Afgelopen zondag zag ik met Bettie de tweede film uit de Millennium-reeks: Het meisje dat met vuur speelde. De film duurt ruim 2 uur en blijft tot het eind toe spannend. Net als in het eerste deel van de trilogie, zit er in deze film veel geweld. Maar in deel II is het niet langer zinloos, ziekelijk geweld tegen vrouwen: nu wordt het geweld gepleegd door misdadigers, die niet gepakt willen worden. Als je tien euro uitgeeft aan een bioscoopkaartje is dat goed besteed. Als je voor hetzelfde geld het boek kan kopen, is dat waarschijnlijk een betere keus.(lees hier een uitgebreide recensie)
Vanmiddag gingen we naar "Nothing Personal" in Filmhuis Lumen. Deze film won 4 Gouden Kalveren en tal van andere prijzen. Het is allemaal wel mooi gefilmd, maar er zit heel weinig dialoog en nog minder actie in de film. Ik zag het meer als een bezoek aan het museum: mooie landschappen, prachtig uitgelichte portretten en kamers. Film vind ik bij uitstek een medium voor bewegende beelden, dus Nothing Personal kon mij niet boeien.
De beste film van deze week zag ik op het International Film Festival in Rotterdam. Met een groepje Koplopers keek ik vrijdagavond naar "The White Stripes Under Great White Northern Lights". Het is een standaard tour-verslag van een rock&roll band: veel beelden van vliegtuigen, kleedkamers en optredens, vermengd met interviews waarin vooral Jack het woord doet. Jack en Meg White trekken onder de midzomernachtzon door het uitgestrekte desolate Canada. Ze besteden veel tijd aan geimproviseerde optredens en ontmoetingen met de lokale bevolking.
Een groot deel van de film is in grofkorrelig zwart-wit; je zou haast denken dat Anton Corbijn de regisseur was. Ik kende slechts 2 songs van de White Stripes, maar na deze film weet ik dat vooral Jack veel meer in huis heeft, waaronder een prachtig doorleefde stem. Mijn waardering voor de film was een goed (4 van de maximale 5 punten).
Afgelopen zondag deed ik een rustig duurloopje richting Schipluiden. De bedoeling was 60 minuten, maar na 20 min. begon mijn rechterkuit alweer op te spelen. In een nog rustiger tempo ben ik toen maar terug naar huis gelopen.
Door deze ervaring is de kuitblessure doorgetrokken naar mijn hoofd, om precies te zijn naar de angstneuronen in de amygdala (zie Wikipedia). Op maandag en dinsdag durf ik niet eens te gaan lopen, uit vrees voor een nieuwe teleurstelling. In mijn blog terugbladeren naar de mooie lange duurlopen die ik vorig jaar februari liep, maakt de zaak nog iets erger.
Woensdagavond heb ik gewoon als masseur-verzorger meegetraind met de Instroom Herstelgroep. Dat ging prima: ongeveer 5 x 6 min. gelopen met af en toe een korte versnelling.
Op zaterdagmorgen heb ik mijn vaste korte rondje TU-wijk gelopen (ca. 7,5 km.). Na 20 min. een versnelling van 400 m. gedaan. Dat ging erg lekker en ik voelde niets aan mijn kuit. Dan nog maar een versnelling, deze keer 700 m. Tsja, dat was natuurlijk net weer teveel. Ik leer het ook nooit. In een heel rustig tempo uitgelopen naar huis.
Het pijntje in mijn kuit was deze zaterdagmorgen wat minder dan twee weken geleden. Het voelt al beter, maar ik vrees dat het nog wel 4 weken zal duren eer het helemaal weg is.
Maandagmorgen probeer ik het weer in rustig duurlooptempo, zonder versnellingen.
De cursus schrijven die ik volg, zet me (natuurlijk) aan het denken over schrijven en over lezen. Ik leer tijdens de cursus hoe je als schrijver de lezer het verhaal in kan trekken. Er zijn algemene regels en truukjes waardoor je de lezers kunt boeien.
Als schrijver probeer je de lezers te verleiden om mee te gaan in je gedachten, zodat ze hetzelfde zien, denken en voelen.
Als lezer zie je dezelfde dingen die de schrijver zag, je voelt dezelfde dingen, je denkt aan dezelfde dingen die de schrijver bedacht. Het is eigenlijk een hele intieme ervaring om zo bij iemand in zijn gedachten rond te kijken.
Over deze intimiteit tussen schrijver en lezer maakte David Byrne in 1977 een mooi lied:
I’m writing ’bout the book I read I have to sing about the book I read I’m embarassed to admit it hit the soft spot in my heart When I found out you wrote the book I read
Het mooie liedje van de Talking Heads kun je beluisteren via streamdrag.
"The book I read" staat op de LP Talking Heads 77 ... een van de mooiste platen die ik ooit kocht.
Op maandagavond om 5 voor 10 op Nederland 3: Toren C. Ik moet altijd hardop lachen om de sketches van Maike Meijer en Margot Ros. Hier is een van de leukste scenes van vorige week.
Rob: Hans, ik voel met je mee, we willen en vragen teveel van ons lichaam, ik ga woensdag voor het eerst s… geert: een boek is altijd een betere investering dan een film, maar ik deel je mening inzake Millennium 2: h… fred van Berkum: Ha(ns),
Mooi stukje. Net als White Stripes.
Ook je ingezonden brief in de, verder waardeloze, Krant o… Annelies: Je moet gewoon met mij meelopen, dan gaat het nooit te hard. JeeWee: Oh, wat is dat toch lastig als je wel wil maar nog niet kan.
Uiteindelijk zal het lange wachten beloo… jan: Hmmm, nog niet het endorfinen opwekkende, loopplezier uittralende en Grote Genietblogje waarop ik had… John: Gewoon die versnellingen even achterwege laten en lekker lopen.
Sterkte. Dannielle: Hardlopen, wat is dat ook alweer?
Afgelopen zondag zag ik met Bettie de tweede film uit de Millennium-reeks: Het meisje dat met vuur speelde. De film duurt ruim 2 uur en blijft tot het eind toe spannend. Net als in het eerste deel van de trilogie, zit er in deze film veel geweld. Maar in deel II is het niet langer zinloos, ziekelijk geweld tegen vrouwen: nu wordt het geweld gepleegd door misdadigers, die niet gepakt willen worden. Als je tien euro uitgeeft aan een bioscoopkaartje is dat goed besteed. Als je voor hetzelfde geld het boek kan kopen, is dat waarschijnlijk een betere keus.(lees hier een uitgebreide recensie)
Door deze ervaring is de kuitblessure doorgetrokken naar mijn hoofd, om precies te zijn naar de angstneuronen in de amygdala (
