Is het een schoen? Is het een sok? Nee... het is een...

Dinsdag 26 September 2017 at 08:12 am

Skinner

Eind september loop ik nog altijd het liefst op blote voeten. Maar er komt in de komende maanden vast een dag dat zelfs ik het te koud vind om op blote voeten hard te lopen. Daarom heb ik een paar Skinners aangeschaft.

Skinners zijn stevige sokken van kunststof met een extra beschermende laag kunststof korrels op het loopvlak. Het ziet er uit of de sokken met lijm zijn ingesmeerd en daarna in zwart lavazand zijn gedoopt. 

Ze zitten (bij mij) vrij strak om de voeten. Misschien rekken ze wat verder op als ik ze wat vaker draag.
Ze lopen heerlijk. Het is anders dan op blote voeten: je voelt oneffenheden in de straat nog wel, maar scherpe takjes en steentjes doen geen pijn meer. Het gevoel lijkt erg op de Solerunners waarop de afgelopen winters liep, maar het loopvlak van de Skinners is iets dikker en buigzamer. Pluspunt, de Skinners hoor je nauwelijks op de straat, je kunt erop sluipen.

Je kunt Skinners nu alleen via een website kopen. Je kunt ze niet passen. Dat is even een gok: krijg je wel waar voor je geld. De Skinners zijn niet duur, 50 euro (excl. verzendkosten). Dus ik heb de gok genomen.
Ik heb er geen spijt van: ik zal er veel plezier aan beleven, deze winter en misschien ook de volgende nog.

Skinners worden gemaakt in Tsjechië, door een klein familiebedrijfje. Dat geeft toch een beter gevoel dan wanneer je hoort dat je schoenen door een Vietnamees meisje van 14 in elkaar zijn genaaid.
De Skinners worden warm aanbevolen door Hardloper Hans.

Back to Nature met Bart

Vrijdag 22 September 2017 at 2:50 pm

Gisterenavond ging ik met Loes en Marjan naar de MudSweatTrail Store in Z'meer voor een lezing van Bart Scholtissen en een ijsbad.
Gekleed in een T-shirt, een Bermuda-broek en Vibram Five Fingers vertelde trailrunner Bart (aan ongeveer 30 toehoorders) hoe hij 4 jaar geleden in een burnout terecht kwam. En daarna vertelde hij over zijn ontdekkingsreis uit dat diepe dal.
Hij ging hardlopen en met ijsman Wim Hof naar Polen om daar met koude te experimenteren. Bart ontdekte dat zijn lichaam meer kan dan hij voor mogelijk hield en dat hij met zijn bewustzijn zijn eigen autonome zenuwstelsel kan beheersen (tot op zekere hoogte). Hij leerde dat een positieve instelling en in het moment blijven de sleutels zijn om die onvermoede krachten te ontketenen.

Barts verhaal klonk mij als muziek in de oren: een soortgenoot, die postief tegen het leven en de wereld aankijkt. Iemand die ook graag op blote voeten loopt en voor de kick het koude water induikt. Het was leuk om Bart af en toe aan te vullen met voorbeelden.

Na het verhaal gingen we met zijn allen naar buiten waar een ijsbad was klaargezet. Ik ging er samen met Loes in. Maar eigenlijk zit je daar helemaal alleen je reflexen te onderdrukken en te zoeken naar ontspanning.



de foto's zijn gemaakt door loopmaatje Esther-met-de-mooie-bruine-ogen

Het was weer een heerlijke ervaring in dat koude water. In de vijf minuten erna voelde in mijn hele lijf tintelend weer opwarmen; erg prettig.

Het gastvrije team van de MudSweatTrail Store had gezorgd voor koffie, thee, bier en wijn en nootjes en chocola. De lezing en het ijsbad waren gratis. Ik dank de gastheren en gastvrouw hartelijk voor de gastvrijheid en de leuke avond en ik heb een kleine bijdrage in de pot gedaan.
Ik zal niet snel iets kopen in de MudSweat Trail Store: ik loop het liefst zonder schoenen, shirt, rugzak en gelletjes. Maar als ze nog eens zo'n interessante lezing organiseren ben ik er weer bij... op blote voeten.

