten doen.
Gisterenavond ben ik samen et Bettie naar deze klassieke Hitchcock-film geweest en we hebben er van genoten.
North by Northwest (1959) is eigenlijk de eerste James Bond-film.
Cary Grant wordt per ongeluk aangezien voor een spion en ten onrechte beschuldigd van moord. Hij moet op de vlucht en krijgt hulp van andere geheim agenten en van een echte Bond-girl: Eva Marie Saint.
De film is bijna 50 jaar oud, maar helemaal niet traag of vervelend. Het verhaal is makkelijk te volgen en kent geen ongeloofwaardige wendingen (behalve misschien aan het eind).
De mooie filmmuziek van Bernard Hermann en de rappe dialogen tussen Cary Grant, James Mason en Eva Marie Saint, hebben de tand des tijds doorstaan.
En ik werd opnieuw betoverd door de mooie Eva Marie Saint.
Ik vind North by Northwest een klassieker; het was vast niet de laatste keer dat ik hem gezien heb.
Het wordt vroeg donker, het wordt kouder. Tijd voor echte winterkost.
Vanavond heb ik peen en uien klaargemaakt: de pan ging helemaal leeg.
Voor 4 personen:
2 grote winterpenen in blokjes snijden
4 uien in blokjes snijden
4 (runder) saucijzen
1 - 1,5 kg vastkokende aardappelen (ook in blokjes snijden)
1 flesje bokbier.
Smelt een flinke klont maragarine in een bradpan en bak daarin de saucijzen bruin.
Voeg de uien en winterpeen toe en schep dat om. Doe de deksel erop en laat alles 10 min. stoven.
Giet er een half flesje bokbier in.... de andere helft drink je zelf op.
Doe er eventueel een laurierblaadje in en wat versgemalen peper. Laat het nog 20 min. doorsudderen.
De aardappels snijd je in blokjes, evengroot als de winterpeen- en uiblokjes. Deze kook je met een beetje zout gaar.
Als de aardappels gaar zijn giet je ze af en doe je ze bij de peen en uien. Klaar.
Je kunt de saucijzen ook vervangen door rundvleesreepjes.
Bij deze hutspot drink je natuuurlijk een bokbiertje.
De hoofdrolspelers in het verhaal van vandaag zijn:
- Menno, de chauffeur: de hele marathon is te lang voor hem, maar de halve kan hij goed aan.
- Willeke, Menno's wederhelft: halve en hele marathons zijn haar op het jeugdige lijf geschreven
- Ronald: loopt vandaag zijn allereerste halve marathon
- Wim: een sympathieke 50-er, die pas op latere leeftijd met lopen is begonnen
Met Hardloper Hans, de scenarioschrijver, gaat het vandaag wat minder.
Het is nog droog als we van start gaan. De eerste 5 km. loop ik voortvarend van groepje naar groepje. Schuilend bij tegenwind, versnellend in de luwte. De doorkomst op de 5 is 23 min 38. De volgende 5 km. verlopen op dezelfde manier en op het 10 km.-punt geeft mijn stopwatch 47 min18 aan. Er valt een licht verfrissend motregentje.
Ronald komt even naast me lopen en hij zegt dat er soepel uitziet. Terwijl hij langzaam bij mij wegloopt, komt ook Willeke langszij. Ik voel mijn benen zwaarder worden terwijl het duo de voorsprong langzaam uitbouwt.
Het tempo zakt in , maar ik blijf tot de 15 km. redelijk doorlopen. De tussentijd daar is 1 uur 12 min. precies. Bij de drinkpost wandel ik even.
Het begint nu harder te regenen. Ik begin te piekeren: ben ik niet te hard gestart, ben ik niet te koud gekleed. Voor de 16 km. ga ik weer even wandelen. Ik raak steeds dieper in de mentale put en kom er niet meer uit. Toeschouwers en lopers peppen me op: kom op, het is niet ver meer .... gewoon weer rustig gaan dribbelen.
Allemaal goed bedoelde raad, ik weet het. Maar ik kan het gewoon niet meer opbrengen, de benen willen niet meer. Ik zet mijn stopwatch uit. Als er een kortere weg naar de finish was, dan was ik hier uitgestapt.
Maar gelukkig is er geen makkelijke uitweg. Bij de 19 km. pak ik de draad weer op en ga weer dribbelen. In de laatste 2 km. ga iknog een paar keer wandelen, maar het hardlopen heeft de overhand. De verlossing uit de lijdensweg komt na 1 uur 53 min. en 23 sec. (1.52.57 netto)
Na 2 bekertjes drinken en een halve banaan, ga ik hardlopend op zoek naar de kleedruimte. Heel vreemd, nu kunnen de benen het wel weer. Het zit allemaal tussen je oren Hardloper Hans.
Menno eist de hoofdrol op: hij heeft vandaag de snelste tijd: 1 uur 35.53 Willeke in de vrouwelijke hoofdrol scoort 1 uur 38.59. Ronald debuteert in 1 uur 39.26 en Wim loopt een verdienstelijke 1 uur 41.16, wat voor hem een PR betekent.
De beste vrouwelijke bijrol wordt gespeeld door Carla Ophorst. Voor de start heb ik even met haar staan praten: ze is snipverkouden en had misschien beter thuisgebleven. Na de finish staat ze natuurlijk op het podium. Even later zie ik haar met de grote bos bloemen rennend door de regen terugkeren naar de kleedruimte.
Het lopen van de 21 kilometer viel me bar tegen. Mijn eindtijd is mijn slechste prestatie ooit op een halve.
Maar toch was het een gezellig dagje uit met 4 andere Koplopers.
De herfst is het mooiste seizoen om hard te lopen. De hitte van de zomer is verdwenen, je kunt ook midden op de dag gaan lopen. Het wordt helaas wel eerder donker.
Het weer is heel anders in de herfst. Er is meer wind, de ochtend is soms echt fris, de buienwolken zijn groter en dikker en ze trekken vanuit zee snel landinwaarts.
Tijdens een loop kun je overvallen worden door een plensbui, maar de bui is snel voorbij en je hoeft maar kort te schuilen.
De kleuren zijn anders in de herfst, warmer. Er zit meer vocht in de lucht, de zon staat lager. Zelfs midden op de dag kan het eruit zien als avond.
In de berm langs de weg staan nog maar weinig bloemen: rode klaver, duizendblad en een enkele paardebloem. Het gras groeit ook niet meer en hoeft niet meer gemaaid te worden tot in mei. Buiten de stad, zie je nog wel de koeien in het weiland. Die worden pas eind oktober binnengehaald. De boeren laten de mais ook zo lang mogelijk buiten staan.
De boeren halen in de herfst de dichtgegroeide sloten leeg en op de oevers zie je overal drogende plantenresten. Waar het riet blijft staan zie je de aren van de lisdodde in de wind heen en weer wiegen.
De vogels komen in groepen bij elkaar; sommige soorten trekken naar het zuiden. Andere soorten blijven in de lage landen, maar zoeken veiligheid en bescherming in grote groepen. Spreeuwen trekken 's avonds naar de stad, waar tussen het beton en asfalt de warmte langer blijft hangen. Grote groepen zoeken beschutting in de bomen die nog bladeren hebben.
Hardlopers gaan in de herfst langere afstanden lopen. Ze trainen voor een najaarsmarathon of willen hun conditie op peil brengen voor het winterseizoen. De lange broeken en trainingspakken komen weer uit de kast en een paar weken later ook weer de reflecterende hesjes.
Als de bladeren gaan vallen, worden sommige lopers bedachtzaam om niet uit te glijden. Ze kunnen niet zien wat er onder de bladeren verborgen ligt.
Anderen lopen juist graag door de bladeren.
Soms til ik mijn voeten hoog op om de bladeren te pletten. Soms loop ik door de bladeren te schoppen om er zoveel mogelijk te laten ritselen.
Ik liet een reactie achter in de trant van: "Op 11 oktober was er een demonstratie in Den Haag tegen misbruik van de identificatieplicht, maar daar was GroenLinks helaas niet bij."
Kritisch, maar niet beledigend of kwetsend.
Die reactie was binnen 24 uur verwijderd........
Ik heb zelf af en toe ook wel de neiging om een reactie van mijn weblog te verwijderen, vooral van de notoire zuurpruim Fred.
Ik heb dat nog geen enkele keer gedaan.
Als je iets op het web schrijft en toestaat dat lezers daar op reageren, moet je niet bang zijn voor kritiek. Soms zijn negatieve reacties best verhelderend of leerzaam.
Wat is jouw mening over het verwijderen van reacties op weblogs ? Update: Mijn reactie blijkt toch niet verwijderd te zijn. Dat veranderd de zaak, GroenLinks en Fleur censureren helemaal niet.
Maar bedankt voor de reacties en discussie.
Op zondag was Leo weer even op bezoek.
Hij heeft afgelopen zomer twee maanden gedwongen rust gehouden om van zijn achillespeesblessure af te komen. Inmiddels is hij alweer 6 weken voorzichtig aan het opbouwen. Samen lopen we een programma van 6 keer 8 min.
Het is heerlijk weer en nog erg rustig. We komen eigenlijk alleen andere hardlopers tegen. Het tempo dat Leo aangeeft valt niet eens tegen: ong. 5 min. 30 per km., mijn duurlooptempo. Door dat tempo leggen we toch nog een redelijke afstand af: we komen tot bij de golfbaan van Schipluiden.
Om kwart over 10 zijn we terug in de van Schoonhovenstraat.
Leo neemt eerst plaats onder de douche en daarna op de massagetafel.
Zijn linker-achillespees is wat dunner en voelt wat slapper aan dan de rechter, maar als ik er in knijp heeft Leo er geen last van
De kuiten voelen ontspannen en soepel.
Als ik beide benen gemasseerd heb, maak ik Leo wakker.
Om echt wakker te worden krjgt hij nog een kop koffie en een stuk appeltaart.
Voor hij terugfietst naar Den Haag wijst Leo me op een leuk videoclipje van Esther Groenenberg: Oh Meisje.
Het begon als een trainingslogboek. Ik wilde bijhouden welke trainingen ik leuk vond; welke trainingen veel moeite kostten en waardoor ik geblesseerd of gedemotiveerd raakte.
Al snel kreeg ik bezoekers die reacties achter lieten. Dat werd een belangrijke reden om door te gaan met bloggen.
Ik las zelf eigenlijk nooit terug in mijn weblog. Uit de reacties van anderen haalde ik de informatie en motivatie die ik zocht.
Sommigen van de vaste lezers zijn vrienden geworden die ik graag zie.
Ik nam vrijwillig de uitdaging aan om over elke training en ieder loopje iets op te schrijven. Dat werd steeds leuker.
Tijdens het lopen bedacht ik al wat ik zou gaan schrijven. Soms was ik met het schrijven zelfs langer bezig dan met het lopen.
Door het schrijven over lopen, ben ik het hardlopen bewuster gaan beleven.
Het lopen is veranderd van een gewoonte in een echte liefhebberij.
Trainen is geen verplichting meer, maar iets om van te genieten.
En weloverwogen naar een wedstrijd toe werken geeft veel meer voldoening dan routinematig iedere week een prestatieloop te doen.
Het bijhouden van een weblog betekent dat je meer schrijfervaring opdoet. Ik wil beter worden in het schrijven. Sinds een jaar ben ook gaan schrijven voor andere websites, over andere onderwerpen, die me boeien. Daardoor kreeg ik een ander kritscher lezerspubliek.
Het wordt echt een uitdaging om goed leesbare, korte stukjes te schrijven, waarin je toch je hele verhaal vertelt.
Het bloggen is na 5 jaar nog altijd leuker dan ik had durven hopen.
Ik kan alleen maar redenen bedenken om er nog 5 jaar mee door te gaan.
De vorige muziekquiz werd opgelost door Jan-Willem: Not ready to make nice van the Dixie Chicks.
Hij is kennelijk ook een fan of liefhebber van de Dixie Chicks.
De nieuwe opgave is een makkie.
Ik hoor dit liedje elke dag in de supermarkt en ik vind het leuker dan de vorige hit van deze zangeres.
De tekst is ook best leuk.
Bij Grooveshark kun je snel en makkelijk een jukebox maken voor op je weblog. Ik heb het zelf ook even uitgeprobeerd en het resultaat staat hieronder.
Klik je favoriete Nelly Furtado-song maar even aan voordat je verder leest.
Vanmiddag om half 3 heb ik de vrijdagavondtraining even afgeraffeld. Op het schema staat: 5 series van 300 m. - 200 m. - 100 m.
Na 15 min. inlopen en de gebruikelijke oefeningen loop ik de eerste serie op gevoel. De stopwatch geeft aan dat ik 23 à 24 sec. per 100 m. loop. Dus zet ik de timer op 24 sec.
Als pauze tussen de tempo's houd ik 100 m. aan, waarvan de eerste 20 à 30 wandelend. Het is weer eens een makkie.
Ik ben na ongeveer 50 minuten klaar met de training.
Vanavond als groep 2 deze training afwerkt, ben ik aan het werk in de winkel.
Vrijdagavond is koopavond, maar altijd erg rustig en saai.
Ik hoop dat Nelly Furtado vanavond in de winkel ook een paar liedjes zingt.
Sinds juni train ik op woensdagavond met de Instroom-Herstel-Groep van De Koplopers. Daarin lopen geblesseerde Koplopers en beginnende lopers.
Ik houd me, als verzorger masseur, vooral bezig met de geblesseerden. Voor de training en tijdens het inlopen maak ik even een praatje en vraag hoe het met de blessure gaat. Tijdens de training loop ik met ze mee en probeer in de gaten te houden dat ze niet doorlopen met pijn. Als ze "anders" gaan lopen om de blessure te ontzien, kunnen er nieuwe blessures ontstaan.
Na afloop schrijft iedereen in een paar regels hoe het gegaan is. Aan de hand van die evaluatie maak ik een nieuw trainingsschema voor de volgende week.
Sommigen geblesseerden kunnen na 6 weken terug naar hun groep. Anderen pas na 6 maanden.
De meerderheid in de IHG zijn echter beginnende lopers. Er zijn mensen bij die al langere tijd voor zichzelf liepen: die blijven slechts kort in de groep en stromen snel door naar een vaste trainingsgroep binnen de vereniging.
Echte beginners starten met een schema van 5 keer 2 min. Ook de instromers schrijven na elke training op hoe het ging en lopen de week daarop hetzelfde programma of ietsje langer.
Ik heb mijn draai in de IHG gevonden. Het geeft voldoening als geblesseerden weer terug kunnen naar hus vaste trainingsgroep en daar wat rustiger en voorzichtiger gaan trainen. En het is erg leuk om met de verschillende subgroepjes mee te lopen en al die nieuwe lopers steeds langer en steeds harder te leren lopen.
De woensdagavondtraining bij de IHG telt niet echt mee voor mijn eigen programma, ook al moet ik soms behoorljk doorlopen.
Daarom doe ik vaak op donderdagochtend de training die groep 2 de woensdagavond ervoor liep.
Vanmorgen is dat 3 keer 2000 m.; daar maak ik 3 keer 9 minuten van.
Ik loop die intervaltraining op de Tramkade tussen Den Hoorn en Schipluiden. Tijdens de tempo's ligt de hartslag tussen de 170 en 173: gewoon stevig doorlopen. Als herstelpauze houd ik 3 minuten wandelen / dribbelen aan. De hele training incl. warming-up en uitlopen kost me 65 minuten.
De zondag begint met de Kopjesloop.
Om kwart voor 11 doen 21 kinderen mee aan de 1 km. jeugdloop. De jonge winnaar loopt een tijd binnen de 3 min. 30 .... pffftt.
Bij de eerste 10 finishers zitten ook 3 zusjes, die samen een drieling vormen. Heel bijzonder: ik had nog nooit een drieling in levende lijve gezien.
I.v.m. wegwerkzaamheden lopen de prestatielopers een ander rondje. Bij nader inzien is dat ongeveer 300 m. langer dan 5 km. Beetje sneu, want iedereen wil graag zijn of haar tijd kunnen vergelijken.
Op de 5,3 , de 10,6 en 15,9 km. hebben we bij elkaar 240 deelnemers en het is leuk om ze allemaal weer tevreden te zien finishen.
Op zondag 9 nov. s de volgende Kopjesloop.
's Middags ga ik zelf lopen. Het plan was om naar mijn moeder in Vlaardingen te lopen, daar even wat te drinken en dan weer terug te lopen. Bettie zou meegaan op de fiets.
Maar het weer valt tegen en ik ben bang dat heen en weer naar Vlaardingen wel eens 26 tot 30 km. kan worden. Da's een beetje overdreven. Ik ga morgen op de fiets naar Vlaardingen en vanmiddag doe ik een groot rondje om Delft heen.
Ik begin iets te snel, de hartslag ligt rond de 160. Na 25 minuten is het tempo en de hartslag wat gezakt (149 - 154 bpm.)
Ik heb mijn Free Hugs-shirt aan en kom veel wandelaars en fietsers tegen onderweg. Vandaag wil echter niemand een "hug" van een ongeschoren, zwetende hardloper, ook al is die gratis.
Na 1 uur 45 minuten vind ik het welletjes. Ik loop niet door naar Schipluiden, maar neem de kortste weg terug naar huis.
Bij de Provinciale weg stop ik mijn klokje: 2 uur en 30 sec. Ik wandel de laatste 400 m. naar huis.
De route heb ik op Runnersworldroutes ingeklikt en het blijkt dat ik ruim 20 km. gelopen heb in die 2 uur.
De Volksopstand in Den Haag op zaterdagmiddag viel een beetje tegen.
Er waren punks. Er waren nerds. Er waren bevlogen mensen die met je wilden discussieren.
Maar bij elkaar waren er hooguit 400 man.
Er was muziek. Er was een toespraak van Marcel Messing, die me deed denken aan professor Zonnebloem.
Maar gelukkig waren er ook andere redactieleden van Zapruder en Zaplog.
Leuk om met ze kennis te maken.
Het was mooi weer en we zijn in een rustig zijstraatje op een terrasje gaan zitten. Bij een koel drankje hebben we revolutionaire plannen gesmeed.
Ik hoop dat we volgend jaar met meer mensen zijn:
Open your eyes, open your mind proud like a god don't pretend to be blind trapped in yourself, break out instead beat the machine that works in your head
Collega-hardloper Rick weet toch ook heel veel van muziek. Hij herkende vorige week direct de "Guano Apes", een redelijk onbekende rockband uit Duitsland.
"Open your eyes" stamt trouwens al uit 1997.
Gisterenavond mijn mp3-speler opgeschoond van alle nummers die me beginnen te vervelen.
En een hoop nieuwe muziek erop gezet.
Een van die nieuwe songs is de muziekquiz van deze week.
Voor het eerst in 4 weken doe ik weer een intervaltraining. Het wordt 5 keer 1200 m. in een rustig tempo.
Eerst 15 min. inlopen: met een trainingsjack aan, mijn adem vormt condenswolkjes in de frisse ochtendlucht.
Aan het eind van het fietspad doe ik mijn oefeningen. Bovenaan beginnen met de armen, daarna de romp en tot slot de (achterkant van) de benen.
De warming-up rond ik af met 2 steigerungen van 150 m.
Ik zet mijn stopwatch op 28 sec. en begin aan de eerste 1200 m. Het tempo is goed gekozen: ik kan dit makkelijk lopen zonder aan te zetten of te werken. Als pauze tussen de tempo's dribbel ik ongeveer 300 m. De twwede 1200 gaat ook makkelijk en net als nummer 1 ongeveer 6 sec. sneller dan het tempo van de stopwatch.
De volgende 3 tempo's gaan nog iets sneller: 27 sec. per 100m. Het gaat me makkelijk af. Gen pijntjes in de kuit
De zon schijnt en het is best wel warm geworden. Als ik uitloop naar huis is mijn haar drijfnat. De vrijdagavondtraining laat ik schieten.
A.s. zondag ben ik weer speaker bij de Kopjesloop.
Zondagmiddag loop ik zelf weer.
A.s. zaterdag ga ik op het Plein in Den Haag demonstreren tegen de controledrift van de overheid en de aantasting van de privacy.
Er zijn de laatste jaren allerlei wetten aangenomen en maatregelen getroffen die niet zouden misstaan in een totalitaire staat zoals Nazi-Duitsland of de voormalige DDR.
Legitimatieplicht
Het vorige kabinet Balkenende voerde een algemene legitimatieplicht in. Als ik een bekeuring krijg en gewoon eerlijk mijn naam zeg, word ik niet geloofd. Men gaat er van uit dat ik lieg. De bewijslast dat ik de waarheid spreek ligt ook nog eens bij mij: ik moet een legitmatiebewijs tonen.
De overheid gaat er van uit dat iedereen liegt over zijn of haar identiteit. Met de invoering van de legitimatieplicht heeft men het liegen tot de norm verheven.
Daarbij is het identiteitsbewijs slechts beperkt houdbaar en word je gedwongen om iedere 5 jaar een nieuwe identiteitskaart aan te schaffen: Ka-Ching.
De legitimatieplicht zal niet helpen om terroristische aanslagen te voorkomen.Volkert van der G. en Mohammed B. werden niet gezocht voordat zij een moord pleegden. De Arabische kapers van 11 sep. 2001 hadden gewoon hun paspoorten op zak toen zij aan boord van het vliegtuig gingen.
De legitimatieplicht wordt stelselmatig misbruikt om gekleurde Nederlanders te intimideren en om lastige hangjongeren toch nog iets ten laste te kunnen leggen ook al hebben ze niets strafbaars gedaan.
