Smokkelaarstrail: 25,5 km bij 25 graden

Zaterdag 01 Oktober 2016 at 10:52 am

Afgelopen zondag reed ik mee met mijn clubgenotes Sabine en Saskia naar de Smokkelaarstrail in Goirle. De dames gingen de 12 km. trail lopen en ik startte om 11 uur 40 voor de 25,5 km.

Het was warm. Ik had een Spa-flesje met een halve liter water bij me. Maar dat was eigenlijk te weinig. Van de eerste 14 km tot aan de verzorgingspost herinner ik me vooral de warmte en de dorst.
Ik startte op mijn Luna-sandalen op het pad dat verhard was met steenslag. Ik had gedacht op mijn blote voeten over de bospaadjes te rennen. Maar in de eerste kilometers waren de paadjes verhard met puin en steentjes.
Daarna konden de sandalen uit en ik stak ze op mijn rug in mijn broek.

Het parkoers ging over de paadjes, die de bewoners van dit gebied al eeuwenlang gebruiken. Om dingen van België naar Nederland te smokkelen of om koekjes te gaan brengen bij grootmoeder in het bos. Er hebben hier al honderden mensen gelopen, niet alleen vorig jaar bij de eerste editie van de Smokkelaarstrail. Maar decennia en eeuwen geleden liepen er ook al mensen door deze bossen. Sommigen ook op hun blote voeten.

De paadjes zijn soms heel smal en dan weer breed genoeg voor een trekker of een auto. Sommige paadjes zijn bedekt met bladeren, gras en dennenaalden. Heerlijk om daar op blote voeten over te rennen.
Andere paadjes zijn bezaaid met takken en denne-appels. Ondanks heel behoedaam lopen, had ik daar pijnlijke ervaringen. Dus af en toe deed ik mijn sandalen toch weer aan.

Bij de verzorgingspost leste ik mijn dorst en vulde ik mijn Spaflesje weer. Ik kon er weer tegenaan.
Drie kilometer verder, bij de tweede waterpost, kreeg ik een nieuw vol Spa-flesje. Dat was voldonde om de finish te halen.
Na de tweede waterpost zakte mijn tempo in. Misschien had ik nog rustiger aan moeten doen in de eerste anderhalf uur.
In de laatste kilometers naar de finish haalde ik best nog wel wat wandelende lopers in. Er waren er meer die de warmte en de inspanning hadden onderschat.

Ik finishte na ongeveer 3 uur: daarmee komt mijn tempo op ongeveer 8,5 km per uur. Harder heft ook eigenijk niet. Volgend jaar weer? Misschien.


Rechts op de foto, die loper in het roze broekje ben ik

St. Pieterbeartrail

Donderdag 22 September 2016 at 07:45 am

Drie kilometer voor de finish van de St. Pieterbeartrail kom je dit bordje tegen. In die laatste kilometers heb ik echter niemand zien huilen, want die laatste kilometers zijn het mooiste deel van het parkoers.

De Pietersbeartrail begint in de mergelgroeve van de ENCI bij Maastricht. Het parkoers (19 km of 32 km) slingert over en om de St. Pietersberg, een prachtige omgeving.
Het parkoers is niet prettig op blote voeten, vooral de eerste kilometers door de mergelgroeve zijn bezaaid met scherpe stenen. Ik loop op mijn Luna-sandals en krijg veel opmerkingen van de lopers om mij heen, waaronder groep 2 van mijn vereniging AV De Koplopers.
Om uit de groeve te komen moet er geklommen worden. De kuiten verzuren en protesteren en om erger te voorkomen ga ik wandelen: speedhike. Bij de tweede klim gat het al iets beter. 

Bij een afdaling door een weiland doe ik mijn sandalen uit en ren op blote voeten naar beneden: daar gaan de sloffen weer aan.
We lopen tussen wijngaarden door en daarna door het Cannerbosch naar Neerkanne. Bij de klimmetjes op tijd gaan wandelen en op het vlakke weer vaart maken. Afdalen gaat me al huppelend vrij makkelijk af.
Na ongeveer 10 km. haal ik clubgenoot Elly bij. Zij is gevallen en gaat wat rustiger lopen. Ik loop verder in eigen tempo.
Na de verzorgingspost in het dorp Kanne, volgen de laatste 6 km. rond de Pietersberg. We gaan weer het bos in en het paadje wordt heel smal. 

