Halve marathon van Monster 2017

Zondag 19 November 2017 at 08:05 am


foto gemaakt door Arnold

Op blote voeten
Ik loop de halve marathon van Monster voor de derde keer op blote voeten. Op het strand ben je op blote voeten in het voordeel: het grondcontact is korter en zo verdwijnt er minder energie in het zand. En je hoeft niet bang te zijn voor natte schoenen. In het parkoers zitten wel stukjes fietspad met ruw asfalt of scherpe steentjes. Maar dat is slechts een paar honderd meter.

Op vetverbranding
Ik neem geen energierepen of gelletjes mee. Bij het tempo, dat ik loop, gebruikt mijn lichaam naast de glycogeenvoorraad in de spieren ook flink wat vet. Ik heb wel graag iets in mijn maag als het fris is: mentale kwestie. Voor ik van huis ging, at ik nog een kommetje yoghurt met muesli.

Op gevoel... op ademhaling
Ik heb geleerd om mijn krachten goed te verdelen over twee uur. Onderweg let ik heel goed op het gevoel in mijn benen. Als ik moet werken en ik voel mijn spieren moe worden, dan ga ik langzamer en rustiger lopen. 
Ik heb geen hartslagmeter, maar ik let goed op mijn ademhaling. Ik wil niet hijgen; ik wil de baas blijven over mijn ademhaling.
Als je ontspannen kunt blijven ademen en praten, dan zit je ook nog in de goede hartslag / vetverbrandings-zone.

De eerste 7 kilometer loop ik mee in de grote groep, die de 2 uurs-haas volgt. Het is gezellig er wordt gekletst en ik leg nog een keertje uit waarom ik op blote voeten loop. Na het keerpunt bij Kijkduin loop ik met clubgenoot Freek langzaam weg bij de 2-uurs-groep. Vanaf het fietspad hebben we een prachtig uitzicht over de zee, de woeste, schuimende branding en het kleine stukje strand.


5 meter voor het 2-uurs-peletonnetje: foto gemaakt door Arnold

Op het strand
Bij het bordje 8 km. trek ik mijn shirt uit en prop het achter in mijn roze broek. Het baart opzien. Ik loop erbij alsof het hoogzomer is.
De harde wind komt gelukkig van opzij. Het is hoogwater en de golven komen steeds verder het strand op. De lopers, die hun schoenen droog willen houden wijken telkens uit naar links. Ik loop zoveel mogelijk rechtuit en krijg regelmatig natte voeten.
Boven zee hangen de zeiltjes van kitesurfers als felgekleurde Jan-van-Genten in de wind. Op het water schieten de surfers kriskras door elkaar zonder dat er ongelukken gebeuren.

Op de zandmotor
Het zand stuift rond mijn voeten. De pollen helmgras klampen zich vast aan het strand en graven zich steeds dieper in. Ik kijk om mij heen en moet terugdenken aan de Slufter op Texel, waar ik afgelopen zomer even opging in het landschap. 
Ik loop verder en let goed op het gevoel in mijn benen. In mijn hoofd klinkt een mantra: rustig blijven ademen.

Net als ik het zachte zand en de bulderende wind beu ben, zie ik de plek waar de lopers het strand afgaan. Het stuk tegen het duin op ga ik wandelen. Ik word ingehaald door de haas van 2 uur en het kleine groepje lopers, die hem kunnen volgen.

Op de terugweg
Mijn voeten moeten even wennen aan het harde asfalt, na 8 km. strand. Dat duurt niet lang. In de verte zie ik de kerktoren van Monster en de witte huisjes van Ter Heijde oplichten in de zon. Ik heb nog energie over en loop weer in op de 2-uur-haas in zijn gele hesje. Bij 19 km. haal ik hem in. 
Een kilometer verder trek ik mijn shirt weer uit mijn broek en doe het al lopend weer aan. Ik haal nog twee man in en finish na 2 uur en één seconde. Wat een heerlijke middag.


Filmpje gemaakt door Gerard Oomen: 'k ben zelf heel even in beeld met mijn roze broek ... na 48 sec.

Bespiegelingen in de Duifpolder

Zondag 12 November 2017 at 1:39 pm

De Duifpolderloop is een van de kleinste prestatieloopjes in de regio. Maar het is er zo ontspannen, gemoedelijk en gezellig, dat ik elke keer weer terugkom.

De november-editie van 2017 loop ik op blote voeten, samen met Leo Boekesteijn, in een tempo waarbij we nog kunnen kletsen. Bij het 2 kilometerbordje zie ik dat we ongeveer 5 min 25 per kilometer lopen.