Bewaarplicht
De overheid wil dat gegevens over het internetverkeer en het telefoonverkeer van individuele burgers voor langere tijd wordt bewaard zodat ze gebruikt kunnen worden bij opsporing en bij strafprocessen. Op 22 mei 2008 stemde de Tweede Kamer in met wetsvoorstel 'Wet bewaarplicht telecommunicatiegegevens' en met een bewaartermijn van 12 maanden. De bewaarplicht is gebaseerd op een plan van de G8 uit Mei 2001 wat erop is gericht op misdrijven op internet effectiever te bestrijden.
Ook voor de bewaarplicht wordt de strijd tegen het terrorisme als reden aangevoerd. Ondanks alle opsporings- en afluistertechnieken blijkt het nog steeds niet mogelijk om Osama Bin Laden te vangen.
Ander dubieuze zaken waar tegen geprotesteerd wordt:
Vanmiddag maar weer eens de loopschoenen aangetrokken en anderhalf uur op pad geweest.
Eerst een stukje inlopen, dwars door het centrum naar de Delftse Hout.
Even sprinten om het stoplicht te halen.
De stoep af vanwege een moeder met kinderwagen; gelijk daarna weer de stoep op om een groepe fietsers te ontwijken. Het lijkt wel een fartlek.
Dus zet ik ook maar even aan als ik bij de Wijnhaven het bruggetje over ga. En verderop bij de opengebroken Nieuwe Langedijk moet ik zigzaggen tussen de zandhopen en graafmachines door. Even flink doortrekken over de Koepoortbrug heen en dan weer het tempo laten zakken.
Bij het begin van de Korftlaan doe ik wat rekoefeningen. Daara druk ik de stopwatch in en begin aan een rustige duurloop.
Ik probeer de hartslag onder de 155 te houden: dat lukt me het eerste half uur. Dan loopt de hartslag langzaam op naar 158 tot 160. De benen willen ook niet erg. Misschien zijn ze wat vermoeid na het fietstochtje naar Vlaardingen van vanochtend.
Het duurloopje wordt korter dan ik had gepland: na 67 minuten ben ik weer terug. Zondag weer een duurloop, maar dan wat langer.
Afgelopen week was een herstelweek van de Vechtdalmarathon. Komende week ga ik weer gewoon trainen.
Ik heb de afgelopen week ook gebruikt om wat nieuwe wedstrijdjes te plannen.
De agenda voor de komende maanden ziet er zo uit:
Toen ik op de middelbare school zat schreef ik al opstellen waarin ik anderhalf kantje schuimbekkend tekeer ging tegen auto's. Als opstandige puber wist ik moeiteloos allemaal nadelen van de heilige koe op te sommen.
Tijdens de zomervakanties reed ik gedwee mee naar Zuid-Frankrijk in de auto van mijn vader: meer dan 12 uur achter elkaar opgesloten met 5 andere gezinsleden in een klein, benauwd vervoermiddel. Op mijn 18e was ik vastbesloten: ik ga mijn rijbewijs niet halen.
In de jaren daarna is het er ook niet meer van gekomen. Ik kon mij prima redden met openbaar vervoer en met de fiets. En als je er eenmaal aan gewend bent, dan is het openbaar vervoer ook met kleine kinderen goed te doen.
Als je geen auto hebt, moet je je leven daar wel een beetje op inrichten. Je kiest voor een woning in of vlakbij het centrum, met goed openbaar vervoer in de buurt. Je zoekt een baan waar je op de fiets naar toe kunt. Tegenwoordig woon ik zelfs op 3 minuten lopen van mijn werk. Ik mag dan ook graag zeggen dat ik maar 20 minuten reistijd heb ...... per week.
Als je wel een auto hebt, ga je waarschijnlijk tientallen kilometers van je werk wonen. Dat kost je tijd, dat kost je veel geld aan brandstof, wegenbelasting enz.
Je draagt bij aan milieuvervuiling en je auto verbruikt de fossiele brandstof die we in de toekomst ook nog nodig zullen hebben.
Volgens de reclame geeft de auto je vrijheid. Maar ik zie dat anders.
Ik ben al 20 jaar verslaafd aan hardlopen. En als je al zolang 3 of 4 keer per week gaat lopen, dan ga je heel anders aankijken tegen het fenomeen auto.
Als loper of voetganger ben je veel vrijer dan als automobilist.
In een auto stappen zie ik als het aantrekken van een hele grote, zware jas van 800 kilo. Je wordt daardoor gedwongen ombepaalde routes te kiezen; meestal is de gevolgde route langer in een auto dan te voet. Als loper sta je nooit ergens in de file, als loper kun je ook rustig om je heen kijken zonder ongelukken te veroorzaken. Lopend verbrand je calorieën, lopend houd je belangrijke bloedvaten open en je hart jong.
In de auto zit je stil en moet je je blijven concentreren op al die domme en gevaarlijke medeweggebruikers.
Op de plaats van bestemming aangekomen, moet je eerst een geschikte kapstok of parkeerplaats vinden om de auto kwijt te raken. Als voetganger ben je veel vrijer.
Natuurlijk kom je zonder auto niet zo ver. Je actieradius is beperkt.
Hoewel .......
Jan Knippenberg, de grondlegger van het ultralopen in Nederland, heeft laten zien dat je lopend ook grote afstanden kunt overbruggen.
In 1974 liep Knippenberg van Hoek van Holland naar Stockholm (1600 km.) in 18 dagen. Een paar jaar later in 1979 liep hij rond het IJsselmeer (400 km.) binnen 4 dagen.
Van Jan Knippenberg is ook het citaat: "Hardlopen is een manier van reizen."
Voor een groot deel van de wereldbevolking is het heel gewoon om dagelijks grote afstanden te lopen. Schoolkinderen in Kenia en elders in Afrika lopen dagelijks 10 km. of meer om op school te komen. Dat is niet vervelend of slecht voor ze.
Integendeel, het menselijk lichaam is helemaal gebouwd om (hard) te lopen. Tijdens de evolutie is een lichaamsbouw uitgeselecteerd waarmee de mens makkelijk lange afstanden kan lopen. Dat lichaam is helemaal niet geschikt om urenlang opgevouwen te zitten in een auto.
Ondanks de lange autoreizen naar Zuid-Frankrijk uit mijn jeugd kan ik met een gerust hart stellen dat ik in mijn leven meer kilometers lopend heb afgelegd dan in de auto.
Om half een heb ik mijn startnummer al gehaald en zie ik het rode koppie van Monique aan komen lopen. Tien minuutjes later zijn Petra en Erik ook gearriveerd en zie ik mede-Koploopster Ingrid, met haar vriend. Niemand wil inlopen of een warming-up doen. Om half 2 gaan we in een heerlijk herfstzonnetje van start voor onze halve marathon.
v.l.n.r. Erik, Moon, Petra, Jan, ikzelf en Klaas (foto geleend van Jan)
Erik, Petra, Monique en haar hazen gaan 6 min. per km. lopen. Ingrid loopt haar eigen race, met muziek op de oren. En ik ga weg op een schema van 5 min. per km. Ik hoop de hele Vechtdalmarathon met 12 km/uur te lopen en te finishen na 3 uur 30 min. De eerste 5 km. lukt dat prima: ik loop achter een groepje aan en kom door na 24.48.
Het is een mooi parkoers, door de bossen rond Ommen. Om de 5 km. is er een drinkpost. De doorkomst na 10 km. is 49.28 en het gaat me makkelijk af.
Ik ga ietsje versnellen en loop weg bij het groepje. Bij 15 km. begin ik het plekje in mijn rechterkuit te voelen. De pijn straalt uit naar de achillespees. Ik laat het tempo weer ietsje zakken: de tijd op 15 km. is 1.13.18.
Dan zie ik Monique bij de drinkpost op de 16 km. Da's balen, ze heeft wegens de bekende problemen de strijd gestaakt en wacht op de anderen. Bij de 18 km. begint een lange rechte weg langs het spoor. We lopen in de zon en ik krijg het zwaar. Maar Ommen is niet ver meer en ik weet het verval beperkt te houden. De 20 km. gaat in 1.38.30 (25.12 over de laatste 5 !!). In de laatste kilometer zit nog een lastig klimmetje tegen de brug op.
Mijn eindtijd wordt: 1.44.16
Mooi op schema. Ik word 49e is mijn leeftijdsklasse (M40).
Het was een drukke week. Zo druk dat Bettie's verjaardag er een beetje bij in is geschoten.
Dinsdagavond weg, woensdagavond de deur uit, donderdagavond naar school en vrijdagavond naar de Koplopers.
En dan ga ik ook nog het hele weekend hardlopen in Ommen.
Maar ik zal het volgende week goed maken met Bettie.
En vandaag begin ik daar alvast me, met een mooi liefdesliedje.
When your summer days come tumbling down
And you find yourself alone
Then you can come back and be with me
Just close your eyes and I'll be there
Listen to the sound
Of this old heart beating for you
Zaterdag 27 September 2008 at 1:30 pm |
¶ |
overig |
Ik ben begonnen met de herhalingslessen voor de cursus Sportverzorging en Sportmassage. Ik wil nl. toch graag de diploma's halen.
Op vrijdag 7 nov. is het examen en tot die tijd zit ik elke donderdagvaond weer van 7 tot 10 op school.
Het eerste uur is een praktijkles Sportverzorging en de docent leert ons niets meer uit het boek, maar hij leert ons om je gezonde verstand te gebruiken. Vorig jaar hebben we de theorie geleerd; nu moet je daar in de praktijk mee leren werken. Niet terugbladeren in het boek of in je hoofd; maar gewoon doen wat je het beste lijkt.
Functietesten voor spieren zijn in principe gewoon hetzelfde als rekoefeningen. Je hoeft niet perse vast te houden aan een bepaalde houding: je kunt misschien zelf een betere houding verzinnen.
Daarna volgen nog 2 lesuren massage-praktijk. En ook daarin ligt de nadruk op toepassen van hetgeen je geleerd hebt. Niet vasthouden aan een strak schema, maar durf te varieren.
Vanavond heb ik Vitaly gemasseerd, een Wit-Rus. Hij is ook een loper; een hele goede zelfs. Op zijn 14e bleek hij een 800 meter-talent. Hij liep toen al 2 min. 12 sec.
Zijn beste prestatie is 1 min 48 ........, hij is dan ook nationaal kampioen geweest. Hij glimlachte minzaam om mijn 800 m. PR (2 min. 20).
Vitaly heeft nog een blauwe maandag bij HAAG-atletiek getraind, maar tegenwoordig bokst hij. Zijn quadricepsen waren keihard omdat hij gisteren een partiij had gebokst. Dat doe je met gebogen knieën en dus worden je bovenbenen zwaar belast.
Vanavond weer veel geleerd en meer zelfvertrouwen gekregen voor het examen.
De kredietcrisis is nu al een jaar aan de gang. En nog steeds weten de knappe koppen en de geleerde, dikbetaalde heren in de raden van bestuur van grote banken en verzekeraars niet precies waar ze aan toe zijn.
Vorig jaar streken de heren nog vette bonussen op omdat er zoveel winst behaald was. Nu zitten ze met de handen in het haar en blijkt dat ze hebben zitten slapen.
Je zou denken dat iedere transactie en iedere lening ergens op een harde schijf is opgeslagen.
Je zou denken dat ze software gebruiken die in een handomdraai een overzicht kan maken van alle uitstaande leningen enzovoorts.
Maar de werkelijkheid is anders: iedere keer blijkt weer dat men nog meer geld had uitgeleend aan mensen die het niet kunnen terugbetalen.
Shania Twain wist jaren geleden al precies hoe het werkt in dat wereldje:
We've created us a credit card mess
We spend the money that we don't possess
Our religion is to go and blow it all
So it's shoppin' every sunday at the mall
Chuck wist het goede antwoord op de quiz van vorige week.
Je hoorde Blue Öyster Cult met "Dominance and Submission".
Die song komt van de LP "Secret Treaties" en dat was een van de eerse LP's die ik kocht
(30 jaar geleden )
Met Max en Jessie speel ik de laatste tijd het spel Herken de Hits. Aan de hand intro's moet je de song en de artiest herkennen. In de categorie 80's en 90's scoor ik het hoogst, maar Jessie en Max zijn veel beter in de recente muziek.
De opgave van deze week is een introquiz. Je hoort 3 korte intro's van leuke liedjes uit het recente verleden.
Welke songs zijn het ?
Heb ik me zondag toch weer laten meeslepen door het gevoel. Twee weken voor de belangrijke wedstrijd toch weer iets te hard gelopen, omdat het zo lekker ging. Als deskundige met 20 jaar ervaring hoort zoiets mij toch niet te gebeuren.
Bij de korte training van woensdag voelde ik weer het pijnlijke, stijve plekje in de rechterkuit. Maar het voelde al beter dan maandag.
Ik kan er niet goed bij, maar het lukt me toch om het plekje een beetje te masseren, met vingers en duimen. En ik heb iedere avond het plekje gemasseerd met een ijsblokje.
Vanavond heb ik 2 x 15 min. gelopen en daartussen warming-up-oefeningen gedaan. Tijdens het lopen heb ik niets gevoeld, ook niet toen ik de laatste 100 m. versnelde. Mooi.
De Vechtdalmarathon is pas volgend weekend. Dan moet het plekje helemaal hersteld zijn.
Ik ben benieuwd hoe de bosrijke omgeving van Ommen er eind september uitziet. Mooie herfstkleuren, denk ik.
De forse inspanning van afgelopen zondag heeft zo zijn gevolgen.
Mijn eerste training na de 15 km. Kopjesloop is een duurloop met 10 versnellingen van 2 min. Ik zet al snel een streep door dit schema, want in mijn rechterkuit zit een pijnlijk, stijf plekje. Dat voelde ik zondag ook al in de laatste kilometers. Het is een plekje in de "musculus soleus".
I.p.v. versnellingen loop ik 15 minuutjes in, doe wat oefeningen en loop weer terug naar huis op een sukkeldrafje. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn.
Het is nog anderhalve week tot de Vechtdalmarathon. Met de conditie zit het wel goed. En om de rechterkuit te laten herstellen zal ik geen "tempowerk" meer doen. In Ommen zal het tempo op de halve marathon van zaterdag ook niet hoog zijn.
Morgenavond een lichte training met de instromers en geblesseerden.
Vrijdag zien we wel verder.
De Vechtdalmarathon komt dichterbij, nog 2 weekjes. Ik aarzel een beetje wat ik vandaag zal doen: 15 km. in duurlooptempo of 15 km. flink doorlopen om te kijken wat er in zit.
Ik kies voor dat laatste en vertrek om kwart over 10 naar de Kopjesloop. Na 3 km. inlopen en een kop koffie ben ik er klaar voor. Het plan is om 4 min 36 per kilomter te lopen. Dan doe ik over elk rondje van 5 km. 23 minuten.
Net voor de start vraagt een jonge blonde vrouw aan me of het erg is dat ze niet ingeschreven heeft. Ik leg haar uit dat ze ook na afloop nog de 2 euro kan betalen.
Tijdens de eerste kilometer loop ik met deze ranke blondine mee. Ze zegt dat ze 21.30 kan lopen en ik spoor haar aan om te versnellen; ik loop zelf de 1e kilometer in 4 min. 40. In de tweede kilometer sluit ik toch maar weer aan bij de blonde vrouw ..... eventjes dan want als ik versnel, moet zij lossen.
Het is heerlijk loopweer: 17 graden, zonnig en een behoorlijk windje dat voor afkoeling zorgt.
Bij de 4 km. haal ik Nijs in die ook in mijn trainingsgroep loopt. Ik vraag of hij met mij meegaat, maar hij loopt liever zijn eigen race. De eerste 5 gaan in 22.51, mooi op schema.
De volgende kilometer loop ik langzaam toe naar Ruud. Bij de 6 km. passeer ik hem. Ik vervolg mijn achtervolgingsrace naar Marieke die 100 m. voor me loopt. Bij de 8 km. haal ik haar in en ga er langzaam maar zeker voorbij. Marieke sluit aan en na de 9 km. zet ze een eindsprint in. Ze gaat finishen na 2 rondjes en loopt 44.59.
Ik ga de 3e ronde in met een tussentijd van 45.15.
Nu wordt het wat zwaarder; ik moet gaan werken om de 4.30 - 4.35 per km vast te houden. Er zijn geen mikpunten meer voor me.
De aanmoedigingen van de parkoerswachten zijn een steuntje in de rug. Het 3e rondje gaat in 22 min. 22 sec.
Mijn eindtijd wordt: 1.07.35 en dat is mijn snelste 15 km. sinds december 2004. Met deze tijd word ik vandaag 9e op de 15 kilometer.
Ik heb me de afgelopen 10 weken keurig aan het schema gehouden en maar 2 trainingen laten schieten. En dat werpt mooie vruchten af.
"we should try to turn the tide
cause we ought to
it's hard to face the fight
but we have to"
Als ik haar eens tegenkom, zal ik haar proberen uit te leggen dat we helemaal niets aan het klimaat kunnen veranderen, al zouden we willen.
Dat verhaal over CO2 klopt niet.
De nieuwe opgave is Amerikaanse rock uit de jaren 70.
De titel van de song lijkt me makkelijk te herkennen, maar hoe heet de band ?
Ik heb me voorgenomen om niet over de instroom-herstel-groep (IHG) te schrijven. Behalve dan deze ene keer.
Ik vind langzamerhand mijn draai in de groep. Het is in elk geval afwisselend.
De ene keer loop ik met de 76-jarige Henk, voor wie deze groep het eindstation is. De volgende keer met de 16-jarige Myrthe, een beginnende loopster, die nog bij Max in de klas heeft gezeten. De beginnende lopers zullen de IHG verlaten: sommigen al na 2 weken, anderen pas na een half jaar.
De geblesseerde lopers moet je vooral afremmen. Ze willen te snel weer te veel en te hard.
Mijn voorganger Rex staat me met raad en daad bij, omdat hij nu eenmaal alle loopblessures wel eens eerder heeft gezien.
Sinds vorige week heb ik 2 loopsters in de groep met een lopersknie ofwel tractus iliotibialis frictie syndroom. Rex weet dan precies de juiste rekoefeningen voor deze blessure en de dames belanden wellicht ook bij hem op de massagetafel om de blessure te behandelen.
De geblesseerden lopen meestal een paar maanden in de groep, tot ze weer fit genoeg zijn om met hun eigen groep mee te trainen.
Het meetrainen met de instromers is voor mij geen echte trainng. Ik doe op donderdag de intervaltraining die mijn groep op woensdagavond afwerkte.
Zo ook vandaag. Na het werk om 1 uur 's middags begin ik met 15 min. inlopen. Daarna wat oefeningen en dan de kern: 400 - 600 - 800 - 1000 - 800 - 600 - 400 met telkens de halve afstand als herstelpauze.
De 400 en 600 loop ik op 25 sec. per 100 m. De eerste 200 meter van iedere versnelling gaat wel, maar daarna wordt het werken. Na de 600 m. ben ik al doornat van het zweet; moet je maar niet op het heetst van de dag trainen.
De 800 en de 1000 m. gaan (moeizaam) in 26 s. per 100 m.
Het uitlopen naar huis is meer wandelen dan hardlopen.
De douche zet ik lekker wat kouder.
Het was vanavond zulk lekker weer dat ik maar weer even ben gaan lopen.
In Ommen moet ik per slot van rekening ook op twee opeenvolgende dagen lopen.
Het werd een rondje om de Delftse Hout heen. Ik schat een kilometer of 10. Ik deed er ongeveer 55 minuten over.
Ongeveer een jaar geleden startte ik een tweede weblog bij Zaplog.
Daarop schrijf ik mezelf af over de hedendaagse politiek, de oorlog in Irak en Uruzgan, de klimaat-mythe en nog vele andere dingen.
In het afgelopen jaar is het Zaplog volwassen geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden.
Het werd een gezellig jaren 70 feestje:
Het lijkt wel herfst vrijdagavond. Veel wind, af en toe regen, maar het is nog wel vrij warm.
Ria geeft training vanavond en omdat er 2 nieuwelingen zijn, Peter en Rob, is Ria een beetje van slag.
Na de warming-up beginnen we aan het programma: 4 series van 3 x 300 m.
Ria loopt met de snelle mannen, Richard, Erik en Wim, een tempo van 24 sec. per 100 m. Ik vorm met Jolanda, Rob en Peter het tweede groepje: wij doen 26 sec. over 100 m.
De nieuwelingen moeten wennen aan intervallen. Na de eerste serie is het toch even wandelen geblazen om op adem te komen. Jolanda praat de tijd vol en weet de mannen weer op te peppen. Peter, die 5 km. loopt in 25 min. weet het tempo tot het eind toe bij te benen. Rob heeft het iets zwaarder.
De komende weken maar even in de gaten houden of ze wel op hun plek zijn in groep 2.
Ik wil niet dat ze geblesseerd raken.
Vlak voordat we terug zijn bij Wippolder barst er nog een flinke plensbui los. Getverderrie.
Ik geef een klant haar statiegeld-bonnetje en wil weer het magazijn inlopen, als er een vrouw komt aanrennen.
"Ik heb er ook twee", roept ze. Ik werp een blik in haar duizelingwekkende decolletee en wil bijna zeggen: "U hebt twee hele mooie".
Ik houd me in en neem de lege flessen aan, maar ze heeft vast mijn belangstellende blik gezien. Als ik haar het bonnetje geef, wens ik haar een fijne dag. Er zullen vandaag nog wel meer mannen kijken naar de jurk, die ze vanmorgen uitkoos.
