Leuke halve marathon in Leiden

Zondag 29 Mei 2016 at 9:31 pm

Ik heb geen spijt gekregen van het besluit om in Leiden een halve marathon te lopen i.p.v. een hele.
Leiden is een leuke stad. Ik studeerde en werkte er van 1978 tot 1992. En jaren geleden ging ik wel eens kijken en supporteren bij de Leidse marathon. Op zondag 22 mei liep ik zelf mee 


Ik koos voor het achterste startvak en het duurde 11 minuten voordat ik over de startstreep kwam. Ik begon de eerste kilometers erg rustig. Over al mij heen hoorde ik het bekende "kijk.... op blote voeten". Ik ben er al aan gewend.
Vanaf de 3e kilometer kende ik het parkoers en ik begin met inhalen. Na het dorp Zoeterwoude het groene hart in, waar de zon zelfs even door kwam. Met de wind mee was het best warm.
Onderweg kwam ik veel bekenden tegen: Koploper Anton, Marja Ellen uit Zoetermeer en later Felicie van DIJC Bertus. In Zoeterwoude-Rijndijk werd de Rijjn overgestoken. Daarna gingen de marathonlopers rechtsaf richting Hazerswoude. Het halve marathon peleton ging linksaf richting Leiderdorp.
Het bochtige stuk door Leiderdorp vond ik saai en de straatklinkers liepen minder prettig dan het asfalt. Maar er was veel gezellig publiek langs de kant en ik liep lekker ontspannen. Na 17 km. liep ik Leiden weer binnen en passeerde loper en fotograaf Bas. In de laatste kilometers zitten saaie stukken maar ook sfeervolle plekken zoals bij de Morspoort. De verzorging onderweg was uitstekend: sponzen en voldoende water of sportdrank.


Bij de finish op de Vismarkt stond Bettie in het publiek. Ik finishte nog lekker fris na netto 1 uur 54 min 36 sec met een grote grijns op mijn gezicht. Bij de finish kon je ook een biertje kunt krijgen i.p.v. water: wat een goed idee.



Er is nog een ander verhaal te vertellen over deze mooie zondag.
Mijn zwager Joost liep wel een hele marathon van 42 km. Het werd zijn eerste.
Ruim 2 uur nadat ik gefinisht was, liepen we naar het 41 km. punt en hebben Joost en de andere marathonlopers in hun laatste kilometer aangemoedigd.
Joost voltooide zijn eerste marathon in 4 uur 38 min. Hij was kapot en was blij dat hij in het huis van mijn dochter Jessie kon bijkomen en douchen.

Het was een prachtige dag en ik denk erover om volgend jaar weer in Leiden te gaan lopen. Ik weet alleen nog niet of het de hele of weer de halve marathon zal worden.

Een koud kunstje: IJsman Wim door de ogen van Koen de Jong

Zaterdag 21 Mei 2016 at 9:15 pm

Koen de Jong is een oud-wielrenner, die boeken schrijft over trainingstechnieken en oefeningen waar amateursporters iets van kunnen opsteken. Met psycholoog Bram Bakker schreef hij "De Verademing" over de voordelen van een rustige, gecontroleerde ademhaling tijdens het sporten en in het dagelijks leven.
Koen is ook de man achter sportrusten.nl en het controversiële marathon-trainingschema, waarbij je drie maanden lang 4 keer per week traint en maximaal 14 kilometer per dag traint.

Ik ontmoette Koen tijdens het trailweekend in Zuid-Limburg in april. Hij is net zo groot als ik ben, maar weegt slechts 58 kilo. Koen liep in april in Limburg zijn allereerste trail van 37 km. zonder specifieke voorbereiding. Hij kon hardlopend de heuvels op.

In samenwerking met ijsman Wim Hof schreef Koen de Jong het boek Een koud kunstje.  
In dat boek kun je lezen hoe Wim Hof beroemd werd als ijsman. Verder staat er een beknopte uitleg over de Wim Hof Methode, een manier om je lichaam te laten wennen aan koude en je immuunsysteem te versterken.

Koen de Jong geeft ook een degelijke wetenschappelijke uitleg over de manier waarop de Wim Hof Methode het immuunsysteem zou kunnen beïnvloeden. Tot slot beschrijft De Jong een aantal verhalen van mensen, wier gezondheid sterk verbeterde nadat ze de koudetraining van Wim Hof zelf probeerden. Die verhalen worden door wetenschappers "anekdotisch" bewijs genoemd. Maar in het Radboud Medisch Centrum wordt inmiddels ook serieus onderzoek gedaan naar de effecten van de Wim Hof methode.

Het boek is niet dik en leest makkelijk weg.
Ik zal de andere boeken van Koen ook eens gaan lezen.

Ik ben benieuwd wat er uit het onderzoek naar de Wim Hof methode gaat komen.  Ik voel mezelf altijd lekker fit als ik koud gedoucht heb. En door die koudetraining heb ik het afgelopen jaar een flink deel van mijn onderhuids vet opgestookt. Ik ben een fan van The Iceman.