Terwijl ik naar de verhalen van Leo luister, kijk ik over het polderlandschap uit.
De groene weilanden lijken wel grote plakken gras, die drijven in een groot meer van zwart slootwater. De slootjes zijn als de voegen in de eeuwenoude vloer van de Duifpolder. Dit landschap is de afgelopen 40 jaar niet veranderd.
Aan de horizon zie ik de raffinaderijen van Pernis en de schoorstenen van de energiecentrale op de Maasvlakte. Boven de horizon drijven op veilige afstand grote donkere platgeslagen buienwolken.

We lopen verder over het mooie gladde asfalt langs de Noordvliet. Een kleine 40 jaar geleden schaatste ik hier naar Maasland en terug. De winters zijn nu zachter, maar de tijd staat hier al decennia lang stil.
Twee kilometer verderop voelt de asfaltweg veel ruwer, maar er is hier zo weinig verkeer dat het wegdek nog wel 20 jaar meekan.


Leo kletst wel door omdat ik af en toe uh-huh of ja-ja zeg. Bij de kilometerbordjes zie ik dat we nog in hetzelfde tempo lopen. We draaien rechtsaf en gaan weer terug naar Schipluiden. De buienwolk komt net als het finishdoek steeds dichterbij. Over de trambrug heen en dan weer omlaag.
We finishen in een tijd van 61 min.

In de Duifpolder staat de tijd stil. Ik loop vrijwel dezelfde tijd als twee jaar geleden. Het lijkt hier wel of ik nooit oud zal worden. Ik voel me gezond en fit. De afgelopen decennia heb ik veel tijd en energie besteed aan mijn lijf. Daardoor is mijn lichaam sterk en gezond gebleven. Ik heb goede keuzes gemaakt.

Het Museum van de Gemiste Kansen

Donderdag 02 November 2017 at 08:15 am

Iedereen kent het Museum van de Gemiste Kansen. Het ligt in het Geheugen-kwartier aan de Laan der Herinnering. Het is een troosteloos gebouw, waar ik altijd met een grote boog omheenloop.

Je zou verwachten dat je in dat museum terug kunt kijken naar de bal van Rensenbrink op de paal in de WK-finale van 1978. En de verkeerde wissel van Sven Kramer tijdens de Olympische Spelen van 2010 in Vancouver. Dat is niet zo. Het Museum van de Gemiste Kansen is gevuld met je eigen persoonlijke herinneringen aan mensen en momenten, die achteraf bezien belangrijk waren.

In het museum kun je urenlang ronddwalen en mijmeren over die opleiding, die je niet afgemaakt hebt. En over dat meisje dat je ‘s avonds thuisbracht en toen aan je vroeg nog even binnen te komen voor een kopje thee. Er is een zaal vol momenten, waarop je tegen iemand had kunnen zeggen dat je er spijt van had en het weer goed wilde maken. Je denkt weer terug aan al de keren dat je je nog eens omdraaide in je warme bed en niet ging sporten. En aan die mooie baan, die je had kunnen krijgen als je genoegen had genomen met een lager salaris.

De toegangsprijs voor het museum is je goede humeur. Dat vind ik een hele hoge prijs.
Ik ga veel liever naar een ander gebouw aan de Laan der Herinnering: de Mooie Momenten Bibliotheek.

Duinentrail Schoorl 2017: ont-moeten, genieten en positieve mindset

Maandag 30 Oktober 2017 at 6:26 pm

In de bus van Alkmaar naar Schoorl ontmoet ik Zac Freudenberg, een van de favorieten vandaag voor de lange Duinentrail van 35 km.
Als ik vraag of hij gaat winnen, antwoordt hij: "I’ll do my best." 

Een half uurtje later in De Blinkerd ontmoet ik drie andere blotevoetenlopers: Tobias, Martin en Ruud. We gaan even samen op de foto.

De eerste kilometers na de start is het nog druk op het parkoers. Maar na een tijdje loop ik zij-aan-zij met Martin te genieten van het prachtige landschap en de wisselende ondergrond.
Een jongedame die wij inhalen vraagt waarom wij op blote voeten lopen. Wij leggen geduldig uit over de zintuigjes in de voetzool en de botjes en peesjes, die als een veer energie opslaan en teruggeven. De dame heet Jessica en is serieus geïnteresseerd. Het volgende uur lopen we met z'n 3-en in een rustig tempo steeds dichter naar de zee. Bij de eerste verzorgingspost (17 km.) vul ik mijn flesje weer met water en eet wat TUCjes en een stuk ontbijtkoek.

Op het strand hebben we vol de wind tegen. De schuimvlokken stuiven over het zand. Het is hoog water, maar er is gelukkig een strook hard zand, dat lekker te belopen is. Ik loop in een groepje met 3 dames en we doen om de beurt wat kopwerk. Het is ploeteren, maar het is leuk. We sluiten aan bij Ruud, die hier op zijn blote voeten in zijn element is. 