Een uurtje later komt de eigenaresse van de Afrikaanse kapsalon, gespecialiseerd in dreadlocks, invlechten en kroeshaar, samen met een vriendin boodschappen doen.
De mooie donkere dames staan te twijfelen bij het brood; moeten ze volkorenbrood of witbrood.
"Bruin is lekkerder" zeg ik, zo neutraal mogelijk. De dames reageren op de toespeling met een brede glimlach. Ze leggen het witbrood terug.
Soms is je werk saai, soms baal je van je werk.
Maar elke dag gebeurt er wel iets op je werk, waar je vrolijk van wordt.
Die momentjes moet je goed onthouden.
Gisterenavond merkte ik dat de duurloop van dinsdag nog in de benen zat.
Vanmiddag om 1 uur is dat niet veel beter.
Ik ga een intervaltraining doen van 5 keer 1000 m. op het saaie fietspad langs de Provinciale weg.
Ruim een kwartier inlopen, waarbij de benen al protesteren. Heel relaxed wat loswerk-oefeningen gedaan en dan de stopwatch op een tempo van 4 min. 30 gezet. Da's een stuk langzamer dan vorige week.
Ondanks de zware benen kan ik dit "rustige" tempo wel aan. De eerste kilometers gaan in 4.24 en 4.25.
Als ik voor de 3e keer langs de moskee ren, hoor ik de oproep tot gebed uit de luidspreker. Heb je geen mp3-speler meegenomen, krijg je toch nog even wat muziek te horen. Die 3e kilometer gaat ook gelijk in 4.20.
De laatste 1000-jes loop ik weer in 4.25 en dat gaat een stuk makkelijker dan de eerste twee.
Na 65 minuten zit de training er op.
Morgenavond een intervaltraining met groep 2: 4 keer 3 x 300 m. Ik heb er nu al zin in.
doe ik vandaag een lange duurloop van 21 km. Ik loop nagenoeg hetzelfde rondje maar dan in tegenovergestelde richting. Ik moet dus eerst het centrum van Delft door.
Dat geeft me wel de gelegenheid om op de Markt voor het Stadhuis mijn warming-up te doen. Als ik daarmee klaar ben, druk ik de stopwatch in en loop richting Nootdorp.
Ik heb geen water bij me; de enige ballast zijn de mp3-speler en de hartslagmeter. Als ik er na 10 minuten op kijk geeft-ie 155 bpm aan. Ik ga wat rustiger lopen en probeer rond de 150 te blijven. De volgende 3 kwartier kijk ik niet meer op de hartslagmeter.
Het miezert af en toe een beetje en er staat een fris windje. Als ik op de Kruithuisweg de wind vol tegen heb, loopt mijn hartslag op richting 160.
Op weg naar Schipluiden loop ik een paar honderd meter door de berm van het fietspad over zachte ondergrond. Da's lekker voor de spieren en knieën.
De laatste 20 minuten heb ik wind mee. Geen afkoeling meer door de tegenwind, de hartslag komt weer op 160. Na 2 uur 5 minuten ben ik weer bij mijn huis. Gemiddelde hartslag: 154 bpm.
De film gaat over een door en door slechte stuntman Mike, gespeeld door Kurt Russell.
Stuntman Mike heeft het als een aasgier voorzien op jonge vrouwen, die onbezorgd genieten van het wilde leven.
Hij achtervolgt de vrouwen en dringt zich dan langzaam op. Hij is net charmant of eng genoeg om de belangstelling van de vrouwen te wekken. Hij is niet te vertrouwen, maar dat vinden vrouwen juist wel een beetje spannend.
Deathproof gaat ook over auto's. Hard scheuren en achtervolgen is de specialiteit van de stuntman. Liefhebbers van achtervolgingen en auto-stunts mogen deze film niet overslaan.
Om de film te laten lijken op een oude jaren 70 B-film, zijn er allerlei effecten en foutjes toegevoegd.
Ik vind dat een beetje overdadig. Deathproof is ook erg geweldadig, maar niet zo erg als No country for old men bijvoorbeeld.
Ik heb zelf geen rijbewijs. Na deze film waarin auto’s als moordwapens worden gebruikt, weet ik weer precies waarom.
Tarantino weet net als Fellini allerlei scenes te verzinnen om mooie vrouwen in sexy poses te kunnen filmen. Ook in Deathproof kom je als liefhebber weer aan je trekken: voorover gebogen strakke broeken, een onschuldig ogende cheerleader, maar ook stoere dominante vrouwen.
Kortom ik heb me ook zonder Bettie prima vermaakt op de achterste rij in Filmhuis Lumen.
De gitarist die je vorige week moest herkennen was Frank Zappa.
Het fragmentje van Yo Mama kun je nog steeds beluisteren (klik hier) en het staat op Sheik Yerbouti.
Ik vind dat een van de mooiste stukjes rotherrie die ik ooit gehoord heb.
De nieuwe opgave is een videoclipje.
Welke band zie je hieronder optreden ?
Bonusvraag:
Op het eind van het fragment improviseert de band een stukje van een gouwe ouwe van een Nederlandse band.
Hoe heet die band en die gouwe ouwe ?
Het is een lange werkdag vandaag. Om 7 uur beginnen, mekkerende collega's, te veel tegelijk willen doen ..... je kent dat wel.
Als ik om kwart over tien aan de koffie zit, denk ik aan de training van vanavond: lekker hardlopen in de buitenlucht.
Die gedachte houdt me de lange werkdag tot tien over 6 op de been.
We lopen vanavond met zijn 8-en. Op het schema staat 15 keer 200 m. en het is een heerlijke zomeravond.
De 200-jes loop ik samen met Ria en Erik in 50 sec. en soms ietsje sneller.
Op de weilanden ligt vers gemaaid gras te geuren. De zon gaat langzaam onder. Het tempo is een makkie.
De laatste 200 m. lopen Erik en ik in 38 sec.
Na de training blijf ik met 2 loopmaatjes over: trainer Koos en lange Hans. Met zijn 3-en zijn we goed voor bijna 60 jaar loopervaring.
In de kantine wordt tegenwoordig alleen nog maar tapbier verkocht en dat is eigenljk ook lekkerder.
Om 10 uur fiets ik met Koos naar huis; langs het terrein waar Westerpop zich afspeelt.
Vanavond treden daar Delftse bandjes op. Morgenavond, na opnieuw een lange werkdag, ga ik daar nog even luisteren naar Claw Boys Claw en vele anderen.
Dit zinnetje komt uit het boekje van Harm Kuipers dat ik van Runningman Leo geleend heb. Het is de basis van ieder trainingsprogramma.
Als je veel lange duurlopen doet, dan word je daar vanzelf goed in: ze kosten je steeds minder moeite.
Mijn lange duurloop van vandaag gaat via Schipluiden (achter de Golfbaan langs), Abtswoude, de TU-wijk, Delfgauw en terug via de Brasserkade en het centrum van Delft.
Dit rondje staat al op runnersworldroutes en is 21 km. lang.
Mijn trainingsgroep (groep 2) zal vanavond een deel van dit rondje ook lopen, maar dan in tegengestelde richting. Trainer Koos heeft een schema gemaakt voor de halve marathon van Etten-Leur en daar horen ook lange duurlopen bij.
Ik doe 2 uur en 5 minuten over de 21 km. en het gaat me makkelijker af dan een paar weken geleden. De hartslag blijft lager (gem. 151 bpm) en ik heb geen pijntjes meer in knieën en bovenbenen (nieuwe schoenen !!!).
Ik doe deze duurlopen zonder drinken of gelletjes mee te nemen. Ik wil dat het lijf zuinig leert omgaan met water en ook andere brandstof leert gebruiken dan de opgeslagen koolhydraten (vet dus).
Wat je oefent, daar word je goed in.
Hopelijk reageert mijn lichaam op dit soort duurlopen door meer koolhydraten op te slaan. Voor de tweedaagse Vechtdalmarathon heb ik een grote reservetank nodig.
Ligt het aan mijn nieuwe schoenen ?
Gaat het allemaal makkelijk omdat ik in goede conditie ben ?
Of ben ik gewoon blij dat ik al maandenlang niet geblesseerd ben ?
Ook na deze lange werkdag wil ik erg graag een uurtje hardlopen: op het schema staat een intervaltraining van 4 keer 1000 m.
Ik kies niet voor het fietspad naast de Provinciale weg waar ik normaal intervaltraining doe, maar ik ga naar de Delftse Hout.
Het is 20 minuten inlopen en dat gaat eigenlijk iets te hard. Voor de rek- en strekoefeningen neem ik wat langer de tijd; de hartslag even laten zakken.
Ik wil de kilometers lopen tussen 4.20 en 4.30 en zet de stopwatch op 27 sec. De eerste kilometer loop ik op het 1600 m. parkoers in 4 min. 15.
Na 300 m. dribbelen loop ik terug over de Tweemolentjeskade: de laatste kilometer van het Kopjesloop-parkoers: 4.17.
De 3e en 4e kilometer gaan nog sneller: 4.08 en 4.10 .
Het gaat allemaal heel makkelijk en in een rustig tempo jog ik weer terug naar huis.
Het kan bloedverziekend heet zijn bij de Bradelierloop, maar vandaag is het heerlijk weer om hard te lopen. Als ik naar De Lier fiets, staat er een fris windje uit het westen, de zon schijnt en het is een graad of 20. De lucht is helder, ik kan de molen van Wateringen zien draaien en daarachter de Haagse flats.
Ik ga de 10km. lopen om te wennen aan de nieuwe schoenen: ik ga niet voluit, het is maar een tussenwedstrijd op weg naar de Vechtdalmarathon.
Ik verwacht een eindtijd tussen de 45 en 50 min.
Er lopen veel Koplopers mee, overal zie ik de bekende zwart-witte clubtenue's. Er staan ook veel Koplopers tussen de toeschouwers langs de kant.
Ik start rustig: ik maak een praatje met Jacob v.d. Spek en blijf rustig hangen achter een paar mooie damesbillen. Ik loop heerlijk op de nieuwe schoenen en neem me voor om vandaag een negatieve split te gaan lopen: de tweede 5 km. sneller dan de eerste 5.
Mijn tussentijd op 3 km. is 13 min. 52. Ik begin maar eens wat mensen in te halen.
Na de eerste ronde van 5 km. klok ik precies 23 minuten. Ik schroef het tempo op en loop de 6e km. in 4 min 19. Bij 7,5 km. haal ik Koploopster Elleke in: ze heeft het zwaar en pikt niet bij mij aan. Na 8 km. krijg ik Wim Remmerswaal, een loper uit mijn trainingsgroep in het vizier. Ik tik hem op de schouder en ga hem voorbij.
"Heb je nog wat over" ,vraagt hij.
"Ja, ik heb nog wat over" en loop langzaam bij hem weg.
In de verte zie ik Koploopster Elke voor me. Ik zet een eindsprint in, maar Elke ook: ze finisht 15 seconden voor mij. Ik loop de laatste kilometer in 4 min. 10 en finish na precies 45 minuten. De negatieve split is een feit: 22 min. over de tweede 5. UITSLAGEN
Na een douche moet ik in de kantine erg lang wachten bij de bar; ik ben niet zo goed in voordringen.
Het ijskoude pilsje smaakt daardoor extra lekker.
In een lichte roes van het hardlopen en het biertje fiets ik naar huis.
Mooie wedstrijd, op het gemak naar een mooie tijd, ik ben lekker in vorm.
Ik was op zoek naar nieuwe hardloopmuziek voor op mijn mp3-speler en herinnerde mij de muziek die ik in de jaren 80 op mijn walkman luisterde.
Gauw naar DOK gegaan en wat CD's geleend.
Tijdens mijn volgende lang duurloop zal ik kunnen genieten van een van de beste gitaristen die ooit op aarde rondliepen.
Er zijn geen Oscars of Nobelprijzen voor gitaristen, maar als ze bestonden had deze man er zeker een paar verdiend.
En hij had waarschijnlijk geweigerd om ze op te komen halen.
Wie speelt de gitaar solo die je hieronder kunt beluisteren ?
Ik heb veel plezier gehad van mijn oude Sauconies. Elf maanden lang hebben ze me gebracht waar ik naar toe wilde. Nu liggen ze eenzaam in de bijkeuken, te wachten tot weer eens ga trainen op het crossparkoers.
Normaal doe ik mnaar 9 maanden met een paar schoenen, maar vanwege hielspoor afgelopen winter, gingen deze Sauconies wat langer mee.
Dinsdag heb ik nieuwe Sauconies gekocht: Progrid Jazz 12. Rob van Runnersworld heeft de oude schoenen nog even geïnspecteerd en concludeerde dat ze op zijn. Samen hebben we nog even gekeken naar mijn loopstijl: ik land op de buitenkant van de hiel en rol pas laat naar het midden van de voorvoet. De schoenen slijten aan de buitenkant het hardst.
Gisterenavond de IHG-training al met de nieuwe schoenen gedaan.
Vanavond rustig een kort rondje van 45 minuten gelopen. Dan maar geen intervaltraining deze week.
De muziek die ik onderweg luisterde, was geen jazz, maar kwam uit de folder Tool / A Perfect Circle.
Een van de beste films die ik gezien heb is Brazil van Terry Gilliam.
In die film wordt een humoristisch beeld geschetst van een toekomstige samenleving a la "1984".
In de film Brazil worden tegenstanders van de regering opgepakt door de geheime politie, verhoord en gemarteld.
Rendition (uit 2007) draait om datzelfde thema.
Anwar El-Ibrahimi, een Egyptenaar de al 20 jaar in de VS woont, wordt bij terugkomst in de VS aangehouden. Met een geheime vlucht wordt-ie naar Noord-Afrika gebracht en daar ondervraagd en gemarteld.
De CIA mag van de Amerikaanse regering overal ter wereld verdachte mensen (terroristen ?) oppakken, ontvoeren en ondervragen. Deze procedure heet "Extraordinary Rendition".
In Nederland is 2 jaar terug ook ophef geweest over deze geheime CIA-vluchten.
Rendition is ondanks het gruwelijke verhaal een mooie film. De muziek is mooi, het verhaal wordt mooi in beelden gevat.
De acteurs spelen hun rol met verve. Ik vond alleen Meryl Streep een beetje gemaakt overkomen en ik was al geen fan van haar.
De boodschap in Rendition is dat martelen zinloos is en geen betrouwbare informatie oplevert.
Anwar schreeuwt in een martelscene uit: "Zeg maar wat ik zeggen moet".
Na de volgende marteling verzint-ie een verhaal over zijn betrokkenheid bij het terrorisme om het martelen maar te laten stoppen.
Deskundigen bevestigen dit: als je mensen martelt zullen ze alles bekennen wat de ondervragers willen horen.
In april schreef ik hier over Dennis van der Geest en Grim Vuijsters. De populaire van der Geest was aangewezen om naar de Olympische Spelen te gaan, maar de totaal onbekende Vuijsters leek de betere judoka. In een kort geding werd een beslissend tweegevecht voorgesteld, maar dat is er niet van gekomen.Uiteindelijk is Van der Geest gewoon naar de Spelen gegaan.
Maar we zien Dennis van der Geest meer in de reclame dan op de judomat en ik vermoed een complot.
De uitzendingen van de Olympische Spelen op Nederland 1 worden mogelijk gemaakt door sponsoring door Unilever.
De multinational doet dat niet voor niks. Vrijwel ieder uitzending wordt voorafgegaan en besloten met een reclame-spotje waarin judoka Dennis van der Geest effe snel een maaltijd in elkaar wokt met wat produkten van Unilever-dochter Conimex.
Ik denk dat de hele reclamecampagne al klaar lag toen Vuijsters de Olympische deelname van topkok Dennis aanvocht.
Unilever had natuurlijk geen zin om een nieuw wok-spotje op te nemen met de onbekende Vuijsters.
De judobond, de selectiecommissie (met daarin vader van der Geest) en de rechter besloten uiteindelijk dat Dennis van der Geest ondanks een lagere klassering op de wereldranglijst naar de Olympsche Spelen mocht.
Vuijsters boos en teleurgesteld. Maar Unilever blij en de NOS blij.
Het spotje met bekende Nederlander van der Geest zal deze week nog tot vervelens toe te zien zijn.
En Unilever zal over 4 jaar de Olympische uitzendingen opnieuw sponsoren.
In de zomer van 1974 liep Jan Knippenberg van Hoek van Holland naar Stockholm: 1600 km. in 18 dagen.
Vanmorgen loop ik van Hoek van Holland terug naar Delft.
Mijn tweede rendropping zoals Rencapy het noemt. Met het openbaar vervoer ergens naar toe en dan hardlopend terug.
Vanaf het station Hoek van Holland Haven is het eerst een beetje zoeken, maar na een tijdje vind ik een fietspad dat me buiten het dorp brengt.
Via de Nieuwlandse Dijk en de Nieuwelaan kom ik bij de Maasdijk uit. Ik ga rechtsaf richting Maassluis.
Ik passeer het dorpje Heenweg en kom even later bij uitspanning De Bosrand. Als ik heel langgeleden met mijn broer een dagje op de fiets naar het strand was geweest pauzeerden we hier altijd voor een ijsje of een glas fris.
Even verderop Oranjedijk en de Keersluis. Hier heb ik vaker gelopen: bij de Jan Knijnenburgloop en bij de Biesheuvelloop. Ik steek over en vervolg mijn route richting de Lier. Het gaat makkelijker dan afgelopen dinsdag en de hartslag ligt tussen 150 en 156.
Oversteken bij Westerlee en na 500 m. linksaf over de Kijckerweg.
A.s. zaterdag zal ik weer in de Lier lopen, want dan is de Bradelierloop.
De afstand op de bordjes richting Delft daalt, nog maar 7 km. De lange rechte weg van de Lier naar Den Hoorn is saai en ik word wat vermoeider. De hartslag komt weer op de 160, het wordt warmer en mijn shirtje is doorweekt van het zweet.
Ik heb een briefje van 5 euro bij me en overweeg even om bij snackbar de Pitstop een blikje fris te kopen. Het is nog maar 2 kilometer en ik besluit die 5 euro vanmiddag pas uit te geven ..... aan een groot glas koud bier op de Beestenmarkt.
De gedachte aan koud bier geeft me de energie die ik nodig heb voor het laatste stukje naar huis.
Na 1 uur 47 min. druk ik de stopwatch in en wandel de laatste 200 m. naar huis.
Gemiddelde hartslag: 154 bpm.
Gelopen afstand volgens runnersworldroutes 19 km.
De Talking Heads hebben prachtige muziek gemaakt. Niet alleen op hun platen, maar ook in levende lijve waren ze indrukwekkend.
Op Dailymotion vond ik een opname van een concert.
De Heads spelen het nummer "Born under punches".
Afrikaanse ritmes, meerstemmige zang, mysterieuze gitaar-riffs, twee bassisten.
De live-versie is toch heel anders de versie die op de plaat gekomen is.
Op donderdagmorgen staat een intervaltraining op het schema. Een pyramidetraining van 2 keer 200 - 400 - 600 - 800.
Ik begin met 12 minuten inlopen. De benen voelen niet goed; niet hersteld van de lange duurloop, of het meelopen met de instroom / herstelgroep op woensdagavond was teveel van het goede. Ik sla de pyramide over en hobbel weer terug naar huis.
Ik heb de afgelopen jaren toch geleerd om te luisteren naar de signalen van mijn lichaam.
Op vrijdagavond kan ik weer meetrainen met mijn eigen groep, gezellig. Loopmaatje Peter is er ook weer eens bij.
Na het inlopen, warming-up en de buikspieroefeningen in het gras doen we 3 lange versnellingen. Daarna wacht er nog 12 keer 200 meter asfalt.
Het is een prachtige avond. Er is geen enkele wolk te zien en de laagstaande zon schijnt ons in het gezicht.
Ik loop de 200-jes samen met Heidi en Esther in 48 sec. En soms in 47. En een enkele keer in 46 sec.
Het gaat me makkelijk af, de benen protesteren geen moment.
Lekker ontspannen uitlopen. Lekker douchen en daarna nog een biertje drinken met degenen die blijven hangen.
Tegen tienen ga ik naar huis, Heidi fietst gezellig een stukje mee.
Het is volle maan, het was een prachtige welbestede avond.
Bij de Olympische Spelen valt het pas op hoe saai voetbal eigenlijk is.
Twee keer 45 minuten kijken en dan maar 1 of 2 doelpunten zien, die vaak ontstaan uit dode spelmomenten.
In een hockeywedstrijd gebeurt veel meer en omdat de speeltijd maar 2 x 35 minuten is, ligt het tempo ook hoger.
Wat kun je verzinnen om voetbal sneller en interessanter te maken ?
Ik heb een aantal ideeën:
1. onbeperkt wisselen, net als bij hockey en basketbal.
Een trainer kan bij een tegendoelpunt in 30 sec. de hele tactiek met 4 wissels wijzigen. Spel wordt niet stilgelegd bij wisselen.
Spelers kunnen, als ze hersteld, zijn opnieuw worden ingezet.
2. afschaffen van buitenspel en grensrechters.
Geen discussies meer over grensgevallen.
3. geen extra tijd meer bijtrekken.
Na 2 x 45 min. (of 35 min.) gaat de toeter en is het gewoon voorbij. De 4e official kan het wisselen controleren.
4. tijdstraf invoeren bij gele kaart.
Bij een gele kaart moet een speler er 5 minuten uit en mag niet vervangen worden. Twee of drie gele kaarten in korte tijd maken het team erg kwetsbaar.
5. aftrappen als bij waterpolo: alle spelers achter de doellijn.