In het donker fietste ik met Marjan en Loes terug naar Delft: lekker hard in mijn Bermuda-broek en T-shirt met korte mouwen om mijn lichaam te laten wennen aan de naderende winterkou.

Blotevoetenwandeling door Delft

Zondag 17 September 2017 at 7:31 pm

Zondag 17 september is Nationale Blotevoetendag. Het leek mij leuk om in mijn woonplaats Delft een blotevoetenwandeling te organiseren. Niet in de Delftse Hout, maar gewoon binnen de bebouwde kom. 
Het organiseren is niet veel werk. Je bedenkt een route, kiest een beginplek en starttijd en je zet een aankondiging op Facebook.
Mijn loop- en dip-vriendin Anne-Marie wilde meedoen en onderweg vertellen over de mooie stukjes Delft langs onze route. Mijn levensgezellin Bettie ging mee voor morele steun en de lichaamsbeweging.

Om 10 uur kwamen er nog 7 andere Delftenaren naar Plein Delftzicht en even later begon onze wandeling van 6,5 km. door de TU-wijk en het centrum van Delft. Een van de wandelaars was een oud-Koploper Martin, die ik 10 jaar lang niet gezien had.. hij was wel wat veranderd, maar alleen kwa uiterlijk. 

De route ging door de TU-wijk en daarna via de Oostpoort het centrum in. De ondergrond was afwisselend: straatstenen, asfalt, kinderkopjes, gras, betonplaten en een gravelpaadje.

Onderweg heb ik verteld over het wandelen op blote voeten en dat je in de winter misschien beter schoenen aan kunt doen. En stadsgids Anne-Marie maakte indruk met haar verhalen over de de gebouwen, de grachten en de geschiedenis van Delft.

Na een kleine twee uur kwamen we terug bij het startpunt. Niemand had in de poep getrapt of een teen gekneusd. Slechts één van de 20 voeten had schade opgelopen: een klein sneetje door een glasscherfje.
Het was een gezellige, sportieve zondagochtend. Volgend jaar ga ik nog eens een blotevoetenwandeling organiseren.

Perfecte dag in Noordwijk

Zaterdag 02 September 2017 at 8:02 pm

De Holland Duin Trail wordt voor de eerste keer gehouden en ik heb een startnummer voor de 20 km. Het is een prachtige dag: een fris briesje, zonnig en in de verte wat witte vredige buienwolken. De start is op het strand en ik ga de hele afstand op blote voeten lopen.

0 - 5 km.
De eerste kilometer over het strand loop ik met Chris, een blotevoetenloper uit Delft. De meeste lopers zijn bang voor natte schoenen en blijven angstvallig op het zachte droge zand lopen.

De foto's bij mijn verslag zijn gemaakt door clubgenoot Rutger: we hebben lange stukken van deze trail samen gelopen.
In de duinen duik ik even de bosjes in voor een sanitaire stop. Tot de eerste verzorgingspost loop ik met Rutger mee: over de duinen heen in de volle zon en soms in de schaduw door een stukje bos. De harde schelpenpaadjes zijn redelijk te doen op blote voeten. De vochtige koele paadjes door het bos zijn een verademing voor mijn voeten.

5 - 10 km.
In het tweede deel loop ik langzaam weg bij Rutger. Ik sluit aan bij een koppel dat een prettig tempo loopt. Het uitzicht is fantastisch: glooiende, groene duinen, een blauwe lucht en witte uitwaaierende wolken.


Klik voor vergroting

10 - 15 km.
Bij de tweede verzorgingspost staat Vrolijke Loper Ron, sinasappels te snijden. Ik eet drie partjes en ga dan verder: het strand weer op. Het is hoog water: er is geen strook met hard zand meer over. Ik loop het liefst door het dunne, laagje water van de uitrollende golven, maar ook daar is de ondergrond zacht en zak ik weg.
Na 10 minuutjes ploeteren, trek ik mijn loopspullen uit en ga even zwemmen in de zee. Als ik mee weer aankleed, komt Rutger weer voorbij en ik sluit even bij hem aan. Even want op het mulle zand ligt mijn tempo hoger dan het zijne.
Na 2 kilometer strand gaan we weer de warme duinen in. Ik krijg het zwaar en ga een paar keer wandelen. Misschien had ik bij de verzorgingsposten iets moeten eten met meer caloriën, dan stukjes sinasappel.
Na een moeilijk kwartiertje kom ik bij de laatste verzorgingspost. 