Na 1200 m. gaan we het strand weer af. Nu volgt een heel lang stuk door het open duinlandschap.
Het tempo zakt, want er is hier veel mul zand. Soms heb ik de wind tegen, soms komt-ie van links, dan weer van rechts.
Ik denk aan leuke dingen en leuke mensen. Ik voel me nog prima ook al ben ik al ruim 3 uur aan het hardlopen.Ik haal andere lopers in en twijfel niet aan de goede afloop. Ik kies bewust voor positieve gedachten.

Uiteindelijk gaat de route toch weer het bos in. Net voor de 30 km. is de tweede verzorgingspost. Ik eet weer TUCjes en ontbijtkoek en vul mijn waterflesje weer. Martin en Jessica zaten dicht achter me. Vol goede moed begin ik aan de laatste 6 kilometer.
Ik zie het kerktorentje van Groet door de bomen. Als ik een stukje wandel, komt Jessica weer voorbij en ik sluit bij haar aan. We kletsen nog wat, maar uiteindelijk loop ik weer langzaam bij haar weg. Ik loop hier nu een stuk makkelijker dan vorig jaar.

Ik kom weer boven aan de duinrand en hoor doedelzakmuziek. Normaal vind ik dat afschuwelijk, maar nu klinkt het prachtig. Helaas voert de route mij weer weg van de doedelzakspeler bij de finish, verder het bos in. 
Tien minuutjes later en twee lusjes verder kom ik opnieuw bovenaan de duinrand boven Schoorl. Nu mag ik wel naar beneden naar de finish.

Vlak achter mij finisht Jessica en even later komen Martin en Ruud naar beneden denderen.

Het was een heerlijke dag: ik heb de 36 km. kunnen lopen zonder zware mentale inzinking en ben niet eens kapot. Positieve gedachten en vertrouwen op de goede afloop werken echt.

Billen zijn belangrijk

Dinsdag 17 Oktober 2017 at 12:11 pm

 

Afgelopen zomer was ik een dagje in de sauna. Het viel mij op dat jonge vrouwen over het algemeen mooie ronde billen hebben. En dat oudere vrouwen vaak van die dunne ingevallen billen hebben. Ik heb die dag geen mannen in de sauna gezien en weet daarom niet hoe de billen van oudere mannen eruit zien.
Ik vroeg me af waarom de bilspieren kleiner en slapper worden als je ouder wordt. En wat is eigenlijk de functie van de grote bilspier?

De grote bilspier (M. gluteus maximus) is de grootste spier in je lichaam en hij zorgt voor extensie (strekking) van het heupgewricht. Tijdens het hardlopen landt je been net voor je lichaamszwaartepunt. Daarbij komt er een knik in het heupgewricht. De grote bilspier trekt de heup (en de rest van het lichaam) weer recht boven het standbeen. Het samentrekken duurt slechts een fractie van een seconde, maar als je 180 stappen per minuut maakt, trekt elke bilspier in een uur hardlopen 5400 keer samen. Een uur hardlopen is eigenlijk een uur lang je bilspieren trainen.

In de video hieronder laten prof. Dan Lieberman en prof. Alice Roberts (twee van de leukste wetenschappers ter wereld) zien welke functie de bilspieren precies uitvoeren tijdens het hardlopen.

Je kunt ook krachttraining doen voor je bilspieren.
Goede oefeningen voor de billen zijn:
- donkey kicks: op handen en knieën je been achter je omhoog gooien
- squats, diepe kniebuigingen; al dan niet met extra gewicht in je handen of op je schouders
- op één been staan en dan lichte kniebuigingen met dat standbeen maken

Krachttraining kun je doen als je de spieren in korte tijd sterker (en groter) wilt maken, bijvoorbeeld na een blessure of als je lange tijd niet gesport hebt. Als je geen haast hebt, dan kun je de bilspieren het best trainen door te gaan hardlopen: als de spieren precies doen wat ze moeten doen,dan worden ze vanzelf geleidelijk aan sterker.

De bilspieren komen ook in actie tijdens sex. Dan trekken ze ook samen om de heupen naar voren te bewegen. Dat geldt niet alleen voor mannen; vrouwen hoeven tegenwoordig niet meer passief sex te ondergaan, maar kunnen actief meewippen.
Er is één groot verschil tussen hardlopen en sex: bij het hardlopen trekken de bilspieren om de beurt samen.
Als je de liefde bedrijft, trekken beide bilspieren tegelijkertijd samen. Ondanks dat verschil vinden de deskundigen en bijna alle hardlopers sex voor de wedstrijd een prima warming-up.

Opgedragen aan A-M