Bij het fluitsignaal mag je gaan rennen en wie het eerst bij de bal is heeft hem. Na een doelpunt wordt er gewoon een doeltrap genomen. 6. shirtjes zonder mouwen (in elk geval in de zomermaanden)
Ziet er gewoon veel beter uit.
Het gaat niet makkelijk vanmorgen. Na 10 minuutjes inlopen en wat rekoefeningen druk ik de stopwatch in voor een lange duurloop.
De bedoeling is om de hartslag rond de 150 bpm te houden, maar dat lukt me niet. Tijdens het klimmetje naar de Kruithuisbrug zie ik al de 160 op de stopwatch verschijnen. Sommige lopers gaan dan denken dat er iets mankeert aan de hartslagmeter. Ik denk dat ik zelf niet helemaal 100% ben.
Het is wel lekker loopweer: fris windje en af en toe wat verkoelende miezerregen. Mede door die regen is het erg rustig in het Midden-Delfland.
Om aan de 100 min. te komen moet ik wat extra lusjes maken in mijn vaste rondje Golfbaan. Ik loop een stukje richting Vlaardingen en keer na 57 minuten lopen om.
De hartslag blijft nu bijna constant boven de 160.
Zoals afgesproken komt Bettie mij tegemoet fietsen. De laatste 25 minuten fietst ze met mij mee. Het is erg lang geleden dat ze me op de fiets begeleidde; het is vandaag een welkome afleiding. Halverwege de van Schoonhovenstraat verspringt de stopwatch naar 1 uur 40 min.: het zit erop.
Als ik door de achterdeur naar binnenstap barst er een plensbui los; net op tijd.
Heel lang geleden zag ik op TV de film "Les Caribiniers" van Jean-Luc Godard.
Twee boeren worden tijdens een oorlog gerecruteerd en je volgt hun belevenissen als soldaat. Na verloop van tijd krijgen ze door dat ze met hun wapens alles gedaan kunnen krijgen van de ongewapende burgers. Ze stelen, ze mishandelen mensen en ze misbruiken vrouwen.
Misschien heb ik toen al besloten om nooit het leger in te gaan.
We kennen allemaal wel de namen van plaatsen waar soldaten over de schreef gingen en walgelijke misdaden begingen: Oradour, My Lai, Sabra en Shatila.
De film "Redacted" van Brian de Palma gaat over een soortgelijk incident in Samarra in Irak.
Amerikaanse soldaten verloren een strijdmakker en namen gruwelijk wraak op een gezin in de wijk die ze bewaakten.
De soldaten zitten in een land waar ze niet willen zijn en ze moeten dingen doen die ze niet willen doen; ze willen zo gauw mogelijk terug naar huis.
Het lukt me niet om sympathie voor de soldaten op te brengen: vroeg in de film schieten ze al een zwangere vrouw dood. Bovendien zijn een paar soldaten lompe, onbeschofte boerenhufters met racistische ideeën.
Nadat hun sergeant bij een aanslag omkomt, gaan de boerenhufters door het lint. Hun collega's durven ze niet tegen te houden. Bij de walgelijke scenes die volgen, loop ik bijna de zaal uit.
Ik kijk de film toch af. De daders worden gepakt en gestraft. De anderen zijn getraumatiseerd en moeten maar leren leven met de gruwelijkheden die ze hebben laten gebeuren. Ik had na deze film een hele vieze smaak in de mond, die niet eenvoudig was weg te spoelen.
Ik raad iedereen af om naar deze film te gaan, ook al kreeg Brian de Palma in Venetie de Zilveren Leeuw voor zijn regie.
Wat je via het TV-journaal over oorogsmisdaden te zien krijgt, is erg genoeg.
laat ik voor wat-ie is.
Vandaag ga ik niet het onderste uit de kan halen, er zijn belangrijkere doelen.
Het is voor mij de 3e Kerkpolderloop van deze zomer en ik zie ook Haagse Fred weer aan de start.
Er staat veel wind en tijdens het inlopen voelen de benen nog wat vermoeid: ik zal wel zien hoe hard het gaat.
Ik begin vrij rustig, maar na 200 m. is de vermoeidheid weg uit de benen en loop ik naar de dame met de paardestaart die voor me uitsnelt.
Ik ga er langs en richt me op de volgende paardestaart. Na 700 m. slaan we linksaf en krijgen we tegenwind. Ik houd de paardestaart uit de wind en lever de jongedame na ongeveer 1 km. af bij een groepje van 4 lopers.
Ik ga voor het groepje lopen en zoek naar een volgend mikpunt. De paardestaarten zijn op; ik ga op jacht naar Kees. Drop en drover tegen de wind in. Net voor de 2 km. haal ik de volgende loper in. Nu zie ik het gele shirt van Fred voor me. Nu komt er een lang stuk rechte weg waar we wind mee heben. Ik concentreer me op mooi lopen en dan ga je vanzelf wat harder. Fred moet er aan geloven en ook het groepje lopers voor hem.
Bij de 4 km. zie ik 17.38 op mijn stopwatch. Een jonge knul haalt me met gemak in, hij heeft zijn krachten goed verdeeld.
In de laatste 500 m. zie ik weer een paardestaart voor me uitlopen.
De dame heeft nog een eindsprint, ik heb alleen een zuurstofschuld.
Mijn eindtijd wordt 21.54 en dat is sneller dan ik vantevoren had ingeschat.
Kan ik eindelijk weer eens met mijn eigen groep meetrainen, ben ik de enige die op komt dagen.
Kennelijk zijn er zoveel mensen op vakantie, dat de training voor deze vrijdagavond afgeblazen is.
Geen nood, ik kan ook met groep 3 mee. O.l.v. trainer Victor doe ik met 4 andere heren een rustige training.
Inlopen naar de Delfse Hout, een korte warming-up en 3 lange steigerungen. Dan beginnen we aan het programma: 6 x 800 m. in wisseltempo.
De eerste 500 m. lopen we rustig, 30 sec. per 100 m.
Dan 200 m. op 28 sec. en de laatste 100 m. versnellen naar eigen behoefte.
In de laatste 100 m. laat ik me een beetje gek maken door Karel. Ze gaan steeds sneller en uiteindelijk lopen we die laatste hectometer in 20 sec.
Het is nog een heel stuk terug naar het clubhuis en Victor neemt ruim de tijd voor de rek- en strek-oefeningen na afloop.
Volgende week weer met groep 2 meetrainen.
En zondag naar de Kerkpolderloop.
Afgelopen week waren we op vakantie in Mierlo. Ik had vantevoren al uitgezocht of ik daar nog een lange duurloop kon gaan doen. De Strabrechtse Heide leek me een heel mooie omgeving voor de 100 minuten die er op het schema staan.
Op dinsdagmorgen is het nog bewolkt en niet zo warm. Ik vertrek vanaf het Wolfsven en steek de weg over. Ik loop 10 min. door het bos aan de overkant en kom dan fietsknooppunt 86 tegen. Dat hebben ze goed geregeld in Brabant: een mooi netwerk gemaakt van fietsroutes. Ik kijk op het kaartje en stippel een route uit via knooppunt 87, 88 en 96.
Eerst moet ik de A57 oversteken. Zo'n snelweg is een onverkomenlijke barriere in het landschap, maar voor fietsers en hardlopers zijn er gelukkig viaducten gemaakt. Dan kom ik op de heide en loop ik verder in de voetstappen van M@urice en vele andere hardlopers uit deze omgeving.
Ik wissel af en toe tussen het verharde fietspad en het zachtere wandelpad ernaast. Ik groet de hardlopers die ik tegenkom.
Na iets meer dan 45 min. keer ik om en loop dezelfde weg terug. Voor mij uit loopt een van de lopers die ik eerder tegengekomen ben. Als ik hem inhaal, minder ik vaart en loop een kwartiertje met hem op. Lekker rustig, de hartslag zakt naar 143. Hij is inmiddels gestopt met werken, maar het kriebelt en hij gaat toch weer op zoek naar (vrijwilligers)werk.
Hij kent de heide op zijn duimpje en vertelt over de plannen om een autoweg an te leggen door dit natuurgebied. Tot nu toe is dat met succes tegengehouden.
Hij stopt en wandelt terug naar Geldrop. Ik ga rechtsaf richting Mierlo.
De zon komt door en in de laatste 10 minuten begin ik nog behoorlijk te zweten. Na precies 1 uur en 40 min. ben ik terug bij ons vakantiehuisje. Een beetje moe, een beetje stram, maar drijfnat van het zweet.
Zou er ook een loop over de Strabrechtse Heide worden gehouden ?
Eens navragen bij M@urice.
Waarom zijn er bij de Olympische Spelen geen gemengde estafette-teams ?
Er is wel 4 x 100 m. voor mannen en 4 x 100 m. voor vrouwen.
Maar waarom geen 4 x 100 m. voor gemengde teams met daarin 2 mannen en 2 vrouwen ?
Dan zou het Amerikaanse 4 x 100 m. team er bijvoorbeeld als volgt uit kunnen zien: Tyson Gay, Darvis Patton, Lauryn Williams en Torri Edwards.
Zo zou je ook bij het zwemmen gemengde estafette teams kunnen maken: Pieter van den Hoogeband in hetzelfde gouden team als Marleen Veldhuis.
En nu ik toch bezig ben, wil ik gelijk ook bij het roeien gemengde boten invoeren.
Gemengde estafette-teams hebben wel een paar voordelen:
- nivellering in de sport: landen met alleen snelle vrouwen kunnen het nog een heel eind schoppen
- emancipatie: bonden zullen meer tijd en geld gaan besteden aan vrouwen
- opheffen van vrouwenonderdrukking in de sport en bevordering van deelname van vrouwen in landen waar dat tegengewerkt wordt.
Ik zal eens een mooie brief sturen naar Erica Terpstra en naar Willem-Alexander van het IOC.
De bedoeling was om net als vorige week de Kerkpolderloop in een behoorlijk tempo te lopen, maar niet voluit.
Maar als het lekker gaat en je komt de eerste kilometer door in 4 min. 10 .... dan denk je: als ik zo doorloop, kan ik binnen de 21 minuten finishen.
Ik loop de volgende kilometer telkens naar de loper voor me, blijf er even achter hangen en ga er dan langs. Z0 loop ik redelijk beschut voor de tegenwind.
Ik sluit aan bij Paul en maak even een praatje. Ik mis het bordje van 2 km. en ik loop met een andere loper weg bij Paul.
Net voor de 3 km. haal ik Ruud in en ga er even later voorbij.
De tussentijd op 3 km. is 12.37. Een tijd onder de 21 zit er niet meer in. De man met wie ik samenloop, ziet het nog wel zitten en hij neemt een voorsprong van 20 meter. De 4e kilometer gaat in 4.16.
Als ik aan de laatste 400 m. begin, verhoog ik het tempo. Ik haal 2 lopers in en loop weer in op mijn loopmaatje van de eerste 3 km.
De tijdwaarnemer roept 20.57 als loopmaatje over de finish gaat.
Bij mijn finish klinkt 21.01.
De laatste kilometer ging in 4 min. 8 sec.
Jammer van die 2 seconden, maar ik ben heel tevreden met mijn vlakke tussentijden.
Vanmorgen langs de provinciale weg de intervaltraining van vrijdagavond afgewerkt.
Na 15 minuten inlopen en wat rekken, 5 x 400 en 5 x 200 gedaan. Mijn stopwatch stond nog op 26 sec. dus heb ik dat tempo maar aangehouden.
Het was een makkie.
Zondag ga ik weer naar de Kerkpolderloop. Ik loop dan niet voluit, maar met 1 of 2 vingers in de neus. De 5 km. start om 10.15 u.
De nieuwe muziekquiz is een vrolijk melodietje van een vreemde groep uit een ver buitenland.
.... voor Britt Das.
Britt begon op 8 augustus vorig jaar aan een wandeltocht van Amsterdam naar Tibet.
Het was haar bedoeling om over een week, op 8 augustus, in Lhasa aan te komen. Dat gaat haar niet lukken, helaas. Ze wilde met deze wandeltocht aandacht vragen voor de onderdrukking van het Tibetaanse volk door het grote buurland China. Sinds 1950 wordt het land door Chinese troepen bezet gehouden en wordt Tibet langzaam geannexeerd tot een provincie van China.
Op de engelstalige website "Footprints for Freedom" vind je meer informatie over het waarom van deze bijzondere onderneming. Op de website van Volkskrantreizen houdt Britt zelf een dagboek bij. Daar kun je lezen waar ze nu is en wat ze onderweg allemaal heeft meegemaakt.
Ik vind het een gedurfde onderneming en een prachtige prestatie.
Het is warm, 's morgens vroeg al. Toch ga ik op deze hondsdag een intervaltraining afwerken.
Op het schema staat 5 keer 800 m. en ik ben van plan het rustig aan te doen.
Na 20 min. inlopen rek ik de spieren die belangrijk zijn voor het hardlopen, quadriceps, hamstrings en kuiten. Zonder versnellingen of steigerungen begin ik aan de 800-jes.
Ik druk de stopwatch in en zal wel zien wel tempo de benen vandaag kunnen opbrengen.
De eerste 800 m. gaan in 3 min. 25. Na 300 m. dribbelpauze loop ik de tweede 800 m. in 3 min. 23. Dat betekent een tempo van 25 a 26 sec. per 100 m.
Ik zet de stopwatch nu op 26 sec. en loop de rest van de training in dat tempo.
Na de 3e 800 m. zeggen de bovenbenen: "bekijk het maar, we willen niet verder." Maar de quadriceps zijn niet de baas en ik maak het hele programma af.
Makkelijk gaat dat niet. Door de neus ademhalen is niet genoeg, de mond wordt wijd opengesperd.
Ik wandel, dribbel terug naar huis. Ik ben nog net geen 60 minuten weggeweest.
Het zweet loopt langs mijn armen en mijn rug.
Geinspireerd door Jan Knippenberg doe ik deze week mijn lange duurloop op een andere manier.
Ik heb bij Rencapy ook wel eens gelezen dat hij naar een bepaalde plek reist en daarvandaan terug naar huis loopt. Dat wil ik ook eens proberen.
Ik ga met de tram naar Scheveningen en ik neem mee: mijn mobiel, een strippenkaart, een briefje van 5 euro en een flesje water.
Onderweg naar Scheveningen drink ik het meeste water op.
Als ik op de Havenkade uitstap, gebruik ik het laatste beetje water om de borstband van de hartslagmeter nat te maken.
Jan Knippenberg heeft waarschijnlijk nooit met een hartslagmeter gelopen. En al helemaal niet met een mp3-speler zoals ik.
Om één uur begin in een rustig tempo (< 150 bpm) aan de weg terug naar huis.
Ik volg de route die ik een paar maanden terug met Leo gelopen heb, via de haven en Duindorp de duinen in.
Lekker rustig volg ik het doorgaande fietspad en ik sla linksaf bij het bordje Savornin Lohmanpad.
Hier verlaat ik de duinen en via de Thorbeckelaan, en de Volendamlaan, kom ik in de Driebergenstraat.
Even oversteken en dan langs het Zuiderpark. Voor de afwisseling loop ik even een paar honderd meter over het gras.
Als ik Rijswijk binnenloop, klaart het wat op. Het wordt warmer en benauwd. Mijn hartslag loopt op tot 160 bpm.
Na anderhalf uur lopen wandel ik even 2 minuten. Dan pak ik het tempo weer op en loop het laatste stukje naar Delft.
Na 1 uur 46 ben ik weer thuis en plof naast Bettie neer in een tuinstoel.
Ik ga dit vaker doen als afwisseling met de vaste duurlooprondjes.
De mens als duurloper gaat vooral over lange-afstandlopers; ultralopers, zoals Jan Knippenberg er zelf een was.
Maar dat onderwerp wordt dan ook van alle kanten belicht.
In dit boek probeert Knippenberg uit te leggen dat de mens zich tijdens de evolutie heeft aangepast om lange afstanden te lopen of te rennen.
Waarschijnlijk hebben onze voorouders op de Afrikaanse steppes prooidieren zo lang achtervolgd dat ze tenslotte omvielen van vermoeidheid en als prooi konden worden overmeesterd. Snelheid was niet het belangrijkste, maar uithoudingsvermogen.
In Afrika, Azië en Zuid-Amerika zijn nog steeds stammen die rituele langeafstandlopen houden, waarbij het niet gaat om de snelste loper of nieuwe records, maar om de lopers en de afgelegde route.
Vanmorgen doe ik geen duurloop, maar ik kies voor de 5 km. Kerkpolderloop.
Tijdens het kwartiertje inlopen van huis naar de start warm ik al aardig op. Wat heet, het zweet breekt me uit. Ik besluit om niet voluit te gaan, maar er een tempoduurloop van te maken.
Na de start loop ik eerst een stukje mee met Andre. Ik kan eigenlijk wel iets harder en sluip bij hem weg.
Na 1 km. in een rustig ontspannen tempo klok ik 4 min. 29. en ik ga proberen dit tempo vast te houden. Cultuurbarbaar Fred staat langs het parkoers foto's te maken.
De tweede kilometer gaat in 4.28. Maar de derde kilometer wordt het zwaar: er lijkt geen einde aan te komen. Het tempo is echter nog steeds constant: 4.27.
Henk is weer een duurloopje aan het doen en ik begroet hem met een highfive. Op het fietspad ligt nieuw asfalt. Het is pikzwart en weerkaatst de warmte van de zon.
De laatste 2 kilometer gaan weer makkelijk en ik finish in 22 min. 12. Een stuk sneller dan ik vooraf gedacht had en heel constant gelopen.
bij de finish
Ik neem 3 bekers water en praat nog wat na met clubgenoten.
Als de laatste lopers gefinisht zijn loop ik met Fred mee naar de bushalte. Daarvandaan jog ik rustig terug naar huis, terwijl onheilspellende donderwolken aan de horizon langzaam opstijgen om de zon te verduisteren.
Iedereen kent het verhaal van de krekel en de mier.
De mier werkte de hele zomer keihard en bereidde zich voor op de winter.Hij verzamelde voedsel en bouwde een stevige, warme mierenhoop.
Bettie en ik werken soms ook hard, maar de afgelopen 3 dagen waren we even krekels.
We zijn 3 daagjes naar Egmond aan Zee geweest en hebben het er goed van genomen.
Overdag in de zon op het strand of achter een verfrissend drankje.
's Nachts in een luxe hotelkamer.
Je gaat niet naar Egmond zonder je hardloopschoenen, maar ik heb ze niet aangehad.
Ik heb 20 minuutjes over het strand langs de vloedlijn gerend, op blote voeten.
Dat vind ik heerlijk om te doen, maar of hardlopen zonder corrigerende zooltjes nou zo goed is voor mijn voeten .....
Na een lange werkdag even ontspannen.
Ik kan natuurlijk op de bank gaan zitten en met de koptelefoon op muziek gaan luisteren.
Maar ik kan ook mijn Sauconies aandoen, de mp3-speler meenemen en even een uurtje gaan hardlopen.
Natuurlijk kies ik voor het laatste.
Ik doe een kort duurloopje, van huis uit dwars door het centrum en dan een rondje Delftse Hout.
Tijdens mijn rondje zie fazanten, konijntjes en andere hardlopers: Bruun, Rob, Menno, Willeke en nog een handvol lopers die ik niet ken.
Het tempo is laag, want net gegeten.
De muziek is een mix van Neil Young, Wir sind Helden en NERD.
Op het schema staat voor deze week een duurloop van 80 minuten. Dat ga ik doen deze morgen en ik sla de Kerkpolderloop over.
Om half tien ga ik de deur uit en ik loop eerst in zuidelijke richting, langs Tanthof. Daar kom ik Louise tegen; zij is bijna klaar met har zondagochtendloopje, ik ben net begonnen. Ik sla rechtsaf en loop richting Kerkpolder. Het zonverlichte kerkje van Schipluiden steekt af tegen de donkere regenwolken erachter. In de verte draait een moderne windmolen langzaam rond. Ik vind het geen horizonvervuiling meer.
Bij Kerkpolder zie ik nog net de lopers van de 5km. prestatieloop starten. Ik maak even een sanitaire stop bij Onder Ons.
Ik loop verder langs het water en kom de prestatielopers weer tegen bij het aquaduct. Ik groet zoveel mogelijk bekenden en loop daarna verder richting Schipluiden. Er valt een verfrissend regenbuitje.
Ik volg nu mijn gebruikelijke route langs de Golfbaan en over het zandlichaam. Dan barst er een enorme plensbui los. Jeroen staat te schuilen onder het viaduct, maar ik loop door. Ik ben helemaal doorweekt als ik Fred tegenkom op de Tanthofkade. Hij liep 19.20 vandaag, mooie tijd.
Het wordt gelukkig weer droog en na 1 uur en 22 minuten lopen ben ik weer thuis.
Citaat van de week: van scriptschrijver Simon Beaufoy Als scriptschrijver kom ik vaak beroemde mensen tegen, maar ik kan er maar niet aan wennen.
Bij de Oscar-uitreiking zat ik naast een charmante, aardige vrouw en kletste wat met haar. Totdat iemand me influisterde: "dat is Claudia Schiffer".
Daarna kon ik geen woord meer uitbrengen.
Vroeger had ik ook een sportbabe-weblog. Daarop zette ik foto's van sportvrouwen die ik bewonder, die iets bijzonders hadden gepresteerd of die er gewoon goed uitzien.
Afgelopen week ontdekte ik (al surfend) opeens bikini-foto's van een sportvrouw waar ik al heel lang een fan van ben.
Wie is de sportbabe in onderstaande slideshow ??
Voor de muziekkenners de vraag: welke band hoor je als achtergrond bij de slideshow ?