De hellingen worden steiler: soms moet je op handen en voeten naar boven en ook weer heel voorzichtig naar beneden. De laatste kilometer is één lange afdaling terug naar de mergelgroeve: ik dender naar beneden en haal nog een paar lopers in. Ik doe over de 19 km (18 km volgens veel GPS-horloges) twee uur en 10 minuten.

De Sint Pietersbeartrail (18 a 19 km) vind ik persoonlijk wat zwaarder dan de Koning van Spanje (van 22 km) vanwege de steilere hellingen en de vervelende steenslag in de groeve. Volgend jaar wil ik ook weer een of twee trails in Zuid-limburg lopen. De lange autoreis (3 uur heen en 3 uur terug) vind ik een ramp, maar het klauteren in een mooie omgeving maakt dat allemaal goed.

Heeft niets met sport te maken.... onverantwoord

Donderdag 15 September 2016 at 2:25 pm

Afgelopen week zag ik op internet een filmpje over de 72-jarige Amerikaan Wally Hesseltine. Aan het begin van het filmpje zie je hoe de uitgeputte Wally aan het eind van een wedstrijd strompelt over een atletiekbaan; hij valt, wordt overeind geholpen en door twee helpers naar de finish wankelend naar de finish geholpen. 
Sommigen roepen bij deze beelden: dat is onverantwoord, gekkenwerk en heeft niets meer met sport te maken.

Ik ken veel meer voorbeelden waarvan sommigen vinden dat het onverantwoord is.
Er zijn mensen, die midden in de winter, zelfs als het vriest, in open water gaan zwemmen. En mensen die op blote voeten een marathon lopen. In 1974 liep de Nederlander Jan Knippenberg in 18 dagen van Hoek van Holland naar Stockholm (1600 km.). En de Amsterdamse Britt Das wandelde in 2008 van haar woonplaats naar Tibet een afstand van 11.000 kilometer als vrouw alleen dwars door Europa en Azië.
Mensen hebben altijd de grens van hun mogelijkheden opgezocht. Soms omdat ze dat wilden, maar vaak ook uit pure noodzaak. Onze Afrikaanse voorouders liepen op de savanne op het heetst van de dag tientallen kilometers om aan voedsel te komen. Mensen hebben onverantwoord bergen beklommen in sneeuwstormen, zijn in zelfgebouwde bootjes de zee opgegaan zonder kompas en kaart. Onze voorouders daalden in grotten af die ze niet kenden en gingen de strjd aan met mammoeten. Het klinkt ons in de oren als gekkenwerk, onverantwoord spelen met je leven.

Er zijn ook genoeg voorbeelden van mensen, die omkwamen door uitputting en ontbering.
De gletsjer-mummie Ötzi, stierf op een bergpas hoog in de Alpen. Pheidippides liep in korte tijd honderden kilometers van Athene naar Sparta en terug en direct daarna verder naar Marathon en terug. Bij terugkomst in Athene zakte hij uitgeput in elkaar en overleed.
Het gebeurt ook wel eens bij sportwedstrijden. In 1942 vielen er bij de Elfstedentocht drie doden te betreuren. En anno 2016 overlijden er ook wel eens sporters tijdens wedstrijden.
Mensen maken wel eens inschattingsfouten over hun eigen gezondheid en fitheid en gaan soms net iets te ver. Maar ik vind dat iedereen de vrijheid heeft om die risico's zelf in te schatten.
Zo heeft Wally Hesseltine uit het filmpje de vrijheid om op 72-jarige leeftijd aan de loodzware Western States Ultratrail mee te doen.
Van de zijkant roepen "Onverantwoord" of deelnemers uitsluiten op grond van hun leeftijd vind ik betutteling. Laat iedereen zijn eigen keuzes maken. Uiteindelijk gaan we allemaal dood en willen we in de tijd daarvoor zolang mogelijk de dingen doen, die we graag doen.

De Western States is vergelijkbaar met de Elfstedentocht. Het is een loodzware, prestibieuze wedstrijd en een groot deel van de startbewijzen wordt door verloting verdeeld. Wally Hesseltine, een zeer ervaren ultraloper, lootte al vele jaren mee voordat hij in 2016 eindelijk werd ingeloot. Als hij binnen de 30 uur de finish zou bereiken, zou hij de oudste finisher ooit zijn in deze ultratrail. 

