Dinsdag 24 Januari 2012 at 4:53 pm
Tijdens een blessureperiode zijn de trainingen kort. Uit de training van vandaag, 5 maal 4 min. , kan ik maar weinig voldoening halen. Daarom zoek ik voldoening in de keuken. Ik maak een lekker toetje: trifle.
Op de bodem van de schaal leg ik dunne plakjes cake. Ik besprenkel die cake met 2 lepels Amaretto.
Daarop komt een laag zelfgemaakte custardvla
Op de vla komt een laagje slagroom.
Vervolgens weer een laagje cake, weer een laagje vla en tot slot een tweede laag slagroom.
Bovenop strooi ik cacao.
In de zomer kun je er een laagje vers fruit, bijv. aardbeien tussendoen.
Deze caloriënbom eten we met z'n drietjes op.... maar wel in 2 dagen.
Donderdag 19 Januari 2012 at 9:09 pm
Het ging afgelopen zondag zo lekker: 15 km. gelopen in een heel rustig tempo zonder pijntjes. Ik besloot dat mijn kuitblessure genezen was.
Op dinsdagmiddag ben ik nog altijd in dezelfde opperbeste stemming. Ik ga in het zonnetje een intervaltraining doen: 10 keer 200 m. Eerst een kwartiertje inlopen en de benen losgooien.
De 200-jes kosten wel wat moeite: ik raak er buiten adem van. Maar bij nummer 8 gaat het mis. Ik voel een felle pijn in mijn linkerkuit, die bij elke stap erger wordt....nee hè.
Wandelend naar huis. Het kwaad is al geschied.
De pijn zit aan de buitenkant van de linkerkuit, lateraal zegt de vakman.
Ik ben opnieuw in mijn valkuil gestapt en moet nu weer 6 tot 8 weken heel voorzichtig opbouwen.
Zou ik het ooit leren?
Dinsdag 17 Januari 2012 at 2:16 pm
Afgelopen zondag liep ik met Annelies de 15 km. prestatieloop bij AV'40. We deden er anderhalf uur over: de snelheid was ongeveer 10 km. per uur.
Vanmorgen ben ik in 2 uur naar Vlaardingen gewandeld. Da's een afstand van ongeveer 10 km. Mijn snelheid was 5 km. per uur.
Boven mij vlogen ganzen, in V-vormige groepen. Sommige streken neer in de witberijpte weilanden van de Zouteveense polder. Anderen vlogen verder. In zo'n V-vormige vlucht maken de ganzen ongeveer 60 vleugelslagen per minuut. Ze halen een snelheid van 60 tot 90 km. per uur. De afstand Delft - Vlaardingen leggen ze af in minder dan 10 minuten.
Hoog boven de ganzen zag ik vliegtuigen. Zie lieten wolkenstrepen achter, die bestaan uit ijskristalletjes. Waarschijnlijk dragen die vliegtuigwolken bij aan de opwarming van het klimaat. Op het Noordelijk Halfrond gaat de opwarming veel sneller en op het Noordelijk Halfrond wordt ook veel meer gevlogen. Gelukkig valt het wel mee met de klimaatverandering: het is de laatste 10 jaar niet verder opgewarmd.
De vliegtuigen halen een snelheid van 800 km. per uur. De reis van Delft naar Vlaardingen duurt bij die snelheid slechts 45 seconden.
We leven in een wonderlijke tijd. De tijd van pyramidevormige theezakjes en vliegtuigen.
We kunnen grote afstanden afleggen in korte tijd. Maar we kunnen ook nog altijd reizen met lagere snelheid: hardlopen of wandelen.
In de toekomst zullen steeds minder mensen vliegen en steeds meer mensen weer gaan wandelen.
De ganzen zullen blijven vliegen, zoals ze dat al miljoenen jaren doen. In grote V-vormige vluchten, met ongeveer 60 vleugelslagen per minuut.
Vrijdag 13 Januari 2012 at 11:02 pm
Na de training stond ik even te praten met een zeer ervaren hardloper. Het gesprek kwam al snel op het onderwerp blessures en daarna op blessurepreventie. De ervaren loper zei: 'Blessures kun je voorkomen door te letten op de signalen van je lichaam. Je moet luisteren naar je lichaam.'
Ik zei dat ik ook wel wilde luisteren, maar dat ik mijn lichaam niet kon horen.
De ervaren loper antwoordde: 'Je moet ook de taal van je lichaam leren kennen. Dat duurt vele jaren. Het is een moeilijke taal en je lichaam slist ook een beetje. Als je heel rustig traint, dan fluistert je lichaam, nauwelijks hoorbaar. Maar als je harder gaat lopen en tussen de trainingen door minder rust neemt, dan wordt de stem van je lichaam luider. En heel soms schreeuwt je lichaam het uit: dan heb je pijn of kramp en is het eigenlijk al te laat.'
De ervaren loper zei: 'Ik heb er 25 jaar over gedaan om de taal van mijn lichaam te leren. Maar nu versta ik zelfs het binnensmonds gemompel dat ik tijdens het inlopen hoor. Het is jammer dat ik die kennis niet kan doorgeven aan anderen. Elk lichaam spreekt weer een andere taal of een ander dialect. Iedere sporter moet de taal van zijn eigen lichaam leren verstaan en begrijpen. Dat gaat met vallen en opstaan en met veel misverstanden. Maar geef het niet te snel op. Uiteindelijk zul je de signalen van je lichaam leren herkennen. Dan kun je op tijd gas terugnemen en blessures voorkomen.'
Maandag 09 Januari 2012 at 9:51 pm
Sinds ik speaker ben bij de Kopjeslopen, ben ik anders gaan kijken naar de laatste finishers bij prestatielopers. Je wilt toch ook de allerlaatste, die over de eindstreep komt, wat waardering geven voor zijn of haar prestatie. Hij of zij had immers ook thuis op de bank kunnen blijven zitten. Ik probeer de allerlaatste altijd een goed gevoel te geven en nodig ik hem (of haar) uit om volgende maand weer te komen.
Ik filosofeer graag over allerlei zaken en ook dus over de laatste plaats in de wedstrijd. Zoals er maar één winnaar kan zijn, zo is er ook altijd één iemand de laatste. Dat kan niet anders, dat hoort zo. Bij het startschot weet je het al: een van de deelnemers zal de rode lantaarn krijgen en de hekkesluiter zijn.
En met het verstrijken van de jaren wordt de kans steeds groter dat ik zelf een keertje de laatste zal zijn.
Het is onvermijdelijk dat de dag gaat komen dat ik de rode lantaarn naar de finish draag. En dat men de wedstrijdklok stilzet, zodra ik over de eindstreep ben.
Heeft het zin om je daartegen te verzetten?
Ik vind van wel.
Ik ga zo lang mogelijk proberen om niet de laatste te worden.
Er kan ook maar één deelnemer voorlaatste worden: dat lijkt me wel wat.