Ik vind het leuk dat hardlopen een gemengde sport is. Het is best leuk om met vrouwen hard te lopen. Voetballen met alleen maar mannen onder mekaar, trekt me niet meer.
Het is ook leuk om naar mooie hardlopende vrouwen te kijken. Maar kijken vrouwen ook graag naar hardlopende mannen ?
Ja hoor: invaltrainer Ria vertelde vanavond dat ze erg kan genieten van mooie slanke mannen die in een mooie stijl hardlopen.
Dat is voor ons mannen een extra motivatie om vooral op de techniek te letten en te zorgen dat het niet teveel gaat lubberen.
We zijn met z'n 3-en vanavond: Ria, Ron en ik.
Het programma is niet erg zwaar: 5 x 200, 5 x 400. We kiezen een tempo van 24 sec voor de 200-jes en 25 sec. voor de 400-jes. Het gaat makkelijk, het gaat ontspannen. Het is snel voorbij.
We lopen lang uit en vragen ons af wat 100.000 jongeren in een 81-jarige Duitse Paus zien.
Later bij de koffie in de kantine komen er ook nog andere onderwerpen aan de orde. En pas om half tien heffen we de zitting op.
Zondag een lange duurloop.
Ik heb de laatste weken heel wat CD's geleend en beluisterd.
De mooiste / leukste komen op mijn blog in de etalage.
The Opposites - Begin Twintig
Bij Parkpop in het Zuiderpark ging het duo The Opposites helemaal uit hun dak.
N.a.v. hun aanstekelijke optreden beluisterde ik hun nieuwe CD: Begin Twintig.
Ik hoorde een bonte verzameling songs over veel verschillende onderwerpen.
Natuurlijk rappen Twan en Willy over sletjes, over zuipen en over hun sexleven.
Maar in hun songs hebben ze nog andere dingen te melden.
Ze weten heel goed wat hun publiek bezighoudt: relatieproblemen, tegenslag, drugs, werk of werkeloosheid.
Ik heb natuurlijk weinig last van die sores, maar ik houd wel van teksten die ergens over gaan, die uit het hart komen.
De beats en sounds op de CD zijn verrassend, dansbaar en aanstekelijk. De leukste songs: "Me Nikes" en "Jij Niks, Ik Alles". Er is maar een enkele song die ik liever oversla.
En gelukkig klinkt het op de CD allemaal een stuk beter dan live in het Zuiderpark.
Dat vind ik maar een halfslachtig voornemen. Laten we die andere 51 dinsdagen per jaar ook tot "duurzame dinsdag" bestempelen.
Voortaan iedere dinsdag iets bewuster omgaan met energie, met schaarse grondstoffen en met het milieu.
Je kunt bijvoorbeeld:
- op dinsdag geen vlees eten
- op dinsdag niet douchen (of veel korter dan normaal)
- op dinsdag met de fiets of met het OV naar je werk gaan (of op zijn minst carpoolen)
- de was buiten drogen i.p.v. de elektrische wasdroger
- met de hand afwassen i.p.v. met de machine
- geen produkten van buiten Europa eten (geen bananen, geen ananas, geen chocola, geen soja enz.)
Onze huidige levensstijl kunnen we niet lang meer volhouden. Het milieu wordt verpest, de grondstoffen raken op, het moet anders.
We zullen daaraan moeten wennen; laten we alvast beginnen met duurzame dinsdag.
Volgend jaar komt dan de autoloze zondag weer terug
Heb je de film KingKong gezien waarbij de reuzenaap op de Twin Towers tegen de Air Force vecht ?
Of de Amerikaanse versie van Godzilla, waarin de enorme dinosaurus Manhattan aanvalt ?
En ben je een liefhebber van de Alien-reeks over gruwelijke parasitaire buitenaardse monsters ?
Dan is de film "Cloverfield" ook wel iets voor jou.
Gisterenavond zag ik deze "rampenfilm" in Filmhuis-Lumen en ik heb me wel geamuseerd.
De film lijkt amateuristisch opgenomen te zijn met een kleine draagbare videocamera en heeft daardoor wel wat weg van "Blair Witch Project". Maar ondanks (of juist dankzij) al deze overeenkomsten met andere films is het wel een geslaagde produktie.
We volgen een groep jonge twintigers die een afscheidsfeestje geeft voor "de bink" van het groepje die carriere gaat maken in Japan. Het feestje wordt ruw onderbroken door een ramp of een aanslag. Daarna wordt de camera gebruikt om de lotgevallen van de overlevenden vast te leggen.
De beelden (van Manhattan) lijken soms griezelig veel op de filmbeelden van de aanslagen van 9/11.
Hoe het afloopt verklap ik niet.
Ga zelf maar kijken of huur de DVD maar eens op een regenachtige vakantiedag.
Als ik om 10 uur de deur uitga voor een duurloop richting Schipluiden, weet ik al dat ik de lopers bij Kerkpolder tegen zal komen.
Na een kwartiertje inlopen stop ik even voor wat oefeningen, dan druk ik de stopwatch in en begin. Op advies van Paul Dekkers ga ik nog rustiger lopen dan ik normaal doe; de hartslag onder de 150 houden.
Bij de deelnemers aan de Kerkpolderloop zie ik erg veel bekenden. Ron, Fred, Wenny, Rex, andere Fred enz. Ze lopen hard, ze lopen voor een tijd. Ik hobbel rustig verder over het dijkje richting Schipluiden.
Met een boog ga ik om het dorp heen en vervolg mijn weg richting Vlaardingen, langs het Kadeloopparkoers. Het is rustig in het Midden-Delfland, de grote stad Rotterdam ligt op veilige afstand aan de horizon. De schoorstenen van het Botlekgebied liggen nog verder naar achteren. Dichtbij zie ik alleen maar pasgemaaide weilanden, sloten vol met waterlelies en andere planten en nog een andere hardloper.
Die hardloper blijkt Henk Nottrot te zijn; ik zet de mp3-speler af en pas mijn route aan om een stukje met hem mee te lopen. We lopen terug langs de Golfbaan en over het zandlichaam van de A4. Leuk om weer even bij te praten met Henk.
Bij het viaduct gaat Henk huiswaarts en ik ga verder richting Kerkpolder. Bij Onder Ons heb ik er precies een uur opzitten en neem ik even pauze voor een sanitaire stop. Het is nog een kwartiertje naar huis. Ik zet de stopwatch stil na 76 minuten, gemiddelde hartslag 151 bpm.
Ein Herzschlag nur für mich und die die bei mir sind
De song de Jessie's bandje speelde was Learn to fly van de Foo Fighters.
Chuck Norit wist natuurlijk weer het goede antwoord.
Ik begin onderhand knap nieuwsgierig te worden naar deze muziekkenner.
Wie zou zich achter dat pseudoniem verschuilen ......... ?
Anyway. De nieuwe opgaven is een remix van een oude soulklassieker.
Hj staat al heel lang op mijn mp3-speler; het is heerlijke muziek voor tijdens het lopen.
Hoe heet deze song ?
En wie is de zangeres van het origineel ?
Na een week vol regen schijnt op vrijdagavond de zon in een strakblauwe lucht. Lekker fris windje, heerlijk loopweer.
We zijn met z'n 5-en vanavond, maar krijgen gezelschap van groep 6 (Paul, Marcel en Jan).
We lopen via de Hoflaan naar camping Uylenburg waar we de warming-up doen en wat loopscholing. Nog 3 steigerungen en dan naar het programma van 8 keer 400 m.
Ik loop samen met Heidi een tempo van 26 s. per 100 m. Voor de wind gaat het ons makkelijk af.
In de tweede helft krijgt Heidi moeite met het tempo; ze heeft van de week bloed gegeven en die 26 s. is kennelijk net iets te hard.
Maar Heidi is een bikkel en ze klampt aan.
Na het programma is het nog lang teruglopen naar de club, maar dat vind niemand erg. We zijn om 10 voor 9 terug.
Gelukkig blijven er nog wat mensen plakken voor een kop koffie; effe lekker bijkletsen.
Het was de 3e achtereenvolgende loopdag, maar het bevalt me prima.
Zondag een duurloop.
Gisteravond bleek al dat de training met de instroom-herstel-groep niet in mijn schema past.
Ten eerste ben ik er voor de geblesseerde en beginnende lopers en moet ik niet aan mezelf denken tijdens die training. En ten tweede zetten die 7 a 8 km. in een heel laag tempo niet echt zoden aan de dijk.
Daarom heb ik het schema maar aangepast en de intervaltrainingen van mijn eigen groep er in gezet.
Ik zal die trainingen op dinsdag of donderdag moeten gaan doen.
Vanmorgen loop ik op het fietspad langs de Provinciale weg 5 maal 400 - 600 m.
Dat doe ik op een tempo van 28 a 29 sec.per 100 m. Is dat niet een beetje langzaam voor Hardloper Hans. Nee hoor, ik zit in een herstelweek en ik zal toch wel iets hebben geleerd van de afgelopen (blessure)jaren.
Het regent gestaag door, maar ik geniet. Ik kijk naar beneden en zie op het natte spiegelende asfalt hoe mijn voeten naar voren schieten en landen. Het gaat me makkelijk af en na 65 min. ben ik klaar.
Al Gore heeft wel een beetje overdreven in zijn klimaatfilm "An Inconvenient Truth".
Het gaat helemaal niet zo slecht met de koolmezen in Nederland, ze hebben zich goed aangepast aan de vroegere lente. En de zeespiegel zal aan het eind van de eeuw 30 cm. zijn gestegen i.p.v. 6 meter. Maar goed, die Nobelprijs heeft Al Gore mooi in zijn zak.
Ik heb me het laatste half jaar wat meer verdiept in het klimaaat, omdat het allemaal een beetje tegenvalt. In april 2007 was het idioot warm (Rotterdam marathon) maar de zomer was nat en fris. Afgelopen winter was (in Azië en Noord-Amerika) zelfs de koudste in 10 jaar tijd, in Europa was het een zachte winter.
Voor Zapruder schreef ik een paar artikelen over de klimaatverandering en recente wetenschappelijke onderzoeken.
Het blijkt dat de opwarming na 2002 gestopt is. Het is zelfs weer wat kouder aan het worden.
En dit gebeurt allemaal terwijl de CO2-concentratie alleen nog maar verder stijgt.
Het KNMI beweert dat de lagere temperaturen gewoon binnen de "natuurlijke variatie" vallen. Maar dan vraag ik me af welke natuurlijke factoren dan zo sterk zijn dat ze de opwarming door de extra CO2 teniet doen.
Klimaatwetenschappers hebben zich ook afgevraagd welke factoren zo'n grote invloed hebben op de temperatuur. Sommigen denken dat de activiteit van de zon een belangrijke rol speelt, anderen zeggen dat de zeestromingen in de oceanen (El Nino en La Nina) de temperatuur bepalen.
Voor mij is het inmiddels wel duidelijk: de CO2-uitstoot heeft niet zo'n grote invloed als het IPCC ons voorspiegelt. De mens heeft zijn eigen invloed op het klimaat een beetje overschat.
Dat betekent niet dat we dan maar moeten doorgaan met energie verspillen en het milieu verpesten.
We hebben nog altijd de plicht om onze planeet netjes en schoon achter te laten voor de volgende generaties.
Vanavond een kort duurloopje gedaan om de laatste spierpijn uit de bovenbenen te lopen. Lekker 45 min. tegen de wind in: hartslag tussen 150 en 155 bpm.
Mijn volgende wedstrijd zal de Vechtdalmarathon zijn op 27 en 28 september in het Overijsselse Ommen. In 2 dagen ga ik daar 42 kilometer lopen; dat vraagt een serieuze voorbereiding.
Vanavond ben ik met die voorbereiding begonnen, middels dat korte duurloopje.
Als stok achter de deur heb ik een trainingsschema gemaakt voor de komende 12 weken. Geïnteresseerden kunnen mijn vorderingen online volgen in een Google-document.
De duurlopen worden langzaam langer tot 2 uur. En een enkele keer zal ik 4 keer per week gaan trainen.
Op zaterdag 23 augustus loop ik als tussendoortje de 10 km bij de Bradelierloop. Niet voluit, maar misschien wel als haas.
En het belangrijkste is natuurlijk heel blijven tot de 27e september.
Bettie en ik zijn vandaag naar het NK atletiek gegaan in het Olympisch Stadion in Amsterdam.
Net als vorig jaar vonden we het een heel leuk, sportief uitstapje.
We hebben veel jonge talenten en gevestigde namen gezien.
En natuurlijk foto's gemaakt.
Om twee uur ben ik bij de inschrijving en ik kom er veel bekenden tegen. Jolande van de massagecursus, Leo en Marcel en Fred uit Den Haag, mijn rivaal Edward, lezers van mijn weblog en heel veel clubgenoten. Tegen half drie ga ik inlopen en richting startvak. De benen voelen goed, ik ben er klaar voor.
Na de start om 3 uur begin ik vrij rustig. De eerste kilometer gaat in 4 min. 38. Het is warm en af en toe druppelt er wat regen. Als we het dorp Schipluiden verlaten, krijgen we wind tegen. Dat brengt een welkome verkoeling en vraagt om tactisch lopen in groepjes.
De 2e en 3e kilometer gaan in 4.14. Bij de 4 km.haal ik Petra (van Marrewijk) in en even daarna mijn rivaal Edward Nijboer. Bij de 5 km. klok ik 21.52 en daar komt die dekselse Edward mij weer voorbij.Ik doe het even rustig aan.
Na 6 km. draaien we het smalle paadje langs het water op. In deze fase van de strijd heb ik geen puf meer om iemand in te halen: het is aanklampen.
Ik voel dat het tempo inzakt. Bij de drinkpost bij de 7 km. wandel ik 10 meter terwijl ik drink.
Na het bordje van 9 km. ga ik eventjes wandelen, eventjes de bovenbenen ontspannen. Ik laat 2 groepjes passeren en haak aan bij het 3e groepje. De 10e kilometer duurt bij mij 4 min. 57.; mijn tussentijd is:44.58. Dan zie ik Edward voor me op een sukkeldrafje. Ik haal hem in en moedig hem aan.
Maar zijn moraal is verdwenen. Mijn moraal is weer helemaal terug en ik ruik de finish.
Lindsay van Marrewijk op weg naar een tweede plaats
De Turkse zangeres uit de quiz van vorige week heet Gülsen. Ik vind dat ze mooie liedjes maakt en een mooie stem heeft. Het is ook een hele mooie vrouw en dat zal mijn oordeel wel beinvloeden . Meer foto's en clips.
De muziekquiz van deze week gaat over Jessie.
Een paar weken terug trad ze met haar (amateur)bandje op als afsluiting van het cursusjaar van de Vrije Akademie.
Ik vind het ieder jaar beter klinken. Jessie krijgt langzamerhand dezelfde muzieksmaak als haar vader en wordt een rockchick.
In onderstaand filmpje gaat ze (in een blauw shirtje) een beetje schuil achter de zangeres.
Welke song spelen ze en van welke band is het origineel ?
TV-tip:
Vanavond om 23.25 op Belgie 2 ofwel CANVAS: de eerste aflevering van de legendarische TV-serie Twin Peaks van David Lynch.
Voortaan iedere vrijdagavond rond die tijd een aflevering.
A.s. zaterdag loop ik de Kadeloop in Schipluiden. Door schade en schande heb ik geleerd om naar een wedstrijd toe te werken. Dat betekent dat ik deze week dus minder en rustiger train.
Vanmorgen ga ik eventjes 35 min. lopen, voordat het warm wordt.
Langs de Provinciale weg kom ik Fred tegen die vind dat ik te hard ga. Aan het eind van het fietspad na een kwartiertje inlopen doe ik een versnelling van 300 m.. Dan stop ik voor wat oefeningen.
Ik loop langs dezelfde weg terug in een heel rustig tempo.
Bij de Kadeloop loop je eerst 6 km. richting Vlaardingen over polderwegen en fietspaden. Je moet dat eerste stuk flink doorlopen en de langzame lopers achter je laten.
Na het keerpunt volgen er 5 kilometers over een smal schelpenpaadje vlak langs het water. Je kunt daar nauwelijks inhalen en maar wel weer op adem komen.In het dorp Schipluiden heb je dan nog 800 m. om nog wat mensen voorbij te sprinten.
In 1995 liep ik de 12 (11,8) km binnen de 48 minuten.
Vorig jaar kwam ik tot 53 min. 12. Dat is de tijd waar ik op wegga.
Zondagmorgen om 9 uur heb ik een afspraak met mijn eigen persoonlijke folteraar, Leo. Hij gaat me weer hardlooples geven in zijn eigen achtertuin, de duinen.
Het valt natuurlijk erg mee. We maken er een ontspannen training van. Een kwartiertje inlopen en daarna 45 minuten over de duinen richting Duindorp en weer terug. We verlaten al snel het asfalt voor een stukje ruiterpad. Daarna is het meestal schelpenpad over de verschillende duintoppen. Tijdens de vlakke stukjes en de afdalingen praten we over hardlopen, boeken en muziek.
Ik kan Leo aardig bijhouden (of hij houdt zich erg in). Ik heb in elk geval lucht genoeg na de 12-uursestafette. We komen veel andere hardlopers tegen. De zonnebankbruine loopsters met een blonde paardestaart schijnen Leo allemaal te kennen.
Het landschap is erg mooi. Gele toortsen, blauw slangenkruid en de rozerode hondsrozen.
In de laatste klim zet Leo even aan en moet ik een gaatje laten vallen. Met wind tegen joggen we rustig terug richting Kijkduin. We moeten toch nog een paar hobbeltjes over en de benen protesteren hevig. Het stukje over de Laan van Poot naar het clubhuis van HAAG voelt heel vertrouwd aan.
Nadat we gedoucht hebben fietsen we terug naar Huize Tolboom. Ik krijg een grote mok koffie en een eierkoek. Dat gaat erin.
Ik zie Leo a.s. zaterdag weer in Schiplui en fiets terug naar Delft.
Ik vind effortless een mooi woord. Het is Engels voor moeiteloos. Als ik lekker aan het hardlopen ben, dan krijg ik vaak het gevoel dat het me totaal geen inspanning kost. En zo was het vrijdagavond ook.
Op het schema staat 8 keer 400 m. en we zijn met zijn 10-en. Na afloop van de training is er de jaarlijkse club-barbecue, dat verklaart de hoge opkomst.
Koos laat ons tijdens het inlopen al wat loopscholing doen om de training wat korter te maken. Eenmaal aangekomen in de Delftse Hout doen we nog 3 versnellingen van 100 m. Bij die steigerungen zet ik flink aan, maar de rest van de training sloof ik me niet meer uit.
De 400-jes loop ik met Wenny op een tempo van 26 s. per 100 m. Het gaat af en toe ietsje sneller, maar dat interesseert me niet zo veel. Ik loop op gevoel. Ik druk mijn klokje in, richt mijn blik op een punt in de verte en begin te lopen. Ontspannen, moeiteloos, effortless. Wat kan hardlopen toch heerlijk ontspannend zijn.
Halverwege komt Heidi bij ons lopen; het tempo gaat haar ook makkelijk af. Na de laatste 400 m. is mijn hartslag 168 bpm.
De jaarlijkse barbecue is erg gezellig, een klein groepje Koplopers slooft zich erg uit om voor iedereen lekkere dingen te maken en klaar te zetten. Leuk om ook eens met mensen die niet in je groep lopen te praten.
Vorige week in deze quiz het nummer "Der Körper bin ich" van de Duitse band Kowalski. Dat is toch zo'n 25 jaar oud, maar Rick had er toch ook van gehoord.
Er staan nog concertopnamen van Kowalski online in het 3 voor 12 archief.
De opgave van deze week is een clipje van een onbekende zangeres.
Een melancholisch lied met een toepasselijke videoclip.
Wie is deze zangeres ?
Een loopster uit de herstelgroep vertelt me dat ze zich slapjes voelt en ijzertekort heeft. "Je eet zeker geen vlees", merk ik flauwtjes op.
Vegetariërs krijgen over het algemeen voldoende ijzer binnen. Aan het lopen van de dame heb ik in ieder geval niets gemerkt van dat slappe gevoel of het ijzertekort.
Eigenlijk is er best iets voor te zeggen om minder vlees te eten. In Nederland worden koeien, varkens en kippen volgepropt met krachtvoer om een zo hoog mogelijke opbrengst te halen. Dat krachtvoer (o.a. soja) wordt ingevoerd uit het buitenland. Soja groeit nu eenmaal niet in Nederland, maar wel op plaatsen waar vroeger nog tropisch regenwoud stond. De olie uit de sojabonen wordt verwerkt tot margarine of biodiesel en het eiwit gaat naar de bioindustrie als krachtvoer.
Wij kunnen met onze rijkdom makkelijk soja, mais en rijst opkopen uit ontwikkelingslanden en naar Europa transporteren. Wat er dan overblijft voor de lokale bevolking vinden we niet zo belangrijk.
Ik probeer om mijn gezin wat minder vlees te laten eten. Dat valt niet mee, want ze vinden een stukje dode kip of varken op zijn tijd best lekker.
Toch lukt het best om 3 keer per week vegetarisch te koken.
Bijvoorbeeld onderstaand recept voor Spinazierisotto:
Ik zal maar beginnen met de mededeling dat ik geen Viagra gebruik; ik ga hard genoeg zonder. Maar onder topatleten is het gebruik van Viagra om de sportprestaties te verbeteren sterk toegenomen.
Er worden steeds vaker sporen van Viagra gevonden in de door het antidopingbureau WADA (World Anti-Doping Agency) geteste urinemonsters van atleten. Het zal niet lang meer duren voor Viagra op de lijst komt van verboden middelen.