De poorten van de hel of de poorten van de hemel

Dinsdag 30 Augustus 2016 at 8:14 pm

Hardlopen brengt me soms tot bij de poorten van de hel.
Afgelopen vrijdag tijdens de Crazy Barefoot Marathon had ik het na 32 km echt heel zwaar en ben ik bij 35 km. uitgestapt.
Ik heb het nog wel eens zwaarder gehad tijdens het hardlopen. Bij een temperatuur van 32 graden tijdens de Kadeloop in Schipluiden. In de regen bij een graad of 3 tijdens de Biesheuvel-loop, in Maassluis in januari. Hongerklop, hyperventilatie. Hardlopen brengt je soms tot voor de poorten van de hel.


Maar veel vaker ren ik hardlopend naar de poorten van de hemel. 
Er zijn van die dagen dat je niet moe lijkt te worden. Dat je na anderhalf uur draven nog zo fris bent als een hoentje. Zo'n dag dat de hele wereld en elke blonde vrouw je toelacht.
Er zijn wedstrijden, die nog beter verlopen dan je had bedacht. Persoonlijke records en in de laatste kilometer nog kunnen aanzetten.
Sinds ik op mijn blote voeten loopt, is het hardlopen weer makkelijk en leuk. Stuiterend van plezier spreid ik mijn armen en doe alsof ik ga opstijgen. Hardlopen brengt me vaak tot bij de poorten van de hemel.

Crazy Barefoot kameraden

Zaterdag 27 Augustus 2016 at 09:15 am

Gisteren was ik zo blij en gespannen als een kind dat op schoolreis gaat. Mijn schoolreisje was de 2e Crazy Barefoot Marathon.
In maart liep ik voor het eerst een marathon op blote voeten op het strand tussen Scheveningen en Zandvoort. Nu ging ik mijn eerste blotevoeten-marathon over asfalt en straatstenen lopen.
Het voelt als een examen waarmee ik mijn 3 jarige omscholing tot barefootrunner afrond. Na deze dag kan ik mezelf een ervaren blotevoetenloper noemen.

Vanaf 9 uur wacht ik zenuwachtig op de andere deelnemers: één voor één komen ze aan.  Uiteindelijk gaan we een kwartiertje later dan gepland van start met 11 man en één vrouw. Zodra we lopen zijn de zenuwen verdwenen.
Het voelt toch anders dan vorig jaar in Amsterdam toen ik maar een halve marathon liep. Ik heb het parkoers uitgezet en loop vaker voorop om aan te geven waar we naar toe moeten.
Het is best warm. Bij de eerste waterpost giet ik ook 2 bekertjes water over mijn hoofd.


Iedereen is op zijn gemak en kletst met elkaar. Bij zo'n gezamenlijke lange duurloop word je automatisch vrienden met je loopmakkers: daar zijn al vele hardloopboeken over volgeschreven. De sfeer is hetzelfde als tijdens een trail: het gaat niet om tijd, maar om beleving.
Ruth neemt langzamerhand de leiding over de groep van mij over, zij is daar gewoon beter in. 
Na 17 km. verliezen 3 man het contact met de groep. We gaan iets langzamer lopen tot aan de tweede waterpost bij 19 km. Een paar kilometer verder op het strand nemen we afscheid van Philippe (uit Frankrijk), Ferdinand en Michiel. Acht man en één vrouw lopen verder over strand, door de duinen en weer terug de stad in. 

De derde waterpost is bij AV Sparta in het Zuiderpark. In de volgende kilometers krijg ik het zwaar, de groep moet af en toe op mij wachten. Ik besluit om bij de laatste waterpost, het Veeg- en Straatbedrijf, af te haken en terug te wandelen naar het Buitenhof.

 

Iwanjka, Ruud, Marlon, Jeroen, Hugo, en de beide Belgen Raf en Christian lopen onder leiding van Ruth de laatste 7 km door het Haagse centrum. Zo'n 5 uur na de start komen ze weer terug op het Buitenhof.
Op een terrasje bezegelen we onze vriendschap met bier, frisdrank en een paar bordjes friet. 

Crazy Barefoot kameraden, vrienden voor het leven.
Bedankt voor een onvergetelijke dag.