15 - 20 km.
Wauw, er ligt chocolade. Ik stop 2 flinke stukken in mijn mond en begin erop te kauwen. Rutger komt ook aanlopen en even later ook de dames van IJsclub Bertus. Ik voel de koolhydraten in mijn bloed komen en begin aan de laatste 5 km.


Klik voor vergroting


Met een klont chocola in mijn maag, loop ik een stuk makkelijker. Alleen bij het Kachelduin wandel ik nog even.
De laatste anderhalve kilometer gaan door het mulle zand. Dat ligt mij wel: ik haal nog een aantal lopers in. Ik passeer de finish 2 uur en 28 min. nadat ik gestart ben.

Van tweeënhalf uur sporten in de middagzon kom je in een prettige roes. Na de finish loop ik naar de bar in de strandtent Beach Break, ik haal het doorweekte tientje uit mijn achterzak en koop een biertje. Dat smaakt een stuk beter dan water en mijn roes wordt nog wat aangenamer. Wat een heerlijke dag.

Dank aan Nanda, dat ik haar startnummer kon overnemen.
En dan aan Felicie voor de lift naar Noordwijk.

Op zoek naar Wim Hof en ontspanning

Zaterdag 26 Augustus 2017 at 8:49 pm

Samen met mijn klankbord, Anne-Marie, fiets ik naar Scheveningen. Ons eigenlijke doel vandaag is ontspanning. 
Zodra we de zee kunnen zien, zetten we de fietsen weg en op slot. Op blote voeten gaan we het strand op.

We checken in @ the shore, maar zijn veel te vroeg voor Wim Hof en kunnen eerst nog een half uurtje hardlopen langs het strand. Voor mij is dat pure ontspanning: op blote voeten door de branding rennen. Anne-Marie heeft geen 30 jaar hardloop-ervaring, maar ik probeer haar te besmetten met het hardloopvirus, zodat zij volgend jaar net zo lichtvoetig naar de Pier rent als ik.

Om twee uur begint onze Wim-Hof-workshop. Angelique en Tjeerd van het IJsbadhuis leiden ons rond in de wereld van Wim Hof.
Er zijn drie routes naar ontspanning en beheersing van je lichaam. Meditatie, ademhalingsoefeningen en koudetraining.  
In deze workshop beginnen we met ademhalingsoefeningen. 
Op mij hebben de oefeningen een verbluffend effect.
Tintelingen in mijn gezicht en borstkas. Rust en stilte tussen mijn oren.
Ik word slaperig als op een zondagmiddag in het zonnetje.

Daarna mogen we één voor één in een bad met ijswater.
Als ik het koude water in stap, reageert mijn lichaam automatisch met paniekerig diep ademhalen. Ik sluit mijn ogen en zoek naar het gevoel dat ik heb na een uur hardlopen. Binnen een minuut vind ik die rust en stop ik met diep ademen. Mijn schouders zakken omlaag, dieper in het ijswater. Angelique kijkt mij aan en zegt:"Je mag er nu wel uit hoor."

Even later gaat Anne-Marie het ijsbad in. Zij kan dit heel goed. Na 10 seconden opent zij haar ogen en glimlacht naar de instructeurs. Ze heeft de ontspanning gevonden waar ze voor gekomen is.
Als we opgewarmd zijn, gaan we nog een tweede keer het koude water in. Als je het vaker doet, kun je steeds makkelijker (en sneller) de ontspanning vinden.

Na de workshop ploffen Anne-Marie en ik neer in de naastgelegen strandtent.

We bestellen het lekkerste bier dat op de kaart staat en kijken naar kleine kinderen met blonde koppies, die spelen in het zand. Anne-Marie tovert op haar telefoon haar eigen blonde kinderkoppie van lang geleden tevoorschijn. De rest van de middag dromen we dat we weer net zo jong en onbezorgd zijn als toen.