Afgelopen maand deed zich al een incident voor tijdens de Giro. De politie vond in de auto van de vader van wielrenner Andrea Moletta 82 Viagra-pillen en een spuit vond. Tsja denk ik dan, die vader is al wat ouder en kan wel een helpend handje gebruiken.
Viagra biedt atleten een aantal voordelen. Ten eerste verbetert het middel het duurvermogen, met name voor atleten die op hoogte trainen. Daarnaast verbetert het middel de toevoer van zuurstof, voedingsstoffen en prestatiebevorderende middelen naar de spieren. Vooral voor sprinters kan dat tot een veel explosievere start leiden. Tot slot kan Viagra de impotentie als gevolg van testosteron-injecties tegengaan.
Voor vrouwelijke atletes lijken de eerste twee voordelen wel van belang.
Voor mannen lijken de bijwerkingen van Viagra alleen maar lastig.
Op de website van HAAG-atletiek staan de uitslagen van de 12-uursestafette van zaterdag.
En de organisatie heeft ook alle rondetijden van alle teams op de site gepubliceerd en de gemiddelde rondetijden van de estafettelopers.
Daaruit blijkt dat Koen de snelste Free Hugger is, met een gemiddelde rondetijd van 7.21. Op de voet gevolgd door Tiny met 7.22.
Ik liep een gemiddelde rondetijd van 8 min. 7 sec., ofwel 13,7 km/uur. Totaal legde ik 15 rondes (27,87 km.) af in 2 uur en 2 min. Ron, Ronald, Tiny, Koen, Fred en ik liepen gezamenlijk 169 km. in die 12 uur. Ik word er weer moe van als ik het intik.
Op de weblogs van de Free Huggers vind je al veel foto's. Maar op de Flickr-site van HAAG staan 100-en mooie plaatjes van de gehele dag, gemaakt door Lodewijk en Arne.
Ik heb een slideshow gemaakt van mijn eigen foto's, foto's van mijn teamgenoten en een paar mooie plaatjes van de HAAG-fotografen op Trackingshot.com
Gisteren was weer een topdag, waar ik nog lang van ga nagenieten.
Voor de 5e keer liep ik de 12-uurs-estafette aan de Laan van Poot in Den Haag.
Met Fred, Koen, Ronald, Ron en Tiny heb ik een dag lang plezier gehad en een mooie prestatie geleverd.
Van 9 uur 's ochtends tot 9 uur 's avonds legden we gezamenlijk 169 km. af (91 rondes) met een gem. snelheid van 14,1 km/uur.
Na 3 uurtjes bleek dat we op de 3e plaats lagen. Koen wilde dolgraag een ereplaats halen en een tastbaar bewijs meenemen naar huis. Dus spuugden we allemaal flink in de schoenen en we gingen ervoor.
Koen liep zelf het snelste rondje, op een paar seconden gevolgd door Running Ronald. Tiny verbaasde ons allemaal door nauwelijks voor de snelle jongens onder te doen. Fred, Ron en ikzelf liepen wat langzamer, maar we hielden het verval beperkt.
Tussen 3 uur en 6 uur kwamen we zelfs dicht in de buurt van de 2e plaats. Maar dat team bestond uit jonge mannen, voetballers tussen de 25 en 30 jaar, en ze wisten hun voorsprong weer groter te maken.
Het laatste uur kroop iedereen weer uit zijn dalletje en we hielpen elkaar de laatste rondes door.
Uiteindelijk behaalden we de 3e plaats en herhaalden het kunststukje dat de Vlaamse webloggers vorig jaar met zijn 5-en afleverden.
In de instroomgroep van de Koplopers kunnen beginnende lopers rustig aan uithoudingsvermogen en snelheid op doen. Sommigen moet je afremmen, anderen moet je juist een beetje prikkelen, stimuleren.
Toen ik 19 jaar geleden bij de Koplopers kwam, ging dat nog heel anders. Een bestuurslid stelde een paar vragen:
Hoe vaak loop je per week ? - Een of twee keer. Hoe lang loop je dan ? - Half uur tot 3 kwartier. Ooo, dan kun je wel mee met groep 4.
En zo ging dat, je mocht gelijk met groep 4 mee.
Tijdens het inlopen dacht ik nog: "is dit alles, gaat het niet harder dan dit."
Bij de steigerungen na de warming-up, liep ik zo had mogelijk met de snelle mannen mee.
Maar bij het intervalprogramma (iets van 8 keer 400 m.) kon ik de laatste 2 niet meedoen, want kramp in de kuiten.
Ook bij het uitlopen sloeg de kramp weer toe.
De Koplopers waren heel aardig en hielpen me met de kramp. En ze raadden me aan om echte hardloopschoenen te kopen en die gympen weg te gooien.
Ik vind dat er veel te veel auto's zijn in het Westerkwartier en in heel Nederland, maar het is wel een beetje sneu voor de eigenaren van de auto's.
De afgelopen nachten bleef het gelukkig weer rustig.
Het is een mooi weekend voor een 15 km. Zaterdagmiddag kon je in Maasdijk de Jan Knijnenburgloop doen. Of op zondag in Limburg Maastrichts Mooiste.
Ik kies op zondagmorgen voor de saaie trimloop bij AV'40.
Het wordt geen wedstrijd of beste seizoensprestatie, het wordt een tempo-duurloop. Ik loop met de hartslagmeter en houd de hartslag rond de 165.
Ik begin heel rustig en langzamerhand haal ik lopers in die sneller gestart zijn. Ik maak even een praatje met bekenden die ik voorbijga en pak dan weer het tempo op dat bij 165 bpm. hoort.
Na 3 km. zie ik een man en een vrouw voor mij lopen die in dezelfde cadans lopen. Precies dezelfde paslengte en ze gooien hun voeten precies even hoog op naar achteren.
Hardlopen is een mooie sport.
Net voor de 5 km. haal ik ze bij. Ik geef ze een complimentje voor hun mooie stijl. De tussentijd op 5 km. is 23.50 en gedrieën gaan we op weg naar de 10.
Bij de 9 gaan mijn loopmaatjes versnellen en ze finishen in 48.50. Ik raak wat achterop en kom door in 49.10; de tweede 5 km. gaan in 25.20 (!!!). In mijn eentje loop ik de laatste 5 km. De hartslag loopt een paar keer op tot 170 en na 11,5 km. krijg ik een dipje.
De laatste 2 km. gaan weer erg lekker en ik finish uiteindelijk na 73 min. en 26 sec. Dat betekent 24.16 over de laatste 5 km.
Ondanks het dipje onderweg ben ik weer helemaal euforisch geworden van het lopen. Blij, gelukkig, warm van binnen. Wonderbaarlijk dat je je zo lekker kunt voelen zonder geld uit te geven en zonder drugs in te nemen.
Ik maak nog even een praatje met een meisje dat ik onderweg aanmoedigde. Ze traint bij AV'40, maar ze herkent mij, als speaker bij de Kopjeslopen. Het is haar net niet gelukt om de 10 binnen het uur te lopen. We spreken af dat we samen eens een 10 zullen gaan lopen. Misschien bij de Bradelierloop in augustus.
In veel opzichten ben ik het tegenovergestelde van mijn vader.
Hij vocht in 1949 in het leger tijdens de politionele acties in Indonesië.
Ik ben dienstweigeraar en pacifist.
Mijn vader ging elke zondag naar de kerk, zat in het kerkbestuur en stemde CDA.
Ik stem links, kom nooit meer in de kerk en ben ongelovig.
Mijn vader rookte stevig, had zittend werk en kreeg een hartkwaal.
Ik rook niet, ben erg sportief en (hopelijk) kerngezond.
Mijn vader was de kostwinner van het gezin en wilde niet dat mijn moeder ook ging werken en geld ging verdienen.
In mijn gezin is Bettie al 18 jaar de kostwinner; ik ben zelfs een paar jaar fulltime huisman en vader geweest.
Maar in een paar dingen ben ik precies hetzelfde
Maar in een paar dingen ben ik precies hetzelfde.
Ik ben bescheiden, misschien zelfs verlegen.
Ik geloof net als mijn vader dat gezinnen de basis van de samenleving zijn. Je blijft gewoon je hele levenlang bij dezelfde partner en zorgt dat je kinderen goed terechtkomen.
En ik vind het moeilijk om nee te zeggen als er iemand vraagt of je kunt helpen of bijspringen. Niet alleen op je werk, maar ook in je vrije tijd.
Mijn vrije tijd vul ik graag in met vrijwilligerswerk, voor verenigingen, familie of vrienden.
En zo was mijn vader ook.
Het antwoord op de vraag van vorige week was: Justice.
Dit Franse dance-duo gaf een spetterend optreden op Pinkpop.
Mevrouw Blogparty was er zelfs van onder de indruk.
Voordat we naar de 2e wedstrijd van Oranje gaan kijken, kunnen we nog net even trainen. We zijn met zijn 8-en en Koos gaat ervoor zorgen dat we op tijd klaar zijn.
We doen al wat oefeningen voor de armen tijdens het inlopen. Loopscholing (tripling, skipping, kaatsen) doen we er gelijk achteraan. Drie flinke versnellingen van 100 m. om de hartslag nog even op te voeren.
Het programma is 5 keer 600 m. We kiezen 26 s. per 100 m. als tempo. Richard en ik lopen iets sneller. Ria en Heidi houden zich beter aan dat tempo.
Het gaat me makkelijk af; het zou best nog sneller kunnen. Langzamerhand ben ik best in goede conditie gekomen.
Het uitlopen naar het clubgebouw gaat lekker rustig en voor half 9 zijn we terug.
Het is natuurlijk prachtig dat Oranje Frankrijk ook met grote cijfers verslaat.
Maar het mooiste nieuws van deze week was dat Jessie geslaagd is voor haar eindexamen.
Feliciteer Jessie maar op haar Hyves-pagina.
Ik heb me er al mee verzoend dat ik zelf weinig profijt heb van de woensdagavond-training. De afgelopen weken dribbelde ik rustig mee met de beginnende lopers en geblesseerden. Maar vanavond loopt het anders.
Na de warming-up ga ik mee met het groepje dat 20 min. - 15 min. - 20 min. loopt. De lopers in dat groepje zijn bijna zover dat ze terugkunnen naar hun eigen groep.
De eerste 20 min. lopen we met zijn 4-en in een rustig tempo. Na 2 min. wandelpauze loop ik de 15 min. samen met Rolina. Ik heb al eerder op een woensdagavond met haar meegetraind; dat ging toen best hard.
Haar quadriceps-blessure is vrijwel over, maar ze wil nog wat conditie opdoen voordat ze weer in haar eigen groep (de wedstrijdgroep) gaat trainen. Ik ben blij als ik na de 15 min. even mag wandelen.
De laatste 20 min. beginnen we rustig, maar na 5 min. verhoog ik langzaam het tempo. Het gaat alsmaar harder; Rolina kan het ogenschijnlijk makkelijk bijbenen. Ze mag van mij de laatste 5 min. nog wat versnellen, maar dat vind ze niet nodig.
Tijdens het uitlopen naar de club merken de benen op dat ze morgen een vrije dag willen. Vooruit dan maar.
In de blessureherstelgroep zal ik meestal heel rustig meedribbelen. Maar af en toe zal ik ook voluit kunnen meedraven met lopen die terug op niveau willen komen. En dan moet ik dus serieus aan de bak.
Zondagavond toch nog maar even een duurloopje gedaan. Over twee weken wacht de zware 12-uurs-estafette, dus ik moet wel voldoende kilometers in de benen hebben.
Het is eigenlijk nog te warm en mijn maag zit nog vol met Bettie's voortreffelijke lasagne. De muziek op de mp3-speler kan me niet inspireren.
Het is een duurloopje, dus het hoeft niet hard. Maar het gaat ook niet lekker.
Na 30 minuten ben ik bij Schipluiden en begin aan de terugweg. Ik wandel even om andere muziek op te zoeken. Eindelijk vind ik een uptempo nummer van QOTSA, dat scheelt. Als de song is afgelopen, worden de benen weer zwaar en plichtmatig loop ik het rondje uit.
Na ruim 60 min. ben ik weer thuis. Toch een voldaan gevoel, want ik heb hard moeten werken en ben niet gaan wandelen.
Omdat een collega langdurig met ziekteverlof is, ben ik meer gaan werken. Maandagmorgen en donderdagmorgen zijn erbij gekomen. Daarnaast moet ik al om kwart over 7 beginnen als het verse brood en de verse zuivel wordt afgeleverd.
Dat viel zaterdagmorgen niet mee na het gezellige feest met Bettie's collega's. Voor ik koffie op had begonnen er ook al oude vrouwtjes tegen me te zeuren.
Na de koffie ging het beter en toen ik om een uur klaar was wilde ik wel even gaan rennen om de laatste alcohol uit het lijf te zweten.
Deze week had ik nog geen intervaltraining gedaan, dus dat moet dan maar op zaterdagmiddag.
Ik loop eerst 20 min. in en dan doe ik 10 versnellingen van 1 min. met telkens 1 min. rustig dribbelen tussendoor. De hartslag loopt op naar 170 tot 175.
In de TU-wijk vraagt een Hindoestaanse jongedame mij de kortste weg naar het station. Ik leg hem uit en omdat ik toch dezelfde kant uit ga, loop ik min of meer met haar mee. Als ik aan mijn laatste snelle minuut bezig ben, zegt ze:
"U heeft wel een goede conditie, meneer."
Ik wil haar eigenlijk een complimentje teruggegeven:
"En u heeft hele mooie ogen, mevrouw." Maar ik houd me in.
Het rondje TU-wijk kost me vandaag 49 min. en ik ben weer helemaal opgeknapt.
Vandaag is onze trouwdag (23-ste alweer) en we gaan saampjes uit eten.
Daarna hebben we nog een feest met Bettie's collega's.
Morgen lopen ? Misschien.
Maar nu wel alvast de muziekquiz voor deze week.
Afgelopen weekend was Pinkpop en een van de beste optredens was op zaterdag. Er werd een klein stukje van uitgezonden:
Laatst zag ik Catherine Keijl in het programma van Knevel en v.d. Brink. In dezelfde uitzending zat ook Geert Wilders. En Catherine vertelde dat ze op weg naar de studio 2 vrouwen had gezien met een hoofddoek.
Haar eerste gedachte was: "die zijn op weg naar de studio om een aanslag te plegen op Geert Wilders."
Hoe komt een normale weldenkende vrouw op zo'n gedachte ?
De laatste 10 jaar zien we op TV voortdurend berichten over zelfmoordaanslagen, moslimterroristen en bedreiging van politici. Bij die beelden zien we ook steevast mannen met baarden, mannen in witte gewaden en vrouwen met hoofddoek of met een gezichtssluier.
In de begeleidende tekst hoor je vaak Al Qaeda, Taliban, Osama Bin Laden, Samir A.
Dit soort berichten doet mij erg denken aan het boek 1984 van George Orwell. Orwell beschrijft hoe de bevolking via grote TV-schermen elke dag "Two Minutes Hate (twee minuten haat) krijgt voorgeschoteld. Twee minuten lang beelden van een denkbeeldige buitenlandse vijand en daarbij beschuldigingen van gruweldaden en aanslagen. De mensen in "1984" zijn er van overtuigd dat de vijand echt bestaat en dat de oorlog zinvol is.
Het is wel begrijpelijk dat Catherine Keijl dekt aan terreuraanslagen, omdat ze hoofddoekjes en gezichtssluiers associeert met de beelden die ze al jarenlang ziet.
Bij mij in de winkel komen ook vrouwen met hoofddoekjes en mannen met baarden. Ze vragen waar de olijven staan en op welke pizza geen varkensvlees zit. Ze zeggen vriendelijk goeiemorgen en dank-je-wel.
De moslims die ik ken, zijn heel gewone hardwerkende mensen. Net als wij willen ze lang en gelukkig leven en dat hun kinderen goed terecht komen.
Afgelopen nacht was er op TV nog een marathon-uitzending met hoogtepunten van Pinkpop. Jessie was zo slim om dat op DVD op te nemen. Dus konden we vandaag nog de hele dag kijken naar onze favoriete optredens en naar de bands die we niet gezien hebben (Foo Fighters, Justice, Editors enz.)
Morgen wordt het weer een lange werkdag, daarom trakteer ik mezelf vanavond op een duurloopje. De hartslagmeter om zodat ik niet te hard ga. De mp3-speler gaat mee met lekkere harde muziek.
Na 10 min. lopen stop ik even om de armen wat los te gooien en de beenspieren een beetje te rekken. Als ik weer ga lopen let ik even op de hartslagmeter. Ik houd hem vandaag onder de 160. Vijf minuutjes later weet ik welk gevoel en welk tempo daarbij hoort. Verder hoef ik niet meer op de hartslagmeter te kijken.
Het mooie weer lokt veel wielrenners, hardlopers, skaters en wandelaars naar buiten. Allemaal lekker bezig.
De tijd gaat snel en voor ik het weet loop ik alweer over het zandlichaam van de geplande A4 terug naar Kerkpolder.
Als ik thuiskom staat Goede Tijden aan. Ik ben 70 minuten onderweg geweest en zet koffie voor Bettie en mezelf.
Tegen de aanleg van de A4 wordt al 35 jaar actie gevoerd, ...... en met succes.
Ik heb goede hoop dat van al dat uitstel uiteindelijk afstel komt. De hoge olieprijs moet ervoor gaan zorgen dat de mensen minder auto gaan rijden.
In Amerika is het al zover: in april 2008 werden er 4,3% minder kilometers gereden dan in april 2007.
Lijkt me prima als dat in Nederland ook gaat gebeuren
Jessie en ik hadden prachtig weer gisteren in Landgraaf. We hebben allebei een roodverbrand gezicht.
Het was een heel leuke vader-dochter-activiteit en misschien gaan we volgend jaar wel weer.
De eerste band die we zagen was "Fiction Plane". Het klonk als de Police, die een jaartje krachttraining hebben gedaan. Dat bleek te kloppen want de zanger / bassist van Fiction Plane is de zoon van Sting.
Daarna zagen we de Wombats. Best een leuk bandje, korte snelle nummers met tweestemmige zang.
Terwijl we luisterden naar Gavin DeGraw, kwamen we Dannielle en Marco tegen. Even gepraat maar daarna volgden zij weer hun eigen programma.
Het volgende optreden op het grote podium was dat van Racoon. Het is niet helemaal mijn muziek, maar er werd mooi gezongen.
We zijn nog wel naar het 3FM-podium gegaan voor de Hives, maar zijn daar maar in het gras gaan zitten. De Hives kende ik niet en hoef ik ook niet te kennen.
Om 5 uur begon Alanis Morissette op het grote podium. Ook niet helemaal mijn muziek, maar ze deed goed haar best en bracht haar fans tot extase. Het publiek bedankte voor het optreden door Happy Birthday voor de jarige Alanis te zingen.
Jessie en ik werden een beetje gaar van de zon en het slenteren en we zijn de rest van de dag bij het grote podium blijven hangen.
We kochten een stuk pizza en om kwart over 6 barstten de Queens of the Stone Age los.
Dit was voor mij het hoogtepunt van de dag. br
We stonden wat verder naar voren en de Queens maakten enorme herrie. In het begin was de zang moeilijk te horen, maar dat werd gaandeweg beter. Zanger Josh schafte eigenhandig het crowdsurf-verbod af en de stemming kwam er goed in. Ze speelden bekende uptempo songs: "Go with the flow" en "Sick Sick Sick" en de mooie langzame song (about fucking) "Make it witchu".
Morgen ga ik naar Pinkpop met Jessie.
Daar treden ook allerlei artiesten op die ik nog niet ken.
In de muziekquiz deze week een van die onbekenden.
Wie is het ?
We zijn met 7 man vanavond. Ria geeft training en op het schema staat 5 x 400 m. - 5 x 200 m.
Na het inlopen en de warming-up doen we nog 3 versnellingen om aan het tempo te wennen. Dan beginnen we aan het programma op het Virulypad.
Ik doe het deze week rustig aan en loop samen met andere Hans de 400-jes in ongeveer 1 min. 48. Halverwege krijgen we gezelschap van Ria.
De 200-jes gaan iets sneller: in 52 sec. Het laatste 200-je loop ik mee met Richard en Ronald en ik klok 42 sec.
Voor de terugweg naar Wippolder kiest Ria een mooi romantisch paadje. In de kleedkamer voelen de benen net of de training nog moet beginnen.
Dit weekend wordt er niet meer gelopen.
Zaterdag werken, zondag naar Pinkpop.
Josef Tkaloun is een leraar op een middelbare school in Praag. En op een dag heeft hij het helemaal gehad met de leerlingen en hun desinteresse. Hij neemt ontslag en gaat met vervroegd pensioen.
Maar thuiszitten bij zijn vrouw (een ex-lerares Duits) is ook niets, dus gaat hij werken bij een supermarkt als innemer van de statiegeldflessen.
Beetje dezelfde carrierestap die ik 8 jaar geleden maakt.
Wonder boven wonder vindt Josef het leuk werk. Hij interesseert zich voor de (vrouwelijke) klanten en zijn collega's. Hij bezorgt in zijn vrije tijd de boodschappen bij oude vrouwtjes en probeert alleenstaande klanten aan elkaar te koppelen.
In zijn eigen huwelijk is de romantiek verdwenen. Hij heeft nog wel erotische dromen (over de klanten) , maar slaapt niet meer bij zijn vrouw.
De film, Empties, van de Tsjechische regisseur Jan Sverák, doet me erg aan Fellini denken. Gewone mensen in hun gewone leven die vol goede bedoelingen het beste ervan proberen te maken. Er zitten mooie beelden in en de afloop van de film is ook erg Felliniaans.