Eet en Ren: ook Scott Jurek zit wel eens in een dal

Zondag 15 Mei 2016 at 09:02 am



De vermaarde ultraloper Scott Jurek schreef een mooi autobiografisch boek getiteld Eat & Run (Eet en ren).
Daarin kun je lezen hoe Jurek zich ontwikkelde als ultraloper en hoe hij geleidelijk stopte met het eten van vlees en dierlijke produkten (eieren en zuivel). Voor Scott Jurek gaan die dingen hand in hand: hij werd een betere loper doordat hij zijn voedingspatroon aanpaste. 
Ik heb 2 maanden gedaan over het uitlezen van dit inspirerende boek. Ik las af en toe een paar hoofdstukken over zijn heroïsche overwinningen en legde dan het boek weer wekenlang weg. Scott Jurek is een van de weinige lopers, die openhartig over zijn twijfels schrijft en spreekt. Bijvoorbeeld over het instorten tijdens de Badwater Ultramarathon in Death Valley.

De laatste hoofdstukken over inzinkingen en een vormcrisis las ik op vakantie, toen ik zelf ook even in een hardloopdalletje zat.
De afgelopen twee jaar heb ik met verwondering en veel plezier de overgang naar het blootvoets hardlopen beleefd. Ik ging steeds langere afstanden lopen en mijn voeten werden steeds sterker. Nu lijkt die ontwikkeling voltooid, het project is af.
Wat wordt mijn nieuwe uitdaging? 

Het boek Eat & Run is het lenen en lezen waard. Leerzaam en inspirerend.

Huwelijksreis op blote voeten

Vrijdag 13 Mei 2016 at 1:29 pm

Bettie en ik gaan voor de derde keer op huwelijksreis. 
Onze eerste huwelijksreis 32 jaar geleden ging naar Rome. We sliepen toen 3 nachten in een tent op het strand.
Onze derde huwelijksreis is op de fiets naar Katwijk en we overnachten in een strandhuisje.
We luisteren naar de branding: hetzelfde ritme als 32 jaar geleden op het strand van Sperlonga. We zien dezelfde zon ondergaan in de zee en lopen over het strand dat hier al eeuwen lijkt te liggen.

Bettie leest een romantisch boek en komt in een romantische stemming.
Ik lees over de koudetraining van Wim Hof en duik elke dag even in de koude Noordzee.

We lezen geen kookboeken, maar eten elke avond onder een andere parasol in een andere strandtent.
Na 32 jaar hebben we allebei grijs haar en boeken vol verhalen, die we samen schreven.

Geen hele, maar een halve marathon

Maandag 09 Mei 2016 at 08:35 am

De laatste weken heb ik moeite met lange duurlopen.
De trail van 22 km. in Zuid-Limburg viel mij heel erg mee. Ik heb er 2 uur en 45 min over gedaan, maar door de afwisseling van hardlopen en wandelen, werd ik niet erg moe. De duurloop van 22 km. met Joost op Koningsdag vond ik veel zwaarder.

Mijn voeten zijn na een lange duurloop nog een paar dagen gevoelig. Ik zie het gevoel in mijn voeten als een thermometer voor mijn conditie. Als ze snel herstellen van een training, dan kan ik elke dag wel een uurtje gaan trainen. Maar mijn voeten na anderhalve dag nog altijd warm en beurs aanvoelen, dan sla ik liever een training over.
Misschien komt het omdat ik nu weer alle trainingen op blote voeten doe. In januari en februari liep ik alleen op het strand blootvoets: op het koude natte asfalt had ik meestal slofjes of sandalen aan.
Misschien komt het omdat ik tijdens een lange duurloop wat zaarder ga lopen, met langer grondcontact. 

Gisteren liep ik van Delft via Schipluiden naar Maasland en terug: een route van 23 km.
Het was warm en misschien was 10 km per uur een te hoog tempo in het eerste uur. Maar toen terugkwam in Schipluiden en bij het Zorgcentrum Akkerleven (na 13 km.) stopte om iets te drinken, was ik het al helemaal zat.



Zo'n lange duurloop in de brandende zon was achteraf een stom idee. Te hard gelopen, te weinig gedronken en geen loopmaatjes. Over de laatste 10 km terug naar huis heb ik anderhalf uur gedaan. Lichtvoetig lopen ging haast niet meer. Ik kreeg last van mijn onderrug en begon op te zien tegen de 42 km. die ik in Leiden moest gaan lopen.
Na een tweede drinkpauze bij het sportcentrum in de TU-wijk besloot ik om in Leiden maar een halve marathon te gaan lopen en geen hele. Een zware last viel van mijn schouders: ik rechtte mijn rug en liep de laatste drie kilometer terug naar huis een stuk makkelijker.

De opbouw naar de strandmarathon in maart was een leuk project, een uitdaging. Het vasthouden van de vorm voor de marathon van Leiden voelde als een verplichting: ik had immers al ingeschreven.
Ik heb op mijn gevoel een impulsief besluit genomen: dat heb ik wel vaker gedaan en is me goed bevallen.
Na die halve marathon in Leiden kan ik weer de hele zomer leuke, gezellige loopjes op mijn blote voeten doen.