De hoofdrol in de film wordt gespeeld door de vader van de regisseur, Zdenek Sverák. Hij is ook de schrijver van het verhaal.
Door de film kon ik het mislukte examen van maandag weer relativeren.
Bettie vond hem ook mooi.
Vanochtend eerst maar een uurtje hardgelopen om het hoofd leeg te maken.
Had ik misschien beter gisteren voor het examen kunnen doen, maar ja....
Waar ging het mis ?
Mijn valkuil is onzekerheid, gebrek aan vertrouwen in mijn eigen kunnen. Dat breekt me wel eens op tijdens hardloopwedstrijden en gisteren ook tijdens het examen.
Bij het onderdeel sportverzorging kreeg ik te maken met een acute kuitspierblessure. Die heb ik 3 jaar geleden nota bene zelf gehad. Maar door de spanning van het examen en de kritische ogen van de examinator, kon ik niet meer helder nadenken. Ook het vervolg, als de blessure nagenoeg is genezen, kon ik niet snel genoeg meer bedenken.
Ik wist maar 2 eenvoudige functietesten voor de kuitspier en vergat om een hakverhoging te adviseren. Ik moest nog een ondersteunende bandage om de kuitspier leggen, maar dat lukte ook pas na heel lang nadenken en wat hints van de examinator.
Bij het onderdeel massage moest ik Leo een sederende massage over schouders en nek geven. In mijn hoofd liep ik het lijstje van de handgrepen en de spieren na. Terwijl je eigenlijk met je hoofd bij je klant moet zijn. Vanuit mijn ooghoeken zag ik de examinator dingetjes opschrijven op het beoordelingsformulier, terwijl mijn ogen eigenlijk op Leo's rug moesten zijn. Door de examenspanning werd ik slordig, haastig, gemakzuchtig. De examinator gaf wel wat hints, maar mijn massage werd als onvoldoende beoordeeld.
Ik ben het niet oneens met de beoordeling; het was onder de maat en de school kan niet aan iedereen zomaar diploma's uitdelen. Jammer dat ik in de valkuil getrapt ben en me mee liet slepen door onzekerheid en stress.
Een van de docenten zei dat ik het zeker nog een keer moet proberen: "want je kan het wel, dat heb ik gezien."
Het herexamen is pas in november en tot die tijd kan ik nog veel oefenen en wat meer zelfvertrouwen opbouwen.
Rest me nog Leo te bedanken. Toen we terugliepen door een plensbui gaf hij me een cadeautje. Jammer genoeg niet omdat ik geslaagd was, maar als pleister op de wonde.
Natuurlijk een boek, een van de mooiste boeken die er over hardlopen geschreven zijn: "De mens als duurloper" van Jan Knippenberg
Ik tref Leo en Marcel in de geïmproviseerde kleedruimte aan de Bezuidenhoutse weg. Heel rustig bereiden we ons voor op de 5 km. prestatieloop van de Royal Ten.
In een "rustig" tempo lopen we 2 rondjes van + 2km. in. Mijn linkerenkel houdt zich goed, zelfs bij een korte versnelling.
Dan naar het startvak.
Na het startschot gaat Leo hard weg. Ik doe het iets rustiger. Maar na 500 m. ga ik iets versnellen en loop weer in op Leo. Net voor het 1 km. punt ga ik hem voorbij. Mijn tussentijd 4.05.
Ik voel dat mijn veter loszit (sukkel) en neem geen risico. Terwijl ik hem vastmaak, stuift Leo langs en even later ook Marcel. Door de pauze ben ik wel weer op adem gekomen en ik zet direct de achtervolging in. Ik ga Marcel weer voorbij. De tweede kilometer gaat in 4.23.
Na 2600 m. is er een keerpunt en ik zie dat Leo maar 50 m. voor mij zit. Ik moedig hem aan en hij ziet mij ook.
De derde kilometer klok ik 4.08. Leo loopt nog steeds 50 m. voor mij uit en ik zie aan zijn lopen dat hij niet meer gelooft in een beste seizoensprestatie.
Ik roep nog wat aanmoedigingen, maar het zijn eigenlijk plaagstootjes in de geest van
"Ik zit vlak achter je en haal je in als je niet doorloopt". Vierde kilometer: 4.11.
In de laatste kilometer herpakt Leo zich en vergroot de voorsprong. Ik zie de klok van een afstand doortellen naar de 21 minuten. Nog even aanzetten en ik finish in 20.59. Laatste kilometer in 4.12.
Marcel zit er maar kort achter.
Leo is een beetje teleurgesteld over zijn tijd, maar zijn humeur lijdt er niet onder.
Ik ben zeer tevreden: prima tijd, geen last van de enkel, alleen die veter (grrrmll).
Ik heb nog even wat nagepraat met bekenden en daarna omgekleed.
Nog voor de 10 km. wedstrijd begint gaan Marcel en Leo naar huis. Tegen Marcel zeg ik: tot de volgende keer.
Tegen Leo: tot morgenavond bij het examen.
Martine schrijft op haar weblog over het grote verschil tussen Afghanen en Westerlingen. Daar is niet alleen een culturele reden voor.
Afghanen krijgen gewoon minder kilocalorieën binnen dan wij. Ze kunnen zich niet permitteren om een stuk te gaan hardlopen of te gaan mountainbiken. Ze hebben al hun energie nodig om weer voedsel te verdienen voor de volgende week.
Hier in Nederland rijd je met de auto naar de supermarkt en haalt voor een hele week eten. Je hoeft zelf nauwelijks energie te investeren om al die kilocalorieën op je bord te krijgen.
Misschien is het leuk om eens het volgende uit te proberen.
Laat je auto eens staan en ga lopend naar een supermarkt aan het andere eind van de stad (dorp). Koop alleen hetgeen je kunt dragen en breng dat weer naar huis. Niet smokkelen door het winkelwagentje mee te nemen of de fiets te pakken.
Je hebt hooguit voor twee dagen mee kunnen nemen.
Houd dit een week vol en je leert weer waarderen dat er ook een supermarkt dichtbij staat.
En na deze week zul je begrijpen waarom het overgrote deel van de wereldbevolking geen overgewicht heeft en geen dieet hoeft te volgen.
Een tijdje terug ben ik gevraagd of ik als verzorger / masseur de begeleiding van de Instroom-Herstelgroep van Rex wil overnemen. Na 3 jaar wil hij weer eens wat anders gaan doen en het komt heel mooi uit als ik zijn werk kan voortzetten.
Toen ik in september aan de opleiding begon, had ik nog helemaal geen plannen. Ik wilde gewoon meer leren over spieren, blessures en masseren. Maar nu de kans zich aandient, wil ik mijn nieuwe kennis en vaardigheid wel in de praktijk brengen. Het is natuurlijk hardstikke leuk als dat bij mijn eigen club kan.
De komende weken zal Rex mij inwerken en aanwijzingen geven waar ik op moet letten. Daarna komt vanzelf het moment, waarop ik het zonder Rex zal gaan doen.
Op de vrijdagavond kan ik nog meetrainen met de snelle mannen en vrouwen van groep 2. Maar op de woensdag loop ik voortaan heel rustig mee met de gebleseerden en de instromers. Uit mijn blessureperioden van de afgelopen 3 jaar weet ik dat dat best leuk is.
Met mijn ervaring kan ik beginnende lopers aardig beoordelen en begeleiden. En ik weet inmiddels ook best veel over blessures en het geduld dat het herstel van je vraagt.
Vanavond heb ik met de Instroom-Herstelgroep meegetraind. Van mijn verzwikte enkel heb ik bijna geen last meer en ik ben in een heel rustig tempo met een groepje lopers meegelopen.
Met Marja, Joan, Ineke en Erwin liep ik 5' - 5' - 6' - 5' - 5', telkens met 2' wandelpauze. Rustig uitgelopen naar het clubhuis en daar nog wat cooling-down oefeningen gedaan.
Na afloop nog een korte bespreking met de andere begeleiders van de groep en dan op tijd naar huis om de verlenging van de Champions League-finale te bekijken.
Zondagmorgen ga ik weer samen met Leo een stuk hardlopen.
Van mijn huis lopen we dwars door Delft naar de IKEA. Achter de IKEA ligt het natuurgebied waar ieder jaar de oliebollencross wordt gehouden.
Leo en ik nemen even rust voor wat oefeningen. Daarna lopen we een rustig rondje over de oude vuilstort om het terrein te verkennen.
Daarna doen we hetzelfde rondje maar dan snel. Leo is veel sneller en hij loopt bij mij weg.
Ik kijk even op de hartslagmeter, 177 bpm, en daardoor zie ik niet waar ik mijn voeten neerzet. Ik zwik hard door mijn linkerenkel. Auwww.
Na en paar voorzichtige stappen ga ik weer achter Leo aan.
Aan het eind van het rondje wacht Leo me op. De enkel wordt niet echt dik, maar doet wel zeer.
Eventjes in de sloot ermee. Daarna lopen we gezamenlijk terug naar mijn huis. Dat gaat redelijk.
Thuisgekomen koel ik met een coldpack. Het lijkt allemaal me te vallen.
Leo krijgt van mij nog een ontspannende schouder-en-nek-massage.
Volgende week zondag lopen we samen de 5 km bij de Royal Ten. Leo zo hard als hij kan; ik wat rustiger met een mooie blauwe plek op mijn linkerenkel. Update: de paarsblauwe plek is donkerder en groter geworden, maar het doet geen pijn meer. Da's maar goed ook want ik moet morgen werken en woensdag weer hardlopen.
Hij had een hekel aan lopers die altijd maar op hun klokkie keken. Als hij liep, keek hij om zich heen.
En constant ouwehoeren. Over alles liep hij te filosoferen. Het ging alle kanten op, hij hield nooit zijn bek dicht.
Vaak over politiek. Hij was zo rood als een kroot
Dit citaat gaat niet over mij, maar over Jan Knippenberg.
Knippenberg is een legende in hardlopend Nederland.
Hij overleed in 1995 op 47-jarige leeftijd.
Hij was niet alleen een hardloopverslaafde uiltraloper, maar ook een begenadigd schrijver en dichter.
Mijn hardloopprestaties vallen in het niet bij die van Knippenberg. En mijn schrijfsels halen het niet bij zijn proza en poëzie.
Ik heb hem nooit ontmoet, maar voel me wel verwant met hem. Ik mag ook erg graag ouwehoeren tijdens het lopen. En filosoferen, over van alles, over politiek.
Niet iedereen is zo rood als Knippenberg en ik, maar ik ken nog wel een paar hardlopers (loopsters) die het lopen op dezelfde manier ervaren:
Tijdens het lopen kijk je om je heen. Je voelt je een met de natuur.
Je geest wordt helder en je krijgt de mooiste ingevingen en inzichten.
Het is vast geen toeval dat veel verslaafde hardlopers hun ervaringen opschrijven in dagboeken, columns, weblogs en gedichten.
A.s. maandag beginnen de eindexamens voor Jessie.
Ze zit al twee weken lang proefexamens te maken voor wiskunde, natuurkunde, biologie, economie en Nederlands.
De week erop heb ik ook mijn examen. En daar word ik ook al weer een beetje zenuwachtig voor. Het masseren zal wel lukken, maar de dingen er om heen hebben we nog maar weinig geoefend.
Je begint met het afnemen van een anamnese. Door een aantal algemene en een aantal specifieke vragen probeer je te bepalen of iemand wel gemasseerd kan worden en zo ja welk lichaamsdeel je moet masseren en welke handgrepen je moet toepassen.
Daarna volgt de inspectie. Je bekijkt je klant (in ondergoed) en let goed op of je afwijken of bijzonderheden opvallen. Eventueel kan dat blessures of klachten verklaren.
Ik doe ook het examen sportverzorging en moet dus ook een geblesseerde sporter kunnen helpen. Waarschijnlijk zal ik bij het examen functietesten moeten doen en een tape-constructie moeten aanleggen om het geblesseerde lichaamsdeel te beschermen.
Er moet nog veel worden nagelezen en geoefend. En het is nog maar 11 dagen
Het blijft moeilijk om te doseren en rustig te trainen.
De Golden Tenloop was zo goed gegaan dat ik weer denk dat ik nog harder kan.
Het programma van de woensdgavondtraining is me ook op het lijf geschreven: kort en snel.
Vier series van 2 x 200 en 1 x 400 m.
Ik kies voor een tempo van 24 sec. per 100 m., hetzelfde als afgelopen vrijdag. Maar Jeroen, Ron en Eric lopen een beetje voor de groep uit en ik sluit bij hen aan. Het blijkt dat Jeroen's klokje na 23 s. piept. Moet ook kunnen.
Maar de eerste 400 m. maakt duidelijk dat ik er hard voor moet werken.
Toch maak ik de training af met Eric en Jeroen in hetzelfde tempo (23 s. per 100 m.) Ik heb geen hartslagmeter om, maar ik voel dat het eigenlijk iets te hard gaat.
Als ik thuiskom bonkt mijn hart nog steeds met een behoorlijk tempo. En ik voel ook weer het plekje onder mijn linkerhiel opspelen. A.s. vrijdag wordt er niet getraind i.v.m. het jaarlijkse etentje met de trainingsgroep.
Zondag ben ik (hopelijk) voldoende hersteld (van het etentje) voor een training met Runningman Leo.
In een gebouw van de faculteit Bouwkunde van de TU Delft woedt sinds dinsdagochtend een zeer grote brand. De brandweer is met groot materieel aanwezig. Iedereen heeft het pand aan de Berlageweg kunnen verlaten.
De brandweer heeft zich inmiddels teruggetrokken uit het gebouw omdat de constructie niet meer te vertrouwen is. De kans bestaat dat het gebouw aan de Berlageweg als verloren moet worden beschouwd, aldus de brandweer. Saillante toevalligheid: de studenten (en professoren) van de Delftse Bouwkunde-faculteit hebben de instorting van de Twin Towers op 11 sep. 2001 bestudeerd en ze kwamen tot de conclusie dat er geen explosieven zijn gebruikt. De hoofdoorzaak van de instorting was de brand.
Het gebouw van Bouwkunde stamt uit 1970 en dat is ook het bouwjaar van de Twin Towers.
Ik denk dat het Bouwkunde gebouw ook gedragen wordt door een staal-constructie.
Zelf heb ik vanmiddag even staan kijken en onderstaand filmpje gemaakt:
Kun je sporten, een duurloopje doen zonder dat je iets gegeten hebt ?
Ja hoor, dat kan. Hele volksstammen gaan 's ochtends de deur uit zonder ontbijt en eten pas iets tijdens de koffiepauze. Er zit voldoende energie opgeslagen in je spieren en je lever om een hele tijd zonder eten te kunnen.
Ik doe vanmorgen in alle vroegte een kort duurloopje. Voordat het warm wordt, voordat het verkeer de lucht verziekt. Ik loop het rondje TU-wijk, maar dan in omgekeerde richting.
Net uit bed is het even wennen, maar na 500 m. weten de benen wat ze willen en gaat het allemaal weer vanzelf. De mysterieuze muziek uit de mp3-speler zweept me op.
In de strakblauwe lucht tel ik maar liefst 5 vliegtuigen die een wit wolkenspoor trekken. Op straat kom ik maar weinig mensen tegen., het is nog erg rustig.
Ik sla rechtsaf en krijg de zon precies in mijn rug. Voor me op het asfalt zie ik mijn langgerekte schaduw, ritmisch op en neer dansen. Ik begin te trippen door de muziek, het ritme, de stofjes die onder mijn schedel vrijkomen.
Het stoplicht brengt me terug op aarde.
Ik loop in een pittig tempo en ben na 39 minuten terug. Niet moe en nauwelijks bezweet. Het hele huis is nog in rust. Het is 5 voor 8.
Toen mijn moeder in 1958 met mijn vader trouwde, moest ze stoppen met werken. Zo ging dat in die tijd. In de jaren die volgden kreeg ze het druk genoeg. Tussen 1959 en 1965 kreeeg ze 4 kinderen en daar heb je een behoorlijke dagtaak aan.
Eind jaren 70 zaten de kinderen allemaal op het middelbaar of hoger onderwijs en had mijn moeder weer tijd om te gaan werken.
Mijn vader vond dat helemaal niets: hij verdiende de kost en daarmee uit. Zo ging dat in die tijd. Tot in 1983 mijn vader voor de tweede keer een openhart-operatie onderging. Die heeft hij niet overleefd.
Het was een zwaar verlies voor mijn moeder en ons. Mijn moeder bleef niet bij de pakken neerzitten, ze pakte de draad weer op en begon een nieuw leven.
Ze volgde een MBO-opleiding sociaal werk en daarna doorliep ze de Sociale Academie, een HBO-opleiding. We waren allemaal trots op haar dat ze dat na haar 50-ste nog allemaal presteerde.
Ze heeft daarna tot haar 68-ste gewerkt bij verschillende dienstencentra in en rond Rotterdam.
Eerst 25 jaar lang moeder geweest in een druk gezin. Daarna alsnog een betaalde baan gevonden en bijgedragen aan de samenleving.
We krijgen niet allemaal een tweede kans in ons leven. En wat zouden we ermee doen als we er een kregen.
Mijn moeder kreeg die tweede kans en ze pakte hem met beide handen aan.
.... maar wel muziek.
Toch nog een keer A Perfect Circle: The Outsider.
Leuk clipje erbij van de Bikini Bandits, een ander projectje van Maynard James Keenan.
Tegen het eind van het clipje duikt Maynard zelf even op, in de rol van bedrijfsleider van een buurtsuper.
De Bikini Bandits laten zijn natte droom (of nachtmerrie) uitkomen.
We zijn met zijn 7-en: Heidi, Hans, Ria, Peter, Jolanda, Koos en ik.
Mijn benen voelen loodzwaar tijdens de eerst 500 m. inlopen naar het stoplicht,; daarna zijn de benen wakker en gaat het makkelijker.
We doen wat oefeningen op het grasveld aan de Hoflaan en lopen dan een rondje over de oude vuilnisbelt, het crossparkoers. Ik bloei helemaal op, hier ben ik in mijn element. Daarna lopen we naar de Delftse Hout voor het interval-programma, 8 keer 400 m.
Heidi schiet van het randje asfalt af en verzwikt haar enkel. Het wordt een beetje dik en ze doet niet mee met het intervalprogramma.
Ik loop de 400-jes samen met Ria in 1 min. 36, dat is 24 sec. op de 100 m. De eerste vier tempo's is het werken geblazen. Vanaf nummer 5 gaat het lekker: het tempo van 24 sec. per 100 m. zit er weer in.
Na de laatste 400 is mijn polsslag tussen 160 en 165, dus niet zo hoog als woensdag.
In een rustig tempo lopen we terug naar het clubgebouw, in het kielzog van de wedstrijdgroep.
Na het douchen drinken we nog wat met elkaar. Dan wens ik iedereen een prettig weekend en fiets naar huis.
Na de wedstrijd van vorige week doe ik het deze week rustig aan.
Afgelopen zondag deed ik een rustig duurloopje van 40 min.
En dinsdagmorgen een ontspannen intervaltraining: 6 keer 2 min. met telkens 2 min. herstel er tussenin. Met inlopen, warming-up en uitlopen kwam ik uit op 55 min.
De clubtraining van woensdagavond wil ik ook rustig doen. We zijn met een grote groep, waarin 2 nieuwe gezichten: Willeke (de vriendin van Menno) en Leon (de zoon van trainer Koos). Na de gebruikelijke oefeningen, laat Koos ons in het gras ook wat buikspieroefeningen doen. Vinden we eigenlijk niet leuk, we willen lopen.
Op het schema staat 5 keer 800 m. en ik wil die lopen in een tempo van 27 s. per 100 m. Als ik moet kiezen tussen het groepje van 26 sec. of 28 sec. kies ik natuurlijk voor het snelle groepje. Ria stelt haar stopwatch in; ik loop vanavond met de hartslagmeter.
Die 26 sec. per 100 m. is eigenlijk net te hard voor een herstelweek. De hartslag loopt tijdens de intervals op tot 174, dat vind ik best hoog. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de laatste twee 800-jes ga ik met de voorste 4 lopers van het groepje mee. Die lopen een tempo van 25 sec. per 100 m. Mijn hartslag loopt op tot 180 ..... en dat in een herstelweek.
Vanuit de Delftse Hout is het best een lang stuk uitlopen terug naar het clubhuis. Met zware benen valt dat niet mee. Maar eenmaal gedoucht ben ik weer helemaal het mannetje.
Ik ben benieuwd of Willeke er vrijdagavond of volgende week woensdag weer bij is. Lijkt me echt een aanwinst voor de Koplopers. Of de zoon van de trainer, Leon, een blijverdje is, weet ik niet.
Gelukkig hebben we de foto's nog: op de website van de Golden Tenloop staan inmiddels 4 fotoalbums
Waarin ook een paar mooie van Hardloper Hans
Deze ingeslepen beweging kun je foutloos uitvoeren zonder erbij na te denken. De spieren spannen zich aan en ontspannen zich weer in een perfect getimed ritme.
Schijnbaar moeiteloos coördineren je kleine hersenen deze beweging. We zijn geschapen om hard te lopen.
Het hardlopen is misschien wel de belangrijkste reden waarom we uit de bomen zijn gekomen.
Onze voorouders zaten in de bomen in Afrika en keken iedere dag vol bewondering naar de voorbijrennende zebra's, antilopes en gazelles. Een paar van die voorouders besloot om de bomen te verlaten en op twee benen te gaan lopen. Ze werden er goed in.
De voorouders die in de bomen bleven evolueerden tot chimpansees en bonobo's. De tweebenige voorouders ontwikkelden zich tot Australopithecus en daarna tot Homo erectus. De zebra's en antilopes zagen de tweevoeters op de savanne verschijnen en ze maakten zich snel uit de voeten.
Onze voorouders leerden om de zebra's te vangen en ze werden slimmer doordat ze vlees gingen eten. De volgende stap was de evolutie naar Homo sapiens, de succesvolste tweevoeter op de wereld.
In Afrika hoort hardlopen nog steeds bij het dagelijks leven. Kip Keino, Abebe Bikila, Miruts Yifter lieten de wereld zien hoe mooi hardlopen is. En nog steeds lopen de Afrikanen harder en mooier dan mensen van andere continenten. Kenenissa Bekele, Paul Tergat, Haile Gebreselassie. Ik kan er uren naar kijken.
En daarna ga ik zelf weer hardlopen. Als we niet zouden hardlopen, dan hadden we net zo goed in de bomen kunnen blijven.
Documentaire-maker Michael Moore maakte al eerder mooie films. Vanavond zag ik met Bettie zijn nieuwste film Sicko in Flimhuis Lumen.
De documentaire vertelt eerst een aantal schrijnende verhalen over de Amerikaanse gezondheidszorg. En Michael Moore legt uit hoe het komt dat de ziektekostenverzekering in de VS zo is vercommercialiseerd.
Daarna reist Moore naar Canada, Groot-Brittannië en Frankrijk, waar een collectieve ziektekostenverzekering bestaat. Als Amerikaan verbaast hij zich over de wonderen van de gezondheidszorg in Frankrijk en Groot-Brittannië. Het is te mooi om waar te zijn: zo veel voorzieningen, voor iedereen gratis omdat ze betaald worden uit belastinggeld of door de overheid ingehouden verzekeringspremies. Iedereen betaalt naar draagkracht en is tevreden over de geboden zorg.
Het tweede deel van de film is pure propaganda tegen het Amerikaanse systeem. Moore reist met zieke Amerikanen (waaronder reddingswerkers van Ground Zero) naar Cuba. Op de basis Guantanamo Bay, waar "enemy-combattants" gratis de beste medische zorg krijgen, worden ze niet toegelaten.
In de ziekenhuizen van de socialistische "heilstaat" Cuba worden de Amerikaanse zieken verzorgd en opgelapt.
In de eerste helft van de film is de kritiek nog subtiel en kun je nog af en toe lachen. Maar daarna legt Moore het er wel heel dik bovenop.
De film is zeker de moeite waard voor het Nederlands publiek.
In Nederland heeft het vorige kabinet de ziektekostenverzekering geprivatiseerd. Het collectieve ziekenfonds is afgeschaft en er zijn vele verschillende verzekeringen voor in de plaats gekomen. De premie die we betalen is flink gestegen en zal nog verder stijgen.
De Nederlandse situatie zit ergens tussen de Franse en de Amerikaanse in.
Laten we ervoor waken niet verder af te glijden naar een volledig vercommercialiseerd systeem zoals de Amerikanen dat kennen.
Na de "herrie" van de afgelopen weken nu weer een muziekquiz voor iedereeen.
Een van de eerste LP's die ik ooit kocht was een verzamelelpee van een Amerikaanse band.
De zanger van die band maakt nog steeds muziek. En het klinkt nog steeds goed.
Hoe heet de zanger en hoe heet de band waar hij in de jaren 60 en 70 in zat ?
... moet er weer gewoon gewerkt worden. Of je nu spierpijn hebt of niet.
De 43.14 van gisteren betekende mijn snelste 10 km. sinds mei 2005; toen liep ik de Haagse Royal Ten in 42.38.
In januari heb ik mijn wedstrijdlicentie opgezegd; daarom sta ik in de uitslagen tussen de recreanten. Maar met mijn tijd zou ik in mijn leeftijdscategorie een 8e plaats hebben gehaald. Toch maar weer een wedstrijdlicentie aanvragen
Gelukkig zijn er ook nog foto's gemaakt.
Bijvoorbeeld door Carry Wilmink van AV Waterweg.
Helaas sta ik er niet tussen.
Carry maakt toch ook wel veel foto's van vrouwen.
Degenen die vooraf ingeschreven hadden, kregen op hun startnummer ook hun voornaam afgedrukt.
Zoals je kunt zien bij de drie snelste dames van gisteren.
Ik heb pas op de ochtend voor de loop ingeschreven. Maar wel gauw met een dikke vilstift mijn naam op het startnummer gezet.
Heel veel toeschouwers roepen dan hard je naam om je aan te moedigen en dat helpt zeker.
Dat gaan we dus vaker doen.
Ik loop veel minder wedstijden dan vroeger. Dat heb ik moeten leren door blessureleed en de wijze lessen van Rex en Leo.
Maar vandaag loop ik mijn eerste echte wedstrijd van het jaar, vandaag moet het gebeuren op de Golden Tenloop.
Om 5 voor drie begint het te regenen in Delft, precies terwijl de deelnemers aan de Golden Tenloop in het startvak staan. Ik ben eigenlijk wel blij met de afkoeling.
Als om 3 uur het startschot klinkt, kom ik maar moeizaam weg. Bij de eerste bocht moet ik alweer inhouden. Maar daarna kan ik lekker doorlopen en begin ik mensen in te halen.
De 1e kilometer gaat in 4 min. 31, veel sneller dan ik verwacht had. De volgende kilometers loop ik lekker door en haal wat bekenden (waaronder blogger Fred) in. Door de regenspetters op mijn horloge kan ik de tussentijden niet goed zien. Maar ik haal nog steeds mensen in en ik voel me goed.
Bij de 5 km. haal ik Jan Koorneef in; mijn tussentijd is 21.25
Dan volgt een lang recht fietspad waarop we de wind tegen hebben. Ik neem de kop van een groepje en sleur de anderen mee naar het bordje van de 6 km. Ik kan het nog: smijten met mijn krachten.
Net als ik vermoeid begin te worden, krijg ik Edward in het vizier. Edward en ik zijn aan elkaar gewaagd, maar vandaag win ik. Even inhouden en dan met een tussensprintje erlangs
De laatste kilometers gaan niet makkelijk, maar de aanmoedigingen van de toeschouwers, slepen mij erdoor. Vlak voor de finish op de Burgwal krijg ik van speaker Bruun een envelop met inhoud van een sponsor. Moe maar voldaan druk ik mijn klokje in: op het venster staat 43.27.
Tsjakka.
De afgelopen maand heb ik serieus en gedoseerd getraind. Oefeningen gedaan voor mijn hielblessure en een beetje opgelet met eten. Geen alcohol deze week.
Vandaag heb ik nog een lichte training afgewerkt. Drie keer 800 m. op een tempo van 27 s. per 100 m. Dat ging me makkelijk af. Na afloop even de polsslag opgenomen en die zat rond de 160. Ik ben klaar voor mijn eerste wedstrijd dit jaar.
Donderdag zal ik rustig starten; het zal ook wel druk zijn. Maar daarna wil ik toch 4 min. 30 tot 4 min. 40 per km. gaan lopen. En dan moet ik toch zeker binnen de 48 min. gaan finishen.
Van Leo kreeg ik een DVD met de film "Control" van Anton Corbijn.
De film vertelt het verhaal van Ian Curtis, de zanger van de Engelse band Joy Division.
Het is een goeie film: ik zit er echt in en waan me weer in de jaren 70.
Ik kan me maar moeilijk verplaatsen in de hoofdpersoon Ian Curtis. Hij maakte niet echt contact met de mensen om hem heen en hij wilde alles alleen doen.
Iedereen maakt fouten, kwetst wel eens iemand in een dronken bui. Maar de meesten van ons kunnen dat weer goedmaken. De meesten van ons kunnen kiezen voor een partner en daar trouw aan blijven.
Ian Curtis kon die keuzes niet maken. Hij raakte door zijn fouten en besluiteloosheid steeds dieper in de put. Hij pakte niet de uitgestoken hand van mensen die hem wilden helpen. Hij wilde niet kiezen voor een gewoon leven, paste niet in de maatschappij.
Zoals zoveel kunstenaars kon hij kon zich wel uiten in zijn optredens, in zijn teksten. Maar was dan teleurgesteld dat hij niet echt zijn gevoelens kon overbrengen op het publiek.
Uiteindelijk pleegde Curtis zelfmoord. De film laat in het midden of het een weloverwogen plan was of een impulsieve wanhoopsdaad.
"Control" is een zwartwit film en de sfeer erin deed me denken aan "The Loneliness of the Long-Distance Runner". Fotograaf Anton Corbijn zorgde voor veel mooie beelden, maar toch vooral veel stilstaande beelden. Over het begin en het eind van een shot is nagedacht, maar de bewegende beelden er tussenin zijn niet bijzonder.
De soundtrack is opvallend stil. Er is alleen muziek te horen als er een plaat opstaat, of als er een band optreedt. Is Corbijn bang dat achtergrondmuziek de aandacht van de mooie plaatjes afleidt ?
De verleiding is groot om op deze zondagochtend mee te doen met de trimloop van IJsclub Bertus. Even een 10 km. lopen als test voor de Golden Tenloop van a.s. donderdag. Maar ik ben verstandig (geworden) en ga voor mezelf een rustig duurloopje doen. Ik volg dezelfde route als in februari met Leo.
Deze tijd van het jaar (april, mei, juni) vind ik het mooist om buiten hard te lopen. Ik kan er helemaal lyrisch over worden.
De bomen lopen uit. De bermen staan vol bloemen en iedere week verschijnt er weer een nieuwe soort tussen het gras. De bruine lisdoddes zijn kaalgeplukt door vogels. Het fluitekruid en het felgele koolzaad staat op sommige plaatsen al weer tot schouderhoogte. Ik zie pinksterbloemen, madeliefjes, paardebloemen, smeerwortel en reigersbek.
Maar ook de dierenwereld is erg mooi in deze tijd van het jaar, met name de vogels. Bij de golfbaan zie ik een paar zwanen, zachtjes voortdrijven op de wind. Een meerkoet zit op haar nest en het mannetje zwemt in de buurt rond. Een fuut duikt even op, kijkt rond en verdwijnt weer onder water.
Honderd meter voor mij hangt een visdiefje fladderend stil boven de sloot. Dan vouwt hij zijn vleugels achter zich en stort zich van 5 meter hoogte naar beneden. Als een schoonspringer breekt hij door het wateroppervlak. Een seconde later komt-ie weer boven zonder prooi. Direct kiest hij weer positie boven de sloot en vlak voordat ik bij hem ben, duikt-ie sierlijk omlaag voor een nieuwe poging. Ook dit keer tevergeefs.
Ik vervolg mijn weg terug naar Delft.
Bij Onder Ons stop ik even en maak een praatje met bekenden die wel de Bertus-trimloop gaan doen. Daarna loop ik in hetzelfde rustige duurlooptempo naar huis.
Over de 10,6 kilometer deed ik vandaag 55 min.
Na de moord op Pim Fortuijn werd ik lid van GroenLinks. Opeens voerde de rechtse borrelpraat de boventoon in de Tweede Kamer en platenbazen konden minister worden. Ik vond het tijd om de linkerkant van het politieke spectrum te versterken.
Ruim 5 jaar later ben ik een beetje teleurgesteld.
De Delftse Groenlinksers vinden bomen toch wel erg belangrijk en als je vrouw bent en / of allochtoon, dan kom je snel op een verkiesbare plaats.
Femke Halsema gelooft liever de leugens van de regering Bush, dan dat ze zich verdiept in de werkelijke gebeurtenissen van 11 sep. 2001.
De landelijke politiek neuzelt over de film van Wilders, de bescherming van Ayaan Hirsi Ali en het onverdoofd castreren van biggetjes. Dat lijkt allemaal belangrijk, maar men heeft geen oog voor de echte problemen die ons te wachten staan.
De voedselprijzen zijn in een jaar tijd bijna verdubbeld. De olieprijs breekt record na record. En afgelopen week kregen we doodleuk te horen dat we al 2/3e deel van het Nederlandse aardgas hebben opgestookt (in 40 jaar tijd). Over 20 jaar is het allemaal op. Het is te hopen dat het klimaat zo warm blijft en dat de Russen hun aardgas aan ons willen verkopen.
Ik had gehoopt dat de politici, de slimste mensen van Nederland zouden zijn. En dat ze de hoofdzaken van de bijzaken kunnen onderscheiden.
Maar helaas loopt men achter de feiten aan en leeft in de waan van de dag.
Sporten in de regen is heerlijk.
Voetballen op nat gras, een lange duurloop door de regen.
Na een zonnige lentedag begon het om kwart voor 6 te regenen. En het is niet meer droog geworden tot 9 uur.
Er komen toch nog 11 lopers (uit groep 2) opdagen op de woensdagavondtraining.
Op het schema staat 5 keer 800 m. staffel. Samen met o.a. Ria, Jeroen en Fred kies ik voor het starttempo 26 sec. per 100 m. Na 300 m. verlagen we het tempo naar 27 sec. per 100 m. en de laatste 300 m. lopen we weer een seconde harder.
Het is even wennen, maar het is een leuke trainingsvorm. Spelen met het tempo. Een goed ontwikkeld gevoel voor tempo is handig tijdens wedstrijden. Ik heb nl. geen Garmin.
Aan het begin van de training had ik nog lopen klagen. Maar uiteindelijk bleek het een makkie.
Het was de 3e training in 4 dagen.
Laat je niks wijsmaken door Martin Bril.
Hier in Delft was het vandaag wel lekker zonnig en een beetje warm. Maar volgens de jonge vrouwen in Delft was het gewoon weer mobieltjesdag vandaag.
Nog een paar weekjes wachten. Het wordt vanzelf weer een keertje rokjesdag:
Vandaag sluit ik een blessureperiode af. Het blessureboek gaat dicht en onderop de stapel.
Heel af en toe voel ik nog wat aan de linkerhiel, maar ik ga weer normaal 3 a 4 keer per week trainen.
En op donderdag 1 mei ga ik weer eens een wedstrijd lopen: onze eigen Golden Tenloop.
Om de goede afloop te vieren doe ik vandaag een licht training.
In korte broek en een mouwloos hempje loop ik 8 minuten in. Even wat ontspanningsoefeningen en daarna doe ik 10 x 1 min. op het fietspad langs de Provinciale weg. Tussendoor telkens 30 sec. wandelpauze en 30 sec. dribbelen.
Rustig uitjoggen naar huis en aan de thee.
Op deze mooie zondagmorgen fiets ik om half 9 alweer naar Den Haag. Samen met Runningman Leo ga ik op pad voor een stevige duurloop.
Om klokslag 9 uur vertrekken we en na een kleine 10 minuten doen we wat oefeningen bij de kerk.
Daarna zet ik mijn hartslagmeter aan en druk de stopwatch in.
We lopen de Laan van Meerdervoort af en bij het Vredespaleis slaan we linksaf de Scheveningse weg op. De stad is nog leeg en verlaten op wat kerkgangers en hardlopers na. Het gaat eigenljk iets te hard, mijn hartslag loopt op van 152 naar 160.
Als ik dat zeg, mindert Lokomotief Leo vaart. Maar 5 minuutjes later zitten we alweer in hetzelfde tempo.
In Scheveningen kiest Leo voor de boulevard en de leuke (?) trappen die je daar kunt beklimmen. We lopen om de haven heen en pakken zoveel mogelijk trappen mee. Het zonnetje komt door en we lopen verder via Duindorp. Leo klaagt over de zware duurloop die hij vrijdagmiddag met Marcel heeft gedaan. Ik zeg niets, want ik heb al mijn lucht nodig om bij te blijven.
Tot slot lopen we de duinen in richting Kijkduin. Vlak achter de baan van HAAG-atletiek hebben zich ongeveer 100 lopers verzameld voor de zondagochtend training van HAAG. Leo maakt even een praatje met een oud-trainer, maar daarna gaan we snel verder. Nog even over wat steile klimmetjes en dan weer richting Zuiderpark.
Na 1 uur en 20 minuten mag ik stoppen van Leo. We wandelen de laatste 5 minuten naar huis.
Gemiddelde hartslag was 157.
Als ik een beetje op adem ben, krijg ik van Deveny koffie en een enorm stuk kwarktaart. We kletsen nog wat en na een tweede kop koffie ben ik voldoende uitgerust. Ik krijg een boek mee, dat ik beslist moet lezen. En een DVD, die ik beslist moet zien. Leo gaat douchen en de rest van de dag rustig bijkomen. Ik ga nog wat calorieen verbranden op de fiets terug naar Delft.
In mei komt Leo weer in Delft draven.
Jippie, de uitslag van de theorie-examens is binnen.
Ik ben voor alle vakken geslaagd:
voor Anatomie en Massage een 8,
voor Fysiologie een 9
en voor Sportverzorging een 7.
Op naar het praktijk-examen.
Het is sowieso een topweek.
Bettie heeft al veel minder last van haar hernia. De neurochirurg wil haar niet eens meer opereren en raadt aan om langzaam aan weer het normale leven op te pakken.
En vanavond heerlijk getraind.
We zijn met zijn 8-en: 4 dames, 4 heren. Op het schema staat 5 x 600m.
We krijgen van Koos een normale warming-up en behoorlijk wat loopscholing. De 600-jes loop ik met Heidi, Ria en Wim in een tempo van 26 sec. per 100 m.
De eerste 3 tempo's hebben we (harde) wind tegen en het kost nogal wat moeite. Maar de laatste 2 tempo's lopen we nog wat sneller.
Het is vrij lang uitlopen terug naar het clubhuis, maar dat vindt niemand erg.
Na de douche blijf ik nog vrij lang kletsen met Heidi en Koos. We kopen alledrie een ROPA-run-lot van Victor en nemen nog een biertje op de mooie cijfers die ik voor mijn examens haalde.
Zondag staat er weer een duurloop in en rond Den Haag op het programma.
Bettie zegt dat ik er moe uitzie, als ik om half 7 's avonds achter een bord nasi zit. Ik heb ook moeie benen na een lange werkdag. En als ik een kwartier later mijn tas oppak om naar de club te gaan, aarzel ik even.
Maar ik ga natuurlijk wel trainen.
Ik heb niet op het schema gekeken en tijdens het inlopen meldt trainer Koos dat we een Coopertest gaan doen.
De moed zinkt me in de schoenen. Ik heb een paar moeie benen, een matige conditie en een buik vol nasi en pindasaus. Dat wordt helemaal niks.
Na een uitgebreide warming-up starten we op het Cooper-test baantje aan de plichtmatige 12 minuten.
Ik loop samen met Ria en Jeroen achteraan de groep. Het gaat eigenljk wel lekker, dus na 500 m. ga ik wat versnellen.
De eerste kilometer gaat in 4.06. Dat valt erg mee: ik wist niet dat ik die snelheid nog in de benen had. Ik haal nog wat mensen in en de tweede kilometer leg ik in 4.08 af. De vermoeidheid is verdwenen en ik geniet van de laatste 4 minuutjes. Jeroen en Nicole halen mij nog in, maar ik scoor vandaag 2900 m. op de Coopertest.
Na 4 maanden hielspoor-leed ben ik weer op de terugweg.
Ik ga een paar leuke wedstrijden uitzoeken.
Tot de zomer worden dat 5 of 10 km. loopjes, maar voor september staat een zwaarder evenement op de kalender.
Mijn schoonzus vindt de periode tussen 11 uur en 3 uur 's middags nogal lang. Ze wil daartussenin nog wel iets eten, want "ze moet op haar suikerspiegel letten".
En mijn buurvrouw, die vanwege haar overgewicht suikerziekte kan krijgen, staat op een streng dieet. Omdat ze 's ochtends maar een sneetje brood mag, heeft ze "haast geen energie meer" om boodschappen te gaan doen.
De koolhydraten-mythe, het idee dat je iets moet eten om voldoende energie te hebben, zit er bij ons allemaal diep ingeramd.
Een paar feiten.
Een gemiddeld getrainde sporter heeft voor 50.000 kcal aan koolhydraten opgeslagen in zijn lever en zijn spieren. Dat is voldoende voor meerdere triathlons. Marathonlopers en triathleten zijn ook maar gewone stervelingen, met een enkele lever van normale omvang. Martin Feijen die meervoudige triathlons deed, heeft ook geen tweede lever als opslagtank voor reservebrandstof.
We kunnen allemaal een paar dagen probleemloos zonder eten. Je krijgt dan honger en je voelt je ellendig en slap, maar het duurt heel lang voordat je echt zonder brandstof komt te zitten. En daarna kun je altijd nog aan je vetvoorraad beginnen.
De vermoeidheid die je aan het eind van een halve of hele marathon voelt is meer het gevolg van vocht- en zoutgebrek en het ophopen van afvalstoffen in de spieren. Je lichaam heeft nog voldoende glycogeen opgeslagen in de spieren en lever, maar slaagt er niet in om dat snel genoeg vrij te maken. Het verbruik van glucose is groter dan het lichaam kan aanvullen.
Maar hoe zit het dan met de sportdrank, de koolhydraten-gelletjes of de stroopwafel die je tijdens de marathon nieuwe energie kunnen gev
De komende weken maar even in de gaten houden of ze wel op hun plek zijn in groep 2. 
Uiteindelijk is Van der Geest gewoon naar de Spelen gegaan.
Wij kunnen met onze rijkdom makkelijk soja, mais en rijst opkopen uit ontwikkelingslanden en naar Europa transporteren. Wat er dan overblijft voor de lokale bevolking vinden we niet zo belangrijk.
